با وجود اختلافات میان کفار بر سر تقسیم سرزمین‌های مسلمانان، آنان در این امر که اسلام را نابود کنند، کاملاً هم‌داستان بودند. آنان برای این منظور روش‌های گوناگونی را دنبال کردند. در ابتدا، احساسات ناسیونالیسم و استقلال‌طلبی را در کشورهای اروپایی برانگیختند. مردم را علیه دولت اسلامی تحریک کردند و برای شورش علیه آن، آنان را با سلاح و پول تجهیز کردند، چنان‌که در صربستان و یونان چنین شد. بدین ترتیب، کشورهای اروپایی کوشیدند دولت اسلامی را از پشت خنجر بزنند. فرانسه در ژوئیه ۱۷۹۸ به مصر حمله کرد و آن را اشغال نمود، سپس به فلسطین لشکرکشی کرد و آن را نیز اشغال نمود. فرانسه می‌خواست بقیه‌ی الشام را نیز اشغال کند تا ضربه‌ی مهلک را بر دولت اسلامی وارد آورد، اما شکست خورد و بعدها ناچار شد مصر را ترک کند و سرزمین‌هایی را که اشغال کرده بود، به دولت اسلامی بازگرداند.

Despite the differences amongst the Kuffar over the division of the Muslims’ lands, they were in full agreement of the idea to destroy Islam. They pursued several methods for this purpose. Initially, they aroused the feelings of nationalism and independence in the European countries. They incited people against the Islamic State and they supplied them with weapons and money in order to revolt against it, as was the case in Serbia and Greece. In this way, the European countries tried to stab the Islamic State in the back. France invaded Egypt and occupied it in July 1798, then marched onto Palestine and occupied it. France wanted to occupy the rest of Al-Sham in order to deal the Islamic State the fatal blow, but was however defeated, later being forced to leave Egypt and surrender the lands she had occupied back to the Islamic State.

بریتانیا کوشیده بود از طریق عاملش عبدالعزیز بن محمد بن سعود، دولت اسلامی را از درون نابود کند. وهابی‌ها تا آن زمان موفق شده بودند درون دولت اسلامی نهادی تأسیس کنند که ابتدا به رهبری محمد بن سعود و سپس به رهبری پسرش عبدالعزیز اداره می‌شد. بریتانیا به آنان سلاح و پول می‌داد و آنان بر پایه‌ی فرقه‌گرایی به تصرف سرزمین‌های اسلامی‌ای پرداختند که زیر اقتدار خلافت قرار داشت.

Britain had attempted through her agent Abdul-Aziz ibn Muhammad ibn Saud to strike the Islamic State from within. The Wahhabis by then had managed to establish an entity within the Islamic State, led by Muhammad ibn Saud and later by his son Abdul-Aziz. Britain supplied them with weapons and money and they moved on a sectarian basis to seize the Islamic lands which were under the authority of the Khilafah.

آنان علیه خلیفه سلاح برداشتند و با نیروهای مسلح اسلامی (ارتش امیرالمؤمنین) جنگیدند، در حالی که همواره توسط انگلیسی‌ها تحریک و تأمین می‌شدند. وهابی‌ها می‌خواستند سرزمین‌هایی را که خلیفه بر آن‌ها حکومت می‌کرد تصرف کنند تا بر این سرزمین‌ها مطابق مذهب (مکتب فکری) خود حکم برانند و سایر مذاهب اسلامی را که با مذهب آنان اختلاف داشتند، با زور سرکوب کنند. از این رو، در سال ۱۱۰۲ (۱۷۸۸ میلادی) به کویت یورش بردند و آن را اشغال کردند، سپس به سوی شمال حرکت کردند تا آنکه بغداد را محاصره نمودند. آنان می‌خواستند کربلا و مرقد الحسین (رضی الله عنه) را تصرف کنند تا آن را ویران سازند و زیارت آن را ممنوع کنند. سپس در سال ۱۲۱۸ (۱۸۰۳ میلادی) به مکه حمله بردند و آن را اشغال کردند. در بهار سال ۱۲۱۹ (۱۸۰۴ میلادی) مدینه نیز به تصرف آنان درآمد. آنان گنبدهای عظیمی را که مرقد رسول خدا ﷺ را در سایه خود داشت ویران کردند و تمام جواهرات و زیورآلات گران‌بها را از آن‌ها غارت نمودند. پس از تکمیل تسلط بر تمام حجاز، به سوی شام پیش راندند. در سال ۱۲۲۵ (۱۸۱۰ میلادی) در نزدیکی حمص، برای بار دوم به دمشق حمله کردند و همچنین به نجف یورش بردند. دمشق با شجاعت و سربلندی از خود دفاع کرد. با این حال، وهابی‌ها هنگام محاصره دمشق، همزمان به سوی شمال رفتند و اقتدار خود را بر بیشتر سرزمین‌های سوریه تا حلب گسترش دادند. این امر امری شناخته‌شده بود که این لشکرکشی وهابی‌ها به تحریک انگلیسی‌ها صورت گرفت، زیرا آل سعود عوامل انگلیس بودند. آنان مذهب وهابی را که اسلامی بود و بنیان‌گذار آن مجتهد بود، در فعالیت‌های سیاسی بهره‌برداری کردند، با هدف مبارزه با دولت اسلامی و درگیری با سایر مذاهب، به منظور برانگیختن جنگ‌های فرقه‌ای در درون دولت عثمانی.

