پس از شکست کنفرانس لندن و امضای پیمان‌هایی میان مصطفی کمال با فرانسه، ایتالیا و روسیه، تنها موضوع مرتبط با جنگ که حل‌نشده باقی ماند، بحران یونان بود. از این‌رو، به مصطفی کمال یا آزادی عمل داده شد یا او را برانگیختند تا مسائل معلق با یونان را از راه جنگ حل کند.

In the wake of the London conference failure, and the signing of the treaties between Mustafa Kemal and France, Italy and Russia, the only war related issue to remain unsettled was the Greek crisis. Hence, Mustafa Kemal was either given a free rein or inspired to settle the outstanding problems with Greece through war.

بنابراین، مصطفی کمال به گردآوری سلاح، تجهیزات و مهمات پرداخت، ارتش را مجهز کرد و نیروی خود را افزایش داد. سلاح و مهمات به شکلی فراوان به سوی او سرازیر شد که به روشنی نشان می‌داد او برای جنگ آماده می‌شود؛ این تدارکات از روسیه و از طریق خطوط بریتانیایی در تنگهٔ بسفر و سواحل دریای سیاه به دست او می‌رسید. فرانسه سیلیسیه را تخلیه کرد و نیروهای خود را از آنجا بیرون کشید؛ در نتیجه نیروهای ترک در آنجا مستقر شدند و تخمین زده می‌شود که حدود ۸۰٬۰۰۰ سرباز به سوی جبههٔ غربی حرکت کردند تا آن را تقویت و تثبیت کنند.

Therefore, Mustafa Kemal set about amassing weapons, equipment and ammunition, equipping the army and increasing his force. Weapons and ammunition started to flow towards him abundantly in a manner that indicated clearly that he was preparing for war, reaching him from Russia via the British lines in the Bosphorus and the Black Sea shores. France evacuated Cilicia and withdrew her troops from there, thus the Turkish forces stationed themselves there and an estimated 80,000 soldiers moved towards the Western front in order to reinforce and consolidate it.

در نتیجه، یونانی‌ها نگران شدند و دریافتند که این تجهیز نظامی علیه آن‌ها است. دولت یونان احساس کرد که کشورهای اروپایی با آن‌ها مخالف‌اند، و بریتانیا از آن‌ها روی برگردانده است، و به این گمان افتاد که بریتانیا ترکیه را علیه آن‌ها برمی‌انگیزد.

Consequently, the Greeks became worried and realised that this military build-up was against them. The Greek government sensed that the European states were against them, that Britain had turned her back on them and began to suspect that she was inciting Turkey against them.

بنابراین، یونان تصمیم گرفت بدون کسب اجازه از متفقین، به ترکان حمله کند، زیرا یقین داشت که متفقین با او مخالف‌اند. هنگامی که متفقین دریافتند یونان در آستانهٔ حمله به ترکان است، با هدف آشتی دادن یونانیان و ترکان، پیشنهادی به هر دو طرف ارائه کردند. با این حال، به نظر می‌رسید که یونانیان دریافته بودند این پیشنهاد تاکتیکی برای به تأخیر انداختن است که هدفش فرصت دادن به ترکان برای آماده‌سازی و تجهیز بیشتر نیروهایشان است. از این رو، پیش از پاسخ دادن به پیشنهاد متفقین، نبرد را با ترکان آغاز کردند. جنگ میان یونانیان و ترکان درگرفت و این جنگ حدود یک سال و نیم ادامه یافت.

Therefore, Greece decided to initiate an attack against the Turks without seeking the permission of the Allies, for she became certain that they were against her. When the Allies sensed that Greece was on the verge of launching an attack on the Turks, they put forward a proposal to the Greeks and the Turks with the aim of reconciling them. However, it seemed that the Greeks sensed that this proposal was a delaying tactic aimed at giving the Turks a chance to prepare and equip their forces further. Hence, they initiated the fighting against the Turks before responding to the Allies’ proposal. Fighting broke out between the Greeks and the Turks, and this lasted for approximately a year and a half.

