اگر کسی کتاب و سنت را بررسی کند، خواهد دید که اسلام این مسائل حیاتی را به صراحت تعیین کرده و همچنین اقدامات الزامی در برابر آنها را، به عنوان امری مربوط به زندگی و مرگ، مشخص کرده است. مثلاً اسلام ارتداد از دین اسلام را، چه از سوی یک فرد و چه از سوی یک گروه، یک مسئلهٔ حیاتی دانسته و اقدامی را که در برابر آن انجام می‌شود، امری مربوط به زندگی و مرگ قرار داده است؛ یعنی یا مجرم توبه می‌کند یا با مرگ روبه‌رو می‌شود. بنابراین اسلام هم مسئله را تعیین کرده و هم اقدام را. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «هر کس دینش را تغییر دهد، باید کشته شود.» همچنین از ابن مسعود روایت شده که گفت: پیامبر خدا ﷺ فرمود: «خون مسلمانی که شهادت می‌دهد هیچ معبودی جز الله نیست و من فرستادهٔ خدا هستم، جز در سه مورد حرمت‌شکنی نمی‌شود: زناکار، قاتلِ کسی بدون حق، و مرتدی که از جماعت جدا می‌شود.» این مسئله برای مسلمانان یک اندیشهٔ غالب و حقیقتی بود که محکم به آن پایبند بودند.

If one were to review the Book and the Sunnah, one would find that Islam has determined these vital issues in an explicit manner and that it has also determined the compulsory measures towards them as being a matter of life and death. Islam has for instance considered apostasy from Islam, be it by an individual or a group, as a vital issue and has made the measure undertaken towards it one of life and death, that is either the guilty would repent or face death. Hence, Islam has determined the issue and also the measure. The Messenger of Allah (saw) said: “He who changes his Deen must be killed.” It is also reported on the authority of ibn Masud who said: “The Messenger of Allah (saw) said: The blood of a Muslim person who professes that there is no god but Allah and that I am the messenger of Allah is not violable except in three instances: the adulterer, the slayer of another person and the apostate who abandons the group.” This issue was to the Muslim a dominant concept and a fact which they firmly adhered to.

مسلمانان آن را اجرا می‌کردند و بر این اساس مرتدی را که از توبه سر باز می‌زد می‌کشتند. صحابه در یمن در زمان حیات رسول الله ﷺ چنین کردند؛ پس از آن حضرت ﷺ نیز چنین کردند و جانشینان ایشان همین کار را انجام دادند. در حدیث ابو موسی روایت شده که رسول الله ﷺ به او فرمود:

The Muslims used to implement it, and accordingly they would kill the apostate who refused to repent. The Sahaba did this in Yemen in the lifetime of the Messenger of Allah (saw); they also did this after him (saw) and those who succeeded them did the same. In the Hadith of Abu Moussa, it is reported that the Messenger of Allah (saw) said to him:

به یمن برو! سپس او ﷺ موعاذ بن جبل را فرستاد تا به او بپیوندد. هنگامی که به او رسید، ابوموسی بالشتی به سوی او انداخت و به او گفت: پایین بیا. هنگامی که موعاذ می‌خواست از مرکب فرود آید، مردی را دید که بسته شده بود؛ پس پرسید: این کیست؟ ابوموسی پاسخ داد: او یهودی بود، سپس اسلام آورد و پس از آن دوباره یهودی شد. موعاذ در پاسخ به او گفت: تا کشته نشود، من نخواهم نشست. هر که دین خود را رها کند باید کشته شود. ابوداوود این روایت را چنین نقل کرده است: مردی که از اسلام مرتد شده بود نزد ابوموسی آورده شد، پس او حدود بیست شب او را به توبه دعوت کرد؛ سپس موعاذ آمد و او را به توبه دعوت کرد، اما او نپذیرفت، پس گردنش را زد. الدارقطنی و البیهقی این روایت را آورده‌اند: ابوبکر زنی به نام ام قرفه را که اسلام آورده و سپس مرتد شده بود به توبه دعوت کرد، اما او از توبه امتناع ورزید، پس او را کشت. همچنین، هنگامی که بسیاری از قبایل عرب وجوب زکات را نپذیرفتند، ابوبکر این را ارتداد از اسلام دانست. از این رو شمشیر را علیه آنان برکشید و با ایشان جنگید تا آنان را به آغوش اسلام بازگرداند.

“Go to Yemen!” Then he (saw) sent Mu’ath ibn Jabal to join him. When he reached him Abu Moussa threw him a pillow and said to him: “Get down.” As Mu’ath was about to dismount, he noticed a man who was tied up; so he asked: “What is this.” Abu Moussa replied: “He had been a Jew, he then embraced Islam and then he became a Jew again.” Upon this Mu’ath said to him: “I shall not sit until he is killed. He who revokes his Deen must be killed.” Abu Dawood reported this as follows: “A man who apostatised from Islam was brought to Abu Moussa, so he invited him to repent for twenty nights or so; then Mu’ath came and invited him to repent but he refused so he struck his neck.” Al-Darqutni and Al-Bayhaqi extracted the following: “Abu Bakr invited a woman called Umm Qarfah to repent, having embraced Islam and then apostatised, but she refused to repent, so he killed her.” Also, when many of the Arab tribes rejected the obligation of Zakat, Abu Bakr considered this to be apostasy from Islam. Thus, he brandished the sword against them and fought them until he brought them back to the fold of Islam.

