بنابراین، شیوه‌های برانگیختن گرایش ناسیونالیستی و شوونیسم میهن‌پرستانه در پایتخت خلافت ثمر داد و کشورهای اروپایی، به‌ویژه بریتانیا و فرانسه، در وارد آوردن ضربه‌ای هولناک و ویرانگر به دولت اسلامی موفقیت بزرگی به دست آوردند. با این حال، کشورهای اروپایی و به‌ویژه بریتانیا خود را به این شیوه محدود نکردند، با وجود پلیدی آن و نتایج هولناکش. زیرا از قرن شانزدهم میلادی شیوه‌ای دیگر را در برابر اسلام در پیش گرفتند. این امر ناشی از کینه‌ای بود که در جان‌هایشان می‌جوشید و کینه‌ای که دل‌هایشان را علیه اسلام و علیه اندیشه‌ها و احکام اسلام می‌فرسود. از این رو، در کنار این شیوه، به شیوه‌ای دیگر می‌پرداختند تا به عقاید اسلامی (عقاید) ضربه بزنند.

Therefore, the styles of evoking the nationalist tendency and patriotic chauvinism in the capital of the Khilafah bore fruit and the European countries, especially Britain and France, achieved a great success in dealing the Islamic State a horrific and devastating blow. However, the European countries and Britain in particular did not restrict themselves to this style, despite its wickedness and its horrific results. For since the 16th century they adopted another style against Islam. This was due to the animosity simmering in their souls and the grudge eroding their hearts against Islam and against the thoughts and rules of Islam. Hence, alongside this style, they used to proceed with another style to hit the Islamic Aqa’id (doctrines)

و قانون اسلامی. استانبول و بیروت دو مرکز اصلی بودند که کفار به عنوان پایگاه خود برگزیدند و آنان همچنین کوشیدند قاهره را به مرکز دیگری تبدیل کنند. اما درباره مرکز بیروت، طرحی که برای آن ریخته شده بود قصد داشت با تربیت جوانانی که با اسلام دشمنی می‌ورزیدند و با اثرگذاری بر اندیشه‌های مسلمانان عادی، تأثیری درازمدت داشته باشد. آنان این طرح را از راه تهاجم تبشیری و تهاجم فرهنگی در لباس علم پیش بردند و برای آن هزینه‌های هنگفتی اختصاص دادند. از این رو، کمیته‌های تبشیری تأسیس کردند که بیشترشان کمیته‌های بریتانیایی، فرانسوی و آمریکایی بودند. آنان همچنین تهاجم فرهنگی را از طریق هیئت‌ها و مبلغان دنبال کردند تا شهروندان مسیحی را به سوی خود جلب کنند، و تردیدها را درباره دین خود در دل مسلمانان برانگیزند و عقیده آنان را متزلزل سازند.

and the Islamic legislation. Istanbul and Beirut were the two main centres taken up by the Kuffar as their base and they also attempted to turn Cairo into another centre. As for the Beirut centre, the plan designed for it was meant to have a long term effect by graduating the youth who would be hostile to Islam and by affecting the thoughts of the common Muslims. They proceeded with this plan by way of missionary invasion and cultural invasion under the guise of science and they dedicated for this huge expenditures. Hence, they established missionary Committees, most of which were British, French and American Committees. They also proceeded with the cultural invasion via the missions and the missionaries in order to win over the Christian citizens to their side and to raise the doubts of the Muslims about their Deen and to shake their Aqeedah.

در پایان این قرن، کافران در مالتا مرکز تبلیغی بزرگی تأسیس کردند که از آن به‌عنوان پایگاهی برای تهاجم تبلیغی و فرهنگی‌شان به سرزمین‌های اسلامی استفاده می‌کردند. نیروهای تبلیغی از همان‌جا اعزام می‌شدند. آنان مدتی در مالتا ساکن شدند، اما به‌زودی نیاز به گسترش فعالیت خود را احساس کردند. از این رو، در سال ۱۶۲۵ به شام رفتند.

