با وجود همه‌ی این‌ها، اگر بریتانیایی‌ها پس از آن، مصطفی کمال را به حال خود می‌گذاشتند تا شورشی را که خودش به‌تنهایی آغاز کرده بود دنبال کند، او نمی‌توانست حتی یک گام دیگر به سوی هدفی که بعدها به آن دست یافت بردارد. زیرا حتی اگر ممکن بود کسی را در ترکیه پیدا کرد که با جدا شدن سرزمین‌های اسلامیِ عرب‌زبان از دولت عثمانی موافق باشد و تنها به سرزمین‌های ترک‌نشین راضی شود، بسیار دشوار بود که کسی یافت شود که با لغو خلافت موافقت کند یا آن را بپذیرد، جز مصطفی کمال و چند تن معدود که شمارشان از یک دستِ کم بیشتر نمی‌شد. اجماع عمومی به نفع حفظ خلافت بود. محبت به خلافت و وفاداری به آن در دل‌های مردم ریشه‌ای ژرف داشت، و هرگاه عبارت «بادشاهین تاجوک یاشا» به زبان می‌آمد، تاری در وجود هر ترکی به لرزه درمی‌آمد و قوی‌ترین احساساتش برانگیخته می‌شد. از این رو، برای هیچ‌یک از نمایندگان امت، تصمیم به لغو خلافت قابل تصور نبود.

Despite all this, had the British afterwards left Mustafa Kemal to pursue the rebellion he had started by himself, he would not have been able to take one further step towards the objective which he later achieved. This is so because even if it had been possible to find anyone in Turkey who would have agreed to the severance of the Arabic speaking Islamic lands from the Ottoman State and who would have been contented only with the Turkish lands, it would have been extremely difficult to have come across anyone who would have consented to the abolishment of the Khilafah or agreed to it, apart from Mustafa Kemal and some individuals whose number did not exceed a handful. The general consensus was in favour of maintaining the Khilafah. The love of the Khilafah and the loyalty to her were deeply rooted in the hearts of people, and whenever the phrase of “Badshahin Tajuk Yasha” was mentioned, a chord in every single Turk was touched, and his strongest emotions were evoked. Hence, it would have been inconceivable for any representatives of the Ummah to have decided to abolish the Khilafah.

اما شیوه‌هایی که انگلیسی‌ها در پیش گرفتند و حمایت مداوم آنان از مصطفی کمال و فعالیت‌هایی که او دنبال می‌کرد، به مصطفی کمال کمک کرد تا به این نتایج دست یابد. انگلستان در حالی که این شورش را برمی‌انگیخت، برای یک مانور بین‌المللی آماده می‌شد تا میوه‌های این شورش را بچیند.

However, the styles adopted by the British and their continuous support of Mustafa Kemal and the activities he pursued, helped Mustafa Kemal achieve these results. While instigating this rebellion, Britain was preparing for an international manoeuvre in order to reap the fruits of the rebellion.

او کمپینی گسترده برای این موضوع راه انداخت و اخبار آن را بزرگنمایی کرد، به این امید که ترس متحدان از ترکیه را برانگیزد.

So she launched a wide propaganda campaign for it and hyped up its news in an attempt to raise the allies’ fears about Turkey.

گزارش‌هایی که از سوی غربی‌ها و افسران به استانبول فرستاده می‌شد انباشته شد، آکنده از شرح آشوب بزرگی که در آناتولی بالا گرفت و احساس ملی‌گرایانه‌ای که سر برآورده بود.

Reports destined to Istanbul sent by the westerners and the officers accumulated, replete with the description of the major uproar which mushroomed in Anatolia and of the nationalist feeling which had erupted.

در همان حال، تلگرام‌ها و خبرگزاری‌ها خبر شورش را به شکلی اغراق‌آمیز پوشش دادن شروع کردند. در همین میان، کنفرانس صلحی در پاریس با شرکت متحدان فراخوانده شد.

At the same time, the telegrams and the press agencies started to cover the news of the rebellion in an exaggerated manner. Meanwhile, a peace conference in Paris with the participation of the allies was called for.

بریتانیا از این فرصت استفاده کرد تا خبر آشوب‌هایی را که مصطفی کمال برانگیخته بود، به دستور کار کنفرانس وارد کند؛ هدفش این بود که کینه را در دل‌ها شعله‌ور سازد و خواستار تحمیل شرایط سخت شود.

Britain seized this opportunity to squeeze into the working agenda of the conference the news of the disturbances which Mustafa Kemal had instigated, in order to kindle rancour in the hearts and urge the imposition of tough conditions.