روایت شده در الفتح از عبدالله بن شریک از پدرش که گفت: به علی گفته شد: مردمی درِ مسجد هستند که ادعا می‌کنند تو خدای آنانی. پس آنان را فراخواند و به ایشان گفت: وای بر شما! چه می‌گویید؟ گفتند:

It is reported in Al-Fatah on the authority of Abdullah ibn Sharik on that of his father who said: “It was said to Ali: There are people here at the door of the mosque who claim that you are their god. So he summoned them and said to them: “Woe to you! What are you saying?” They said:

او خدای ما، آفریدگار ما و روزیدهنده ماست. او گفت: وای بر شما، من تنها بندهای هستم مانند شما. همانگونه که شما میخورید، من نیز میخورم، و همانگونه که شما مینوشید، من نیز مینوشم. اگر از الله فرمان ببرم، اگر بخواهد پاداشم میدهد، و اگر نافرمانی کنم، میترسیدم که مرا عذاب کند. پس از الله بترسید و توبه کنید. با این حال، آنان از توبه سر باز زدند. روز بعد، ایشان را نزد او آوردند و قنبر آمد و گفت: به خدا سوگند، آنان دوباره همان سخن را گفتهاند. پس علی گفت: آنان را داخل کنید. باز همان سخن را گفتند. در روز سوم، علی به ایشان گفت: اگر دوباره همان سخن را بگویید، شما را به بدترین شکل خواهم کشت. باز هم سر باز زدند. پس علی دستور داد تا میان ورودی مسجد و کاخ، برای ایشان گودالی کندند؛ سپس دستور داد هیزم در گودال ریختند و آتش زدند. آنگاه به ایشان گفت: اگر توبه نکنید، شما را در آن خواهم انداخت. باز هم نپذیرفتند، پس ایشان را در آن انداخت. چون ابن عباس از سوزاندن آنان آگاه شد، با سوزاندنشان مخالفت کرد و گفت که باید کشته میشدند. عکرمه روایت کرده است: گروهی از مرتدان را نزد امیرالمؤمنین علی آوردند و او آنان را سوزاند. ابن عباس این را شنید و گفت: اگر من جای او بودم، ایشان را نمیسوزاندم، زیرا پیامبر الله ﷺ ...

“You are our god, our creator and our provider.” He said: “Woe to you, I am but a servant like you. I eat just like you do and I drink just like you do. If I obeyed Allah He would reward me if He wished, and if I disobeyed Him I feared that He would punish me.” So fear Allah and repent. They still refused to repent. On the following day, they were brought to him and Qanbar came and said: “By Allah they went back to saying the same thing.” So Ali said: “Let them in.” So they again said the same thing. On the third day Ali said to them: “If you were to say the same thing again I shall kill you in the worst possible way.” They still refused. So Ali ordered for a hole to be dug for them between the entrance of the mosque and the palace; then he ordered for wood to be thrown in the hole and lit up. He then said to them: “I shall throw you in if you do not repent.” They still refused, so he threw them in.” When ibn Abbas heard of their burning, he expressed his disagreement over their burning and said that they should have been killed. Akrama reported: A group of apostates were brought to the Amir of the believers, Ali so he burnt them. Ibn Abbas heard of this and said: If I had been him, I would not have burnt them because the Messenger of Allah (saw)

«منع کرده است از این کار، با گفتن: عذاب خدا را [کسی را] عذاب مدهید. من آنها را می‌کشتم، زیرا پیامبر خدا ﷺ»

has prohibited this by saying: “Do not punish with the punishment of Allah.” I would have killed them because the Messenger of Allah (saw)

هر کس دینش را تغییر دهد باید کشته شود. در روزگار المهدی شمار زندیقان و مرتدان افزایش یافت؛ و او آنان را به توبه فرا می‌خواند، و هر که نمی‌پذیرفت کشته می‌شد. المهدی شمار قابل توجهی از ایشان را کشت.

said: “He who changes his Deen must be killed.” In the days of Al- Mahdi the number of atheists and apostates increased; and he used to invite them to repent, and he who refused used to be killed. Al-Mahdi killed a considerable number from them.

بنابراین، مسلمانان، از جمله صحابه، کسانی که پس از آنان آمدند، و خلفا، مرتدان را می‌کشتند. آنان در این امر استوار بودند و هیچ سستی‌ای در آن نشان نمی‌دادند. اما هنگامی که خلفا ضعیف شدند و فهم اسلام نیز کمرنگ گشت، در کشتن مرتدان سستی پدید آمد، تا آنجا که بی‌دینی و ارتداد گسترش یافت. این کار به جایی رسید که برخی از مرتدان گروه‌هایی تشکیل دادند و دینی بیگانه با اسلام را برگزیدند؛ در نتیجه، ترس در دل‌های مسلمانان راه یافت، با آنکه این امر از یک سو موضوعی حیاتی بود و از سوی دیگر، شفاعت و بخشش در آن جایی نداشت.

