تاریخ آغاز اسلام تا کنون، میان اندیشه‌های اسلامی و اندیشه‌های کفر، و میان مسلمانان و کافران، کشاکشی سخت و پیوسته بوده است. هنگامی که پیامبر خدا ﷺ مبعوث شد، این کشاکش تنها جنبه‌ای فکری داشت و با هیچ نبرد مادی همراه نبود. این وضع تا زمانی ادامه یافت که دولت اسلامی در مدینه برپا شد؛ از آن هنگام، ارتش و قدرت حاکم شکل گرفت و از آن پس، پیامبر خدا ﷺ

The fierce struggle between the Islamic thoughts and the Kufr thoughts, and between the Muslims and the Kuffar, has been intense ever since the dawn of Islam. When the Messenger of Allah (saw) was sent, the struggle was only an intellectual one, and was not associated with any material struggle. This status quo continued until the Islamic State was established in Madinah, whereupon the army and the authority were established and since then, the Messenger of Allah (saw)

با مبارزهٔ فکری، مبارزهٔ مادی را نیز درهم آمیخت. آیات جهاد نازل شد و مبارزه ادامه یافت. این مبارزه همچنان ادامه خواهد داشت — یک مبارزهٔ خونین در کنار مبارزهٔ فکری — تا زمانی که قیامت فرا برسد و خداوند (سبحانه و تعالی) زمین و هرکس بر آن است را به ارث ببرد. از همین رو کفر دشمن اسلام است، و از همین رو کافران تا زمانی که اسلام و کفر در این جهان وجود دارد، و مسلمانان و کافران هستند، تا آنگاه که همگان برانگیخته شوند، دشمنان مسلمانان خواهند بود. این حقیقتی قاطع و پایدار است. بنابراین فهم آن باید برای مسلمانان در تمام اوقات و در سراسر زندگی‌شان روشن بماند، و باید معیاری قرار گیرد برای داوری در روابط میان اسلام و کفر، و میان مسلمانان و کافران.

combined the material struggle with the intellectual struggle. The verses of Jihad were revealed and the struggle went on. It will continue in this way - a bloody struggle alongside the intellectual struggle - until the Hour comes and Allah (swt) inherits the Earth and those on it. This is why Kufr is an enemy of Islam, and this is why the Kuffar will be the enemies of the Muslims as long as there is Islam and Kufr in this world, Muslims and Kuffar, until all are resurrected. This is a decisive and a constant fact. Hence the understanding of it should remain clear to the Muslims at all times throughout the whole of their life, and it should be taken as a criterion to judge the relationships between Islam and Kufr and between the Muslims and the Kuffar.

این مبارزه فکری خالص سیزده سال ادامه یافت. این سخت‌ترین و شدیدترین مبارزه‌ها بود. سرانجام اندیشه‌های اسلامی بر اندیشه‌های کفر چیره شدند و الله (سبحانه و تعالی) اسلام را پیروز گردانید. دولتی که آبروی مسلمانان را پاس می‌دارد و سپر اسلام است و با جهاد، هدایت را میان مردم گسترش می‌دهد، در مدینه برپا شد.

The pure intellectual struggle continued for thirteen years. It was the harshest and most ferocious of struggles. Eventually the Islamic thoughts vanquished the Kufr thoughts, and Allah (swt) made Islam triumphant. The State that protects the honour of the Muslims and is the shield of Islam and spreads the guidance amongst people by way of Jihad, was established in Madinah.

سخت‌ترین و خونین‌ترین جنگ‌ها میان اسلام و کفر و میان لشکرهای مسلمانان و کافران، در نبردهای پی‌درپی درگرفت. پیروزی در همهٔ این جنگ‌ها از آنِ مسلمانان بود. اگرچه مسلمانان در برخی از نبردها شکست خوردند، اما همواره در جنگ پیروز شدند و در طول شش قرن هیچ جنگی را نباختند، بلکه در تمام جنگ‌های خود در آن دوران پیروز ماندند. دولت اسلامی در تمام آن مدت، کشور پیشرو باقی ماند. این امر جز برای مسلمانان، هرگز برای بشریت رخ نداده است، بلکه ویژهٔ دولت اسلامی بوده است. با این حال، کافران، به‌ویژه دولت‌های اروپایی، نسبت به اسلام هوشیار بودند، زیرا می‌خواستند به آن حمله کنند، و نسبت به مسلمانان هوشیار بودند، زیرا می‌خواستند موجودیت آنان را نابود سازند. آنان هرگاه فرصتی پیش می‌آمد، می‌کوشیدند به مسلمانان حمله کنند یا علیه آنان توطئه نمایند.