فرانسه با این حال از این واقعیت آگاه بود که آن اقدامات توسط بریتانیا ساخته و پرداخته شده بود؛ از این رو اخبار آشوب‌های مصطفی کمال را نادیده گرفت و حتی فراتر رفت و کوشید دولت داماد فرید پاشا را با خود همراه کند. بدین ترتیب او را به این باور رساند که از این شورش خشمگین نیست، و هنگامی که از قصد او برای آمدن شخصاً به پاریس، به منظور جلب همدردی متفقین و جذب آنان آگاه شد، شتابان یک کشتی زرهی را در اختیار هیئت عثمانی گذاشت. این هیئت به سرپرستی نخست‌وزیر بود که می‌خواست در کنفرانس صلح پاریس شرکت کند تا دیدگاه‌های دولت عثمانی را پیش از اتخاذ تصمیم درباره سرنوشت آن بیان کند.

France however was aware of the fact that those actions were fabricated by Britain, hence, she dismissed the news of Mustafa Kemal’s disturbances and even went a step further when she attempted to win over the government of Damad Farid Pasha. Thus she led him to believe that she was not angry about this rebellion, and when she learnt of his intentions to come to Paris personally to seek the allies sympathy and win them over, she rushed and placed an ironclad at the disposal of the Ottoman delegation, headed by the Prime Minister, who wanted to attend the peace conference in Paris to air the views of the Ottoman State, before a decision on her fate was taken.

اما بریتانیا با این امر مخالفت کرد و نسبت به علاقه‌مندی فرانسه به دولت عثمانی ابراز نگرانی نمود. در ابتدا بریتانیا تلاش کرد تا از حضور داماد فرید پاشا جلوگیری کند، از این رو او وانمود کرد که خواهان همراهی با هیئت بوده، اما وضعیت نامساعد سلامتی‌اش مانع از این کار شده است. سرانجام او با یک کشتی زرهی بریتانیایی سفر کرد.

However, Britain objected to this and expressed concern over the French enthusiasm towards the Ottoman government. At first Britain attempted to prevent Damad Farid Pasha from attending, so he pretended that he had wanted to accompany the delegation but his poor health prevented him from doing so. He eventually travelled aboard a British ironclad.

کنفرانس پاریس شرایط بسیار سختی را تعیین کرد، و این بریتانیا بود که آن تصمیمات را پذیرفت و از آنها حمایت کرد. لوید جورج در ۸ نوامبر ۱۹۱۹ در سالن گیلدهال سخنرانی کرد و در آن گفت: «شرایط صلح به طور کامل مورد تأیید متفقین قرار گرفته است، به ویژه شرایطی که به امپراتوری عثمانی مربوط می‌شود، و تمام اروپا به اتفاق آرا بر این باور است که حکومت شرور و فاسد عثمانی باید از سرزمین‌هایی که یونانیان، ارمنیان و عرب‌ها در آن زندگی می‌کنند ریشه‌کن شود. بنادر دریایی واقع در کنار دریای سیاه و دریای مدیترانه باید به روی همه ملت‌ها گشوده شود.» با این حال، فرانسه و ایتالیا با این معاهده مخالف بودند. با وجود این، اشتیاق بریتانیا نسبت به آن شرایط نه با هدف اجرای آنها، بلکه به عنوان ابزاری برای تهدید دولت عثمانی و تحریک ترک‌ها علیه سلطان بود تا با مصطفی کمال همراه شوند. به همین دلیل بود که بعدها این کشور نخستین کشوری بود که خواستار برگزاری کنفرانسی در لندن برای لغو این معاهده شد. این کنفرانس در عمل در فوریه ۱۹۲۱ برگزار شد.

The Paris conference laid down some very tough conditions, and it was Britain who adopted those decisions and championed them. Lloyd George delivered a speech at the Guildhall on 8th November 1919 in which he said : “The peace terms have been fully approved by the allies, especially those terms concerning the Ottoman Empire, and the whole of Europe unanimously agrees that the evil and rotten Ottoman rule must be eradicated from the lands inhabited by the Greeks, the Armenians and the Arabs. The seaports situated along the Black Sea and the Mediterranean must be opened for all nations.” However, France and Italy were averse to the treaty. Nevertheless, Britain’s enthusiasm towards those terms were not with the aim of implementing them, but rather to use as a means to threaten the Ottoman State and to incite the Turks against the Sultan so that they sided with Mustafa Kemal. That is why she was later the first to call for a conference in London in order to cancel the treaty. The conference was effectively held in February 1921.