Daripada pertemuan sosial (Ijtima') antara lelaki dan wanita, timbul hubungan yang berkaitan dengan kepentingan mereka dan kepentingan masyarakat tempat kedua-dua jantina itu hidup. Hubungan ini berbeza dengan masalah dalam masyarakat yang timbul apabila orang berkumpul untuk tujuan jual beli, sewa menyewa, perwakilan dan urusan lain seumpamanya. Mungkin ada yang beranggapan bahawa hubungan tersebut hanyalah perkahwinan. Hakikatnya, perkahwinan hanyalah salah satu daripada hubungan itu, dan hubungan tersebut merangkumi selain perkahwinan. Oleh itu, hubungan seksual bukanlah satu-satunya manifestasi naluri mempertahankan keturunan, sebaliknya ia hanyalah salah satu daripada manifestasinya kerana terdapat yang lain. Maka, keibuan, kebapaan, persaudaraan, keanakan dan kepakcikan serta kemakcikan (sebelah ibu dan sebelah bapa) semuanya merupakan manifestasi naluri mempertahankan keturunan. Justeru, hubungan yang terhasil daripada pertemuan lelaki dan wanita merangkumi keibuan dan kebapaan, sama seperti perkahwinan. Sistem sosial merangkumi kesemuanya, sebagaimana ia merangkumi perkahwinan. Syara' telah datang dengan hukum-hakam bagi keanakan, kebapaan dan keibuan, sebagaimana ia datang dengan hukum-hakam bagi perkahwinan.

From the social gathering (Ijtima) of men and women arise relationships which pertain to their interests and the interests of the community in the midst of which both sexes live. They are different to the problems in society that arise when people come together for the purpose of selling, renting, delegating and other such matters. It may occur to some that these relationships constitute only marriage. The truth is that marriage is only one of the relationships, and they include other than marriage. Therefore, the sexual association is not the only manifestation of the procreation instinct, but rather it is one of its manifestations since there are others. Thus, motherhood, fatherhood, brotherhood, sonship and unclehood (maternal and paternal) are all manifestations of the procreation instinct. Consequently, the relationships, which result from the meeting of men and women, include motherhood and fatherhood, just as marriage. The social system includes them, just as it includes marriage. The Shar’a came with rules for sonship, fatherhood and motherhood, just as it came with rules for marriage.

Namun, perkahwinan ialah asal bagi semua hubungan ini, dan kesemuanya bercabang daripadanya. Jika perkahwinan tidak berlaku, maka tidak akan wujud keayahan, keanakan mahupun keibuan dan sebagainya. Oleh itu, perkahwinan ialah asal mereka dan kesemuanya bercabang daripadanya dari segi keperluan untuk teratur. Namun, perasaan terhadap keperluan sedemikian timbul secara semula jadi untuk memenuhinya, sama seperti perasaan terhadap keperluan untuk persetubuhan seks. Naluri menuntut pemuasan, yang disebabkan oleh gelora daripada manifestasi keibuan atau keanakan, sebagaimana naluri menuntut pemuasan kerana gelora daripada manifestasi persetubuhan seks. Ini kerana perkahwinan, keibuan, keayahan dan keanakan, kesemuanya ialah manifestasi naluri memelihara keturunan. Perasaan terhadapnya juga ialah perasaan naluri memelihara keturunan. Kecenderungan terhadap mana-mana manifestasi ini terbentuk oleh realiti naluri memelihara keturunan yang dikaitkan dengan konsep tentang manifestasi tersebut, suatu perkara yang terpakai kepada semua manifestasi naluri memelihara keturunan.

However, marriage is the origin of all these relationships, and all of them branch out from it. If marriages were not to take place, then there would be no fatherhood, sonship nor motherhood etc. Accordingly, marriage is their origin and all of them branch out from it in terms of the need for organisation. Yet, the feeling of such needs erupts naturally in order to satisfy them the same way the feeling of the need for sexual association does. The instinct demands satisfaction, caused by the agitation of motherhood or sonship manifestations, just as the instinct demands satisfaction due to the agitation of the manifestations of the sexual association. This is because marriage, motherhood, fatherhood and sonship, are all manifestations of the procreation instinct. Their feelings are also feelings of the procreation instinct. The inclination towards any of these manifestations is formed by the reality of the procreation instinct linked with the concept about that manifestation, a matter that applies to all the manifestations of the procreation instinct.

Perkahwinan ialah penganjuran hubungan lelaki dengan perempuan, iaitu penganjuran hubungan seksual antara lelaki dan perempuan melalui suatu sistem tertentu. Sistem tertentu ini hendaklah menganjurkan hubungan lelaki dengan perempuan dengan cara yang telah ditetapkan. Kelahiran zuriat hendaklah berlaku mengikut sistem ini sahaja, dan ia hendaklah memastikan kelangsungan pembiakan spesies manusia. Melalui perkahwinan inilah keluarga itu wujud, dan di atas asasnya penganjuran kehidupan peribadi akan berjalan.

Marriage is the organisation of male-female relationships i.e. organisation of the sexual association between the men and the women by a specific system. This specific system should organise the male-female relationships in a defined manner. Procreation should result according to the system only, and it should ensure the reproduction of the human species. And through it the family will come to exist and on its basis the organisation of the private life will proceed.

Islam telah menggalakkan perkahwinan dan memerintahkannya. Ibnu Mas'ud meriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Wahai sekalian pemuda. Sesiapa di antara kamu yang mampu untuk berkahwin hendaklah berkahwin, kerana ia lebih menundukkan pandangan dan menjaga kemaluannya (iaitu daripada persetubuhan yang haram). Dan sesiapa yang tidak mampu untuk berkahwin hendaklah dia berpuasa, kerana puasa itu menjadi perisai baginya." Qatadah meriwayatkan daripada al-Hasan, yang meriwayatkan daripada Samurah bahawa dia berkata: Nabi ﷺ melarang kami daripada membujang. Qatadah memetik ayat tersebut:

Islam has encouraged marriage and ordered it. Ibn Masud narrates that the Messenger of Allah (pbuh) said: “O you youngsters. Whoever amongst you who can afford to marry should marry, because it will help Him more to lower his gaze, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast, because it will be protection for Him.” Qatada narrated from al-Hasan who narrated from Samura that He said the Prophet (pbuh) forbade us from celibacy. Qatada quoted the verse:

"Dan sesungguhnya Kami telah mengutus rasul-rasul sebelum engkau (wahai Muhammad) dan Kami jadikan untuk mereka isteri-isteri dan keturunan." [Ar-Ra'd: 38] Maksud hidup membujang ialah menahan diri daripada perkahwinan, dan apa yang mengikutinya, iaitu mengasingkan diri untuk beribadat. Abu Hurairah (ra) meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Tiga golongan yang berhak mendapat pertolongan daripada Allah: orang yang berjihad di jalan Allah, orang yang mencari perkahwinan kerana ingin menjaga kehormatannya, dan hamba yang berusaha mendapatkan wang untuk membebaskan dirinya." Baginda ﷺ juga bersabda: "Tidak ada rahbaniyyah dalam Islam." Rahbaniyyah ialah hidup membujang, iaitu menjauhi wanita dan meninggalkan perkahwinan kerana sibuk dengan ibadat kepada Allah (SWT). Al-Qur'an telah menyebut dengan jelas persoalan perkahwinan. Allah (SWT) berfirman:

“And indeed We sent Messengers before you (O Muhammad) and made for them wives and offspring”. [Ar- Rad: 38] The meaning of celibacy is abstention from marriage and what follows that of retreating to worship. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “Three (persons) have a right from Allah to be helped: the Mujahid in the way of Allah, the seeker for marriage who wishes to guard his chastity and the slave who seeks funds to free oneself.” He (pbuh) said: “There is no monasticism in Islam.” Monasticism is celibacy which is abstinence from women and abandonment of marriage due to being preoccupied with the worship of Allah (swt). The Qur'an has clearly mentioned the issue of marriage. He (swt) said:

"Kahwinilah wanita-wanita pilihan kamu, dua, tiga, atau empat." [An-Nisa: 3] Allah (SWT) berfirman:

“Marry women of your choice, two or three, or four”. [An- Nisa: 3] He (swt) said:

"Dan kahwinkanlah orang-orang yang bersendirian di antara kamu, dan orang-orang yang soleh daripada hamba-hamba kamu, lelaki dan perempuan." [An-Nur: 32] Islam menggalakkan perkahwinan dengan wanita dara, yang mampu melahirkan anak, dan yang memiliki akhlak Islam. Anas (ra) meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ biasa menyuruh orang ramai berkahwin dan melarang mereka keras daripada membujang. Baginda ﷺ biasa bersabda: "Berkahwinlah dengan wanita yang penyayang dan subur, kerana sesungguhnya aku akan berbangga dengan ramainya umatku di hadapan para nabi pada hari kiamat." M'aqal b. Yasar (ra) meriwayatkan: Seorang lelaki datang kepada Nabi ﷺ dan berkata: "Aku telah menemui seorang wanita yang cantik dan berketurunan mulia, tetapi dia tidak dapat melahirkan anak. Patutkah aku mengahwininya?" Baginda ﷺ bersabda: "Tidak." Kemudian lelaki itu datang kepada baginda untuk kali kedua, dan baginda ﷺ masih melarangnya. Kemudian dia datang kali ketiga, lalu Nabi ﷺ bersabda: "Berkahwinlah dengan wanita yang penyayang dan subur, kerana sesungguhnya aku akan berbangga dengan ramainya umatku." Jabir meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda kepadanya: "Wahai Jabir, adakah engkau berkahwin dengan gadis dara atau yang bukan dara (janda atau bercerai)?" Dia menjawab: "Yang bukan dara." Maka Nabi ﷺ bersabda: "Mengapa engkau tidak berkahwin dengan gadis muda supaya engkau dapat menikmati kebersamaan dengannya dan dia dengan engkau?" Abu Hurairah (ra) melaporkan bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Seorang wanita dikahwini kerana empat perkara: hartanya, keturunannya, kecantikannya dan agamanya (akhlak Islam). Maka hendaklah engkau memperoleh kejayaan dengan memilih yang memiliki agama yang baik." Oleh itu, adalah lebih utama bagi seorang lelaki memilih wanita dara (untuk dikahwini) dan seseorang yang diketahui subur menurut pengetahuan ibunya serta ibu saudara sebelah ibu dan bapanya. Dia juga hendaklah memilih seseorang yang beragama dengan baik (berakhlak) dan juga cantik supaya dapat menjaga kehormatan diri. Adalah dianjurkan agar wanita itu berketurunan mulia, iaitu dibesarkan dalam kebaikan, Taqwa (takut kepada Tuhan) dan kemuliaan. Namun, itu bukanlah syarat untuk perkahwinan, sebaliknya ia hanyalah disyorkan dan diutamakan. Jika tidak, seorang lelaki berhak memilih isteri yang dia kehendaki, dan wanita berhak memilih suami yang dia kehendaki.

“And marry those among you who are single and the virtuous ones among your slaves, male and female”. [An- Nur: 32] Islam encouraged marrying virgin women, who are able to bear children and those possessing Islamic character. Anas (ra) narrates that the Prophet (pbuh) used to order people to marry and strictly forbade them from celibacy. He (pbuh) used to say: “Get married to the tender and fertile (women), for indeed I will vie with the Prophets in your great numbers on the day of judgement”. M'aqal b. Yasar (ra) narrates: A man came to the Prophet (pbuh) and said: “I have found a woman who is beautiful and of noble descent but she cannot bear children. Shall I marry her?” He (pbuh) said: “No”. Then He came to Him again for the second time and He (pbuh) prevented Him. Then He came to Him a third time, so the Prophet said: “Get married to the tender and fertile (women) for indeed I will vie in your great numbers”. Jabir narrates that the Prophet (pbuh) said to Him: “O Jabir, did you marry a virgin or a non-virgin (divorcee or widow)”. He replied: “a non-virgin.” So the Prophet (pbuh) said: “Why did you not marry a young girl so that you may have enjoyment with her and she with you?”. Abu Hurayrah (ra) reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman is married for four things: her wealth, lineage, beauty and Islamic character (Deen). So gain success with the one who possesses a good character (Deen).” So it is preferred for a man to choose a virgin woman (for marriage) and someone who is known to be fertile according to the knowledge of her mother, maternal and paternal aunts. Also He should choose someone who is of good deen (character) and also beautiful in order to remain chaste. It is preferred that she is of noble descent and lineage i.e. brought up in beneficence, Taqwa (God fearing) and distinction. But that does not mean they are stipulations for marriage, rather they are recommended and preferred. Otherwise, a man has the right to choose the wife He pleases and the woman has the right to choose the husband she pleases.

Mengenai persoalan kesetaraan (kafa'ah) antara suami dan isteri, ia tidak mempunyai asas dalam Syarak. Ia tidak disebut kecuali dalam hadith-hadith palsu. Al-Quran yang mulia menolaknya, begitu juga hadith-hadith yang sahih. Setiap wanita Muslim adalah sepadan dengan lelaki Muslim yang lain, dan begitulah sebaliknya. Tidak ada kesan bagi perbezaan antara lelaki dan wanita dari segi kekayaan, pekerjaan, keturunan dan lain-lain. Anak lelaki seorang pengutip sampah adalah sepadan dengan anak perempuan Amir al-Mu'minin, dan anak perempuan tukang cukur juga sepadan dengan anak lelaki Amir. Dengan demikian, orang-orang Islam adalah sepadan antara satu sama lain. Allah (SWT) berfirman:

As for the question of equivalence (matching) between husband and wife, it has no basis in the Shar’a. It was not mentioned except in fabricated Ahadith. The noble Qur'an contradicts it, as do the authentic Ahadith. Every Muslim woman is a match to another Muslim man and vice versa. There is no weight for the differences between men and women in terms of wealth, occupation, lineage etc. The son of a refuse collector is a match for the daughter of the Amir al-Mumineen, and the daughter of the barber is a match for the son of the Ameer as well. Thus Muslims are a match to each other. Allah (swt) said:

"Sesungguhnya yang paling mulia di antara kamu di sisi Allah ialah orang yang paling bertaqwa." [Al-Hujurat: 13] Nabi ﷺ mengahwinkan sepupu baginda, Zaynab binti Jahsh (ra), yang berasal dari golongan terhormat kaum Quraisy, dengan Zayd bin Haritha (ra) yang merupakan bekas hamba yang telah dimerdekakan. Abdullah bin Buraydah (ra) meriwayatkan daripada ayahnya bahawa seorang gadis muda datang kepada Rasulullah ﷺ dan berkata: "Ayahku mengahwinkan aku dengan anak saudaranya untuk mengangkat martabatnya yang rendah." Maka Nabi ﷺ memberinya hak untuk membatalkan perkahwinan itu. Dia menjawab: "Aku menerima apa yang telah dilakukan ayahku, tetapi aku ingin memberitahu kepada (wanita-wanita lain) bahawa ayah tidak mempunyai kuasa untuk mengahwinkan anak perempuan mereka dengan kehendak mereka sendiri." Maksud kata-katanya: "untuk mengangkat martabatnya yang rendah" ialah ayahnya mahu menaikkan kedudukan sosial anak saudaranya dengan mengahwinkan anak perempuannya dengan lelaki itu. Ini bermakna ayah itu mengahwinkannya tanpa persetujuannya kerana dia tidak menganggap lelaki itu sesuai untuknya, bukan kerana dia menganggap lelaki itu tidak setaraf dengannya - memang lelaki itu sepupunya - tetapi kerana dia tidak bersetuju dengan perkahwinan tersebut. Abu Hatim al-Muzani meriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Apabila datang kepadamu seseorang yang akhlak dan budi pekertinya kamu redai untuk meminang, maka kahwinkanlah anak perempuanmu dengannya. Jika kamu tidak melakukannya, nescaya akan berlaku fitnah dan kerosakan yang besar di muka bumi." Mereka bertanya: "Wahai Rasulullah, walaupun dia mempunyai sedikit kekurangan?" Baginda bersabda: "Apabila datang seseorang yang akhlak dan budi pekertinya kamu redai dan dia meminang, kahwinkanlah anak perempuanmu dengannya." Baginda mengulangi ucapan ini sebanyak tiga kali. Abu Hurayrah (ra) juga meriwayatkan hadith ini. Versi beliau berbunyi: Rasulullah ﷺ bersabda: "Apabila seseorang meminang anak perempuanmu dan akhlak serta budi pekertinya kamu redai, maka kahwinkanlah dia. Jika kamu tidak melakukannya, nescaya akan berlaku fitnah dan kerosakan yang besar di muka bumi." Dan Hadis ini juga telah diriwayatkan melalui jalur-jalur periwayatan yang lain. Abu Hurairah (ra) meriwayatkan bahawa Abu Hind pernah membekam Nabi (saw) pada bahagian atas kepalanya (untuk rawatan). Nabi ﷺ bersabda: "Wahai anak-anak Bayadhah, kahwinkanlah Abu Hind (dengan salah seorang wanita kalangan kamu) dan carikanlah seorang wanita untuk perkahwinannya." Hanzalah bin Abu Sufyan al-Jumahi (ra) meriwayatkan bahawa ibunya berkata: "Aku melihat saudara perempuan Abdur-Rahman bin Auf sebagai isteri kepada Bilal." Semua dalil ini jelas menunjukkan bahawa kesepadanan antara suami isteri tidak mempunyai pertimbangan atau nilai. Mana-mana wanita yang bersetuju seorang lelaki menjadi suaminya, dia boleh berkahwin sebagaimana yang dikehendakinya, dan mana-mana lelaki yang bersetuju seorang wanita menjadi isterinya, dia boleh berkahwin tanpa mempertimbangkan soal kesepadanan. Adapun apa yang diriwayatkan daripada Ibnu Umar bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Orang Arab adalah sama antara satu sama lain. Kabilah dengan kabilah, keluarga dengan keluarga dan lelaki dengan lelaki, kecuali tukang jahit dan atau tukang bekam (hajjam)." Hadis ini adalah dusta, tidak berasas dan tidak sahih. Ibnu Abi Hatim berkata: "Aku bertanya kepada ayahku tentang hadis ini. Dia menjawab: ia ditolak." Ibnu Abdil Barr berkata bahawa hadis ini direka-reka. Adapun apa yang dirakamkan oleh al-Bazzar daripada hadis Mu'adz: "Orang Arab adalah sepadan antara satu sama lain, dan orang yang dimerdekakan (penaung bukan Arab) adalah sepadan antara satu sama lain." Periwayatan hadis ini lemah. Adapun hadis Barirah, yang menyatakan bahawa Nabi ﷺ bersabda kepada Barirah: "Apabila engkau telah dimerdekakan, maka bahagian itu (iaitu menjadi isteri kepada seorang suami) telah dimerdekakan." Ini tidak menunjukkan kesepadanan kerana suaminya adalah seorang hamba, dan apabila seorang hamba perempuan yang bersuamikan hamba menjadi merdeka, dia boleh memilih untuk kekal bernikah dengan hamba itu atau membatalkan perkahwinannya. Tiada petunjuk dalam hadis ini mengenai kesepadanan. Bukti bahawa suami Barirah seorang hamba ialah apa yang diriwayatkan oleh al-Qasim daripada Aisyah (ra), bahawa Barirah bernikah dengan seorang hamba lelaki ketika dia (Aisyah (ra)) membantu memerdekakannya. Rasulullah ﷺ berkata kepadanya: "Pilihlah, jika engkau mahu kekal berkahwin dengan hamba ini atau berpisah daripadanya." Satu lagi dalil ialah apa yang diriwayatkan dalam Muslim daripada 'Urwah, daripada 'Aisyah (ra) bahawa Barirah telah dimerdekakan sedangkan suaminya masih menjadi hamba. Maka Nabi ﷺ membenarkannya memilih (sama ada kekal berkahwin dengannya atau membatalkan perkahwinan). Jika suaminya itu seorang lelaki merdeka, nescaya baginda ﷺ tidak akan memberinya pilihan. Adapun apa yang dilaporkan daripada Nabi ﷺ bahawa baginda bersabda: "Janganlah kamu mengahwinkan wanita melainkan dengan lelaki yang sekufu dengannya, dan janganlah kamu mengahwinkan mereka kecuali dengan lelaki yang menjadi wali (penjaga)," maka hadis itu adalah daif (lemah) dan tidak berasas.