The fiercest and harshest of wars between Islam and Kufr and between the Muslim and the Kuffar armies broke out in successive battles. Victory in all these wars was to the Muslims. Although the Muslims were defeated in some of the battles, they however always won the war, and they did not lose a war for six centuries, rather remaining victorious in all of their wars during that time. The Islamic State remained the leading nation throughout the whole of that period. Apart from the Muslims, this has never happened to mankind, rather it has been exclusive to the Islamic State. However the disbelievers, especially the European states, had been mindful of Islam, for they wanted to attack it, and they had been mindful of the Muslims, for they wanted to destroy their entity. They attempted to attack or conspire against the Muslims whenever the opportunity arose.

بین پایان قرن ششم هجری (یازدهم میلادی) و آغاز قرن هفتم هجری (دوازدهم میلادی)، کشورهای اروپایی وضعیتی را که نظام حکومتی در دولت اسلامی به آن رسیده بود، احساس کردند؛ از جمله تجزیه ولایات (استان‌ها) از پیکره دولت و استقلال برخی از والیان (فرمانداران).

Between the end of the sixth century Hijri (eleventh century CE) and the beginning of the seventh century Hijri (twelfth century CE), the European countries sensed the condition that the ruling system in the Islamic State had reached regarding the fragmentation of the Wilayahs (provinces) from the body of the state, and the independence of some Walis (governors)

در حوزه‌های کلیدی مربوط به سیاست داخلی، مانند نیروهای مسلح، امور مالی، اقتدار و امثال آن. در حقیقت، آنان بیشتر به یک فدراسیون از دولت‌ها شبیه شده بودند تا یک دولت واحد و متحد. اقتدار خلیفه در برخی از ولایات به این امر محدود شده بود که در خطبه‌های نماز جمعه برای او دعا می‌شد، سکه‌هایی به نام او ضرب می‌شد، و مبلغی از خراج برای او فرستاده می‌شد. دولت‌های اروپایی این وضعیت را دریافته بودند، از این رو جنگ‌های صلیبی را علیه مسلمانان روانه کردند و جنگ درگرفت. مسلمانان در این جنگ شکست خوردند و کافران تمامی شام را تصرف کردند.

in key areas concerning the internal policy such as the armed forces, finance, authority and the like. In fact, they had become more like a federation of states rather than a single united state. The Khaleefah’s authority had been reduced in some Wilayahs to the supplication for him on the pulpits, minting coins bearing his name and sending him an amount of money from the Kharaj. The European states had sensed this, hence they dispatched the crusades against the Muslims, and war broke out. The Muslims were defeated in this war and the Kuffar captured the whole of Al-Sham :

فلسطین، لبنان و سوریه. آنان دههها این سرزمینها را در اشغال داشتند، و حتی بخشهایی مانند طرابلس را برای صد سال نگه داشتند.

Palestine, Lebanon and Syria. They occupied these territories for decades, even keeping some areas such as Tripoli for a hundred years.

اگرچه جنگ‌هایی که میان صلیبیان و مسلمانان رخ داد طی صد سال پیوسته ادامه داشت، و اگرچه تلاش‌های مسلمانان برای بازپس‌گیری سرزمین‌هایی که صلیبیان آنها را بر ایشان پیروز شده بودند فروکش نکرد، این جنگ‌ها با این همه امت اسلامی را ناآرام ساخت و جایگاه دولت اسلامی را پایین آورد. مسلمانان در جنگ شکست خوردند و به دست کفار مغلوب شدند. پیروزی در جنگ نصیب کفار بر ضد مسلمانان شد. اگرچه پیروزی کفر بر اسلام نه از نظر فکری و نه از نظر معنوی هرگز تحقق نیافت، ننگ و خفتی که بر مسلمانان فرود آمد فراتر از تصور بود. بدین ترتیب، عصر جنگ‌های صلیبی دورانی از شکست برای مسلمانان به شمار می‌آید، زیرا با وجود پیروزی نهایی ایشان بر صلیبیان و بیرون راندن آنها از شام، آنان به فتوحات و جنگ با کافران ادامه ندادند. هنوز جنگ‌های صلیبی به پایان نرسیده بود که مغولان رسیدند و کشتار بغداد روی داد. این شکست با سقوط دمشق به دست مغولان در همان سال (656 ...

Although the battles which took place between the crusaders and the Muslims were continuous throughout the hundred years, and although the Muslims’ attempts at recapturing the lands over which the crusaders defeated them did not subside, these wars did however unsettle the Islamic Ummah, and they lowered the status of the Islamic State. The Muslims lost the war and they were defeated by the Kuffar. Victory in the war was to the Kuffar against the Muslims. Although the victory of Kufr against Islam never materialised, neither intellectually nor spiritually, the shame and humiliation which befell the Muslims was beyond imagination. Thus, the era of the crusades, is considered an era of defeat for the Muslims, for despite their victory in the end against the crusaders with their expulsion from Al-Sham, they did not pursue the conquests and the wars with the disbelievers. No sooner had the crusades ended, the Mongols arrived, and the massacre of Baghdad took place. This setback was followed by the fall of Damascus at the hands of the Mongols in the same year, (656

