در حالی که ارزش داراییِ بانک‌ها در حال از دست رفتن است، وضعیت وام‌ها نیز باید تسویه شود، زیرا وام‌دهیِ کوتاه‌مدت خشک می‌شود. در واقع بانک‌ها در چرخه‌ای نزولی از کاهش اهرم مالی گرفتار شده‌اند که در آن موقعیت‌های وامِ عظیمی که در سال‌های اخیر انباشته شده، باید باز شوند. حتی بانک‌های محافظه‌کارتر اروپایی نیز با همان مشکلات روبه‌رو هستند، زیرا برای حفظ موقعیت‌های خود در برابر سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت، به شدت به تأمین مالی وام‌های سه‌ماهه متکی‌اند. افزون بر این، صندوق‌های تأمینی (هج فاند)، صندوق‌های سرمایه‌گذاری و گروه‌های وابسته با درخواست‌های سنگین وثیقه‌ی اضافی (مارجین کال) برای موقعیت‌های اهرمی خود روبه‌رو هستند، زیرا بازارها به شدت سقوط می‌کنند؛ و این در کنار سطوح بالای برداشت سرمایه از سوی مشتریان است، چرا که همه برای خروج از کشتیِ در حال غرق‌شدنِ سرمایه‌گذاری شتاب دارند.

While Bank asset values are evaporating, loan positions are having to be repaid as short term lending dries up. Effectively the banks are being caught in a downward spiral of deleveraging in which the massive loan positions built up in recent years have to be unwound. Even the more conservative European banks are facing the same problems as they rely heavily on three month loan financing to maintain their positions vis a vis their long term investments. Additionally the Hedge funds, investment funds and associated groups are facing heavy margin calls against their leveraged positions as the markets dramatically drop, added to high levels of customer withdrawals from their funds, as everyone clambers to get off the sinking investment ship.

بجای صف‌هایی که در خیابان‌های اصلی شهرهای بریتانیا و آمریکا، پشت شعبه‌های بانک‌ها تشکیل می‌شد، عصر اینترنت بانک‌ها را از آن ذلت معاف کرد. با این حال، صاحبان سپرده‌ها با «کلیک»های خود رأی دادند و پول‌هایشان را به‌صورت گسترده از حساب‌های بانکی بیرون کشیدند و به هر جا و هر کسی بردند که در طوفان، پناهگاهی امن به نظرشان می‌رسید. این یک هجوم کم‌دیده‌تر به بانک‌ها بود، بله، اما به همان اندازه ویرانگر. ترکیبی کامل از کاهش پایه سپرده‌ها، انقباض اعتباری، زیان‌های سنگین ناشی از ابزارهای مشتقه و نبود کامل اعتماد نسبت به اینکه نوبت فروپاشی چه کسی بعدی است، باعث شد که بسیاری از بانک‌ها عملاً در آستانه فروپاشی قرار بگیرند و در واقع بسیاری از آن‌ها از نظر فنی ورشکسته بودند. جای تعجب نبود که مدیران اجرایی‌شان برای کمک به درِ دولت‌هایشان هجوم بردند.

Rather than queues around the corner from bank offices in the high streets of the UK and main streets of the US, the internet age has spared the banks from that indignity. Nevertheless deposit holders voted with their “clicks” moving money out of bank accounts on mass to wherever and whoever was seen as a safe port in the storm. A less visible run on the banks, yes, but no less devastating. A perfect storm of dropping deposit base, credit contraction, heavy derivative based losses and complete lack of confidence in who next might collapse meant that many banks were effectively on the brink of collapse, indeed many were technically bankrupt. It was no surprise that their Chief Executives beat a track to the door of their governments for help.