Oleh itu, jelas bahawa tiada nas yang menunjukkan kesetaraan (kafa'ah/padanan), dan nas-nas yang digunakan oleh pihak yang menyokong syarat padanan semuanya tidak sahih atau tidak menunjukkan perkara tersebut. Syarat padanan itu bercanggah dengan sabda Rasulullah ﷺ: "Tidak ada kelebihan bagi orang Arab atas orang bukan Arab melainkan dengan takwa." Dan ia juga bercanggah dengan nas yang qat'i daripada Al-Quran.

Hence, it becomes clear that there are no texts to indicate equivalence (matching) and the texts used by the proponents of matching are all invalid or they have no indication for the matter. The stipulation of matching contradicts the saying of the Messenger (pbuh): “An Arab is not better than a non-Arab except in Taqwa (God fearing)”. And it contradicts the definite text of the Qur'an:

"Sesungguhnya orang yang paling mulia di sisi Allah ialah yang paling bertakwa di antara kamu" [Al-Hujurat: 13] Adapun perbezaan agama, perbincangan itu bukanlah tentang kesepadanan. Sebaliknya, ia tentang lelaki Muslim berkahwin dengan wanita bukan Islam, yang merupakan perkara lain sama sekali. Jelas bahawa Allah (swt) telah membenarkan seorang lelaki Muslim berkahwin dengan wanita daripada kalangan Ahli Kitab, sama ada seorang Yahudi atau Kristian, kerana Allah (swt) berfirman:

“Verily, the most honourable of you with Allah is that (believer) who has more Taqwa” [Al- Hujurat: 13] As for the difference of religion, that discussion is not about matching. Rather, it is about Muslims marrying non-Muslims, which is a different subject altogether. It is evident that Allah (swt) has permitted a Muslim to marry a woman from the people of the Book, whether a Jewess or Christian, because Allah (swt) says:

"Pada hari ini, dihalalkan bagi kamu segala makanan yang baik (halal), dan makanan Ahli Kitab (Yahudi dan Nasrani) itu halal bagimu, dan makananmu halal bagi mereka. Dan (dihalalkan bagimu) menikahi wanita-wanita yang menjaga kehormatan dari kalangan wanita beriman dan wanita-wanita yang menjaga kehormatan dari kalangan orang-orang yang diberi Kitab sebelum kamu, apabila kamu membayar mahar mereka, dengan maksud menikahi mereka dengan terpelihara, bukan berzina dan bukan menjadikan mereka piaraan (gundik)." [Al-Maidah: 5] Maka ayat ini jelas bahwa wanita-wanita yang menjaga kehormatan (Muhsanat) dari kalangan orang-orang yang telah menerima Kitab adalah halal bagi kaum Muslimin, dan mahar mereka adalah maskahwin mereka. Dengan berpegang pada ayat ini, seorang lelaki Muslim dibolehkan menikahi wanita Nasrani atau Yahudi. Oleh kerana ayat tersebut menyebut bahawa wanita-wanita yang menjaga kehormatan dari kalangan orang-orang yang telah menerima Kitab adalah dibolehkan bagi kaum Muslimin, yakni menikahi mereka dibolehkan bagimu. Adapun seorang wanita Muslim menikahi lelaki Yahudi atau Nasrani, itu dilarang oleh Syarak. Ia sama sekali diharamkan. Jika perkahwinan itu berlaku, maka ia batal dan tidak sah. Larangan wanita Muslim menikahi lelaki Yahudi atau Nasrani ditetapkan dalam nas yang jelas dari al-Quran. Allah (SWT) berfirman:

“It is Made lawful to you, this day, all kinds of halal (lawful) foods, and the food of the people of the Scripture (Jews and Christians) is lawful to you and yours is lawful to them. It is lawful to you in marriage the chaste women from the believing women and from those who were given the Scripture (Jews and Christians) before your time, when you have given their due (bridal-dower), intending to preserve their chastity not lewdness nor taking them as lovers.” [Al- Maidah: 5] So the Ayah is clear in that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are legal (allowed) for the Muslims, and their dues are their bridal-dowers. Acting in accordance with this verse it is permitted for a Muslim man to marry a Christian or Jewess woman. Since the verse mentioned that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are allowed for the Muslims i.e. marrying them is permitted for you. As for a Muslim woman marrying a Jew or Christian that has been prohibited by the Shar’a. It is absolutely forbidden. If the marriage takes place then it will be null and void and it will not be concluded. The prohibition of a Muslim woman marrying a Jewish or Christian man is established in the clear text of the Qur'an. Allah (swt) said:

"Wahai orang-orang yang beriman! Apabila datang kepada kamu perempuan-perempuan yang beriman sebagai orang yang berhijrah, maka periksalah mereka. Allah lebih mengetahui tentang iman mereka. Kemudian jika kamu mengetahui bahawa mereka adalah orang-orang yang beriman, maka janganlah kamu kembalikan mereka kepada orang-orang kafir. Mereka tidak halal bagi orang-orang kafir dan orang-orang kafir itu tidak halal bagi mereka." [Al-Mumtahanah: 10] Ayat ini hanya mempunyai satu makna, iaitu tidak dibolehkan bagi wanita Muslim untuk berkahwin dengan orang kafir (Kuffar), dan lelaki kafir (Kuffar) tidak dibolehkan untuk berkahwin dengan wanita Muslim. Dan kekufuran (Kufr) suami tidak membolehkan perkahwinan dilangsungkan antara dia dengan wanita Muslim. Dia (swt) berfirman:

“Oh you who believe! When believing women come to you as emigrants, examine them, Allah knows best as to their Iman (belief), then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] This text has only one meaning, that it is not permitted for Muslim women to marry disbelievers (Kuffar) and that disbelievers (Kuffar) men are not permitted to marry Muslim women. And that the disbelief (Kufr) of the husband does not allow a marriage to be concluded between Him and a Muslim woman. He (swt) said:

“Maka jika kamu telah mengetahui bahawa mereka itu orang-orang mukmin, janganlah kamu kembalikan mereka kepada orang-orang kafir. Mereka tidak halal bagi orang-orang kafir itu (sebagai isteri), dan orang-orang kafir itu pun tidak halal bagi mereka (sebagai suami)” [Al-Mumtahanah: 10] Beliau menyatakannya dengan lafaz al-kuffar (orang-orang kafir), bukan dengan lafaz al-Musyrikin (orang-orang musyrik), agar merangkumi semua orang kafir, sama ada mereka itu penyembah berhala atau dari kalangan Ahli Kitab. Adapun Ahli Kitab, iaitu Yahudi dan Nasrani, yang juga kafir, perkara itu telah ditetapkan dalam nas al-Quran. Allah (SWT) berfirman:

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them” [Al- Mumtahinah: 10] He expressed it with the word al-kuffar (the disbelievers) and not with the word Al-Mushrikeen (idolaters) in order to include all disbelievers whether they be idolaters or from the people of the Book. As for the people of the Book, Jews and Christians, being disbelievers (Kuffar), that is established in the text of the Qur'an. He (swt) said:

"Orang-orang yang kafir dari kalangan Ahli Kitab (Yahudi dan Nasrani) mahupun dari kalangan musyrikin, tidak suka diturunkan kepadamu sesuatu kebaikan dari Tuhanmu". [Al-Baqarah: 105] Huruf 'Min' (dari) di sini adalah penjelasan (bayaniyyah) dan bukan sebahagian (tab'idiyyah). Dan beliau ﷺ bersabda:

“Neither those who disbelieve from among the people of the Scripture (Jews and Christians) nor from the idolaters, like, that there should be sent down unto you any good from your Lord”. [Al- Baqarah: 105] The preposition 'Min' (from) here is explanatory and not partative. And He (pbuh) said:

"Sesungguhnya mereka yang kufur kepada Allah dan Rasul-rasul-Nya, dan bermaksud hendak membeza-bezakan antara Allah dan Rasul-rasul-Nya, dengan berkata: Kami beriman kepada sebahagian dan kami ingkar kepada sebahagian yang lain, serta mereka mahu mengambil jalan tengah antara itu. Mereka itulah orang-orang kafir yang sebenar-benarnya. Dan Kami telah sediakan bagi orang-orang kafir itu azab yang menghinakan" [An-Nisa: 150-151]. Ahli Kitab tidak beriman kepada kenabian Muhammad ﷺ, dan oleh itu mereka adalah orang-orang kafir. Dia (SWT) berfirman:

“Verily, those who disbelieve in Allah and his Messengers and wish to make differentiation between Allah and his Messengers saying: We believe in some but reject others, and wish to adopt a way between. They are in truth disbelievers. And We have prepared for the disbelievers a humiliating torment” [An- Nisa: 150-151] The People of the Book do not believe in the Prophethood of Muhammad (pbuh) and therefore they are disbelievers. He (swt) said:

"Sesungguhnya telah kafir orang-orang yang mengatakan bahawa Allah ialah Al-Masih, anak Maryam (Mary)". [Al-Maidah: 17] Dia (SWT) berfirman:

“Surely, they became disbelievers those who say that Allah is the Messiah, son of Maryam (Mary)”. [Al- Maidah: 17] He (swt) said:

“Sesungguhnya telah kafirlah orang-orang yang mengatakan: Sesungguhnya Allah itu salah satu dari yang tiga (dalam Triniti).” [Al-Ma'idah: 73] Dan Dia (swt) berfirman: “Orang-orang yang kafir dari kalangan Ahli Kitab (Yahudi dan Nasrani) dan al-musyrikun (orang-orang musyrik) tidak akan (meninggalkan agama mereka)..” [Al-Bayyinah: 1] Huruf ‘Min’ (dari) di sini bersifat penjelas (bayaniyyah), bukan sebahagian (tab'idhiyyah). Dia (swt) berfirman:

“Surely, they became disbelievers those who said: Allah is the third of the three (in a Trinity)”. [Al-Mai’dah: 73] And He (swt) said: “Those who disbelieve of the people of the Scripture (Jews and Christians) and almushrikun (idolaters) were not..”. [Al- Baiyinah: 1] The preposition 'Min' (of) here is explanatory and not partative. He (swt) said:

"Sesungguhnya orang-orang yang kafir daripada golongan Ahli Kitab dan golongan musyrikin." [Al-Bayyinah: 6] Huruf 'min' (daripada) di sini sekali lagi bersifat penjelasan dan bukan menunjukkan sebahagian. Allah (SWT) berfirman:

“Verily, those who disbelieve of the people of the Scripture and the idolaters.” [Al- Baiyinah: 6] The preposition 'min' (of) is again explanatory and not partative. He (swt) said:

"Dialah yang telah mengusir orang-orang kafir dari kalangan Ahli Kitab (iaitu kaum Yahudi dari suku Banu an-Nadhir) dari kampung halaman mereka pada kali pengumpulan yang pertama" [Al-Hasyr: 2] Dia (SWT) berfirman:

“He it is Who drove out the disbelievers of the people of the Scripture (i.e. Jews of the tribe of Banu an-Nadhir) from their homes at the first gathering” [Al- Hashr: 2] He (swt) said:

“Tidakkah engkau (wahai Muhammad ﷺ) melihat orang-orang munafik yang berkata kepada saudara-saudara mereka yang kafir dari kalangan ahli Kitab ...”. [Al-Hashr: 11] Daripada ayat-ayat ini jelas bahawa ahli Kitab itu adalah orang-orang kafir, kerana nas yang nyata dari Al-Qur'an. Oleh itu, firman Allah (SWT):

“Have you (Oh Muhammad) not observed the hypocrites who say to their friends who disbelieved of the people of the Scripture ...”. [Al- Hashr: 11] From these verses it is evident that the people of the Book are disbelievers owing to the clear text of the Qur'an. Therefore, the saying of Allah (swt):

"Maka jika kamu telah mengetahui bahawa mereka (perempuan-perempuan) itu beriman, janganlah kamu kembalikan mereka kepada orang-orang kafir; mereka tidak halal bagi orang-orang kafir itu dan orang-orang kafir itu tidak halal bagi mereka"." [Al-Mumtahanah: 10] Adalah jelas bahawa wanita Muslim tidak dibenarkan berkahwin dengan lelaki daripada Ahli Kitab, kerana Ahli Kitab tanpa diragukan lagi adalah orang kafir. Adapun golongan Musyrikin (penyembah berhala), mereka bukan daripada kalangan Ahli Kitab seperti Majusi, Sabiin, penganut Buddha, penyembah berhala dan orang-orang lain seumpama mereka. Sama sekali tidak dibenarkan berkahwin dengan mereka. Sama sekali tidak dibenarkan bagi lelaki Muslim untuk berkahwin dengan wanita musyrik, dan tidak juga dibenarkan sama sekali bagi wanita Muslim untuk berkahwin dengan lelaki penyembah berhala. Ini disebutkan dalam nas Al-Quran yang jelas dan pasti. Allah (SWT) berfirman:

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] It is clear Muslim women are not permitted to marry a man from the people of the Book, because the people of the Book are, without doubt, disbelievers. As for the Mushrikin (polytheists), they are not from the people of the Book such as the Magians (Majus), Sabeans (Sabia), Buddhists, idol worshippers and other such people. It is absolutely not permitted to get married from them. It is absolutely not permitted for a Muslim man to marry an idolatrous woman nor is it at all allowed for a Muslim woman to marry a idolater man. This is mentioned in the clear and definite text of the Qur'an. He (swt) said:

“Dan janganlah kamu mengahwini (perempuan-perempuan musyrik) sehingga mereka beriman. Dan sesungguhnya seorang hamba perempuan yang beriman adalah lebih baik daripada perempuan musyrik (yang merdeka), walaupun dia menarik hatimu. Dan janganlah kamu mengahwinkan (anak-anak perempuanmu) kepada lelaki musyrik sehingga mereka beriman, dan sesungguhnya seorang hamba lelaki yang beriman adalah lebih baik daripada lelaki musyrik (yang merdeka), walaupun dia menarik hatimu” [Al-Baqarah: 221] Ayat ini hanya mempunyai satu makna, iaitu larangan yang jelas dan tegas terhadap perkahwinan antara perempuan musyrik dengan lelaki Muslim, dan sebaliknya. Jika perkahwinan sedemikian berlaku, ia adalah batal dan tidak sah. Al-Hasan bin Muhammad (ra) meriwayatkan: bahawa Rasulullah ﷺ menulis surat kepada kaum Majusi di (Hijr) yang menjemput mereka kepada Islam. “Maka sesiapa yang memeluk Islam, dia akan diterima ke dalam jemaah, dan sesiapa yang menolak, jizyah akan dikenakan ke atas mereka, haiwan sembelihan mereka tidak akan dimakan, dan perempuan mereka tidak akan dikahwini”.

“And do not marry (idolatresses) till they believe. And indeed a slave woman who believes is better than a (free) idolatress, even though she pleases you. And give not (your daughters) in marriage to idolaters till they believe, and verily a believing slave is better than a free idolater, even though He pleases you” [Al- Baqarah: 221] This verse has only one meaning, which is the unequivocal prohibition of an idolatress woman marrying a Muslim man and vice versa. If such a marriage took place it would be void and it would not be contracted. Al- Hasan b. Muhammad (ra) narrated: that the Messenger of Allah (pbuh) wrote to the Magians of (Hijr) inviting them to Islam. “So whoever embraces Islam He would be accepted into the fold, and those who reject, Jizya would be imposed on them, their slaughtered animals would not be eaten and nor their woman married”.

Oleh itu, Syariah tidak berhenti setakat menggalakkan orang ramai untuk berkahwin. Sebaliknya, ia melangkah lebih jauh dengan menjelaskan siapa yang dibenarkan bagi lelaki dan wanita Islam untuk dikahwini dan siapa yang diharamkan untuk dikahwini. Ia juga menjelaskan sifat-sifat terbaik yang sepatutnya dicari pada pasangan bagi mereka yang ingin berkahwin. Namun, ia menetapkan bahawa wanita itu tidak boleh menjadi isteri lelaki lain dan tidak boleh berada dalam tempoh iddahnya, kerana syarat perkahwinan ialah wanita itu bebas daripada ikatan perkahwinan dan tempoh iddah.

Thus, the Shari’ah does not stop at exhorting people to get married. Rather, it goes further to clarify who the Muslim man and woman are allowed to marry and who they are forbidden to marry. It makes clear the best characteristics that should be sought in spouses for those who wish to marry. However, it stipulates that the woman should not be the wife of another man nor be in her waiting period for Him, because the condition of marriage is that she is free from marriage and the waiting period.

