امروزه مسلمانان سخت‌ترین آزمون‌ها و بدترین محنت‌ها را تجربه می‌کنند. درمان مؤثر برای ایشان در این است که دریابند کدام مسائل حیاتی‌اند و کدام نیستند، و برای هر مسئلهٔ حیاتی، تدبیری در حد مرگ و زندگی به کار گیرند. این امر به‌ویژه زمانی ضروری است که مسئلهٔ موردنظر همهٔ مسائل حیاتی را یکجا در بر گیرد. تا زمانی که این درک به شکلی حاصل نشود که بر جان‌های مردم و فضاهای پیرامون ایشان چیره گردد، مسلمانان همچنان در حال انحطاط و زوال پیوسته خواهند بود و هرگز در میان ملت‌ها سر بلند نخواهند کرد. از این رو بر مسلمانان واجب است که مسائل حیاتی خود را تشخیص دهند و این درک از مسائل را به دل‌ها، جان‌ها و فضای عمومی پیرامونشان برسانند، تا به درکی بدل شود که ایشان را به انجام آنچه مسائل حیاتی از تدابیر مرگ و زندگی اقتضا می‌کنند سوق دهد؛ و این با عزمی استوار و شوقی بی‌امان. این نکتهٔ اصلی است و این پایهٔ همهٔ آن چیزهایی است که مسلمانان برای مواجهه با واقعیتی که اکنون با آن روبه‌رو هستند، می‌کوشند انجام دهند.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in the undertaking of a life and death measure towards every vital issue. This is particularly necessary if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls of people and the atmospheres around them, the Muslims will continue to be in a constant state of decline and degeneration, and they will never rise among the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres around them so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures; and this with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake in order to deal with the reality they are currently facing.

واقعیت مسلمانان امروز را هر مسلمانی درک می‌کند؛ این واقعیت نیازی به توضیح ندارد و به شرح و بسط بیشتری نیز محتاج نیست. سرزمین‌های آنان تحت حاکمیت نظام‌های کفر اداره می‌شود، و از این رو قطعاً سرزمین‌های کفر به شمار می‌آیند. آنان به بیش از چهار نوع نهاد تقسیم شده‌اند، از جمله دولت‌ها، امارت‌ها، سلطنت‌ها و شیخ‌نشین‌ها. آنان آن‌قدر ناتوان‌اند که در برابر کافران نمی‌توانند پایداری کنند.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim; it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively Kufr homelands. They are divided into more than four types of entities, including States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are too weak to stand up to the Kuffar.

بنابراین، نخستین و اصلی‌ترین دغدغه‌ی هر کشور در جهان اسلام این است که به سرزمین‌های اسلامی تبدیل شود و سپس با سایر کشورهای اسلامی متحد گردد. این مسئله‌ای حیاتی است؛ بلکه مجموع همه‌ی مسائل حیاتی به‌شمار می‌آید؛ از این رو اتخاذ تدابیر لازم در این راستا، به‌عنوان امری مرگ‌وزندگی، ضروری است.

Hence the primary issue of concern for every country in the Islamic world is to become Islamic homelands and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is moreover the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake the necessary measures as a matter of life and death.

با این حال، این مسئلهٔ حیاتی، یعنی مسئلهٔ تبدیل سرزمین‌ها به سرزمین اسلامی و پیوستن آن‌ها به سایر سرزمین‌های اسلامی، هدفی است که مسلمانان در پی تحقق آنند، و روشی که باید برای دستیابی به این هدف در پیش گرفته شود، بازگرداندن خلافت است. از این رو، مسئلهٔ پیش روی مسلمانان امروز، برپاداشتن خلافت به عنوان نظام حکومتی است که از رهگذر آن، تبدیل سرزمین‌ها به خانهٔ اسلام تحقق می‌یابد و در نتیجه، آن‌ها به سایر سرزمین‌های اسلام پیوند می‌خورند.