They took up arms against the Khaleefah and fought the Islamic armed forces (the army of the Amir ul-Mu’mineen), all the time goaded and supplied by the British. The Wahhabis wanted to seize the lands ruled by the Khaleefah in order to rule these lands according to their Math’hab (school of thought), and suppress all the other Islamic Mathahib that differed from theirs by force. Hence, they raided Kuwait and occupied it in 1788, then marched northwards until they besieged Baghdad. They wanted to seize Karbalaa’ and the tomb of Al-Hussein (may Allah be pleased with him) to destroy it and ban the visiting of it. Then in 1803, they launched an attack on Makkah and occupied it. In the spring of 1804, Madinah fell under their control. They destroyed the huge domes which used to shade the grave of the Messenger of Allah (saw) and stripped them of all the gems and precious ornaments. Having completed their seizure of the whole of Al-Hijaz, they marched on towards Al-Sham. Nearing Hims in 1810 they attacked Damascus for a second time and they also attacked Al-Najaf. Damascus defended itself bravely and gloriously. However while besieging Damascus, the Wahhabis moved at the same time to the north and spread their authority over most of the Syrian lands as far as Aleppo. It was a well known fact that this Wahhabi campaign was instigated by the British, for Al Saud were British agents. They exploited the Wahhabi Math’hab, which was Islamic and whose founder was a Mujtahid, in political activities with the aim of fighting the Islamic State and clashing with the other Mathahib, in order to incite sectarian wars within the Ottoman state.

وفاداری و همدستی آل سعود با بریتانیا امری شناخته‌شده برای دولت خلافت و قدرت‌های بزرگی چون آلمان، فرانسه و روسیه بود. همچنین معلوم بود که آنان توسط بریتانیا هدایت می‌شدند.

The brokerage and loyalty of Al Saud to the British was a well known matter to the Khilafah state and to the major powers such as Germany, France and Russia. It was also known that they were steered by the British.

البريطانيون أنفسهم لم يكونوا يخفون قط دعمهم للسعوديين بوصفهم دولة. وفضلاً عن ذلك، فإن الترسانات الضخمة والمعدات التي وصلتهم عبر الهند، والتمويل الذي غطّى المجهود الحربي وجهّز القوات المسلحة، لم تكن إلا أسلحة الإنجليز وأموالهم. ولذلك كانت الدول الأوروبية الأخرى، وعلى رأسها فرنسا، معارضة للحملة الوهابية، لأنها كانت تُعدّ حملة بريطانية. وقد حاولت الدولة العثمانية ضرب الوهابيين فلم تفلح، وعجز ولاتها في المدينة المنورة وبغداد عن كبح جماحهم. فأمرت نائبها في مصر محمد علي بإرسال قوة لمواجهتهم. فتردد في البداية، إذ كان عميلاً لفرنسا، وهي التي ساعدته على تنفيذ الانقلاب في مصر والاستيلاء على السلطة، ثم أرغمت الخلافة على الاعتراف به. فاستجاب محمد علي، بناءً على اتفاق فرنسا وتحريضها، لمطالب السلطان في عام 1811م، فأرسل ابنه طوسون لقتال الوهابيين.