The disbelievers established at the end of the century a large missionary centre in Malta which they used as a base for their missionary and cultural invasion of the Islamic lands. It is from there that missionary forces used to be despatched. They settled in Malta for a while but soon they sensed the need to expand their activity. Hence they moved to Al-Sham in 1625

و آنان تلاش کردند جنبش‌های تبشیری را تأسیس کنند. با این حال، فعالیت ایشان محدود بود و از تأسیس چند مدرسه کوچک و انتشار برخی کتاب‌های دینی فراتر نرفت. آنان رنج بسیاری کشیدند، از آزار و تعقیب، طرد و دشمنی از سوی همه، هم مسلمانان و هم مسیحیان. با این وجود، تا سال ۱۷۷۳ پایداری کردند، پس از آن کمیته‌های تبشیری یسوعیان منحل شدند و نهادهایشان تعطیل گردید، به استثنای برخی از کمیته‌های تبشیری ضعیف‌تر، مانند کمیته مبلغان «آزاریین».

and attempted to establish missionary movements. However, their activity was limited and did not extend beyond establishing a few small schools and publishing some religious books. They endured a great deal of suffering, ranging from persecution, rejection and hostility from everyone, both Muslims and Christians. However, they persevered until 1773, whereafter the missionary Committees of the Jesuits were abolished and their institutions shut down, except for some of the weaker missionary Committees such as the Committee of the "Azariyyin" missionaries.

با وجود وجود کمیته‌های تبشیری، تأثیر مبلغان پژمرده شد و فعالیت آنان محدود به مالت گردید. با این حال، در سال ۱۸۲۰ فعالیت خود را از نو آغاز کردند و نخستین مرکز تبشیری را در بیروت تأسیس نمودند. توجه اصلی آنان به کار تبشیری دینی و فرهنگ دینی معطوف بود، و اهتمامشان به آموزش، جزئی بود.

Despite the presence of the missionary Committees, the effect of the missionaries withered and their activity was confined to Malta. However, in 1820, they renewed their activity and they established the first missionary centre in Beirut. Their main attention was devoted to religious missionary work and religious culture, and their concern with education was partial.

در سال ۱۸۳۴، هیئت‌های تبشیری در سراسر بلاد شام گسترش یافتند. این امر به تشویق ابراهیم پاشا، گشودن گسترده‌ی منطقه به روی مبلغان، همدلی او با آنان و حمایتش از ایشان تحت تأثیر و به دستور فرانسویان صورت گرفت. تا آن زمان او فلسطین، لبنان و سوریه را اشغال کرده بود. از این رو، مبلغان از سوی دولت ابراهیم پاشا با گرمی پذیرفته و مورد استقبال قرار گرفتند و در نتیجه فعالیت ایشان شدت یافت.

In 1834, the missionary expeditions spread throughout the whole of Al- Sham. This was due to the encouragement of Ibrahim Pasha, his opening of the area widely before the missionaries, his sympathy towards them and his support for them under the influence and the instructions of the French. By that time he had occupied Al-Sham : Palestine, Lebanon and Syria. Hence, the missionaries were warmly greeted and welcomed by the government of Ibrahim Pasha and consequently their activity intensified.

در نتیجه، کالجی در روستای عینطوره در لبنان گشایش یافت و هیئت تبشیری آمریکایی چاپخانهٔ خود را به بیروت منتقل کرد تا کتاب چاپ و منتشر کند. الیاس اسمیت، مبلّغ بدنام آمریکایی، فعالیتی چشمگیر از خود نشان داد. او پیش‌تر در مالت به‌صورت داوطلبانه کار می‌کرد و بر چاپخانهٔ هیئت نظارت داشت. وی در سال ۱۸۲۷ به بیروت آمد، اما از مسلمانان به وحشت افتاد و از کم‌ثمری کارها خسته شد.

Consequently, a college was opened in the village of Ainturah in Lebanon and the American mission transferred its press to Beirut in order to print and publish books. The infamous American missionary Eli Smith became remarkably active. He had been working in Malta as a volunteer and used to supervise the mission’s press. He came to Beirut in 1827 but became terrified of the Muslims and weary of the lack of productivity.

او زمانی که دیگر نتوانست تحمل کند به مالت رفت. سپس در سال ۱۸۳۴ به بیروت بازگشت، زمانی که این شهر به لطف محمد علی و پسرش ابراهیم تحت نفوذ فرانسه قرار گرفت. آن مبلغ مسیحی و همسرش یک مدرسه دخترانه تأسیس کردند، سپس دامنه فعالیت‌هایش گسترش یافت. از این رو او زندگی خود را وقف کار در بیروت به‌طور خاص و در الشام به‌طور عام کرد. بدین ترتیب، همه این تلاش‌ها به آغاز جنبش تبشیری کمک کرد.

He went to Malta when he could no longer bear it. He then returned to Beirut in 1834 when it came under French influence thanks to Muhammad Ali and his son Ibrahim. The missionary and his wife opened a female school, then his scope widened. Hence he dedicated his life to working in Beirut in particular and in Al-Sham in general. In this way, all these efforts helped to kick-start the missionary movement.