Hence, the Muslims, among them the Sahaba, those who succeeded them and the Khulafa’ used to kill the apostates. They were firm in the matter without any slackness. However, when the Khulafa’ became weak and the understanding of Islam also weakened, slackness in the killing of the apostates occurred, until atheism and apostasy spread. This reached the point where some of the apostates established groups and adopted a Deen alien to Islam; as a consequence, the fear crept into the hearts of the Muslims, despite the fact that this was a vital issue on the one hand and a matter in which intercession and forgiveness were out of the question on the other hand.

بنابراین جای تعجب نبود که مردی مانند مصطفی کمال علیه اسلام اعلان جنگ کند، یعنی بدون اینکه کسی حکم شریعت را بر او اجرا کند از اسلام مرتد شود؛ زیرا مسئلهٔ ارتداد دیگر مسئلهٔ حیاتی شمرده نمی‌شد، و همین هم اتفاق افتاد. از این رو لازم است این مسئله را به جایگاه درست خود بازگردانیم و آن را مسئلهٔ حیاتی بدانیم، با کشتن هر مرتدی، حتی اگر شمارشان به میلیون‌ها نفر برسد.

Hence, it was not surprising for a man like Mustafa Kemal to declare war against Islam, i.e. apostasise against Islam with no one to execute the rule of Shari’ah upon him, since the issue of apostasy was no longer deemed a vital issue, and this is what happened. Therefore, it is imperative to put back this issue in its rightful place and consider it to be a vital issue, by killing every apostate, even if they numbered millions.

با این حال، این بدان معنا نیست که ما در حکم کردن به کافر و مرتد بودن کسی که صرفاً عقیده‌ای مشکوک دارد، سهل‌انگار باشیم. پیش از آنکه بتوانیم او را کافر و مرتد بدانیم، باید کاملاً یقین داشته باشیم.

However, this does not mean that we can be casual in judging a person to be an apostate because he carries a doubtful opinion. We ought to be absolutely certain before we can judge him to be a Kafir and an apostate.

اگر آنچه او می‌گوید او را ۹۹٪ مرتد و ۱٪ غیرمرتد کند، آنگاه آن ۱٪ باید مقدّم شود و او مسلمان شمرده شود و مرتد حکم نگردد. این از آن روست که مسلمان در اصل مسلمان است و نباید او را کافر یا مرتد دانست مگر آنکه این امر قطعی باشد. همچنین نباید برای او عذر تراشید یا بهانه جست تا حکم ارتداد را از او برداریم، اگر او قطعاً مرتد بود؛ زیرا این کار مانع از آن می‌شود که در امری حیاتی، میزان زندگی و مرگ به کار رود.

If what he says makes him 99% an apostate and 1% does not make an apostate, then the 1% should take precedence and he should be considered a Muslim, and he should not be judged as an apostate. This is because the Muslim in essence is a Muslim and he should not be judged to be a Kafir or an apostate unless this was conclusive. Likewise, we should not make excuses for him or seek pretexts to remove the rule of apostasy from him if he was conclusively an apostate, because this would impede the measure of life and death to be undertaken in a vital issue.

بنابراین، اگر مسلمانی مرتکب کاری شود که او را مرتد می‌سازد، مانند نماز خواندن در کلیسا با مسیحیان و به شیوه‌ی نماز آنان، یا سخنی بر زبان براند که او را مرتد می‌کند، مانند این‌که بگوید: داستان ابراهیم که در قرآن آمده است، تاریخ آن را روایت نکرده، و از این رو داستانی دروغ است، یا به چیزی معتقد شود که او را مرتد می‌سازد، مانند اعتقاد به این‌که اسلام برای این عصر معتبر نیست، یا مانند اعتقاد به جدایی دین از دولت؛ یا در حقیقتی قطعی از اسلام تردید کند، و در نتیجه مرتد شود، مانند تردید در این‌که قرآن کلام خداوند است، در همه‌ی این موارد و موارد مشابه دیگر، یقیناً مرتد خواهد شد. پس این مسأله باید به‌عنوان امری حیاتی تلقی شود، و در برابر آن باید تصمیم مرگ و زندگی گرفته شود، که یا توبه است یا مرگ.

Hence, if a Muslim was to perpetrate that which renders him an apostate, such as praying in a church with the Christians and in the way they pray, or if he were to utter something that renders him an apostate, such as: “The story of Ibrahim mentioned in the Qur’an was not narrated by history, thus it is a false story”, or if he were to believe in that which renders him an apostate, such as believing that Islam is not valid for this age, or such as believing in the separation of the Deen from the state; or if he were to doubt a conclusive fact of Islam, thus becoming an apostate, such as doubting that the Qur’an is the word of Allah, in all such cases and in other similar cases, he would conclusively become an apostate. Then the issue must be treated as a vital one, thus the measure of life and death must be undertaken towards it, which is either repentance or death.

همچنین، اسلام وحدت امت اسلامی و وحدت دولت را از مسائل حیاتی قرار داده و اقدام در راه آن را معیار زندگی و مرگ قرار داده است. بدین ترتیب، هم مسئله و هم معیار آن را تعیین کرده است.

