مصطفی کمال کسی بود که خواستار انتخاب اعضای جدید شد و مشروعیت قانونی مجلس را به رسمیت شناخت. او نمایندگان برگزیده را تأیید کرد و وعده داد که به مصوبات مجلسی که دولت پیشین را منحل کرده و دولت کنونی را پذیرفته بود، پایبند خواهد بود، با این خواسته که کشور از طریق حکومت قانون اداره شود. با این همه، پس از آنکه هرگونه امید به تصاحب قدرت از راه پارلمان را از دست داد، تصمیم گرفت بار دیگر شورش را اعلام کند. از این رو به تجهیز نیروها و آماده شدن برای نبرد پرداخت.

Mustafa Kemal was the one who called for the election of new members and recognised the constitutionality of the assembly. He approved of the selected deputies, and he promised to abide by the resolutions of the assembly, who had dissolved the former government and accepted the current government, with the demands that the country should be governed through constitutional rule. Despite all this, he decided to declare the rebellion once again, after he had lost all hope of seizing power through parliament. Hence, he started to equip the troops and prepare for battle.

سلاح و پول از استانبول با آگاهی کامل کمیسر عالی بریتانیا و کمیسر عالی فرانسه به سوی او جریان یافت. آن دو به ظاهر به این کار اعتراض می‌کردند، اما عموماً سکوت می‌کردند و از فاش ساختن چیزی خودداری می‌ورزیدند؛ حتی رخدادی بسیار مهم‌تر از این نیز روی داد، و آن هنگامی بود که مصطفی کمال در شبه‌جزیره گالیپولی کامیون‌های پر از سلاح و مهمات گرد آورد، درست زیر دماغ کمیسر عالی بریتانیا و با وجود نظارت او.

Weapons and funds started to flow towards him from Istanbul with the full knowledge of the British High Commissioner and the French High Commissioner. They both used to nominally express their objection to this but they would generally keep silent and decline to reveal anything; even an incident far more significant than this occurred, which was when Mustafa Kemal gathered trucks full of weapons and ammunition in the peninsula of Gallipoli, right under the nose of the British High Commissioner and despite his surveillance.

یک جنگ چریکی علیه متحدین آغاز شد و بیریا محاصره شد و ناچار به تسلیم شد؛ بدین ترتیب شورشیان به گارنیزون ایتالیایی اجازه دادند که تخلیه کند.

A guerrilla war broke out against the allies, and Biria was besieged and forced to capitulate, thus the rebels allowed the Italian garrison to evacuate.

سپس سمت شرقی کیلیکیه مورد حمله قرار گرفت و پادگان فرانسوی تخلیه شد. لندن و پاریس خواستار توقف کامل عملیات نظامی شدند، اما این عملیات با وجود این، همچنان ادامه یافت.

Then the eastern side of Cilicia was attacked and the French garrison evacuated. London and Paris called for an absolute halt to the military operations, but these went on regardless as they were.

در ۷ مارس ۱۹۲۰، متفقین علی رضا را به استعفا واداشتند؛ از این رو او استعفای خود را تسلیم کرد و به جای او صالح پاشا جانشین شد که وزیر دریاداری بود و پیش از این با مصطفی کمال در آماسیا به توافق رسیده بود.

On 7th March 1920, the allies forced Ali Ridha to resign; thus he tendered his resignation and was replaced by Salih Pasha, who was the navy minister, and who had in the past struck a deal with Mustafa Kemal in “Amasia”.

از این رو، او در ادامه حکومت‌داری خود تلاش می‌کرد تا اوضاع را آرام و فروکش کند.

Hence, he proceeded in government while attempting to diffuse and pacify the situation.

با این حال، در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۲۰، لرد کرزن در مجلس اعیان سخنرانی‌ای ایراد کرد و در آن گفت: متفقین دیگر نمی‌توانند سطح تحقیری را که اروپاییان در استانبول ناچار به تحملش هستند، بپذیرند، در حالی که مسیحیان در همه جا تحت آزار و کشتار قرار دارند.

However, on 10th March 1920, Lord Curzon delivered a speech in the House of Lords in which he said: “The a+llies can no longer tolerate the level of belittlement the Europeans are having to endure in Istanbul, while Christians are being persecuted and slaughtered all over the place.”