هنگامی که ابراهیم پاشا در سال ۱۸۴۰ از الشام عقب نشست، ناآرامی، هرج‌ومرج و آشوب در الشام گسترش یافت و نمایندگان غربی، به‌ویژه مبلغان مسیحی، از ضعف نفوذ دولت عثمانی بهره گرفتند تا در میان مردم فتنه و درگیری برانگیزند. از همین رو، کشتارهای سال ۱۸۶۰ رخ داد. در پی این کشتارها، کشورهای غربی مداخله کردند و کشتی‌های جنگی خود را به سواحل الشام اعزام نمودند. فرانسه نیروی زمینی را در بیروت پیاده کرد و این امر نفوذ مبلغان را افزون ساخت و دستشان را قوی‌تر کرد. فرانسوی‌ها در تأسیس مدارس و کالج‌ها فعال شدند و یسوعیان مدارس و کالج‌های خود را گشودند، از جمله کالج یسوعی معروف به دانشگاه یسوعی سنت ژوزف. در سال ۱۸۶۶ نیز آمریکایی‌ها کالج پروتستان را گشودند که امروزه به دانشگاه آمریکایی بیروت معروف است. این دانشگاه هولناک‌ترین نهاد کفر در سرزمین‌های اسلامی به شمار می‌رود، زیرا سخت‌ترین یورش‌ها را علیه اندیشه‌های اسلامی و علیه مسلمانان آغاز کرده و توانسته است وفاداری هزاران جوان مسلمان را به اندیشه‌های کفرآمیز منتقل کند.

When Ibrahim Pasha withdrew from Al-Sham in 1840 unrest, chaos and disturbance spread in Al-Sham and the Western emissaries, especially the missionaries took advantage of the Ottoman State’s lack of influence to flare up strife among the population. Hence, the massacres of 1860 took place. In the wake of these massacres, the Western countries intervened and dispatched their warships to the coasts of Al-Sham. France disembarked a land force in Beirut and this increased the influence of the missionaries and strengthened their hand. The French became active in establishing schools and colleges and the Jesuits opened their schools and colleges, among which were the Jesuit College known as the “St Joseph Jesuit University” and in 1866, the Americans opened the Protestant College known today as the American University of Beirut. This university is considered to be the most horrific Kufr institution in the Islamic lands, for it has launched the fiercest campaigns against the Islamic thoughts and against the Muslims and has managed to shift the allegiance of thousands of Muslim youth towards the Kufr thoughts.

توجه به تهاجمات تبشیری و فرهنگی تنها به آمریکا، فرانسه و بریتانیا محدود نمی‌شد، بلکه بیشتر کشورهای کافر را نیز فرا گرفته بود، مانند روسیه تزاری که هیئت‌های تبشیری فراوانی را اعزام کرد. یک هیئت پروسی نیز وارد کشور شد که از راهبه‌های کارودت تشکیل می‌شد و آنان در کنار دیگر هیئت‌های تبشیری در مبارزه با اسلام نقش خود را ایفا کردند. با وجود اختلاف دیدگاه‌های سیاسی میان هیئت‌های تبشیری و دیگر فرستادگان غربی، از نظر رویکرد سیاسی و منافعشان، در هدف واحدی هم‌داستان بودند. این هدف عبارت بود از: القای فرهنگ غربی در شرق، جا انداختن این عقیده که دین باید از دولت جدا باشد و این عقیده را برای مسلمانان به‌عنوان یک باور تثبیت کنند، در مسلمانان تردید نسبت به دینشان برانگیزند، و ایشان را به نفرت از تاریخ خود و تحقیر آن، و بزرگ‌داشت غرب و فرهنگش تحریک کنند. همه‌ی این‌ها با کینه‌ی عمیق و نفرت از اسلام و مسلمانان انجام می‌گرفت.

The attention given to missionary and cultural invasions was not solely confined to America, France and Britain - it rather engulfed most of the disbelieving countries, such as Tsarist Russia, who dispatched a host of missionary expeditions. A Prussian expedition also arrived in the country, being formed of Karodt nuns who played their part alongside the other missionary expeditions in combating Islam. Despite the difference in political viewpoints amongst the missionary expeditions and the other Western emissaries, as far as their political approach and their interests were concerned, they were of one accord about the objective.This was to inspire the Western culture in the east, establish the Aqeedah of separating the Deen from the state as an Aqeedah for the Muslims, arouse in the Muslims suspicions about their Deen, and to incite them to resent and to scorn their history and to glorify the West and its culture. All of this was with deep hatred and disdain for Islam and Muslims.