Likewise, Islam has made the unity of the Islamic Ummah and the unity of the State one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Thus, it has determined the issue and the measure.

این موضوع در دو مورد نمود می‌یابد: یکی مسئلهٔ تعدد خلفا و دیگری مسئلهٔ شورشیان. از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت شده که شنید رسول خدا ﷺ می‌فرمود: هرکس با امامی بیعت کند، دست خود و میوهٔ دلش را به او بدهد، باید تا جایی که می‌تواند از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، باید گردن آن مرد را بزنید. همچنین از ابوسعید خدری روایت شده که رسول خدا ﷺ فرمود: اگر برای دو خلیفه بیعت گرفته شد، آخرین آن دو را بکشید. بنابراین، ایشان ﷺ وحدت دولت را امری حیاتی قرار داد، آنگاه که تعدد خلفا را منع کرد و دستور داد کسی را که می‌کوشد در خلافت تعددی ایجاد کند، جز اینکه از آن بازگردد، بکشند. همچنین از عرفجه روایت شده که گفت: شنیدم رسول خدا ﷺ می‌فرمود: هرکس نزد شما آید در حالی که کار شما زیر نظر یک نفر متحد شده، با قصد ایجاد تفرقه میان شما یا پراکندن جمع شما، او را بکشید. بنابراین، ایشان ﷺ وحدت امت و وحدت دولت را امری حیاتی قرار داد، آنگاه که تفرقهٔ جمع را منع کرد و دستور داد کسی را که می‌کوشد آن را پدید آورد، جز اینکه از آن بازگردد، بکشند.

This is manifested in two cases: one is the issue of the plurality of Khulafa’ and the other is the issue of the rebels. It has been reported on the authority of Abdullah ibn Amr ibn ul-A’as that he heard the Messenger of Allah (saw) said: “He who pledged his Bay’a to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” It has also been reported on the authority of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said: “If a Bay’a has been taken for two Khalifahs, kill the latter of them.” Hence, he (saw) made the unity of the State a vital issue when he prohibited the plurality of the Khulafa’ and ordered the killing of the one who attempts to establish a plurality in the Khilafah, unless he retracts. It has also been reported on the authority of Ajrafa who said: “I heard the Messenger of Allah (saw) say: He who comes to you while your affair has been united under one man, intending to drive a wedge between you or fragment your group, kill him.” Hence, he (saw) made the issue of the Ummah’s unity and the issue of the State’s unity a vital issue when he prohibited the fragmentation of the group and ordered the killing of he who attempts to cause it, unless he retracts.

اما دربارهٔ سرکشان، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

As for the rebels, Allah (swt) says:

اگر دو گروه از مؤمنان با یکدیگر به جنگ و نزاع برخیزند، میان آن‌ها صلح برقرار کنید؛ و اگر یکی از آن‌دو بر دیگری ستم کند، با گروهی که ستم می‌کند بجنگید تا به فرمان خدا بازگردد. [ت.م.ق. الحجرات 49: 9] این از آن روست که سرکشی در برابر کسی که امامت مسلمانان بر او استقرار یافته، یعنی کسی که به خلافت مسلمانان برگزیده شده، حرام است، زیرا سرکشی به پراکندگی مسلمانان، ریخته شدن خونشان و تباه شدن اموالشان می‌انجامد. پیامبر خدا ﷺ فرمود: هر کس که در حالی که امت من متحد است، علیه آن سر به شورش بردارد، هر که باشد، با شمشیر گردنش را بزنید. از این رو کسانی که علیه امام سر به شورش بردارند، سرکش شمرده می‌شوند. آنان را به توبه فراخوانند و شبهاتشان زدوده شود، اما اگر بر کار خود پافشاری کنند، کشته می‌شوند.

“If two factions from among the believers fall into a quarrel, make peace between them; and if one of them transgresses against the other, then fight the one that transgresses until it complies with the Command of Allah.” [T.M.Q. Al Hujarat 49: 9] This is so because rebellion against him whose Imama of the Muslims has been established, namely the one who has been established as Khaleefah of the Muslims, is forbidden, due to the fact that rebellion leads to the disunity of the Muslims, the shedding of their blood and the squandering of their wealth. The Messenger of Allah (saw) said: “He who rebels against my Ummah while they are united, strike his neck with the sword whoever he may be.” Hence, those who rebel against the Imam are considered rebels. They should be invited to repent and their doubts should be dissipated, but if they persist, they should be killed.