هنگامی که جنگ آغاز شد، متفقین بلافاصله رسماً اعلام بی‌طرفی کردند. با این حال، این بی‌طرفی عجیب به نظر می‌رسید، زیرا دولت عثمانی هنوز زیر اشغال مؤثر بریتانیا قرار داشت و در سطح بین‌المللی اشغال‌شده توسط متفقین به شمار می‌آمد. از این رو، هر درگیری که در ترکیه روی می‌داد، بی‌شک بر موقعیت اشغالگران تأثیر می‌گذاشت.

As soon as the hostilities had broken out, the Allies declared officially their neutrality. However, this neutrality seemed bizarre, for the Ottoman State was still under effective British occupation and was considered internationally to be occupied by the Allies. Hence, any fighting taking place in Turkey would undoubtedly affect the position of the occupiers.

پس چگونه ممکن بود که آنان بی‌طرف بمانند؟ روال طبیعی کار این بود که از یونان حمایت کنند، یا در برابر او بایستند تا جنگ رخ ندهد. اما اتخاذ موضع بی‌طرفی غیرطبیعی بود، به‌ویژه در این وضعیت حساس.

So how could it be possible for them to remain neutral? The natural course of action would have been for them to support Greece, or to stand against her in order to prevent the fighting from taking place. But to take a neutral stand was unnatural, especially in this critical situation.

با این حال، بی‌طرفی در عمل اتفاق افتاد و یونان، پس از آن‌که متحد بریتانیایی‌اش او را تنها گذاشت، در سردرگمی و حیرت باقی ماند. طبیعی بود که او باید تسلیم می‌شد و به مذاکره تن می‌داد، اما چنین نکرد.

Nevertheless the neutrality did effectively occur and Greece was left wondering in confusion after being let down by her British ally. Naturally she should have surrendered and accepted negotiations, but she did not.

در ۷ سپتامبر ۱۹۲۲ ساعت ۲ بامداد، خبری رسید مبنی بر اینکه ارتش یونان عملیات تهاجمی خود را لغو کرده و عقب‌نشینی را آغاز کرده است. با این خبر، ارتش ترکیه در حالی که یونانی‌ها در حال عقب‌نشینی بودند، به آنان حمله کرد و ضدحمله‌ای را آغاز نمود؛ یونانی‌ها از آن سوی سقاریا و سپس تا موضع اولیه خود در نزدیکی خط راه‌آهن آناتولی عقب نشستند. در طول مسیر، روستاها را آتش زدند، چاه‌ها را با دینامیت ویران کردند، چهارپایان را با خود بردند و هر کسی را که با آن برخورد می‌کردند کشتند. آنان صدها مایل ویرانی به جا گذاشتند و سرانجام ازمیر را تخلیه کردند. در ۹ سپتامبر، ترک‌ها ازمیر را بدون حتی شلیک یک گلوله بازپس گرفتند. با این حال، آنان نیز به نوبه خود نیمی از شهر را آتش زدند تا آخرین اثر اشغال یونانی را از میان ببرند. بریتانیا، فرانسه و ایتالیا خواستار آتش‌بس شدند که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۲ برقرار شد و یونانی‌ها تراکیه را تا مرز ماریتزا واگذار کردند.

On 7th September 1922 at 2.00 am, news came that the Greek army had aborted its offensive and had started to withdraw. At this, the Turkish army turned on the Greeks and launched a counter attack while they were retreating; the Greeks retreated beyond Sakarya then back to their initial position near the Anatolian railway line. Along the way, they burnt the villages and wrecked wells with dynamite, carrying along cattle and killing anyone they encountered. They left behind hundreds of miles of destruction and finally evacuated Izmir. On 9th September, the Turks recaptured Izmir without even firing one single shot. However, they in turn burnt half the city in order to erase the last trace of the Greek occupation. Britain, France and Italy called for a truce, which was held on 11th September 1922 and the Greeks relinquished Trakya up to Marij.