However, this vital issue, which is the issue of transforming the lands into the Islamic homeland and uniting them with the rest of the Islamic lands is an objective which the Muslims aim to achieve, and the method which ought to be undertaken to achieve this objective is that of re-establishing Khilafah. Hence the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into an Islamic household is achieved and consequently to unite them with the rest of the lands of Islam.

با این حال باید کاملاً روشن شود که آنچه امروز پیش روی مسلمانان قرار دارد، صرفاً تعیین یک خلیفه نیست که گفته شود این یک واجب کفایی بر مسلمانان است، بر اساس آنچه ابن عمر روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «و هر کس بمیرد و برای گروهی که بر او حکومت می‌کنند امامی نباشد، مرگش مرگ جاهلیت است»، و بدین ترتیب آن را موضوعی غیرحیاتی جلوه دهد. بلکه آنچه امروز پیش روی مسلمانان قرار دارد، برپایی خلافت است که مستلزم ایجاد نظام خلافت به عنوان یک نظام حکومتی است، و واقعیت این وظیفه بزرگ‌تر از تعیین یک خلیفه است، هرچند که برپایی خلافت مستلزم تعیین خلیفه نیز هست.

However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah by saying that this is a duty of sufficiency upon the Muslims, according to what ibn Omar reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And he who dies without an Imam for the group ruling over him, his death is a death of Jahilyyah”, thus making it a non-vital issue. What is rather facing the Muslims today is establishing the Khilafah, which requires generating the Khilafah system as a ruling system, and the reality of this task is greater than the appointment of a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointment of a Khaleefah.

اقامه خلافت بدون شک امری حیاتی است؛ زیرا افزون بر اینکه راهی است برای تبدیل سرزمین‌های ما از سرزمین کفر به سرزمین اسلام، هدف آن نیز نابود کردن نظام‌های کفرآمیز است؛ یعنی هدف آن برداشتن کفر آشکاری است که پیاده می‌شود. و این امری حیاتی است، زیرا رسول خدا ﷺ فرمود: «مگر آنکه کفر بواح را مشاهده کنید». و همچنین در حدیثی آمده است: گفتند: ای رسول خدا ﷺ، آیا نباید با شمشیر با آنان بجنگیم؟ فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا می‌دارند». بنابراین، شیوه دستیابی به امر مسلمانان امری حیاتی است، زیرا روش امری حیاتی است، و زیرا دلیل شرعی از سنت نشان می‌دهد که این امری حیاتی است. از این رو، لازم است که برای آن، به اندازه زندگی و مرگ اقدام شود.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue, because in addition to being a method to transform our lands from a Kufr homeland into an Islamic homeland, its establishment is also aimed at destroying the Kufr systems; i.e. aimed at removing the flagrant Kufr that is implemented - which is a vital issue, for the Messenger of Allah (saw) said: “Unless you witness a flagrant Kufr.” And also because it is mentioned in the Hadith : “ … They said: “ O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword? He (saw) said : No, as long as they continue to establish the Salah among you.” Therefore, the method to achieve the Muslims’ issue is a vital issue, because it is the method of a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is a vital issue. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

از آنجا که کفر سال‌هاست بر سینه‌های مسلمانان نشسته و امورشان به دست کافران، منافقان و مرتدان افتاده، آنان همواره کوشیده‌اند خود را از حلقه‌ی اقتدار کفر و سلطه‌ی سروران و عمال آن رها سازند. اما درنیافته‌اند که مسئله‌ای که برای آن مبارزه می‌کنند مسئله‌ای حیاتی است و هیچ معیاری جز معیار زندگی و مرگ ندارد. از این رو، کمبود بصیرت در میان گروه مسلمانان بود که آنان را، به‌عنوان یک گروه یا یک امت، از آمادگی برای تحمل آسیب، زندان و شکنجه، و نیز تحمل فقر، ویرانی و مرگ محروم ساخت؛ امری که هرگز از مبارزه بر سر مسائل حیاتی جدا نمی‌شود. بنابراین، این تلاش‌ها محکوم به شکستی اجتناب‌ناپذیر بود و نتوانستند حتی یک گام به سوی دستیابی به آنچه برایش می‌جنگیدند بردارند.