Mengenai wanita yang telah bertunang tetapi akad nikahnya belum dilangsungkan, perkaranya perlu diteliti. Jika dia atau walinya telah menyetujui lelaki yang meminang, atau dia telah memberi kebenaran kepada walinya untuk menerima pertunangan atau melangsungkan perkahwinan, sama ada secara jelas atau secara isyarat, maka haram bagi orang lain untuk meminangnya. Ini berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh 'Uqba b. 'Amir (ra) bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: “Orang mukmin itu adalah saudara kepada orang mukmin yang lain”. Oleh itu, tidak dibenarkan bagi seorang mukmin untuk menawar harga bagi suatu urusan yang telah dipersetujui antara orang lain (dengan menawarkan harga yang lebih tinggi), dan dia tidak boleh meminang gadis yang telah bertunang dengan saudara Muslimnya sehingga dia menarik diri. Abu Hurairah (ra) meriwayatkan bahawa Nabi ﷺ bersabda: “Seorang lelaki tidak boleh meminang wanita yang sedang bertunang dengan saudara Muslimnya sehingga dia berkahwin atau menarik balik pinangannya”. Akan tetapi, jika gadis itu menolak pinangan atau belum memberi jawapan, atau telah mula membuat siasatan tentang lelaki yang meminang, maka dibenarkan bagi seorang lelaki untuk meminangnya. Dia tidak dianggap bertunang dengan mana-mana pihak, berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh Fatimah b. Qays (ra) bahawa dia pergi menemui Nabi ﷺ dan menyatakan bahawa Mu'awiyah dan Abu Jahm kedua-duanya telah meminangnya. Rasulullah ﷺ bersabda: “Mu'awiyah itu miskin dan tidak mempunyai harta. Adapun Abu Jahm, dia tidak pernah meletakkan tongkatnya dari bahunya (maksudnya, dia sangat sibuk). Kahwinilah Usamah b. Zaid!” Maka Nabi ﷺ meminangkan untuk Usamah bagi pihaknya setelah dia memaklumkan kepada baginda tentang pinangan Mu'awiyah dan Abu Jahm.

As for the woman who is engaged but her marriage contract has not yet been concluded, her matter should be looked into. If she or her guardian had assented to the proposing man or she had given permission to her guardian to accept engagement or to conclude the marriage, whether that was explicitly stated or by hint, then it is forbidden for others to make a proposal of marriage to her. This is due to what has been narrated by 'Uqba b. 'Amir (ra) that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The believer is the brother of another believer”. So it is not allowed for a believer to bargain a deal already agreed upon between some other persons (by offering a greater price), nor should He propose marriage to a girl who is already engaged to his Muslim brother until He withdraws. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “A man should not make proposal of marriage whilst she is engaged to his Muslim brother till He gets married or withdraws his proposal”. But in case the girl rejected the proposal for marriage or she had not yet answered, or has started enquiries about Him, then it is permitted for a man to propose to her. She will not be considered engaged to either of them due to what has been narrated by Fatimah b. Qays (ra) that she went to the Prophet (pbuh) and mentioned that Mu'awiya and Abu Jahm had both proposed to her. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Mu’awiya is a miserable and He has no money. As for Abu Jahm He does not put down his staff from his shoulder for a moment (i.e. He is very busy). Marry Usama b. Zayd!” So the Prophet (pbuh) proposed to her on behalf of Usama after she had informed Him of Mu'awiya and Abu Jahm's proposal.

Apabila seorang wanita dipinang untuk dikahwini, dia mempunyai hak mutlak untuk menerima atau menolak perkahwinan itu. Tiada seorang pun daripada walinya (Awliya) mahupun sesiapa lain yang berhak mengahwinkannya tanpa keizinannya atau menghalangnya daripada berkahwin. Diriwayatkan daripada Ibn 'Abbas bahawa beliau berkata: Rasulullah ﷺ bersabda: "Janda lebih berhak ke atas dirinya berbanding walinya, dan gadis perlu dimintai keizinannya. Keizinannya ialah diamnya." Abu Hurayrah (ra) juga meriwayatkan bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Seorang janda tidak boleh dikahwinkan kecuali setelah dirundingi, dan seorang gadis tidak boleh dikahwinkan kecuali setelah dimintai keizinannya." Orang ramai bertanya, "Wahai Rasulullah, bagaimanakah kami dapat mengetahui keizinannya?" Baginda ﷺ menjawab: "Dengan dia diam." Ibn 'Abbas meriwayatkan bahawa seorang gadis muda datang kepada Rasulullah ﷺ dan menyatakan bahawa ayahnya telah mengahwinkannya bertentangan dengan kehendaknya. Lalu Nabi ﷺ memberinya pilihan untuk membatalkan perkahwinan itu. Khansa binti Khizam al-Ansariya (ra) meriwayatkan bahawa ayahnya mengahwinkannya ketika dia seorang janda, sedangkan dia tidak menyukai perkahwinan itu. Lalu dia pergi menemui Rasulullah ﷺ, dan baginda membatalkan perkahwinannya. Hadis-hadis ini jelas menunjukkan bahawa jika seorang wanita tidak memberikan keizinan untuk perkahwinannya, maka perkahwinan itu tidak sah. Jika dia menolak perkahwinan itu atau dikahwinkan secara paksa, akad tersebut menjadi batal, kecuali jika dia kembali dan memberi persetujuan terhadapnya.

When a woman is asked for marriage, she has the sole right to accept the marriage or to reject it. None of her guardians (Awliya) or any body else has a right to marry her off without her permission or prevent her from marrying. It has been reported from Ibn 'Abbas that He said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The matron has greater right than her guardians and the virgin her permission is sought. Her permission is her silence”. Abu Hurayrah (ra) also narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said: “A matron should not be given in marriage except after consulting her; and a virgin should not be given in marriage except after her permission is sought”. The people asked, “O Messenger of Allah, How can we know her permission”? He (pbuh) said: “To remain silent”. Ibn 'Abbas narrates that a young virgin came to the Messenger of Allah and mentioned that her father had given her in marriage against her wishes. So the Prophet (pbuh) gave her the choice of repudiating the marriage. Khansa bint Khizam al-Ansariya (ra) narrated that her father gave her in marriage when she was a matron and she disliked the marriage. So she went to Allah’s Messenger (pbuh) and He annulled her marriage. These Ahadith clearly show that if a woman does not give permission for her marriage then that marriage is not concluded. If she rejects the marriage or she was forcibly married the contract becomes void, except if she returns and consents to it.

Adapun larangan menghalang seorang wanita daripada berkahwin apabila seseorang meminangnya, perkara itu telah ditetapkan dalam al-Quran. Dia (SWT) berfirman:

As for the prohibition of barring a woman from marrying when somebody proposes to her, that is established in the Qur'an. He (swt) said:

"Janganlah kamu halang mereka daripada berkahwin dengan (bekas) suami mereka, jika mereka bersetuju antara satu sama lain dengan cara yang baik". [Al-Baqarah: 232] Ia juga thabit melalui hadith sahih daripada Ma'qil bin Yasar (ra). Beliau berkata: "Aku pernah mengahwinkan saudara perempuanku dengan seorang lelaki, lalu dia menceraikannya. Apabila tempoh iddahnya (tiga kali haid) telah tamat, lelaki itu datang semula untuk meminangnya, tetapi aku berkata kepadanya, 'Aku telah mengahwinkannya denganmu, menjadikannya isterimu dan memberikannya kepadamu sebagai kemuliaan, tetapi engkau menceraikannya. Sekarang engkau datang meminangnya semula? Tidak, demi Allah, dia tidak akan kembali kepadamu selama-lamanya!' Lelaki itu bukanlah lelaki yang buruk, dan isterinya juga mahu kembali kepadanya. Maka Allah (swt) menurunkan ayat ini: "Janganlah kamu halang mereka..." [Al-Baqarah: 232] Lalu aku berkata: 'Sekarang aku akan melakukannya (membenarkannya kembali kepadanya), wahai Rasulullah ﷺ.' Maka baginda ﷺ mengahwinkannya semula dengan lelaki itu." Maksud 'Adhl' dalam ayat tersebut ialah menghalang seorang wanita daripada berkahwin apabila dia memintanya. Ia adalah haram dan pelakunya adalah seorang Fasiq (pelanggar syariat). Sesiapa yang menghalang seorang wanita daripada berkahwin, dia akan menjadi seorang fasiq dengan perbuatannya itu. Para fuqaha telah menetapkan bahawa seorang lelaki akan menjadi fasiq jika dia melakukan 'adhl'. Apabila seorang wanita dipinang atau dia meminta untuk dikahwinkan, maka dialah yang berhak untuk memutuskan, sama ada dia menerima atau menolak pinangan itu.

“Do not prevent them from marrying their (former) husbands, if they mutually agree on a reasonable basis”. [Al- Baqarah: 232] It is also established by the authentic Hadith of Ma'qil b. Yasar (ra). He said: “I married my sister to a man and He divorced her, and when her days of Idda (three menstrual periods) were over, the man came again to propose to her, but I said to Him, ‘I married her to you and made her your bed (your wife) and favoured you with her, but you divorced her. Now you come to ask for her hand again? No, by Allah, she will never go back to you again!’ That man was not a bad man and his wife wanted to go back to Him. So Allah (swt) revealed this verse: “Do not prevent them...” [Al- Baqarah: 232] So I said: ‘Now I will do it (let her go back to Him), O Messenger of Allah.’ So He married her to Him again”. The meaning of Adhl in the verse is to prevent a woman from marrying when she requests it. It is Haram and its perpetrator is a Fasiq (transgressor). Whoever bars a woman from marrying He will become a transgressor by this action. The jurists have stipulated that a man will become a transgressor (Fasiq) if He commits Adhl. When the woman is asked for marriage or she requests to be married, then she is the only one who has the right to act, whether she consents to or rejects the proposal.