بدین ترتیب، جنگ میان یونان و ترکیه به پایان رسید۔

Thus, the war between Greece and Turkey came to an end.

این خلاصه‌ی رویدادهای جنگی است که میان مصطفی کمال و یونانی‌ها روی داد، همان‌گونه که واقعاً رخ داد، نه آن‌گونه که پروپاگاندای غربی در آن زمان می‌خواست آن را نشان دهد. این رویدادها نشان می‌دهد که عقب‌نشینی یونانی‌ها و بازگشت آن‌ها از سرزمین‌هایی که اشغال کرده بودند، در نتیجه‌ی نبردی قاطع میان آن‌ها و مصطفی کمال نبود که در آن شکست خورده باشند. برخلاف این، در زمانی که یونانی‌ها شروع به عقب‌نشینی و تخلیه کردند، آن‌ها دست بالا را داشتند و نیروهای مسلح ترک مغلوب بودند، و روحیه‌ی آن‌ها بسیار پایین بود و ناامیدی آغاز کرده بود که آن‌ها را ناتوان کند.

This was the summary of the war events which took place between Mustafa Kemal and the Greeks as they really occurred, not as the Western propaganda wanted to portray them at the time. These events indicate that the withdrawal of the Greeks and their retraction from the lands they had occupied was not as a consequence of a decisive battle that took place between them and Mustafa Kemal and which they lost. Contrary to this, at the time when the Greeks started to retreat and evacuate, they had the upper hand and the Turkish armed forces were the vanquished, and their morale was very low and despair had started to enfeeble them.

انگلیسی‌ها این نبردهای میان ترک‌ها و یونانی‌ها را وسیله‌ای قرار دادند تا مصطفی کمال را قادر سازند خلافت را برچیند. بریتانیا به‌ویژه به این خبر بال و پر داد و آن را در سراسر جهان اسلام گسترش داد؛ او تبلیغات گسترده‌ای برای مصطفی کمال در داخل و خارج از ترکیه به راه انداخت تا جایی که او در همه جا به‌عنوان پیروزمندی شناخته شد که یونانی‌ها را دفع کرد، با همه متفقین جنگید و آن‌ها را بیرون راند. حتی از او با عنوان «فاتح» یاد می‌شد. همین امر بود که مصطفی کمال را قادر ساخت تا خود را در کشور به‌طور محکم مستقر کند و ضربه‌ای مهلک بر مسلمانان و حاکمیت اسلام وارد آورد، که نمود آن در برچیده شدن خلافت و زدوده شدن اقتدار اسلام از روی زمین بود.

The British exploited these battles between the Turks and the Greeks as a means to enable Mustafa Kemal to abolish the Khilafah. Britain in particular, gave wing to the news and spread it widely throughout the Islamic world; she generated a huge publicity for Mustafa Kemal inside and outside Turkey until he became known everywhere as the victor who repelled the Greeks and fought all the allies and expelled them. He was even referred to as the Conqueror. This was what enabled Mustafa Kemal to firmly establish himself in the country and to deal the Muslims and the rule of Islam a fatal blow, reflected in the abolishment of the Khilafah and the removal of the authority of Islam from the face of the earth.