However, since the Kufr has been sitting on the Muslims’ chests and since their affairs fell in to the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, they have not ceased to attempt to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. They failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was the lack of perception among the group of Muslims, that stripped them in their quality as a group or an Ummah from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the struggle over the vital issues. Hence, these attempts had been destined to inevitable failure and they failed to move one single step towards achieving the issue they were fighting for.

مسلمانان برای دریافتن اینکه مسئلهٔ آنان مسئلهای حیاتی است، به تفکر و تأمل بسیار نیازی نداشتند. زیرا این امر از همان لحظهٔ نخست آشکار بود، همانگونه که امروز برای هر انسان بینایی آشکار است که از نظر عقلی غیرممکن است کافران بتوانند اسلام را به صحنهٔ سیاسی (به حکومت) بازگردانند، تا زمانی که کمترین ستمی علیه کسانی که برای این هدف تلاش میکنند، روا دارند. درجهٔ پستی مرتدان و منافقان از نظر جرم و ستم کمتر نیست. آنان هر آنچه از قدرت در اختیار دارند را در میدان نبرد به کار خواهند گرفت تا با مؤمنانی بجنگند که هدفشان گرفتن قدرت از ایشان است، تا احکام خداوند را برپا دارند و حرمتهای الهی را از طریق برپایی حدود (قوانین کیفری) خداوند پاس دارند.

The Muslims were not in need of a great deal of thought and contemplation to perceive that their issue was a vital one. For it was evident from the first moment, just as it is evident today to any sighted person that it is rationally impossible for the Kuffar to enable Islam to return to the political scene (to the rule), as long as they had one iota of oppression against those who work towards this. The rank of the apostates and the hypocrites is not lower in terms of crime and oppression. They will throw everything they have in terms of power in the battlefield to fight those believers who aim at taking the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the “Hudud” (penal codes) of Allah.

بنابراین، هیچ تلاشی که مسلمانان در این موضوع انجام دهند نمی‌تواند ثمر دهد، مگر آنکه آن را موضوعی حیاتی بدانند، موضوعی که تحققش به میزان زندگی و مرگ وابسته است. از آنجا که مسلمانان ماهیت این نبرد و قانون درست الهی (سبحانه و تعالی) مربوط به آن را درک نکردند، به تلاش برای رهایی خویش با روشی دست زدند که شایستهٔ موضوعات حیاتی نیست.

Therefore, it would be impossible for any attempt undertaken by the Muslims in this issue to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depends on the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about attempting to liberate themselves in a method unworthy of the vital issues.

بنابراین، تلاش‌هایشان در این راه کمتر از معیارهای زندگی و مرگ بود۔ در حقیقت، واقعیت این است که در مسائل حیاتی، مانند برچیدن نظام کفر و برپایی نظام اسلام، چه این مسائل حیاتی شمرده شوند یا نه، کسی نمی‌تواند به آن‌ها دست یابد، هرقدر هم نیرویش بزرگ و تلاش‌هایش عظیم باشد، مگر آن‌که آن‌ها را حیاتی بداند و در راه آن‌ها معیارهای زندگی و مرگ را به کار گیرد۔ از این رو، به مسلمانان، چه افراد و چه گروه‌ها، باید صریحاً گفته شود که جز این چاره‌ای ندارند که مبارزه با کفر را بر پایه معیارهای زندگی و مرگ انجام دهند، زیرا ماهیت موضوعِ پیش‌رو چنین معیارهایی را می‌طلبد و زیرا شریعت در کتاب و سنت چنین معیارهایی را مقرر کرده است۔

Hence, their efforts towards this were below the measures of life and death. Indeed, the fact is that in regard to vital issues, such as the removal of the Kufr system and the establishment of the system of Islam, regardless of whether or not they were perceived as vital, one could not succeed in achieving them, no matter how great were one’s force and no matter how tremendous the efforts exhausted were, unless they were considered as being vital and unless measures of life and death were undertaken towards them. Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measures, because the nature of the issue at hand necessitates such measures and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed such measures.