در پی این بیانیه، بندرگاه شاخ زرین با کشتی‌های جنگی بریتانیا پر شد. کارکنان بریتانیایی از آناتولی تخلیه شدند و به گارنیزون بریتانیا که در آنجا باقی مانده بود دستور داده شد هرچه زودتر آنجا را ترک کند. انگلیسی‌هایی که در آنکارا زندگی می‌کردند با شتاب شهر را ترک کردند.

In the wake of this statement, the harbour of Golden Horn was filled with British warships. British staff were evacuated from Anatolia and orders were issued to the remaining British garrison to evacuate as soon as possible. The British living in Ankara left the city in a hurry.

رئیس مجلس در استانبول، رءوف بیک، اعلام کرد که انگلیسی‌ها قصد دارند نمایندگان ملی‌گرا را دستگیر کنند و دولت داماد فرید پاشا را دوباره روی کار آورند. از این رو مصطفی کمال به نمایندگان خود تلگراف زد و با تأکید فراوان از آنان خواست که بگریزند و خود را به انگلیسی‌ها تسلیم نکنند، اما آنان از گریختن خودداری کردند.

The speaker of parliament in Istanbul, Ra’uf Beik, declared that the British intended to arrest the nationalist deputies and to restore the government of Damad Farid Pasha. Hence, Mustafa Kemal telegraphed his deputies urging them vehemently to flee and not to surrender themselves to the British, but they refused to flee.

در ساعات اوایل بامداد ۱۶ مارس ۱۹۲۰، تمام اقداماتی که با هدف اشغال نظامی استانبول و تشدید فشار بر ساکنان محلی صورت گرفت، انجام شد. این وظیفه به ژنرال بریتانیایی هنری ویلسون واگذار شد که پیش‌تر به‌عنوان فرمانده کل نیروهای متفقین منصوب شده بود.

In the early hours of 16th March 1920, all the measures aimed at occupying Istanbul militarily and at tightening the grip on the local residents were undertaken. This task was delegated to the British General Henry Wilson, who had been appointed earlier as the Commander in Chief of the allied forces.

پاریس و رم توافق کردند که دولت‌های سه‌گانه بریتانیا، فرانسه و ایتالیا در اعمال تحریم‌ها شرکت کنند. با این حال، تنها بریتانیا بود که تفنگداران دریایی خود را اعزام کرد. هنگامی که فرانسه و ایتالیا دریافتند که بریتانیا در اشغال استانبول موفق شده است، بار دیگر مداخله کردند تا ابتکار عمل قطعاً بریتانیایی را برای حفظ توازن قدرت بین‌المللی مسدود کنند؛ از این رو خواستار شرکت در اداره کشور شدند، اما بریتانیایی‌ها به آنان این امکان را ندادند و به تنهایی عمل کردند.

Paris and Rome agreed that the three governments of Britain, France and Italy should take part in imposing sanctions. However, it was Britain alone who dispatched her marines. When France and Italy realised that Britain had succeeded in occupying Istanbul, they intervened once again to block the categorically British initiative in order to preserve the international balance of power; thus they demanded to take part in ruling the country, but the British did not enable them to do so, and acted alone.

سلطان از اقداماتی که بریتانیا انجام داده بود حمایت کرد و دولت بیانیه‌ای عمومی صادر کرد که در آن مردم را به حفظ آرامش فرامی‌خواند و تأکید می‌کرد که این کار وظیفه آنان است. دولت بیانیه خود را با این جمله آغاز کرد: مهم‌ترین وظیفه هر شهروند ترک، اطاعت از فرمان‌های سلطان است. در نتیجه، توده‌های مردم و سربازان ترک در فضایی از وحشت فرو رفتند؛ و این امر به نوبه خود موجب خشم مردم نسبت به سلطان و تشدید حملات از هر سو به او شد. سپس پارلمان رسماً منحل شد.

The Sultan backed the measures which the British had undertaken and the government issued a public communiqué in which it exhorted people to observe calm, stating that it was their duty to do so. The government began the communiqué by saying: “The most important duty of every Turkish citizen is to abide by the orders of the Sultan.” Consequently, the masses and the Turkish soldiers were engulfed in an atmosphere of terror which in turn led to people’s resentment of the Sultan and the intensification from all sides of the attacks upon him. Then parliament was officially dissolved.