دربارهٔ مسئلهٔ بیرون راندن یونانیان از تراکیه، این امر نمایشی آشکار و ساختگی بود که با این واقعیت آشکار شد: هنگامی که نیروهای یونانی آسیای صغیر را تخلیه کردند، نیروهای مصطفی کمال به سوی شمال حرکت کردند تا تراکیه را از آنان باز پس گیرند. وقتی فرانسه، ایتالیا و بریتانیا در ۱۵ مه ۱۹۲۱ مواضع بی‌طرفانهٔ خود را اعلام کردند، منطقهٔ بی‌طرفی ایجاد کردند که شامل ناحیه‌ای گسترده در اطراف سواحل بسفر و داردانل بود، و مانع عبور دو طرف درگیر از این منطقه شدند. در واقع یونانیان پیش‌تر، هنگامی که قصد اشغال استانبول را داشتند، کوشیده بودند از این منطقه عبور کنند، اما هرینگتون از این کار جلوگیری کرد. سپس مصطفی کمال نیز کوشید از آن عبور کند، اما هرینگتون او را نیز از این کار بازداشت. با این حال مصطفی کمال این منع را نادیده گرفت و ارتش بی‌توجه به آن همچنان به درون این منطقه پیش رفت. نیروهای مسلح ترکیه در امتداد ساحل گرد آمدند و نزدیک داردانل متوقف شدند. از این رو هرینگتون برای رویارویی قاطع آماده شد. او نیروهای مستقر در استانبول را گرد آورد و چندین دسته را برای حفاظت از چاناق قلعه و خط ساحلی آسیا فرستاد.

As for the issue of expelling the Greeks from Trakya, this was a flagrant farce manifested by the fact that once the Greek forces evacuated Asia Minor, the forces of Mustafa Kemal moved northwards in order to recapture Trakya from them. When France, Italy and Britain declared their neutral stand on 15th May 1921, they established a neutral zone which was composed of an area spread around the Bosporus and the Dardanelles shores, and they prevented the two warring factions from passing through this zone. In fact the Greeks had attempted to pass through the zone before when they were about to occupy Istanbul, but Harrington prevented them from doing so. Then Mustafa Kemal attempted to pass through it but Harrington also attempted to prevent him. However, Mustafa Kemal ignored this prevention and the army went on penetrating the area regardless. The Turkish armed forces gathered along the coast and stopped near the Dardanelles. Thus Harrington prepared for a showdown. He gathered the troops deployed in Istanbul and sent several platoons to protect Canak Kale and the Asian coastline.

تا این زمان، مرحلهٔ اقدامات داخلی به پایان رسیده بود و تنها حل‌وفصل مسئلهٔ کنفرانس صلح همچنان معلق مانده بود۔

By now, the phase of the domestic actions had ended and only the settlement of the issue of the peace conference was still pending.

در این میان، سیاستمداران و افسران دریافتند که مصطفی کمال قصد دارد خلافت را لغو کند. در مجلس ملی اکثریت قاطعی برای مخالفت با او در این مسئله‌ی حساس شکل گرفت و به او روشن کردند که آماده‌اند در برابرش بایستند. بخش بزرگی از نیروهای مسلح نیز این را احساس کردند.

Meanwhile, the politicians and officers sensed that Mustafa Kemal intended to abolish the Khilafah. An overwhelming majority was formed in the National Assembly to oppose him in this critical issue, and they made it clear to him that they were ready to stand against him in it. A large section of the armed forces also sensed this.