Apabila berlaku persetujuan perkahwinan antara seorang lelaki dan seorang perempuan, mereka hendaklah mengadakan akad nikah. Perkahwinan tidak akan sempurna tanpa akad mengikut Syariah. Perkahwinan ini tidak boleh dianggap sebagai perkahwinan yang sah kecuali dengan akad mengikut Syariah yang telah diijabkan dan diterima menurut hukum-hukum Syariah. Setelah itu, barulah dibolehkan bagi mereka untuk bersetubuh antara satu sama lain, dan hukum-hukum yang lahir daripada perkahwinan itu mula berkuat kuasa. Jika akad itu tidak diadakan, ia tidak akan dianggap sebagai perkahwinan, walaupun lelaki itu telah lama tinggal serumah dengan seorang perempuan. Oleh itu, tinggal serumah antara dua orang kekasih seperti hidupnya dua orang suami isteri tidak dianggap sebagai perkahwinan, sebaliknya ia dianggap sebagai zina, dan tinggal serumah antara dua orang lelaki dengan persetujuan untuk persahabatan intim tidak dianggap sebagai perkahwinan tetapi merupakan homoseksualiti.

When an agreement of marriage takes place between a man and a woman they should undertake a contract of marriage. The marriage will not be complete without a Shari’ah contract. This marriage cannot be considered a proper marriage except with a Shari’ah contract which has been concluded according to the Shari’ah rules. It then becomes permissible for them to enjoy conjugal relations with each other, and the rules that result from the marriage come into effect. If the contract is not concluded, it will not be considered a marriage, even if the man had been cohabiting with a woman for a long time. Consequently, the cohabitation of two lovers like the living together of two spouses is not considered a marriage, rather, it is considered fornication and the living together of two men with the agreement of intimate companionship is not considered marriage but is homosexuality.

Adapun perkahwinan sivil, ia adalah satu perjanjian yang dimeterai antara seorang lelaki dan seorang wanita, mengenai persahabatan intim, perceraian, dan apa yang terhasil daripadanya dari segi nafkah kewangan dan hak untuk melupuskan, meninggalkan rumah, ketaatan wanita kepada suaminya dan sebaliknya. Ia juga merangkumi syarat-syarat hak penjagaan ibu bapa, iaitu siapa yang akan menjaga anak lelaki dan siapa yang akan menjaga anak perempuan. Selain itu, ia mengandungi syarat-syarat pewarisan, serta apa sahaja perkara yang bergantung kepada hubungan intim atau pemutusan hubungan tersebut, mengikut syarat-syarat tertentu yang kedua-duanya persetujui dan patuhi. Perkahwinan sivil bukan sekadar perjanjian perkahwinan, sebaliknya ia juga merangkumi perkara-perkara yang terhasil daripada perkahwinan ini dari segi hubungan, nafkah kewangan, pewarisan dan sebagainya. Ia juga merangkumi keadaan di mana kedua-dua pasangan atau salah seorang daripada mereka boleh meninggalkan yang lain, iaitu ia merangkumi perceraian. Lebih-lebih lagi, ia memberikan setiap lelaki kebebasan untuk mengahwini mana-mana wanita dan setiap wanita untuk mengahwini mana-mana lelaki berdasarkan perjanjian yang telah mereka persetujui bersama, membolehkan mereka melakukan apa sahaja yang mereka kehendaki menurut perjanjian tersebut. Oleh itu, perkahwinan sivil tidak dibenarkan oleh Shar'a. Sama sekali ia tidak dianggap sebagai perjanjian perkahwinan, dan tidak pula dianggap sebagai akad nikah, kerana ia tidak mempunyai nilai di sisi Shar'a.

As for the civil marriage it is an agreement, concluded between a man and a woman, on intimate companionship, divorce, and what results from that in terms of financial maintenance and rights of disposal, leaving the house, her obedience to Him and vice versa. It also includes terms of parental rights as to who shall have custody over the son and who shall have custody over the daughter. In additional it consists of terms of inheritance, and whatever matters that depends on the intimate association or on the termination of this association, according to certain conditions which they both agree on and adhere to. The civil marriage is not just an agreement of marriage, rather it also includes matters that result from this marriage in terms of relationships, financial maintenance, inheritance etc. It also includes cases where both or any one of the spouses can leave the other, that is, it includes divorce. Moreover, it grants each man the freedom to marry any woman and for any woman to marry any man based on the agreement to which they have mutually consented, allowing them to do whatever they desire according to the agreement. Consequently, the civil marriage is not permitted by the Shar’a. By no means is it viewed as an agreement of marriage, nor is it considered a contract of marriage, because it has no value in the view of Shar’a.

Jika suatu akad nikah sivil berlangsung antara seorang lelaki Muslim dengan seorang wanita Muslim, atau antara seorang lelaki Muslim dengan seorang wanita dari kalangan Ahli Kitab, maka lafaz yang berlaku antara lelaki dan wanita tersebut, sama ada secara lisan atau bertulis, mesti diteliti. Sekiranya berlaku sesuatu perkahwinan, jika terdapat apa-apa lafaz nikah atau perkahwinan di antara mereka, dan ijab serta qabul ada serta memenuhi apa yang disyaratkan bagi ijab dan qabul oleh Shari'ah, dan wali hadir bersama dua orang saksi, maka ia akan dianggap sebagai perkahwinan kerana lafaznya. Ini kerana ia adalah suatu akad yang memenuhi ciri-ciri dan syarat-syarat akad Shari'ah; ia akan dianggap sebagai perkahwinan hanya kerana akad Shari'ah dan bukan kerana akad sivil. Jika kesemua yang disyaratkan dalam akad Shari'ah tidak wujud antara kedua-dua suami isteri, ia tidak akan dianggap sebagai perkahwinan. Adapun syarat-syarat yang terkandung dalam akad nikah sivil, ia sama sekali tidak mempunyai nilai walaupun ia selari dengan Shar'a. Ini kerana kewajipan untuk mematuhi hukum-hukum Ilahi tidak timbul daripada persetujuan antara lelaki dan wanita terhadap hukum-hukum tersebut, sebaliknya ia timbul daripada akad nikah dan daripada hukum Shari'ah yang menentukan akad itu. Oleh itu, syarat-syarat yang terkandung dalam akad nikah sivil tidak diberi sebarang pertimbangan. Jika syarat-syarat tersebut bertentangan dengan Shari'ah, batalnya adalah jelas. Jika syarat-syarat yang dipersetujui antara suami isteri itu termasuk dalam perkara yang dibenarkan Shar'a bagi mana-mana pihak untuk mensyaratkannya, dan jika ia tidak bertentangan dengan Shari'ah atau menafikan mana-mana rukun akad, maka ia akan diterima, jika akad nikah antara mereka diiktiraf. Jika apa yang berlaku antara lelaki dan wanita itu tidak dianggap sebagai akad nikah, maka syarat-syarat ini sama sekali tidak mempunyai nilai. Ini adalah keadaannya jika akad nikah sivil itu berlaku antara lelaki Muslim dan wanita Muslim, atau antara lelaki Muslim dan wanita dari kalangan Ahli Kitab. Adapun akad nikah sivil yang berlaku antara seorang Muslim dan wanita musyrikah, atau seseorang yang dianggap oleh Shar'a sebagai musyrik, atau akad nikah sivil yang berlaku antara wanita Muslimah dan lelaki bukan Muslim, maka pernikahan itu adalah batal dan tidak dianggap sah. Oleh itu, jelaslah bahawa pernikahan mesti berlangsung menurut akad nikah yang sah dan betul, yang memenuhi semua syarat Shari'ah. Jika pernikahan tidak dilangsungkan menurut yang demikian, maka ia tidak akan dianggap sebagai pernikahan sama sekali.

If a civil marriage contract takes place between a Muslim man and a Muslim woman, or between a Muslim man and a woman from the people of the Book, then the wording, whether verbal or written, that takes place between the man and woman must be looked into. In the event of a marriage taking place if any wording of marriage or matrimony is present between them, and the offer (Ijjab) and acceptance (Qubul) is present and satisfies what is required of the offer and acceptance by the Shari’ah, and the guardian is present together with two witnesses, it will be considered a marriage due to the wording. Because it is a contract which fulfils the features and conditions of a Shari’ah contract; it will be considered a marriage, only due to the Shari’ah contract and not because of the civil contract. If all that is required in the Shari’ah contract is not present between the two spouses, it will not be considered a marriage. As for the conditions that are contained in the civil marriage contract they have absolutely no value even if they accord with the Shar’a. This is because the obligation of abiding with the divine rules does not arise from the agreement between the man and the woman over the rules, it rather arises from the marriage contract and from the rule of the Shari’ah which determines the contract. Therefore, the conditions contained in the civil marriage contract are not given any consideration. If the conditions contradict the Shari’ah, their invalidity is obvious. If the conditions agreed upon between the spouses of those permitted by Shar’a for either of the spouses to stipulate, if they do not go against the Shari’ah or negate any requisites of the contract, then they will be accepted, if the contract of marriage between them is recognised. If what takes place between the man and the woman is not considered a marriage contract, then these conditions have absolutely no value. This is the case if the civil marriage contract is between a Muslim man and a Muslim woman or between a Muslim man and a woman from the people of the Book. As for a civil marriage contract that takes place between a Muslim and a idolatress woman, or someone considered by Shar’a as a polytheist, or a civil marriage contract that takes place between a Muslim woman and non- Muslim man, then the marriage will be null and void and not considered valid. Consequently, it becomes clear that marriage must take place according to a legitimate, correct marriage contract which satisfies all the Shari’ah conditions. If the marriage is not concluded according to that, then it will not be considered a marriage at all.