در ۵ آوریل ۱۹۲۰، صالح پاشا استعفا داد و داماد فرید پاشا به درخواست بریتانیایی‌ها دولت جدید را تشکیل داد و کشور را به شیوه‌ای مستبدانه اداره کرد. پس از انحلال مجلس، او تنها قدرت مؤثر شد و آشکارا منافع بریتانیا را در نظر گرفت و کوشید از راه‌های گوناگون آنان را جلب کند، تا جایی که تقریباً از خود بریتانیایی‌ها بریتانیایی‌تر شد. سلطان نیز در تلاش برای جلب نظر بریتانیایی‌ها و در حمله به پیروان مصطفی کمال عقب نماند. او شیخ‌الاسلام را برانگیخت تا فتوایی علیه آنان صادر کند، و او چنین کرد. در این فتوا آمده بود که همه ملی‌گرایان از زمره ملعونان و گمراهان‌اند و مؤمنان از میان بندگان خدا باید با آن شورشیان سرکش به جنگ برخیزند. همزمان با آن، فرمان سلطانی نیز صادر شد که این فتوا را تأیید می‌کرد و مصطفی کمال و هواداران او را به مجازات اعدام محکوم می‌کرد.

On 5th April 1920, Salih Pasha resigned and Damad Ferid Pasha formed the new government at the request of the British and started ruling the country in a despotic manner. Once parliament had been dissolved, he became the sole power broker and started to openly take into account the British interests and attempt to win them over through various means, until he almost became more British than the British themselves. The Sultan was not too far behind in his attempt at winning the British over and in his attack on Mustafa Kemal’s followers. He incited Sheikh-ul-Islam to issue a fatwa against them and so he did. The fatwa stated that all the nationalists were from amongst the cursed ones and from amongst those who strayed, and that the believers from amongst Allah’s servants should declare war on those revolting insurgents. A Sultanic decree was simultaneously issued endorsing this fatwa and sentencing Mustafa Kemal and his supporters to capital punishment.

هنگامی که مصطفی کمال این خبر را شنید، شمار اندک بریتانیایی‌هایی را که در آناتولی مانده بودند و با وجود دستور تخلیه، خارج نشده بودند بازداشت کرد. سپس به پادگان ترکیه دستور داد به انگلیسی‌ها حمله کنند و شهر اسکی‌شهر را محاصره کنند، جایی که دسته‌ای از سربازان بریتانیایی مستقر بودند. در آن زمان، انگلیسی‌ها در انتظار پادگان ایتالیایی بودند که به سمت قونیه در حرکت بود. از این رو، نیروهای ترک به انگلیسی‌ها حمله کردند و توانستند شهر را محاصره کنند. آنان همچنین هنگام حرکت پادگان ایتالیایی به سوی قونیه به آن حمله کردند. با این حال، ایتالیایی‌ها پس از متحمل شدن تلفات سنگین توانستند به قونیه برسند. در نتیجه، پادگان ایتالیایی ناچار شد به سمت غرب حرکت کند و به یونانی‌ها در ازمیر بپیوندد. انگلیسی‌ها اسکی‌شهر را تخلیه کردند، همان‌طور که ایتالیایی‌ها قونیه را تخلیه کردند. بنابراین، حتی یک سرباز از نیروهای متفقین در آناتولی باقی نماند؛ با این حال، هیچ درگیری‌ای با انگلیسی‌ها رخ نداد، در حالی که تنها یک درگیری کوچک با ایتالیایی‌ها هنگام حرکت به سوی قونیه برای پیوستن به انگلیسی‌ها روی داد. سپس همه آنان تخلیه کردند.

در پرتو این عملیات‌ها، وضعیت آشکار شد؛ به این صورت که دو اردوگاه بر کشور سلطه داشتند: انگلیسی‌ها در یک سو، که از خلیفه و دولت حمایت می‌شدند، و حزب مصطفی کمال در سوی دیگر، که از همهٔ مردم پشتیبانی می‌شد. از این رو، مصطفی کمال در برابر دولت قرار گرفت و مردم او را به عنوان رهبرشان در برابر انگلیسی‌ها می‌پنداشتند. بنابراین، افکار عمومی به نفع او بود و بیشتر افسران ارتش و کارمندان دولت در کنار او قرار داشتند. پس در این فضای مساعد، او از فرصت استفاده کرد و از سوی کمیتهٔ پارلمانی، که هنوز برقرار بود و هرگز منحل نشده بود، اعلام کرد که انتخابات تازه‌ای برگزار خواهد شد و پارلمان جدید هیچ پیوندی با مجلس قبلی نخواهد داشت. همچنین اعلام کرد که این پارلمان، پارلمان عثمانی نخواهد بود، بلکه نهادی قانون‌گذاری ملی‌گرا با اختیارات ویژه خواهد بود. آنکارا به عنوان مرکزی که جلسات این نهاد ملی‌گرا در آن برگزار می‌شد، انتخاب شد.

