۴.۱ یک بمب ساعتی پولی - بحران مالی جهانی | Quran Course

۴.۱ یک بمب ساعتی پولی - بحران مالی جهانی | Quran Course

در مورد میزان نهایی زیان‌هایی که باید در نظام مالی جذب شود، توافق اندکی وجود دارد. صندوق بین‌المللی پول در ابتدا حدود ۱ تریلیون دلار زیان برآورد کرد و اکنون می‌گوید این رقم بسیار پایین است. نوریل روبینی زیان نهایی بیش از ۲ تریلیون دلار تخمین زده و دیگران از بیش از ۵ تریلیون دلار سخن می‌گویند. حتی کاهش ارزش اندک در کوه مشتقات ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تریلیون دلاری می‌تواند این ارقام بزرگ را کوچک جلوه دهد. ریسک طرف مقابل که در نظام بانکی وجود دارد، بسیار بیش از آن است که حتی بزرگ‌ترین دولت‌ها با همکاری یکدیگر بتوانند پوشش دهند. تولید ناخالص داخلی آمریکا ۱۴ تریلیون دلار است و این کشور هم‌اکنون بزرگ‌ترین کشور بدهکار جهان است، با کسری بودجه دولتی بیش از ۱۰ تریلیون دلار. کسری بودجه این کشور در سال آینده ممکن است به بیش از ۱ تریلیون دلار برسد، به‌ویژه با بسته تحریک اقتصادی که باراک اوباما، رئیس‌جمهور جدید، وعده آن را می‌دهد. همچنین نگرانی فزاینده‌ای از نبود شفافیت در اقدامات دولت وجود دارد. بلومبرگ در ۱۰ نوامبر گزارش داد: «بانک مرکزی فدرال از فاش کردن نام دریافت‌کنندگان تقریباً ۲ تریلیون دلار وام اضطراری از مالیات‌دهندگان آمریکایی، و نیز دارایی‌های پرمخاطره‌ای که بانک مرکزی به‌عنوان وثیقه می‌پذیرد، خودداری می‌کند. این در حالی است که با وجود اطمینان‌هایی که به کنگره درباره شفافیت بسته نجات ۷۰۰ میلیارد دلاری نظام بانکی داده شده بود، دو ماه بعد فدرال در برنامه‌های نجات جداگانه‌ای که نیاز به تصویب کنگره نداشت، بیش از آن مبلغ وام می‌دهد؛ مردم آمریکا نمی‌دانند این پول به کجا می‌رود یا بانک‌ها در ازای آن چه اوراق بهاداری را گرو می‌گذارند».

There is little consensus on the ultimate scale of losses to be absorbed within the Financial system. The IMF originally estimated about $1 trillion in losses and now says that will be too low. Nouriel Roubini has estimated eventual losses of over $2 trillion and others talk of more than $5 trillion. Even a small percentage write down on the 500 to 1,000 trillion derivatives mountain could make these large figures look tiny. The counterparty risk carried within the banking system is far greater than that which can be covered by even the largest governments acting together. US GDP is $14 trillion, and the US is already the greatest debtor nation with a more than $10 trillion government deficit, and its budget deficit in the coming year may balloon to more than $1 trillion, particularly with the stimulus package that the new President Barack Obama is promising. There is also growing disquiet over the lack of transparency in the governments actions. Bloomberg reported on the 10th of November, “The Federal Reserve is refusing to identify the recipients of almost $2 trillion of emergency loans from American taxpayers or the troubled assets the central bank is accepting as collateral. Despite assurances given to Congress over transparency in the $700 billion bailout of the banking system. Two months later the Fed is lending far more than that in separate rescue programs that didn’t require approval by Congress, Americans have no idea where the money is going or what securities the banks are pledging in return4".

بانک‌ها این پول نقد را برای ترمیم و کوچک‌کردن ترازنامه‌های خود به کار می‌برند؛ یعنی مطالبات سوخت‌شده و وام‌های معوق خود را حذف می‌کنند.

The banks are using the cash to repair and shrink their balance sheets – ie write off their bad debts.