ژنرال کاظم قرہ بکر پاشا از سرسخت‌ترین حامیان سلطان در میان آنان بود؛ از این رو در سخنرانی‌ای مصطفی کمال را هشدار داد و گفت: قانون اساسی جدید را از زاویه مشروع نمی‌توان قانونی درست دانست، زیرا با کشور مشورت نشده و نظر آن در چنین امر حیاتی‌ای جویا نشده است. تنها ملت می‌تواند درباره نوع نظام حکومتی که می‌خواهد تصمیم بگیرد. سپس سخنرانی خود را با این کلمات تهدیدآمیز به پایان برد: من عهد کرده‌ام که هر اقدامی را که با هدف تبدیل کشور از سلطنت به جمهوری انجام شود، هرچه قربانی‌اش گران باشد، بازدارم. از آنجا که کاظم قرہ بکر شخصیتی محترم در میان کل ارتش بود، و از آنجا که توده‌ها استدلال استوار و دوراندیشی او را می‌ستودند و به او اعتماد داشتند، او توانایی آن را داشت که ملت و ارتش را علیه مصطفی کمال برانگیزد. مصطفی کمال این را دریافت و بی‌درنگ برای آرام کردن او اقدام کرد. از این رو به او نوشت: قانون اساسی‌ای که مجلس ملی تدوین کرده نهایی نیست. بلکه مجموعه‌ای از اصول کلی است که تدوین شده تا راهنما و رهنمودی باشد برای کسانی که می‌خواهند کشور را با نظامی دموکراتیک و به دور از هرج و مرج اداره کنند. در این قوانین هیچ چیزی نیست که نشان دهد سلطنت مقدس و خلافت مقدس تضعیف خواهد شد، یا به پذیرش نظام جمهوری برانگیخته می‌شود. کسانی که گمان می‌کنند ما می‌خواهیم سلطنت را نابود کنیم و حکومت سلطانی را با حکومت جمهوری جایگزین سازیم، در واقع در سیاره‌ای دیگر غیر از سیاره‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم به سر می‌برند؛ یعنی سیاره خیال و تخیل. این نامه بر کاظم قرہ بکر و بر همه دیگران اثر گذاشت. بدین ترتیب طوفان فروکش کرد، و مصطفی کمال دریافت که تا زمانی که بر نیرویی قدرتمند که بتواند این مخالفان را مغلوب کند تکیه نداشته باشد، نخواهد توانست جمهوری برپا کند. از این رو با تمام توان به آماده‌سازی چنین نیرویی پرداخت. او از تبلیغات گسترده‌ای که انگلیسی‌ها درباره‌اش در داخل ترکیه و در سراسر جهان اسلام به راه انداخته بودند، بهره‌مند شد. بنابراین، هنگامی که احساس کرد نیروی لازم را به دست آورده و توانسته است بر نیرویی مقتدر در درون ارتش تکیه کند، به اجرای اهدافی پرداخت که برای خلافت در سر می‌پروراند؛ و در حالی که کنفرانس صلح برای رسیدگی به امور کشور برگزار می‌شد، به فکر لغو آن افتاد.

General Kathim Qara Bakir Pasha was the most ardent supporter of the Sultan among them; thus he warned Mustafa Kemal in a speech in which he said: “The new constitution could not be regarded from a legitimate angle as a sound law since the country has not been consulted and her opinion has not been sought regarding such a critical matter. Only the nation can decide on the type of ruling system she wants.” He then ended his speech with the following threatening words: “I have vowed to prevent any steps undertaken with the aim of transforming the country from a Sultanate to a republic, no matter how dear the sacrifice.” Since Kathim Qara Bakir was a respected personality among the whole army, and since the masses appreciated his sound reasoning and his foresight and trusted him, he was capable of inciting the nation and the army against Mustafa Kemal, who realised this and immediately moved to calm him. Thus he wrote to him saying: “ The constitution drafted by the National Assembly is not final. It is rather a host of general principles which have been drafted to act as leads and guidelines to those who wish to rule the country by a democratic system free of chaos. There is nothing in these laws to suggest that the sacred Sultanate and the sacred Khilafah would be undermined, or to suggest an incitement towards adopting a republican ruling system. Those who imagine that we wish to destroy the Sultanate and substitute the Sultanic rule by the republican rule are in fact living in another planet than the one we live in, that is the planet of fiction and imagination.” This letter had its effect upon Kathim Qara Bakir and upon everyone else. Thus, the storm was calmed and Mustafa Kemal realised that he would not be able to establish a republic unless he relied on a formidable force that would enable him to overwhelm these opponents. So, he set about preparing such a force with all his efforts. He was assisted by the huge publicity which the British had spread about him inside Turkey and throughout the Islamic world. Therefore, when he sensed that he had acquired the necessary force, and when he was able to rely upon a formidable force supporting him within the army, he set about executing the aims he had been harbouring for the Khilafah - he started thinking about abolishing it while the peace conference was being held to look into the country’s matters.