با ممنوع کردن تعدد دولت و شورش علیه آن، و با ممنوع کردن تفرقه امت، وحدت دولت و وحدت امت به مسئله‌ای حیاتی تبدیل می‌شود، زیرا شارع (سبحانه و تعالی) حکم کرده است که تدبیری که نسبت به آن‌ها انجام می‌شود، تدبیری در حد مرگ و زندگی است. از این رو، کسی که چنین عملی را مرتکب شود، یا باید توبه کند یا کشته شود. مسلمانان این حکم را اجرا می‌کردند و آن را از مهم‌ترین و حساس‌ترین امور می‌شمردند. آنان در این امر نسبت به هیچ مسلمانی، هر که که باشد، مدارا نمی‌کردند. علی با معاویه مدارا نکرد، و علی و امویان و عباسیان نیز با خوارج مدارا نکردند، و شواهد تاریخی این امر بی‌شمار است. اما هنگامی که خلافت ضعیف شد و فهم اسلام رو به افول نهاد، مسلمانان نسبت به جدا شدن سرزمین‌های اسلامی از پیکره خلافت سکوت کردند. در نتیجه میان مسلمانان شکاف افتاد و آنان به چندین دولت تجزیه شدند، با آنکه جدا شدن هر کشوری از پیکره دولت مسئله‌ای حیاتی است که یا توبه شورشیان را ایجاب می‌کند یا جنگ با آنان را، بدون توجه به هزینه جانی یا مالی آن.

By prohibiting the plurality of the state and the rebellion against it and by prohibiting the division of the Ummah, the unity of State and that of the Ummah becomes a vital issue, because the Legislator (swt) has decreed that the measure to be undertaken towards them is a measure of life and death. Hence, he who perpetrates such an act should either repent or be killed. The Muslims had implemented this and used to consider it to be amongst the most important and most critical of matters. They never used to be lenient in this towards any Muslim whoever he might have been. Ali was never lenient with Mu’awiyyah, nor were Ali, the Ommayyads or the Abbasids lenient with the Khawarij, and the established facts pertaining to this are innumerable. However, when the Khilafah became weak and the understanding of Islam declined, Muslims kept silent over the breakaway of Islamic lands from the body of the Khilafah. Thus, a wedge was driven between the Muslims and they dissembled into several states, despite the fact that the breakaway of any country from the body of the State is a vital issue that stipulates either the repentance of the rebels or the waging of war against them, regardless of the cost in lives or in wealth.

حالت به جایی رسید که مسلمانان در چندین دولت زندگی می‌کردند و خلافت نیز یکی از این دولت‌ها شد. وضعیت حتی بدتر شد تا آنجا که برخی مسلمانان خواستار تشکیل یک اتحادیه اسلامی شدند که در آن دولت خلافت با دولت‌هایی که از آن جدا شده بودند پیمان می‌بست. بدین ترتیب دولت خلافت جدایی آن‌ها و تبدیل شدنشان به چندین دولت را تأیید می‌کرد. این کار از تفرقه مسلمانان حمایت می‌کرد تا آن‌ها به چندین قوم و ملت تبدیل شوند، با وجود آنکه این موضوعی حیاتی بود و با وجود صراحت احادیث درباره توبه یا مرگ. از این رو جای شگفتی نبود که مصطفی کمال جدایی ترکیه از سایر سرزمین‌های اسلامی را اعلام کرد، و حتی آنگاه که اعلام کرد موافق است سرزمین‌های اسلامی به دولت‌های کفر سپرده شود تا سرنوشتشان را آن‌ها تعیین کنند، زیرا این موضوع از سطح یک امر حیاتی تنزل داده شده بود. بنابراین فاجعه رخ داد و مسلمانان نسبت به زیستن در چندین دولت و تقسیم شدن به چندین قوم و ملت بی‌تفاوت شدند. این تنها به این دلیل بود که مسئله وحدت امت و مسئله وحدت دولت‌ها دیگر امری حیاتی تلقی نمی‌شد و تدابیری که برای آن‌ها اتخاذ می‌شد دیگر تدبیری در حد مرگ و زندگی نبود.

The situation reached the point where Muslims lived in several states and the Khilafah became one of these states. The situation even worsened to the point where some Muslims started to call for an Islamic league, where the Khilafah state would enter into agreements with the states which broke away from her. In this way the Khilafah State would approve of their separation and of it becoming several states. This would support the disunity of the Muslims so that they turn into several peoples and nations, despite the fact that this was a vital issue and despite the explicitness of the ahadith about repentance or death. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal declared the dismemberment of Turkey from the rest of the Islamic lands, and even when he declared his approval of surrendering the Islamic lands to the Kufr states to decide their fate because the issue was relegated from the level of being a vital issue. So, the calamity took place and the Muslims became indifferent towards having to live in several states, and being divided into several peoples and nations. This was only because the issue of the Ummah’s unity and the issue of the state’s unity were no longer regarded as vital issues and the measure undertaken towards them was no longer a measure of life and death.

بنابراین، ضروری است که این مسئله در جایگاه شایسته‌اش قرار داده شود و به‌عنوان یک مسئله حیاتی تلقی گردد، تا از جداشدن هر سرزمینی از پیکرۀ خلافت جلوگیری شود، حتی اگر این کار به چندین سال جنگ بینجامد و حتی اگر منجر به کشته‌شدن میلیون‌ها مسلمان شود.

Hence, it is imperative to restore this issue to its rightful place and to consider it as a vital issue, thus preventing the dismemberment of any country from the body of the Khilafah, even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims.

