این وضعیت به سرعت به یک بحران نقدینگی تمام‌عیار انجامید که در آن مؤسسات مالی به یکدیگر اعتماد ندارند. وام‌دهی بین‌بانکی تقریباً متوقف شد. فاصلهٔ میان نرخ بهره‌ای که بانک انگلستان تعیین می‌کرد و نرخی که بانک‌ها برای وام‌دادن به یکدیگر به کار می‌بردند (نرخ لیبور) به شدت افزایش یافت. این امر مشکلات بیشتری پدید آورد، زیرا بیشتر بانک‌ها برای ارائهٔ وام‌های بلندمدت، وام‌های کوتاه‌مدت می‌گیرند. اگر وام‌های کوتاه‌مدت در دسترس نباشد، از چه کسی باید پول گرفت؟ بانک‌های مرکزی به عنوان وام‌دهندگان آخرین مرجع ناچار به دخالت شدند. فدرال رزرو آمریکا و بانک انگلستان مجبور شدند با وام‌های «اضطراری» حجم عظیمی از نقدینگی را فراهم کنند تا بانک‌هایی را که به سرعت در حال ورشکستگی بودند سرپا نگه دارند. وضعیتی که به هیچ وجه اعتماد به بانک‌ها و به نظام مالی را تقویت نمی‌کند. جای تعجب نیست که آخرین لایحهٔ نجات بانک‌های بریتانیا مقرراتی ویژه داشت تا نام بانک‌هایی که از وام‌های اضطراری استفاده می‌کنند پنهان بماند، تا «ننگ» این کار از میان برود. عامل کلیدی دیگر در بحران نقدینگی این است که بانک‌های در حال ورشکستگی به سختی می‌توانند با اعطای وام‌های پرریسک‌تر به دیگر بانک‌های «مشکوک»، به صاحبان وام مسکن (در دوران رکود) و به شرکت‌های ورشکسته، ترازنامهٔ خود را ضعیف‌تر کنند. این یک چرخهٔ باطل است. در نتیجه بانک‌ها هر مقدار پولی را که بتوانند به چنگ آورند انباشت می‌کنند. این وضعیت به هیچ وجه به رونق بعدی کسب‌وکار که دولت‌ها انتظارش را دارند کمک نمی‌کند. بانک‌ها اکنون پول نقد انباشته می‌کنند و بسیاری از ثروتمندان نیز از آن‌ها پیروی خواهند کرد.

This situation then rapidly led to a full blown liquidity crisis where financial institutions don’t trust one another. Inter bank lending ground to a halt. The spread between what the Bank of England set as its interest rate, and what the banks would use to lend between them ballooned (the LIBOR rate). This created further problems as most banks borrow short term to provide long term loans. If short term loans are not available who is left to get money from? The central banks as lenders of last resort had to step in. The US Federal Reserve and Bank of England have been forced to provide masses of liquidity via “emergency” loans to keeping rapidly failing banks afloat. A position which hardly strengthens confidence in the banks or the system. It is no wonder that the most recent UK bank bailout bill included special provisions to hide the names of banks making use of emergency loans in order that the “stigma” of doing so was taken away. The other key factor in the liquidity crisis is that failing banks can hardly afford to weaken their balance sheets by making more risky loans to other “dodgy” banks, mortgage holders (in a recession) and failing companies – a vicious cycle. Consequently the banks are hoarding what cash they can get their hands on. Hardly conducive to encouraging the next big business upturn the governments expect. The banks are now hoarding cash, and many of the wealthy will be following them.