به همین دلیل پرسش‌های جدی‌ای درباره میزان اثربخشی طرح‌های نجات مالی و این‌که بحران کمبود اعتبار چه زمانی به پایان خواهد رسید وجود دارد، زیرا بانک‌ها بدهی‌های خود را کاهش می‌دهند و زیان‌های خود را محاسبه و از دفاتر حذف می‌کنند.

So there are serious questions over how effective the bailout schemes will be and how soon the credit crunch will be over as banks deleverage and write off their losses.

تعهد به انجام هر کاری که برای نجات اقتصاد از فروپاشی کامل و جلوگیری از ورشکستگی نهادهای مالی بزرگ آمریکا لازم باشد، بی‌چون‌وچرا است. اما اینکه این پول از کجا تأمین خواهد شد، کمتر روشن است. دولت آمریکا با این انتخاب روبه‌رو است: کاهش شدید هزینه‌ها در بخش‌های اجتماعی، بهداشت و رفاه، افزایش چشمگیر مالیات‌ها، افزایش استقراض از خارج، یا چاپ مستقیم پول. از آنجا که دو گزینه نخست، یعنی کاهش هزینه‌ها و افزایش مالیات، قابل دوام نیستند و نمی‌توانند تریلیون‌ها دلار لازم را فراهم کنند، این پول یا از وام‌های خارجی، از جمله خرید اوراق خزانه‌داری آمریکا، و یا از طریق چاپ پول تأمین خواهد شد که در عمل ارزش پول را کاهش داده و موجب افزایش تورم می‌شود. این پرسش مطرح است که آیا دولت‌های خارجی همچنان به تأمین مالی آمریکا ادامه خواهند داد، به‌ویژه که مصرف‌کننده آمریکایی در خرید کالاهای چینی و ژاپنی کندتر خواهد شد. دولت چین که هم‌اکنون ۱٫۸ تریلیون دلار اوراق قرضه آمریکایی در اختیار دارد، بعید است تمایلی به افزایش بیشتر سهم خود از پولی داشته باشد که ممکن است به سمت بحران شدید پیش برود.

The commitment to do whatever is necessary to save the economy from absolute collapse and the winding up of the major financial institutions of the US is unquestioned. Where this money would come from is less certain. The US government is faced with the choice of: massively curtailing expenditure on social, health and welfare projects, raising taxes dramatically, increasing borrowing from overseas, or literally printing the money. As the first two options of cutting spending and raising taxes is not tenable and cannot raise the necessary trillions needed, the money will come from either foreign loans including the holding of US Treasury bills or via printing money which will effectively devalue the currency and cause a hike in inflation. It is questionable as to whether foreign governments will continue to fund the US particularly as the US consumer will slow down in its purchase of Chinese and Japanese goods. The Chinese government which already holds $1.8 Trillion in US bonds is also unlikely to want to further increase its holdings of a currency which could go into meltdown.

اگر دولت ایالات متحده در استخراج این پول از منابع خارجی ناکام بماند، راهی جز افزایش گسترده عرضه پول در ایالات متحده باقی نمی‌ماند که تورم یا ابرتورم به دنبال خواهد داشت. با خرید بدهی‌های سوخت‌شده بانک‌ها توسط دولت‌ها، خود دولت‌ها به سرمایه‌گذاری‌های پرریسک‌تری تبدیل می‌شوند. دولت‌ها در معرض نکول قرار دارند. خطر این امر اکنون بیشتر از آغاز بحران است، زیرا اقتصادهای غربی به سرعت در حال انقباض‌اند، درآمدهای مالیاتی کاهش می‌یابند و هزینه‌های عمومی رو به افزایش است. بدین ترتیب، یک بحران مالی به یک بحران اقتصادی و سپس به یک بحران سیاسی منجر می‌شود.

If the US government fails in extracting this money from foreign sources then there is no alternative but for a massive increase in the US money supply which will be inflationary or hyperinflationary. With Governments buying up bank’s bad debts Governments themselves become riskier propositions for investment. Governments are vulnerable to defaults. The risk of this is greater now then at the start of the crisis as Western economies rapidly contract with tax revenues falling and public spending on the rise. Thus a financial crisis precipitates an economic crisis leading to a political crisis.