به همین ترتیب، اسلام آشکار کردن کفر (کُفر) را از مسائل حیاتی قرار داده، و اقدامی را که در برابر آن انجام می‌شود، معیار زندگی و مرگ ساخته است. اسلام هم این مسئله را و هم این معیار را تعیین کرده است. مسلم در حدیث عوف بن مالک روایت کرده که رسول الله ﷺ فرمود: «بر شما امیرانی گمارده خواهد شد که کارهای نیک و کارهای بد آنان را خواهید دید. هر که از کارهای بدشان بیزار شود، از سرزنش مبرّا است، و هر که کارهای بدشان را ناپسند بشمارد نیز در امان است، اما آن که راضی باشد و پیروی کند، هلاک شده است.» گفته شد: ای رسول الله! آیا با شمشیر با ایشان نجنگیم؟ فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند.» در روایتی دیگر آمده است: گفتند:

Likewise, Islam has made the displaying of flagrant disbelief (Kufr) one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Islam determined the issue and the measure. Muslim reported in the Hadith of Auf ibn Malik that the Messenger of Allah (saw) said: “Amirs will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” It was said: “O Messenger of Allah! Should we not fight them with the sword?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” In another narration : “They said:

ای فرستادهٔ خدا، آیا پس ما با آنان نجنگیم؟ ایشان ﷺ فرمودند:

“O Messenger of Allah, should we not fight them then? He (saw) replied:

نه، تا زمانی که آنان در میان شما نماز را برپا دارند. بخاری از عُبادة بن صامت روایت کرده که گفت:

“No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” Bukhari reported on the authority of Ubadah ibn us-Samit who said:

رسول الله ﷺ ما را فراخواند و ما با ایشان بیعت کردیم که در شنیدن و اطاعت کردن باشیم، در خوشی و ناخوشی، در آسانی و سختی و در شرایط ناگوار؛ و اینکه با صاحبان امر نزاع نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار ببینیم که نزد ما از جانب خداوند دلیلی روشن بر آن باشد. در روایت طبرانی آمده: «کفر آشکار»، و در روایتی از احمد آمده: «تا زمانی که به گناهی آشکار فرمانتان ندهد». همچنین از عوف بن مالک الأشجعی روایت شده که گفت: بهترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دوست می‌دارید و ایشان شما را دوست می‌دارند، و برای شما دعا می‌کنند و شما برای ایشان دعا می‌کنید؛ و بدترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دشمن می‌دارید و ایشان شما را دشمن می‌دارند، و شما ایشان را لعنت می‌کنید و ایشان شما را لعنت می‌کنند. گفتیم: ای رسول خدا ﷺ، آیا در برابر ایشان نایستیم؟ فرمود:

“The Messenger of Allah (saw) invited us so we pledged our Baya’a to him to hear and to obey in weal and woe, in ease and in hardship and evil circumstances; that we would not dispute with the people in authority, unless one witnessed a flagrant Kufr of which one had a conclusive proof from Allah.” In Al-Tabarani’s narration it said: “evident Kufr”, and in a narration by Ahmed, it said: “As long as he does not order you to commit a flagrant sin.” It was also reported on the authority of Auf ibn Malik Al-Ashjayi who said: “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who pray for you and you pray for them, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.” We asked: O Messenger of Allah shall we not then resist them? He said:

تا زمانی که آنان در میان شما نماز را برپا می‌دارند. برپایی نماز در برپایی دین بازتاب می‌یابد. این امر همچنین معادل حکومت به اسلام و آشکار شدن شعائر آن است. کفر آشکار، کفری است که در کردارهای انجام‌شده توسط حاکم نمود می‌یابد، که همان حکومت به کفر است.

“as long as they continue to establish Salah among you.” Establishing Salah is reflected in the establishment of the Deen. It is also tantamount to the rule by Islam and the manifestation of its rites. The flagrant Kufr is the Kufr manifested in the actions performed by the ruler, which is the rule by Kufr.

بنابراین، مفهوم این احادیث آن است که اگر حاکمان در برپایی حکومت اسلام کوتاهی کنند و شعائر آن را پاس ندارند، باید در برابر ایشان ایستادگی کنیم، و اگر حکومت کفر را برپا کنند، باید با ایشان بجنگیم.

Hence, the concept behind these Ahadith is that we ought to resist the rulers if they fail to establish the rule of Islam and if they fail to uphold its rites, and that we ought to fight them if they establish the rule of Kufr.

و همچنین به چالش کشیدن صاحبان قدرت، اگر کفری آشکار را مشاهده کنیم.

Also to challenge the people in authority if we witness a flagrant Kufr.

«منازعه‌کردن با آنان» یعنی ایجاد چالش و مقابله، حتی اگر این کار به جنگ با آنان منجر شود. در کتاب «فتح‌الباری» آمده است: علما بر وجوب اطاعت از سلطان مسلط و شرکت در جهاد همراه او اجماع دارند. اطاعت از او بهتر از شورش علیه اوست، زیرا این کار جان‌ها را حفظ کرده و مردم را آرام می‌کند. با این حال، از این حکم موردی را استثنا کرده‌اند که سلطان کفر آشکار ورزد؛ در این صورت اطاعت از او حرام است و سزاوار است که توسط کسانی که توانایی دارند با او جنگیده شود، چنان‌که در حدیث آمده است. شوکانی در کتاب خود به نام «نیل‌الاوطار» نوشته است: کسانی که بر این عقیده‌اند که مقاومت در برابر ستمکاران با شمشیر و مبارزه با آنان واجب است، به نصوص عام کتاب و سنت استناد کرده‌اند. از این رو، مسئله‌ی وجوب حکم‌راندن به اسلام و جلوگیری از حکومت کفر، مسئله‌ای حیاتی است، زیرا شارع (جل‌جلاله) اقدامی را که برای آن باید انجام شود، معیار زندگی و مرگ قرار داده است؛ پس کسی که به اسلام حکم نمی‌راند و با نظامی کفرآمیز حکومت می‌کند، باید یا توبه کند یا کشته شود.