Perkahwinan diakadkan dengan ijab dan qabul yang sah. Ijab ialah yang pada asalnya datang daripada pernyataan salah seorang dari dua pihak yang berakad. Qabul ialah yang datang kedua, daripada pernyataan pihak yang satu lagi, seperti apabila wanita yang dipinang berkata kepada peminang, "Saya nikahkan engkau," dan peminang menjawab, "Saya terima," atau peminang berijab dahulu dan wanita itu menerima. Sebagaimana ijab dan qabul boleh berlaku antara dua orang yang akan berkahwin, ia juga boleh berlaku antara wakil mereka (wali), atau antara salah seorang daripada mereka dengan wakil (wali) pihak yang satu lagi. Disyaratkan dalam ijab bahawa lafaznya ialah lafaz nikah dan perkahwinan, tetapi itu tidak disyaratkan dalam qabul. Sebaliknya syaratnya ialah persetujuan pihak yang satu lagi terhadap ijab ini, dengan apa-apa lafaz yang menunjukkan persetujuan dan penerimaan terhadap perkahwinan. Ijab dan qabul mesti dilafazkan dalam bentuk masa lampau, seperti "Saya telah nikahkan engkau" dan "Saya telah terima". Atau yang pertama mesti dalam bentuk masa lampau dan yang kedua dalam bentuk masa hadapan. Ini kerana nikah ialah suatu akad, dan lafaznya mesti menunjukkan bahawa ia benar-benar telah berlaku, iaitu dalam bentuk masa lampau. Akad nikah yang sah memerlukan empat syarat:

The marriage is contracted by legitimate offer and acceptance. The offer is what originates initially from the statement of one of the two contracting parties. The acceptance is what originates secondly, from the statement of the other contracting party, such as when the betrothed woman says to the suitor, I have married you. and the suitor replies I have accepted, or the suitor offers first and she accepts. Just as the offer and acceptance can take place between two fiancées it can also take place between their representatives (guardians) or between one of them and the representative (guardian) of the other. It is stipulated in the offer that the wording should be of marriage and matrimony, but that is not stipulated in the acceptance. Rather the condition is the consent of the other (contracting party) to this offer, by any wording that indicates the consent and acceptance of marriage. The offer and acceptance must be worded in the past tense such as 'I have married you' and 'I have accepted'. Or the first must be in the past tense and the second in the future tense. For marriage is a contract, and its wording must indicate that it certainly happened, that is, in the past tense. The sound contracting of marriage stipulates four conditions:

Syarat pertama ialah berlakunya ijab dan qabul dalam satu majlis yang sama, iaitu majlis tempat ijab diberikan itu juga menjadi majlis tempat qabul dilafazkan. Ini apabila kedua-dua pihak yang berakad hadir bersama. Jika kedua-dua pihak berada di dua negara yang berbeza, lalu salah seorang daripada mereka menulis surat kepada yang lain dengan tawaran perkahwinan, dan penerima surat itu menerimanya, maka perkahwinan itu telah sah berakad. Namun dalam keadaan sedemikian, disyaratkan agar dia membaca surat itu atau membenarkan seseorang membacakannya di hadapan dua orang saksi, dengan memastikan mereka mendengar lafaznya. Atau dia hendaklah berkata kepada mereka: "Si fulan telah menghantar surat kepadaku yang di dalamnya dia melamar aku," dan dia memohon kepada mereka dalam majlis yang sama untuk menjadi saksi bahawa dia telah menyerahkan dirinya untuk dinikahkan dengan lelaki itu.

The First condition is the occurrence of the offer and acceptance in the same sitting, where the sitting in which the offer was given is the same sitting in which the acceptance took place. This is if the two contracting parties are present together. If the two parties are in two different countries and one of them writes a letter to the other with an offer of marriage and the recipient of the letter accepts, then the marriage has been contracted. However, in such a situation it is stipulated that she reads or lets someone read the letter out to two witnesses who are made to hear its wording. Or she should say to them so-and-so person has sent me a letter in which He has proposed to me and calls upon them in the same sitting to bear witness that she has given herself in marriage to Him.

Syarat kedua bagi akad nikah ialah bahawa setiap dua pihak yang berakad hendaklah mendengar pernyataan pihak yang satu lagi dan memahaminya sebagai bermaksud bahawa dia mahu berakad nikah dengan pernyataan ini. Jika dia tidak mengetahui, sama ada kerana dia tidak mendengar atau tidak memahami, maka nikahnya tidak sah. Sebagai contoh, jika seorang lelaki mengajar seorang wanita maksud ungkapan 'Aku nikahkan engkau kepada diriku dalam bahasa Perancis', sedangkan wanita itu tidak memahami bahasa tersebut, lalu dia mengulangi ungkapan itu tanpa mengetahui bahawa tujuan apa yang dia ucapkan itu ialah akad nikah, dan kemudian lelaki itu menerimanya, maka nikahnya tidak sah. Tetapi jika dia mengetahui bahawa tujuan apa yang dia ucapkan itu ialah akad nikah, maka nikahnya sah.

The second condition for the contracting of marriage is that each of the two contracting parties should hear the statement of the other and understand it to mean that He wants to contract the marriage with this statement. If He did not know, either because He did not hear or did not understand, the marriage will not be valid. For example if a man dictated to a woman the meaning of 'I have married you to myself in French', whilst she did not understand the language, and she repeated the expression without knowing that the purpose of what she said was the contract of marriage, and the man subsequently accepted it, then the marriage will not be valid. If however she knew that the purpose of what she had said was a contract of marriage, then the marriage would be valid.

Syarat ketiga ialah penerimaan tidak boleh membantah ijab, sama ada bantahan itu ditujukan kepada keseluruhan ijab atau sebahagian daripadanya.

The third condition is that the acceptance should not object to the offer, whether the objection is to the whole offer or part of it.

Syarat keempat ialah bahawa Syariah telah membenarkan perkahwinan antara salah satu pihak yang berakad dengan pihak yang lain, seperti jika wanita itu seorang Muslimah atau daripada golongan Ahli Kitab dan lelaki itu seorang Muslim, dan tiada apa-apa selain itu.

The fourth condition is that the Shari’ah has allowed the marriage of one contracting party to the other, like if the woman is a Muslim or from the people of the Book and the man is a Muslim and nothing else.

Jika akad memenuhi empat syarat ini, maka pernikahan itu sah. Jika mana-mana syarat tidak dipenuhi, pernikahan itu tidak akan berlaku. Ia akan batal sejak dari asasnya. Apabila pernikahan dimeterai, ia mesti memenuhi syarat-syarat sahnya agar pernikahan itu betul, iaitu tiga perkara berikut:

If the contract meets these four conditions then the marriage will be valid. If any of the conditions are not met, the marriage will not come into effect. It will be void from its very basis. When the marriage is contracted, it must, in order for the marriage to be correct, satisfy the conditions of correctness which are the following three:

Syarat pertama ialah wanita itu hendaklah layak untuk akad nikah.

The First condition is that the woman should be suitable for the contract of marriage.

Syarat kedua ialah bahawa perkahwinan tidak sah tanpa wali, kerana wanita tidak mempunyai hak untuk menikahkan dirinya sendiri atau menikahkan orang lain. Begitu juga, dia tidak mempunyai hak untuk mewakilkan sesiapa selain walinya untuk menikahkannya. Jika dia melakukan demikian, perkahwinan itu tidak sah.

The Second condition is that the marriage will not be correct without a guardian since the woman does not possess the right to give herself or give others in marriage. Similarly, she does not have the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage. If she does this, the marriage will not be correct.

Syarat ketiga ialah kehadiran dua orang saksi Muslim yang baligh dan berakal, yang mendengar pernyataan kedua pihak yang berakad serta memahami bahawa tujuan lafaz ijab dan qabul itu ialah untuk mengikat perkahwinan. Apabila akad memenuhi syarat-syarat ini, maka akad itu sah. Jika mana-mana syarat ini tidak dipenuhi, perkahwinan itu tidak sah (Fasid). Namun, tidak disyaratkan agar akad nikah itu dibuat secara bertulis atau didaftarkan sebagai suatu dokumen. Semata-mata berlakunya ijab dan qabul daripada seorang lelaki dan seorang perempuan, sama ada secara lisan atau bertulis, yang memenuhi semua syarat, sudah memastikan bahawa akad nikah itu sah, sama ada ia ditulis atau tidak. Adapun perkahwinan tidak sempurna tanpa ijab dan qabul, ini kerana ia ialah suatu akad, yang menurut sifatnya, berlaku antara dua pihak.