نبرد عین جالوت در ۳ سپتامبر ۱۲۶۰ میلادی (۶۵۸ هجری قمری) رخ داد که در آن مغولان نابود شدند. پس از نابودی مغولان، احساسات جهاد در جان مسلمانان برانگیخته شد و آنان نیاز به از سرگیری حمل دعوت به جهانیان را احساس کردند. از این رو، فتوحات مسلمانان بر کافران بار دیگر آغاز شد و جهاد علیه بیزانس از سر گرفته شد. نبردها آغاز شد و پیروزی‌های پیاپی به دنبال داشت. در حدود قرن هفتم هجری (قرن سیزدهم میلادی) بود که امت اسلامی فتوحات را از سر گرفت. جنگ‌ها ادامه یافت و نبردهای پیاپی متعددی روی داد و مسلمانان همواره پیروز بیرون آمدند، زیرا هرچند در برخی نبردها شکست خوردند، در جنگ‌ها پیروز می‌شدند و سرزمین‌ها را فتح می‌کردند. دولت اسلامی ملت پیشرو بود و تا اواسط قرن دوازدهم هجری (قرن هجدهم میلادی) همچنان جایگاه برتر را در اختیار داشت. سپس انقلاب صنعتی در اروپا به شکلی چشمگیر پدید آمد که تأثیری ژرف بر قدرت دولت‌ها گذاشت. مسلمانان در برابر این انقلاب بی‌تفاوت و سرگشته ماندند، از این رو توازن قدرت در جهان دگرگون شد و دولت اسلامی به تدریج از جایگاه پیشرو فروافتاد، تا جایی که سرانجام هدف طمع حریصان شد. از این رو، سرزمین‌هایی را که فتح کرده بود و سرزمین‌هایی را که پیش‌تر تحت اقتدار او بود، رها کرد. کشورهای کافر سرزمین اسلام را پاره‌پاره از او غصب کردند و این آغاز فرودی و پایان اوج برای مسلمانان بود. از آن زمان، کشورهای اروپایی بر حذف دولت اسلامی از صحنه بین‌المللی و بر حذف کامل اسلام از امور زندگی و از روابط میان مردم متمرکز شدند. به بیان دیگر، آنان به فکر کارزاری تازه از جنگ‌های صلیبی افتادند. اما برخلاف جنگ‌های صلیبی نخستین، جنگ‌های صلیبی جدید تنها یک تهاجم نظامی برای شکست دادن مسلمانان و نابود کردن دولت اسلامی نبود. جنگ‌های صلیبی جدید هولناک‌تر بودند و پیامدهای ژرف‌تری داشتند. هدف آن‌ها ریشه‌کن کردن دولت اسلامی بود، به‌گونه‌ای که هیچ اثری از آن باقی نماند و حتی یک ریشه نتواند دوباره بروید. همچنین هدف آن‌ها این بود که اسلام را از جان مسلمانان ریشه‌کن کنند، به‌طوری که چیزی جز مجموعه‌ای از آیین‌های تشریفاتی و مناسک معنوی باقی نماند.

AH, 1258 CE). Then came the battle of Ayn Jaloot on 3rd September 1260 where the Mongols were destroyed. In the wake of the destruction of the Mongols, the emotions of Jihad were aroused in the souls of the Muslims, and they sensed the need for a resumption of carrying the Da’awah to the world. Hence, the Muslim conquests of the Kuffar began once again, and Jihad against the Byzantines was resumed. Battles broke out and successive victories followed. It was around the seventh century of Hijrah (the 13th century CE) when the Islamic Ummah resumed the conquests. The wars continued and several successive battles took place, and the Muslims always emerged as the victorious, for although the Muslims were beaten in some battles, they used to win the wars and conquer the lands. The Islamic State was the leading nation and she continued to occupy the premier position for four centuries, until the mid 12th century AH (the 18th century CE). Then the industrial revolution in Europe emerged in a remarkable manner that had a profound impact on the states’ powers. Muslims stood idle and confused by this revolution, hence the balance of power in the world changed and the Islamic state began her slide from the leading spot gradually, until eventually she became the coveted object of the greedy. Hence, she started evacuating the lands she had conquered and the lands which had been previously under her authority. The disbelieving countries started usurping from her the land of Islam piece by piece, and this marked the start of the ebb and the end of the tide for the Muslims. Since then, the European countries started to focus upon the removal of the Islamic State from the international scene, and upon the complete removal of Islam from life’s affairs and from the relationships between people. In other words, they started thinking about a new campaign of crusades. However unlike the first crusades, the new crusades were to be more than just a military invasion to defeat the Muslims and vanquish the Islamic State. The new crusades were more horrific and had more profound consequences. They were designed to uproot the Islamic State so that no trace of it would be left, and so that not one single root would be able to grow again. They were designed also to uproot Islam from the souls of the Muslims so that nothing could remain except a host of clerical rites and spiritual rituals.