رئیس صندوق بین‌المللی پول، دومینیک استروس-کان، در نشستی در واشنگتن در آخر هفته‌ی ۱۱ و ۱۲ اکتبر ۲۰۰۸ گفت: «نگرانی‌های فزاینده درباره‌ی توان پرداخت تعدادی از بزرگ‌ترین نهادهای مالی مستقر در آمریکا و اروپا، نظام مالی جهان را به آستانه‌ی فروپاشی سیستمی کشانده است.»

The head of the IMF, Dominique Strauss-Kahn, told a Washington meeting over the weekend of 11/12 October 2008: “Intensifying solvency concerns about a number of the largest US-based and European financial institutions have pushed the global financial system to the brink of systemic meltdown.”.

در لندن، گوردون براون و تیم خزانه‌داری‌اش با مشاوران بانکداری سرمایه‌گذاری خود، از جمله استاندارد چارترد، جی‌پی مورگان، سیتی‌گروپ و کredit سوئیس، ساعات اضافه کار می‌کردند. در طول هفته‌ای که در ۱۲ اکتبر به پایان می‌رسید، تیم‌ها شبانه‌روز کار می‌کردند تا راه‌حلی برای بحران پیدا کنند. مدیران ارشد کredit سوئیس دفتری موقت در سرسرای مرکزی شماره ۱۰ خیابان داونینگ برپا کردند؛ اقدامی که معنای تازه‌ای به عبارت «دسترسی به راهروهای قدرت» می‌بخشید. وقتی صبح دوشنبه ۱۲ اکتبر اعلام شد که بانک‌ها نجات داده می‌شوند، روزنامه‌های بریتانیایی از «نجات بالتی» تمجید کردند. این عنوان به جلسات دیرهنگام شب میان تیم خزانه‌داری، وکلا، مشاوران بانک‌های سرمایه‌گذاری و مدیران بانک‌های در آستانه ورشکستگی اشاره داشت که برای توافق بر سر نجات بانک‌ها و نظام مالی برگزار می‌شد، و در جریان آن تیم‌های بحران با غذای کاری کری به ارزش ۲۴۵ پوند شام می‌خوردند. براون که نمی‌خواست از بسته نجات ۷۰۰ میلیارد دلاری آمریکا، که کنگره هفته پیش از آن تصویب کرده بود، عقب بماند، اکنون طرح خودش را در توافقی سحرگاهی و بر روی جعبه‌های غذای بیرون‌بر سروسامان داده بود.

In London Gordon Brown and his Treasury team were working overtime with their investment banking advisors including Standard Chartered, JP Morgan, Citigroup and Credit Suisse. During the week ending the 12th of October, teams worked around the clock to find a solution to the crisis. Senior executives from Credit Suisse set up a temporary office in the central hallway of 10 Downing Street, bringing new meaning to the term access to the corridors of power. When the announcements were made of the bank bailout Monday morning the 12th of October, British papers hailed the “Balti Bailout”. This was in reference to the late night sessions between the Treasury team, lawyers, investment bank advisors and stricken bank executives to thrash out a deal to save the banks and the system, in which the crisis teams dined on take away curries worth £245. Not wanting to be outdone by the US $700 billion bailout package that Congress had passed the week before, Brown now had his own plan cobbled together in a dawn deal done over the take-away boxes.

در حالی که طرح ۷۰۰ میلیارد دلاری آمریکا با جنجال فراوان و در دومین تلاش کنگره به تصویب رسید، طرح نجات مالی بریتانیا دست‌کم ۵۰۰ میلیارد پوند (۸۵۰ میلیارد دلار) خواهد بود و دولت را بدون هیچ بحث پارلمانی قابل توجهی از محدودیت‌های استقراض خود فراتر می‌برد. با وجود منافع عظیم در تضمین این‌که «دوستان قمارباز» آن‌ها ورشکست نشوند، بانک‌های سرمایه‌گذاری معماران طرح نجات «بانک‌های سرمایه‌گذاری» بودند. با آگاهی کامل از این‌که رویال بانک اسکاتلند، بارکلیز، هالیفکس بانک آو اسکاتلند و دیگران حلقه‌های کلیدی در زنجیره بلند دومینویی دارندگان قراردادهای مشتقه بودند، هیچ راه‌حلی جز یک نجات مالی عظیم که «هر آنچه لازم باشد» را انجام دهد وجود نداشت؛ این عبارت از آلستر دارلینگ، وزیر خزانه‌داری، نقل شده است. اما ساده‌لوحانه خواهد بود اگر تصور شود که بانک‌های سرمایه‌گذاری بزرگ در پی منافع خود نبودند و با تضعیف کسانی که کمی کمتر از خودشان خوش‌شانس بودند، که قرار بود با سهام ممتاز پرداخت‌کننده نرخ بالا تحت کنترل دولت و یک توقف در پاداش‌های مدیران و سود سهام آینده روبه‌رو شوند، منافع خود را تأمین نمی‌کردند. هنری پالسون، وزیر خزانه‌داری آمریکا و پیش‌تر رئیس گلدمن ساکس، به سختی می‌توانست چهره‌ای بی‌طرف به شمار آید، زیرا او طرح ۷۰۰ میلیارد دلاری نجات بانک‌های آمریکا را تدوین کرد. برای این طرح، یکی از مقامات خزانه‌داری پذیرفت که رقم ۷۰۰ میلیارد دلار صرفاً با پذیرش «عددی بسیار بزرگ» محاسبه شده است.

While the US$700 billion plan passed with great controversy at the second time of asking by Congress, the UK bailout would total at least £500 billion ($850 billion) and take the government beyond its borrowing rules without any significant Parliamentary debate. Despite enormous vested interests in ensuring that their “gambling buddies” did not fail, investment banks were the architects of the “investment bank” bailout plan. Knowing full well that Royal Bank of Scotland, Barclays, Halifax Bank of Scotland and others were key pieces in the long domino chain of derivative contract holders there was never going to be any other solution but a massive bailout doing “whatever was necessary” to quote from the Chancellor Alistair Darling. But it would also be naïve to assume that the leading investment banks were also not acting in their own interests by nobbling those slightly less fortunate than themselves who would be lumbered with Government controlled high rate paying preference shares and a moratorium on executive bonuses and future dividends. US Treasury Secretary Henry Paulson as a former head of Goldman Sachs could hardly be seen as an impartial figure as he drew up the $700 billion US bank bailout plan. A plan for which a treasury official admitted the figure of $700 billion was calculated by merely adopting “a very large number”.

اگرچه آن هم به همان اندازه با عجله فراهم شده بود، دست‌کم بستهٔ نجات بریتانیا برای پشتیبانی از آن رقم، جزئیاتی داشت؛ البته آن ارقام هم خواندنِ خوشایندی نبودند.

Although equally hurriedly put together at least the UK bailout had some detail to back up the number, not that the numbers made for good reading.