In the light of these operations, the situation became apparent in that two camps dominated the country: the British on one side, backed by the Khaleefah and the government, and Mustafa Kemal’s party on the other side, backed by all the people. Hence, Mustafa Kemal became opposite to the government and people regarded him as their leader against the British. Therefore, public opinion was in his favour and most of the army officers and civil servants were on his side. So, amidst this favourable mood, he seized the opportunity to announce on behalf of the Parliamentary Committee, which was still in place and had never been dissolved, that fresh elections would be held and that the new parliament would have no connection with the old assembly. Also that it would not be an Ottoman parliament, but a nationalist legislative institution with exceptional powers. Ankara was selected as the centre where the sessions of this nationalist institution would be held.

انتخابات در واقع برگزار شد، اما این انتخابات واقعی نبود، بلکه بیشتر یک تمرین صوری بود که هدف آن ایجاد ظاهری از انتخابات مشروع بود. حال و هوای عمومی این بود که وضع موجود ایجاب می‌کند که فقط کمالیست‌ها انتخاب شوند، با کنار گذاشتن همه دیگران، تا آنان نمایندگان ملت باشند. این دقیقاً همان چیزی بود که رخ داد و هیچ نماینده‌ای جز کمالیست‌ها انتخاب نشد.

Elections did effectively take place, but these were not genuine elections - they were rather a nominal exercise aimed at creating the appearance of legitimate elections. The general mood was that the status quo necessitated the election of the Kemalists only, to the exclusion of all others, so they become the representatives of the nation. This indeed was the case and no other deputy apart from the Kemalists was elected.

در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۲۰، کنفرانس ملی‌گرایان در آنکارا برگزار شد. جلسه افتتاحیه عمداً در روز جمعه تنظیم شده بود.

On 23rd April 1920, the nationalist conference was held in Ankara. The inaugural session was deliberately scheduled to take place on a Friday.

و بدین ترتیب، مصطفی کمال دستگاه حکومتی‌ای را در آنکارا برپا کرد.

And so, Mustafa Kemal established a government apparatus in Ankara.

او همچنین یک ارتش منظم و چندین ادارهٔ دولتی تأسیس کرد۔

He also established a regular army and several government departments.

او همچنین یک چاپخانه و گروهی از روزنامه‌نگاران را با خود آورد. روزنامه‌ای به نام «حاکمیت ملت» منتشر شد و مصطفی کمال، آنکارا را آماده کرد تا مرکز حکومت و پایتخت کشور شود. او به پی‌ریزی بنیان‌های جمهوری ترکیه پرداخت. با این حال، او این ابتکار را با احتیاط شدید و محرمانگی کامل پیش برد، بدین‌گونه که وانمود می‌کرد مبارزه‌اش مبارزه با اشغال خارجی است و جنگش جنگ با اشغالگران است. او کارهای خود را با ادعای دفاع از کشور توجیه می‌کرد و از طریق بیانیه‌های رسمی خطاب به اروپاییان می‌گفت: شما می‌توانید همه کشورهای عربی را اشغال کنید و سوریه را تصرف کنید، اما من اجازه نخواهم داد ترکیه را اشغال کنید. ما تنها حقی را مطالبه می‌کنیم که هر ملتی باید از آن بهره‌مند باشد. ما می‌خواهیم در مرزهای طبیعی ملی‌مان، ملتی آزاد باشیم. ما کمترین چیزی کمتر از این را نمی‌پذیریم. در جریان و پس از افتتاح مجلس ملی، او اعلام کرد: همه تدابیری که اتخاذ خواهد شد، با هدف حفظ خلافت و سلطنت و رهانیدن سلطان و کشور از بردگی غرب خواهد بود. سپس بیانیه‌ای داد و گفت: از آنجا که سلطان اسیر کشورهای غربی است که پایتخت را هر طور که بخواهند کنترل می‌کنند، او یک حاکم آزاد نیست و هیچ حاکمیتی ندارد. بنابراین، مجلس عالی ملی به‌طور موقت اداره امور کشور را به عهده خواهد گرفت. در نتیجه، هیئت اجرایی‌ای تشکیل شد و وظیفه اداره امور کشور به آن سپرده شد. این هیئت از یازده وزیر منتخب مجلس ملی تشکیل می‌شد و مصطفی کمال به ریاست آن برگزیده شد. پیش از این، او به‌عنوان رئیس مجلس ملی انتخاب شده بود، و پس از آن، سرهنگ اسماعیل پاشا به دولت پیوست.