Challenging them means generating the challenge even if this led to fighting them. It is mentioned in Al- Fatah: “The scholars have agreed upon the obligation of obeying the dominant Sultan and of performing Jihad alongside him. His obedience is better than rebellion against him, for this would spare lives and appease the populace. However, they excluded from this the case where flagrant Kufr is displayed by the Sultan, in which case it would be forbidden to obey him, he should rather be fought by those who are capable, as mentioned in the Hadith.” Al-Shawkani wrote in his book entitled Nayl-ul-Awtar : “Those who hold the opinion that it is obligatory to resist the wrongdoers with the sword and struggle against them, they used as evidence the general texts in the Book and the Sunnah .” Hence, the issue pertaining the obligation of ruling by Islam and preventing the rule by Kufr is a vital issue, because the Legislator (swt) has made the measure that should be undertaken towards it a measure of life and death; thus, he who does not rule by Islam and rules by a Kufr system should either retract or be killed.

مسلمانان به این مأمورند که در برابر حکم به غیر آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده است، سکوت نکنند، زیرا این مسئله‌ای حیاتی است. با این حال، هنگامی که تقوا در جان مسلمانان ضعیف شد و فهم آنان از اسلام نیز سست گشت، سکوت در برابر خلفا و حاکمانی که در یک مسئله به کفر حکم می‌کردند، برایشان آسان شد؛ و چون این ضعف فزونی یافت، سکوت در برابر حاکمانی که در چند مسئله به کفر حکم می‌کردند نیز برایشان آسان گشت. پیامد درازمدت این سکوت آن بود که حاکمان جرأت یافتند کفر را به شکلی آشکار اجرا کنند. مسلمانان در مصر سکوت کردند هنگامی که حاکم قانون مدنی فرانسه را اجرا کرد و احکام شریعت را لغو نمود. مسلمانان در دولت اسلامی سکوت کردند هنگامی که قواعد کفر در سال ۱۹۰۹ به عنوان قانون اساسی برای مسلمانان مقرر شد. اگرچه در آغاز علیه آن قیام کردند، پس از آن خاموش ماندند. از این رو، جای شگفتی نبود که مصطفی کمال خلافت و همه احکام اسلام را از میان برد و حکومت کفر را اعلام کرد. این بدان سبب بود که مسلمانان دیگر این مسئله را حیاتی نمی‌دانستند؛ پس مصیبت رخ داد و برای مسلمانان آسان شد که کفر آشکار را ببینند بی‌آنکه شمشیر برای برداشتن آن بکشند؛ حتی برایشان آسان شد که بدون محکوم کردن آن، تحت حکم کفر زندگی کنند. بدتر از این، اکثریت مسلمانان احکام کفر را پذیرفتند، به آن خو گرفتند و با اختیار خود احکام اسلام را رها کردند. این وضعیت به جایی رسید که مسلمانان کفر را پذیرفتند و به آن فراخواندند، افزون بر آنکه در برابرش سکوت کردند و با آن نجنگیدند. همه این‌ها تنها بدان سبب بود که مسئله حکم به نظام کفر دیگر حیاتی به شمار نمی‌آمد و اقدامی که در برابرش انجام می‌شد دیگر اقدامی در حد مرگ و زندگی نبود.

The Muslims are ordered not to keep silent over the rule by other than what Allah (swt) has revealed, because it is a vital issue. However, when Taqwa (piety) weakened in the souls of the Muslims and their understanding of Islam also weakened, it became easy for them to keep silent over the Khulafa’ and the rulers if they ruled by Kufr in one single matter; and when their weakness increased, they found it easy to keep silent over the rulers if they ruled by Kufr in several matters. The long term consequence of this silence was that the rulers had the audacity to implement Kufr in a flagrant manner. The Muslims in Egypt kept silent when the ruler implemented the French civil law and abolished the Shari’ah rules. The Muslims kept silent in the Islamic State when the rules of Kufr were established as a constitution for the Muslims in 1909. Though they revolted against them at first, they remained silent afterwards. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal destroyed the Khilafah and all the rules of Islam and declared the rule of Kufr. This was so because the Muslims no longer regarded this issue as a vital one, thus the calamity occurred and it became easy for the Muslims to witness the flagrant Kufr without brandishing the sword to remove it; it even became easy for them to be ruled by Kufr without condemning it. Worse still, the majority of Muslims accepted the rules of Kufr, became accustomed to them and relinquished the rules of Islam by choice. This situation reached such a point that Muslims accepted Kufr and called for it, in addition to keeping silent over it and not fighting against it. All this was only because the issue of ruling by a Kufr system was no longer considered to be a vital issue, and the measure undertaken towards it was no longer that of life and death.