The third condition is the presence of two sane, mature Muslim witnesses who hear the statements of the two contracting parties and understand that the purpose of the offer and acceptance statements is to contract in marriage. When the contract satisfies these conditions it will be correct. If any of these conditions are lacking, the marriage will be improper (Fasid). However, it is not stipulated that the marriage contract be in writing or be registered as a document. The mere occurrence of the offer and acceptance from a man and a woman, whether verbally or in writing, which satisfies all the conditions, will ensure that the marriage contract is correct regardless of whether it was written down or not. As for the marriage not being complete without the offer and acceptance, this is because it is a contract, by its very nature, between two parties.

Realiti akad ialah ia tidak akan lengkap tanpa ijab dan qabul, dan ia juga tidak akan dianggap sebagai akad. Adapun syarat bahawa lafaz ijab mestilah menggunakan perkataan perkahwinan atau nikah, ini kerana nas telah menyebutnya. Dia (SWT) berfirman:

The reality of the contract is that it will not be complete without the offer and acceptance, neither will it be considered to be a contract. As for the stipulation that the wording of the offer be that of marriage or matrimony, this is because the text has mentioned it. He (swt) said:

"Kami telah mengahwinkannya denganmu" [Al-Ahzab: 37] Dia (SWT) berfirman:

“We gave her to you in marriage” [Al- Ahzab: 37] He (swt) said:

"Dan janganlah kamu berkahwin dengan perempuan-perempuan yang telah dikahwini oleh bapa-bapa kamu" [An-Nisa: 22]. Selain itu, Ijma' (konsensus) para Sahabat telah berlaku mengenainya. Adapun syarat bahawa ijab dan qabul hendaklah dilakukan dalam satu majlis yang sama, ini kerana hukum majlis itu adalah hukum mengenai keadaan akad. Jika kedua-dua pihak berpisah sebelum qabul, ijab itu terbatal, kerana qabul tidak lagi bermakna, kerana berpaling daripada ijab telah dinyatakan dengan berpisah, maka ia tidak dianggap sebagai qabul. Begitu juga jika mereka terlibat dengan sesuatu yang menggantungkan qabul, kerana dia juga telah berpaling daripada akad dengan disibukkan daripada qabul. Adapun syarat bahawa kedua-dua pihak yang berakad hendaklah saling mendengar dan memahami apa yang diucapkan, iaitu mengetahui bahawa yang dimaksudkan ialah mengakad nikah menurut lafaz ini. Ini kerana itulah yang menjadikan qabul sebagai jawapan kepada ijab, kerana ijab ialah cadangan salah satu pihak yang berakad kepada pihak yang lain, yang menanti qabul. Jika dia tidak memahami apa yang diucapkan, cadangan itu tidak berlaku, dan penerimaan cadangan ini juga dianggap tidak berlaku. Oleh itu, hakikatnya ia bukan ijab dan bukan qabul. Adapun syarat ketiadaan bantahan dalam qabul terhadap ijab, ini kerana ia tidak dianggap sebagai qabul yang sah melainkan ia menunjukkan persetujuan terhadap keseluruhan ijab. Jika qabul itu berbeza, ia tidak dianggap sebagai persetujuan kepada apa yang disebut dalam ijab. Maka, ia tidak dianggap sebagai qabul yang sah. Adapun syarat bahawa Syariah mesti memberi kebenaran untuk seorang pihak yang berakad mengahwini pihak yang lain, itu kerana larangan terhadap akad-akad tertentu terdapat dalam Syara', dan akad-akad ini tidak dibenarkan untuk dilaksanakan.

“And marry not women from whom your fathers married” [An- Nisa: 22] In addition the Ijma’a (consensus) of the Sahabah has taken place on this. As for the stipulation that the offer and acceptance be combined in the same sitting, this is because the ruling of the sitting is a ruling on the situation of the contract. If they part before the acceptance, the offer is void, since the acceptance has no meaning, because turning away from the offer has been expressed by departing, so it would not be considered an acceptance. The same goes if they engage themselves with something that suspends the acceptance, because He also turned away from the contract by being distracted from the acceptance. As for the condition that the contracting parties should hear each other and understand what is said i.e. know that what is meant is to contract the marriage according to this expression. This is since that is what makes the acceptance a response to the offer, because the offer is a proposal of one of the contracting parties to the other, awaiting an acceptance. If He did not understand what was said the proposal will not have taken place, and the acceptance of this proposal is also deemed not to have taken place. Therefore, its reality is that it is neither an offer nor an acceptance. As for the condition of the absence of objections in the acceptance to the offer, this is because it will not be considered a proper acceptance unless it indicated an approval of the whole offer. If the acceptance differed it will not be considered an agreement to what has been mentioned in the offer. Thus, it will not be considered a proper acceptance. As for the condition that the Shari’ah must give permission for one contracting party to marry the other, that is because prohibition of certain contracts can be found in the Shar’a and these are not allowed to be conducted.

Mengenai pemeteraian akad, dari segi kesahihannya, jika akad itu tidak mengandungi sebarang larangan Syara', maka akad itu adalah sempurna. Namun, jika suatu larangan ke atas perkara tertentu dilanggar dalam pelaksanaan akad, maka akad itu menjadi tidak sah (Fasid) tetapi tidak batal. Adapun syarat bahawa wanita itu mestilah sesuai untuk akad nikah, ini kerana Syara' telah melarang perkahwinan dengan wanita-wanita tertentu dan melarang menghimpunkan sebahagian wanita dalam satu perkahwinan. Jika akad dimeterai ke atas seseorang yang diharamkan untuk dikahwini, maka akad itu tidak sah (Sahih). Adapun perkahwinan tidak sah tanpa wali, ini berdasarkan apa yang diriwayatkan oleh Abu Musa daripada sabda Nabi ﷺ: "Tidak ada perkahwinan tanpa wali." Adapun wanita tidak mempunyai hak untuk mengahwinkan dirinya sendiri atau mengahwinkan orang lain, dan tidak mempunyai hak untuk mewakilkan sesiapa selain walinya untuk mengahwinkannya, ini berdasarkan apa yang dilaporkan oleh 'Aisyah daripada Nabi ﷺ: "Mana-mana wanita yang berkahwin tanpa izin walinya, maka perkahwinannya batal, perkahwinannya batal, perkahwinannya batal." Dan juga berdasarkan apa yang dilaporkan oleh Abu Hurairah bahawa Nabi ﷺ bersabda: "Seorang wanita tidak boleh mengahwinkan wanita lain, dan tidak boleh juga seorang wanita mengahwinkan dirinya sendiri. Sesungguhnya hanya wanita pezina yang mengahwinkan dirinya sendiri (tanpa wali)." Adapun syarat adanya dua orang saksi Muslim, ini kerana al-Quran telah menetapkan bahawa dua orang saksi Muslim diperlukan dalam merujuk semula bekas isteri yang diceraikan dengan talak raj'i ke dalam ikatan perkahwinan. Allah (SWT) berfirman:

This is with regards to concluding the contract. As for its correctness, if the contract does not contain any Shar’a prohibitions then it will be complete. However, if a prohibition over a specific matter is violated in the execution of the contract, the contract will be improper (Fasid) but it will not be void. As for the stipulation that the woman should be suitable for the contract of marriage, this is because the Shar’a prohibited the marrying of certain women and prohibited the combining of some women in one marriage. If the contract was concluded over someone who is forbidden for contracting then the contract will not be correct (Sahih). As for the marriage not being correct without a guardian (Wali) this is due to what has been narrated by Abu Musa from the Prophet's (pbuh) saying: “There can be no marriage without a guardian (Wali).” As for the woman not possessing the right to give herself or give others away in marriage, nor possessing the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage, this is due to what 'Aisha reported from the Prophet (pbuh) “Any woman who gets married without the permission of her guardian (Wali), her marriage will be void, her marriage will be void, her marriage will be void.” And also due to what Abu Hurayra has reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman shall not give another woman in marriage, nor should a woman give herself in marriage. Indeed only the fornicatress shall give herself (unilaterally) in marriage”. As for the stipulation that there be two Muslim witnesses, this is because the Qur'an has stipulated that there be two Muslim witnesses in taking back the divorcee from a revocable divorce back into wedlock. He (swt) said:

"Maka apabila mereka hampir mencapai tempoh iddah mereka, rujuklah mereka dengan cara yang baik, atau lepaskanlah mereka dengan cara yang baik. Dan ambillah dua orang saksi yang adil dari kalangan kamu" [At-Talaq: 2] Oleh kerana rujuk kepada isteri selepas talak, yang merupakan kesinambungan akad nikah, disyaratkan dua orang saksi Muslim, maka permulaan perkahwinan, iaitu permulaan akad nikah, lebih-lebih lagi memerlukan dua orang saksi. Tambahan pula, akad nikah dan kesinambungan akad nikah adalah satu perkara yang sama, dan oleh itu keduanya mempunyai hukum yang serupa.

“Then when they are about to fulfil their term appointed, either take them back in good manner or part with them in a good manner. And take for witness two just persons of you” [At- Talaq: 2] Since the return to one's wife after divorce which is a continuance of the contract of marriage is stipulated to have two Muslim witnesses, then the initiation of matrimony, that is, the initiation of the contract of marriage, by greater reason, should be required to have two witnesses. Moreover, the contract of marriage and the continuation of the contract of marriage are one issue and therefore they are like the same rule.