به نظر می‌رسد که بریتانیا تا زمانی که همه‌ی مانورهای خود را به پایان نرسانده و به نتایجی که می‌خواست دست نیافته بود، خواستار برگزاری کنفرانس صلح نهایی نشد. با بررسی همه‌ی اقداماتی که تنها در ترکیه، از زمان برگزاری آتش‌بس مودروس تا نخستین کنفرانس لوزان انجام شد، آشکار می‌شود که انگلیسی‌ها با نهایت زیرکی نثبت‌ترین نقش‌ها را بازی کردند تا خلافت را نابود کنند. ژنرال انگلیسی هارینگتون فرمانده کل نیروهای متفقین بود که سرزمین‌های ترکیه را اشغال کرده بودند و او بر استانبول و تمام سرزمین‌های ترکیه کاملاً تسلط داشت.

It seems that Britain did not call for the final peace conference until she had finished all her manoeuvres and achieved the results that she had wanted. By reviewing all the actions undertaken in Turkey alone since the holding of the Mondros truce, up until the first conference of Lausanne, it appears that the British had played with utmost shrewdness the dirtiest of roles in order to destroy the Khilafah. The British General Harrington was the Commander in Chief of the Allied armies occupying the Turkish lands and he was in total control of Istanbul and all the Turkish lands.

ترکیه در آن زمان پیش‌تر از سایر سرزمین‌های اسلامی جدا شده بود. از این رو، زمینه‌ای مساعد برای اجرای آنچه در دل داشتند فراهم شده بود. فعالیت‌های آنان بر نابودی خلافت و جدا کردن متحدان - فرانسه، ایتالیا و یونان - از ترکیه متمرکز بود.