بنابراین، ضروری است که این مسئله در جایگاه حقیقی خود بازگردانده شود و آن را یک مسئلهٔ حیاتی به شمار آورد. از این رو، حکومت نظام کفر، حتی اگر این امر به چندین سال جنگ منجر شود و حتی اگر به کشته شدن میلیون‌ها مسلمان و شهادت میلیون‌ها مؤمن انجامد، باید جلوگیری شود.

Hence, it is imperative to reinstate this issue in its rightful place and to consider it a vital issue. Thus, the rule by a Kufr system would be prevented even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims and to the martyrdom of millions of believers.

بنابراین، درک تمامی مسائل حیاتی‌ای که شارع (سبحانه و تعالی)

Therefore, the perception of all the vital issues which the Legislator (swt)

...فرمودہ تھا اور جس کے لیے اس نے ان کے ساتھ معاملہ کرنے کا پیمانہ زندگی و موت کا بنایا تھا، کمزور پڑ گئے۔ ان مسائل کا اسلامی عقیدے سے تعلق کمزور ہو گیا، اور یہ اپنے مقام سے اس حد تک ہٹا دیے گئے کہ انہیں وہ انتہائی اہم شرعی احکام نہ سمجھا گیا جن کے لیے ہتھیار اٹھائے جانے چاہییں؛ یوں یہ اس مقام سے ہٹ گئے جس پر شارع (سبحانہ و تعالیٰ) نے انہیں رکھا تھا، یعنی یہ زندگی و موت کے مسئلے کے مقام سے ہٹا دیے گئے۔ نتیجتاً وہ پیمانہ جو شریعت نے ان کے بارے میں مقرر کیا تھا، اب اس بات کا نہیں سمجھا گیا کہ کفر کی حکومت ختم کرنے اور اسلام کی حکومت بحال کرنے کے لیے طاقت کے ذریعے مزاحمت کی جائے۔ چنانچہ خلافت کو ختم کرنے اور نظامِ اسلام کو مٹانے کے مسئلے کو ایک زندگی و موت کا مسئلہ نہیں سمجھا گیا، اور یہ بات کہ یہ مسئلہ حیاتی ہے، غالب نقطۂ نظر نہ رہی۔ چنانچہ مصطفیٰ کمال نے اپنا اقدام آگے بڑھایا، خلافت کو ختم کر دیا اور اسلام کو سیاسی نقشے سے مٹا دیا، بغیر اس کے کہ کوئی اس کے خلاف ہتھیار اٹھاتا اور اس سے لڑتا۔ لہٰذا کفار کے ہاتھوں خلافت کا خاتمہ اور نظامِ اسلام کا وجود سے ہٹایا جانا، لاکھوں مسلمانوں کی آنکھوں کے سامنے آسانی اور سادگی کے ساتھ واقع ہو گیا۔ اگر مسلمان اس وقت اس حقیقت سے آگاہ ہوتے کہ یہ مسئلہ حیاتی ہے، جس پر مسلمانوں کی تقدیر اور اسلام کی تقدیر کا انحصار ہے، اور اس کے لیے ضروری اقدام یہ تھا کہ مصطفیٰ کمال کے خلاف ہتھیار اٹھائے جائیں اور اس سے جنگ کی جائے، تو مسلمانوں پر یہ المناک ضرب نہ پڑتی۔ پس مسلمانوں کا اس بات کو نہ سمجھنا کہ یہ مسئلہ ایک حیاتی مسئلہ ہے جو زندگی و موت کے پیمانے کا تقاضا کرتا ہے، وہی سبب بنا اس مصیبت کا جو ان پر آ پڑی۔

had outlined and determined and for which He made the measure to be undertaken towards them one of life and death, had weakened. The linkage of these issues to the Islamic Aqeedah had weakened, and they were relegated from their position to the point where they were no longer perceived as being very critical Sharia’ah rules, for which arms should be taken up; thus they were relegated from the position in which the Legislator (swt) had placed them, i.e. they were relegated from the position of the vital issue. Consequently, the measure which the Shari’ah had decreed towards them was no longer deemed to be resistance by force to remove the rule of Kufr and restore the rule of Islam. Therefore the issue of destroying the Khilafah and removing the system of Islam was not perceived as a vital issue, and the fact that the issue was a vital one was not dominant consideration. So Mustafa Kemal went ahead with his action, destroyed the Khilafah and wiped out Islam from the political map without anyone taking up arms against him and fighting him. Therefore, the Kuffar's destruction of the Khilafah and their removal of the system of Islam from existence occurred with ease and simplicity, before the eyes of millions of Muslims. Had the Muslims been at the time aware of the fact that this issue was a vital one, upon which the fate of the Muslims and the fate of Islam depended and that the necessary measure towards it was to take up arms and fight Mustafa Kemal, the Muslims would not have been dealt this tragic blow. Hence, the Muslims’ failure to perceive that this issue was a vital issue which necessitated a measure of life and death, was the cause of the calamity that befell them.