He also brought a press and a team of journalists. A newspaper called Hakmit Milla was published and Mustafa Kemal prepared Ankara to become the government centre and the capital of the country. He set about laying the foundations of the Turkish republic. However, he undertook this initiative with extreme caution and total secrecy by pretending that his struggle was a struggle against foreign occupation and that his war was a war against the occupiers. He used to justify his actions by claiming that he was defending the country and used to address the Europeans through official statements in which he would say: “You can occupy all the Arab countries and occupy Syria, but I shall not allow you to occupy Turkey. We are only claiming a right which every single nation should enjoy. We want to be a free nation within our natural national borders. We do not accept one carat less than that.” During and after the inauguration of the National Assembly, he declared: “All the measures to be taken would be aimed at maintaining the Khilafah and the Sultanate and at ridding the Sultan and the country from Western slavery.” He then gave a statement in which he said: “Since the Sultan is prisoner of the Western countries who control the capital as they please, thus he is not a free sovereign, nor does he enjoy any sovereignty whatsoever. Therefore, the Supreme National Assembly is going to assume temporarily the running of the country’s affairs.” Consequently, an executive committee was set up and delegated with the task of running the country’s affairs. It was formed of eleven ministers elected by the National Assembly, and Mustafa Kemal was voted as its president. Prior to this, he had been elected as speaker of the National Assembly, whereafter Colonel Ismat Pasha joined the government.

سلطان نیرویی را به آنکارا اعزام کرد که به فرماندهی افسرانی وفادار به او بود.

The Sultan dispatched a task force to Ankara led by officers loyal to him.

نیروها به سوی شمال غربی آسیای صغیر حرکت کردند. داوطلبان بسیاری به نیروی ویژه پیوستند و سلطان برخی از یاران خود را به کردستان فرستاد تا قبایل آن منطقه را برانگیزانند. سپس او شروع به تشویق کل امت به دفاع از تخت و خلافت کرد. وفاداری به خلیفه هنوز چنان قوی بود که فرمان‌های او با احترام پذیرفته می‌شد و اطاعت از او اطاعت از الله (سبحانه و تعالی) به شمار می‌رفت، و نافرمانی از او نافرمانی از الله (سبحانه و تعالی). از این رو، همه ولایات به خلیفه پیوستند، در حالی که برخی از آنان علیه دولت آنکارا شوریدند. ارتش خلیفه موفق شد یک لشکر کامل کمالیست را به اسارت بگیرد.

The troops marched towards the north-west of Asia Minor. Many volunteers joined the task force and the Sultan sent some of his supporters to Kurdistan in order to incite the tribes in that region. Then he started to exhort the whole Ummah to defend the throne and the Khilafah. Loyalty to the Khaleefah was still strong to the point that his orders were met with respect and his obedience was considered to be an obedience to Allah (swt), while his disobedience was considered to be a disobedience to Allah (swt). Hence, all the provinces joined the Khaleefah while some of them revolted against the Ankara government. The army of the Khaleefah succeeded in taking a whole Kemalist division as prisoners.

در طول ماه مه ۱۹۲۰ نبردهای میان دو ارتش ادامه یافت و ارتش سلطان توانست نیروهای مصطفی کمال را در همه جا شکست دهد. همه ولایات به خلیفه پیوستند و توده‌های مردم به جز آنکارا، که مرکز شورش بود، در کنار او قرار داشتند. خود آنکارا نیز در آستانه سقوط بود، زیرا روستاهای همسایه یکی پس از دیگری زیر پرچم سلطان درمی‌آمدند و به ارتش خلیفه می‌پیوستند.

Battles between the two armies went on throughout the month of May 1920 and the Sultan’s army managed to rout Mustafa Kemal’s forces everywhere. All the provinces joined the Khaleefah and the masses were on his side, apart from Ankara, which was the centre of the rebellion. Ankara itself was about to fall, for the neighbouring villages were coming under the Sultan’s banner one after the other and joining the Khaleefah’s army.

مصطفی کمال و یاران او در آنکارا در تنگنای سختی بودند، و در خود آنکارا، ناامیدی به دل کسانی راه یافته بود که با او بودند و به فکر تسلیم شدن در برابر خلیفه و پیوستن به او افتادند. جان مصطفی کمال به تار مویی بند بود و بر لب نابودی قرار داشت.