The British themselves never used to conceal the fact that they supported the Saudis as a state. Furthermore, the huge arsenals and equipment which reached them via India and the finance to cover the war effort and to equip the armed forces were but British weapons and money. Therefore, the other European countries, especially France, were opposed to the Wahhabi campaign for it was considered a British campaign. The Khilafah State had tried to strike the Wahhabis but to no avail, and her Walis in Madinah and Baghdad were unable to curb them. As a result she instructed her Wali in Egypt Muhammad Ali, to dispatch a task force to deal with them. He hesitated at first. Indeed he was a French agent, and it was France who had helped him stage the coup in Egypt and seize power, then forced the Khilafah to recognise him. So on the basis of France’s agreement and incitement, Muhammad Ali responded to the Sultan’s demands in 1811 and dispatched his son Tosson to fight the Wahhabis.

چندین نبرد میان ارتش مصر و وهابیان روی داد و ارتش مصر در سال ۱۸۱۲ موفق به فتح مدینه شد. سپس در سال ۱۸۱۶، محمد علی پسرش ابراهیم را از قاهره فرستاد که وهابیان را سرکوب کرد تا اینکه آنان به پایتخت خود، الدرعیه، عقب نشستند و در آنجا خود را مستحکم کردند. پس از آن، ابراهیم در ماه آوریل ۱۸۱۸ آنان را محاصره کرد. این محاصره در تمام طول تابستان ادامه یافت تا اینکه در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۸۱۸ پایان پذیرفت.

Several battles took place between the Egyptian army and the Wahhabis, and the Egyptian army managed to conquer Madinah in 1812. Then in 1816, Muhammad Ali sent his son Ibrahim from Cairo, who crushed the Wahhabis until they retreated to their capital, Al-Dir’iyyah and fortified themselves there. Thereafter, Ibrahim besieged them in April 1818. The siege continued all throughout the summer until 9th September 1818

فرانسه سپس کوشید از پشت سر، از طریق عامل خود محمد علی، والی مصر، به دولت اسلامی ضربه بزند. فرانسه آشکارا در عرصه بین‌المللی و سیاسی از او حمایت می‌کرد، و او از خلیفه جدا شد و علیه آن اعلان جنگ کرد. وی در سال ۱۸۳۱ با هدف تسخیر آن به سوی الشام لشکر کشید. او فلسطین، لبنان و سوریه را اشغال کرد و به نفوذ در آناتولی آغاز نمود. با این حال، خلیفه لشکر نیرومندی را برای نبرد با او اعزام کرد. بریتانیا، روسیه و دو تن از ایالت‌های آلمان علیه محمد علی برخاستند. در ژوئیه ۱۸۴۰، بریتانیا، روسیه و دو ایالت آلمان آنچه را که به «پیمان چهارجانبه» معروف شد برگزار کردند، که بر اساس آن این کشورها متعهد می‌شدند از وحدت دولت عثمانی دفاع کنند و محمد علی را، در صورت لزوم با زور، به تسلیم سوریه وادار سازند. این موضع کشورهای اروپایی وضعیت بین‌المللی را به سود خلیفه برگرداند. این امر به مقاومت در برابر محمد علی و بیرون راندن او از سوریه، فلسطین و لبنان کمک کرد. محمد علی به مصر بازگشت و در پی آن پذیرفت که در زیر اقتدار خلیفه والی باشد.

France then attempted to strike the Islamic State from the back through her agent Muhammad Ali, the Wali of Egypt. France openly supported him internationally and politically, and he broke away from the Khaleefah and declared war against it. He marched towards Al-Sham in 1831 with the aim of conquering it. He occupied Palestine, Lebanon and Syria and started to infiltrate Anatolia. However, the Khaleefah dispatched a strong army to fight him. Britain, Russia and two of the German states turned against Muhammad Ali. In July 1840, Britain, Russia and two German states held what became known as the "Quadrilateral Alliance", according to which these states would undertake to defend the unity of the Ottoman State and to oblige Muhammad Ali, by force if necessary, to surrender Syria. This stand taken by the European countries turned the international situation in favour of the Khaleefah. It helped to resist Muhammad Ali and drive him out of Syria, Palestine and Lebanon. Muhammad Ali returned to Egypt whereupon he accepted to be a Wali under the authority of the Khaleefah.