گوردون براون درست گفت که چرخهٔ رونق و رکود را برجسته کرد؛ چرخهای که منظم تکرار میشود و به جامعه آسیب فراوان میرساند. همه خواهان رشد پایدار هستند، یا دستکم محیطی پایدار که در آن گسترشهای مهارناشدنی و انقباضهای ویرانگر وجود نداشته باشد. پایداری در محیط پولی و مالی نیز ضروری است. وقتی بازرگانی نداند ارزش پولی که با آن معامله میکند، چه در داخل و چه در سطح بینالمللی، چقدر خواهد بود، چه مالیاتی به آن تعلق خواهد گرفت و قیمتها در برابر تورم تا چه حد ثابت خواهند ماند، حفظ یک کسبوکار سودآور و اشتغال کامل بهطور مضاعف دشوار میشود. افزون بر محیط پولی و مالی و زیانهای همراه تورم، جامعهٔ سرمایهداری دائماً بر سر محیط قانونگذاری کشمکش دارد. به ما گفته میشود که «بازار آزاد» دستی آرامبخش خواهد بود، و دولتهای لیبرال محافظهکار هدفشان کاهش مداخلات دولت و کمینه کردن قانونگذاری است. با این حال، مجموعه قوانین پر است و پیوسته با قوانین واکنشی اصلاح میشود؛ قوانینی که عیوب ذاتی نظامی را که از فراهم کردن ثباتی که بسیار مورد انتظار است ناتوان مانده، پوشش میدهد. جامعه به جای مجموعهای درهموبرهم از وصلههای قانونی برای مقابله با آخرین بحران، به اصول و قوانین روشن و پایدار نیاز دارد که مردم را قادر سازد با اطمینان آیندهٔ خود را برنامهریزی کنند. بحران مالی را میتوان با خلق بیمهار اعتبار بر پایهٔ نظامی مالی مهارناشده توصیف کرد؛ نظامی که نه تنها اجازه میدهد پول و بهره از هیچ خلق شود، بلکه قماربازی در مقیاسی شگفتانگیز را نیز ممکن میسازد. ثروت با مقادیری بیسابقه از نظام بیرون کشیده شده و بهآسانی جبران نخواهد شد. از منظر اسلامی، این وضعیت کاملاً قابل پیشبینی و قابل پیشگیری است. با این همه، درمان آن مستلزم اجرای کامل اسلام در ساختارهای حکومتی است که در نظام حکومتی خلافت تعیین شده است. یک نظام حکومتی که در آن اقتصاد به سوی برآوردن نیازهای مردم جهت‌گیری دارد، نه شرکت‌های بانکی بی‌چهره. اصول زیر اقتصاد در اسلام ارائه می‌شود، نه به‌عنوان نکات واکنشی در بحث‌هایی که بخشی از وصله‌پینه‌های بحران و پاسخ‌های نارسا باشند، بلکه به‌عنوان یک بدیل ایدئولوژیک که قرن‌های متمادی برای مسلمانان و غیرمسلمانان یکسان موفقیت‌آمیز بوده است.

Gordon Brown was right to highlight the problem of the boom and bust cycle so regular and so damaging to society. To have consistent growth or at least a consistent environment devoid of out of control expansions and debilitating contractions is what all seek. Consistency is also essential in terms of the monetary and fiscal environment. When business does not know the value of the currency it is forced to trade in, whether domestically or internationally, the tax it will be subject to and the stability of prices vis-à-vis inflation, it becomes doubly hard to maintain a consistently profitable business and full employment. In addition to the monetary and fiscal environment and attendant damage of inflation, capitalist society constantly fights over the regulatory environment. The supposed “free market” we are told will provide a steadying hand. And conservative liberal governments aim to minimise the interventions of government and reduce legislation to a minimum. Yet, the statute books are full and are constantly being amended with reactionary legislation which patches over the inherent flaws of a system which is failing to provide the stability so dearly expected. Rather than a constant and confusing mosaic of patchwork regulation to deal with the latest crisis, society is requiring of principles, and clear, stable laws that enable people to plan their futures with confidence. The Financial crisis can be characterised by unrestrained credit creation on the back of an out of control financial system that not only allows the creation of money and interest from nothing, but gambling on a mind-boggling scale. Wealth has been extracted out of the system in never before seen amounts, and will not be easily replaced. From an Islamic perspective this is entirely predictable and preventable. Yet the cure is requiring of the complete application of Islam within the governance structures set down within the Caliphate ruling system. A ruling system in which the economy is geared towards meeting the needs of the people, not faceless banking corporations. The following principles of economy in Islam are presented, not as reactionary points of debate to be part of the patchwork of crisis and flawed response, but as an ideological alternative which has enjoyed many centuries of success for Muslims and non-Muslims alike.