Mustafa Kemal and his supporters in Ankara were in dire straits, and in Ankara itself, despair crept in the hearts of those who were with him and they contemplated surrendering to the Khaleefah and joining him. Mustafa Kemal’s life was hanging by a thread and he was on the verge of being destroyed.

در همان لحظه، شرایط آتش‌بسی که یک سال و نیم پیش در پاریس امضا شده بود و به «معاهده سور» معروف است، و سلطان آن را پذیرفته و نخست‌وزیر داماد فرید پاشا آن را امضا کرده بود، پخش شد. این شرایط پنهان نگه داشته شده بود و مردم ترکیه از آن خبری نداشتند. اکنون این شرایط در سراسر ترکیه پخش شد. از این رو، افکار عمومی در همه نقاط کشور علیه خلیفه و علیه نخست‌وزیر داماد فرید پاشا خشمگین شد.

Precisely at that moment, the terms of truce which had been signed a year and a half before in Paris, known as the Treaty of Sèvres which the Sultan had accepted and the Prime Minister Damad Farid Pasha had signed, were broadcast. These terms had been kept secret and the Turkish people knew nothing about them. They were now broadcast all over Turkey . Hence, public opinion was outraged in every part of the country, against the Khaleefah and against the Prime Minister Damad Farid Pasha.

هنگامی که خشم مردم به اوج خود رسیده بود، نخست‌وزیر بریتانیا لوید جورج در مجلس عوام بیانیه‌ای صادر کرد و گفت: هدف متفقین آزاد ساختن ملت‌های غیرترک از یوغ ترک‌ها است. این بیانیه نیز در میان توده‌ها منتشر شد و خشم را شدت بخشید، و کینه‌ها متوجه انگلیسی‌ها و عمال آنان شد، یعنی خلیفه و نخست‌وزیرش داماد فرید پاشا.

When the outrage was at his highest, the British Prime Minister Lloyd George, made an announcement in the House of Parliament saying: “The aim of the allies is to liberate the non-Turkish nations from the Turkish yoke.” This announcement was also circulated amongst the masses, causing the outrage to intensify, and the resentment became directed at the British and their puppets, the Khaleefah and his Prime Minister Damad Farid Pasha.

به این ترتیب وضعیت وارونه شد و مردم شروع کردند به دور شدن از خلیفه و پیوستن به مصطفی کمال. مناطقی که علیه مصطفی کمال شوریده بودند، همگی از ارتش خلیفه پاکسازی شدند و نیز از میان کسانی که با مصطفی کمال مخالف بودند. ارتش خلیفه شکست سنگینی خورد و قدرت سلطان کاهش یافت. مردم سوگند یاد می‌کردند که از داماد فرید پاشا که معاهده را امضا کرده و کشور را تسلیم کرده بود، انتقام بگیرند. در نتیجه، آنکارا دوباره کنترل اوضاع را در دست گرفت و همه مردم به مصطفی کمال پیوستند. آنان او را نجات‌دهنده از اشغال می‌دانستند و او دوباره به عنوان رهبر کشور منصوب شد. این معاهده ترک‌ها را خشمگین کرد، زیرا به معنای پایان امپراتوری عثمانی و تقسیم آن میان اروپاییان، یا تجزیه‌اش به چند ولایت مستقل بود؛ که این امر ترکیه را به کشوری کوچک در آسیای صغیر بدل می‌کرد و استانبول، پایتخت ترکیه و تنها گذرگاه آن به اروپا را تحت قیمومیت بین‌المللی قرار می‌داد.

In this way, the situation was turned upside down and people started to drift away from the Khaleefah and join Mustafa Kemal. The areas which revolted against Mustafa Kemal were all purged from the Khaleefah’s army and from those who were opposed to Mustafa Kemal. The Khaleefah’s army was heavily defeated and the Sultan’s power was diminished. People were vowing to seek revenge from Damad Farid Pasha who had signed the Treaty and surrendered the country. Consequently, Ankara regained control of the situation and all people sided with Mustafa Kemal. They considered him to be the saviour from occupation and he was restored as the leader of the country. This Treaty incensed the Turks, for it meant the end of the Ottoman Empire and its division amongst the Europeans, or its fragmentation into several independent Wilayas, thus turning Turkey into a small country within Asia Minor and bringing Istanbul, the capital of Turkey and her only passage to Europe under an international mandate.