علاوہ ازیں، رسول اللہ ﷺ نے ہمیں سکھایا ہے کہ ہم اپنے معاملات کا تعین کس طرح کریں، اور ہر اہم معاملے کے لیے زندگی اور موت کے اقدامات اٹھانے کا حکم دیا ہے۔ جب اللہ تعالیٰ نے انہیں اسلام کے پیغام کے ساتھ مبعوث فرمایا، اور انہوں نے فکری جدوجہد کے ذریعے دعوت کا آغاز کیا، تو آپ ﷺ نے اپنا مقصد اسلام کی فتح کو ٹھہرایا اور اس کے لیے زندگی اور موت کا اقدام اٹھایا۔ روایت ہے کہ جب آپ ﷺ کے چچا ابو طالب کو قریش کی طرف سے وہ مطالبہ پہنچایا گیا کہ محمد ﷺ کو اپنی دعوت سے باز رکھیں اور قریش پر حملہ آور نہ ہوں، تو ابو طالب نے آپ ﷺ سے کہا: مجھ پر اور اپنی ذات پر رحم کرو، اور مجھ پر ایسا بوجھ نہ ڈالو جو میں اٹھا نہ سکوں۔ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: اے چچا! اللہ کی قسم، اگر یہ لوگ میرے داہنے ہاتھ پر سورج اور بائیں ہاتھ پر چاند رکھ دیں، اس شرط پر کہ میں اس کام سے دستبردار ہو جاؤں، تو بھی میں اس سے دستبردار نہیں ہوں گا، یہاں تک کہ اللہ اسے غالب کر دے یا میں اس راہ میں ہلاک ہو جاؤں۔ جب آپ ﷺ نے ریاست قائم کی اور تلوار کے ذریعے جہاد کیا، تب بھی آپ ﷺ نے اپنا مقصد اسلام کی فتح ٹھہرایا اور اس مقصد کے لیے زندگی اور موت کا اقدام اٹھایا۔ روایت ہے کہ جب آپ ﷺ عمرہ کے ارادے سے مکہ کی طرف جا رہے تھے اور عسفان میں تھے، جو مکہ سے دو منزل کے فاصلے پر ہے، تو آپ ﷺ کی ملاقات بنی کعب کے ایک شخص سے ہوئی، اور آپ ﷺ نے اس سے قریش کی خبر پوچھی۔ اس نے جواب دیا: قریش نے آپ ﷺ کے آنے کی خبر سنی ہے، وہ چیتوں کی کھالیں پہن کر نکل آئے ہیں اور ذی طُویٰ میں پڑاؤ ڈال چکے ہیں، وہ قسم کھا چکے ہیں کہ آپ ﷺ کو کبھی مکہ میں داخل نہیں ہونے دیں گے۔ ان کے ساتھ ان کے سوار بھی ہیں، جنہیں انہوں نے پہلے ہی کُراعُ الغَمیم کی طرف بھیج دیا ہے، اور ان سواروں کے ساتھ خالد بن ولید بھی ہیں۔ یہ سن کر رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: قریش پر افسوس! جنگ نے انہیں کھا لیا ہے۔ اگر وہ مجھے اور باقی عربوں کو اپنے حال پر چھوڑ دیتے تو ان کا کیا نقصان ہوتا؟ اگر وہ مجھے قتل کر دیں تو یہی وہ چاہتے ہیں، اور اگر اللہ مجھے ان پر غلبہ دے دے تو وہ فوج در فوج اسلام میں داخل ہو جائیں گے۔ اگر آنان چنین نکنند، تا زمانی که توان دارند با ما خواهند جنگید؛ پس قریش چه در سر دارند؟ به خدا سوگند، تا آنگاه که خداوند این رسالتی را که به من سپرده پیروز گرداند یا این سالفه بریده شود، از جهاد برای آن دست نخواهم کشید. سالفه همان سطح گردن است و بریدن آن برابر با مرگ است. سپس رسول خدا ﷺ به راه خود ادامه داد تا به الحدیبیه رسید.

Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measures of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad refrain from attacking them and when he said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn ul-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura Al-Ghamim.” Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they have left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of ? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his March until he reached Al-Hudaybiya.

در این دو مورد، یعنی مورد پیشبرد دعوت از راه مجاهدۀ فکری و مورد پیشبرد آن از راه جهاد، رسول خدا ﷺ موضوع خود را پیروزی اسلام تعیین فرمود، و ایشان ﷺ

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw)

این مسئله را یک امر حیاتی قرار داد. بنابراین، برای آن، اقدامی لازم و ناگزیر را در هر دو مورد برگزید، یعنی اقدام در حد زندگی و مرگ. از همین رو، رسول خدا ﷺ در مورد نخست فرمود: «ای عمو! به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم قرار دهند، به این شرط که از این امر دست بردارم، تا آنگاه که خداوند آن را پیروز گرداند یا من در این راه هلاک شوم، از آن دست برنخواهم داشت.» و در مورد دوم فرمود: «به خدا سوگند، تا آنگاه که خداوند این آیین را که مرا به آن مأمور کرده پیروز گرداند یا این جان در این راه از میان برود، از جهاد در راه آن باز نخواهم ایستاد.» اگر رسول خدا ﷺ این مسئله را امری حیاتی نمی‌دانست و در آن اقدامی در حد زندگی و مرگ برنمی‌گزید، اسلام نه با رساندن دعوت از راه تلاش فکری پیروز می‌شد و نه با رساندن آن از راه جهاد با شمشیر. این وضعیت با واقعیت امروز مسلمانان شباهت دارد، یعنی سلطه نظام‌های کفر بر ایشان و چیرگی کافران و منافقان بر آنان. اگر آنان مسئلهٔ خود را امری حیاتی ندانند و در آن اقدامی در حد زندگی و مرگ برنگزینند، تلاششان هیچ ثمری نخواهد داشت و نخواهند توانست حتی یک گام به پیش بردارند.

made it a vital issue. Thus, undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” , and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them; if they do not treat their issue as a vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

بنابراین، ما هر مسلمانی را فرا می‌خوانیم که در میان این کفری که سرزمین‌های اسلامی را فراگرفته، برای برپایی خلافت بکوشد، به‌عنوان روشی که کشور خود را به خانه‌ای اسلامی بدل کند و آن را با سایر سرزمین‌های اسلامی متحد سازد، و دعوت را به جهان برساند تا اسلام پیروز گردد؛ و در حالی که با باوری راستین، روشنگری و آگاهی، سخن رسول خدا ﷺ را تکرار می‌کند.

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into an Islamic household and unite it with the rest of the Islamic lands and to carry the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant, while reiterating with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw)

به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند، به این شرط که از این کار دست بردارم، تا آن که خداوند آن را پیروز گرداند یا من در این راه هلاک شوم، از آن دست نخواهم کشید. و سخن او: به خدا سوگند، از جهاد برای رسالتی که خداوند به من سپرده است باز نخواهم ایستاد، تا آن که خداوند آن را پیروز گرداند یا این سلیفه قطع شود. رجب ۱۳۸۲ هجری قمری، دسامبر ۱۹۶۲ میلادی

: “By Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it”, and his saying : “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Rajab 1382 AH December 1962 CE