8 Lelaki dan Wanita sebelum Perintah Syari'ah - Sistem Sosial dalam Islam | Quran Course

8 Lelaki dan Wanita sebelum Perintah Syari'ah - Sistem Sosial dalam Islam | Quran Course

0% read · 7 min left

Sistem Sosial dalam Islam Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

8 Lelaki dan Wanita sebelum Perintah Syari'ah

8 Man and Woman before the Shari’ah Commandments

by Taqiuddin an-Nabhani7 min readViewed 77 times

Islam datang dengan hukum-hukum syariat (Takaleef Shari'ah), yang diwajibkan ke atas lelaki dan perempuan. Apabila ia menjelaskan hukum-hukum syariat (Ahkam Shari'ah) yang mengatur perbuatan setiap daripada keduanya, ia tidak memberi perhatian kepada isu kesamaan (Musawa) atau perbandingan (Mufadala), dan tidak juga memberi sebarang pertimbangan walau sedikit pun. Sebaliknya, ia memandang bahawa terdapat satu masalah khusus yang memerlukan penyelesaian. Maka, ia menangani masalah itu sebagai satu masalah khusus, tanpa mengira sama ada ia berkaitan dengan lelaki atau perempuan. Oleh itu, penyelesaiannya ditujukan kepada perbuatan manusia, kepada kejadian masalah tersebut, dan bukan kepada lelaki atau perempuan. Justeru, persoalan sama ada terdapat kesamaan atau ketidaksamaan antara lelaki dan perempuan bukanlah perkara yang dibincangkan. Ungkapan ini tidak terdapat dalam perundangan Islam. Yang wujud ialah hukum syarak (Hukm Shari') bagi sesuatu kejadian, yang terhasil daripada seorang manusia, sama ada lelaki atau perempuan.

Islam came with the Shari'ah commandments (Takaleef Shari'ah), which it obliged on the man and the woman. And when it clarified the Shari'ah rules (Ahkam Shari'ah) which treat the actions of each of them, it did not give the issue of equality (Musawa) or comparison (Mufadala) any attention nor did it give it the slightest consideration. Rather it viewed that there was a specific problem which required a solution. So, it treated it in its capacity as a specific problem regardless of whether it was a problem pertaining to a man or a woman. Thus, the solution was for the action of a human, for the problem-incident, and not for the man or woman. Therefore, the question of equality or the lack of equality between the man and woman is not the subject of discussion. This expression is not present in the Islamic legislation. Rather what exists is the Shari'ah rule (Hukm Shari') of an incident, which has resulted from a certain human whether it be a man or a woman.

Oleh itu, persamaan antara lelaki dan wanita bukanlah isu untuk dibincangkan, dan bukan juga isu yang menjadi tumpuan dalam sistem sosial. Wanita yang sama taraf dengan lelaki, atau lelaki yang sama taraf dengan wanita, bukanlah perkara yang mempunyai pengaruh besar terhadap kehidupan masyarakat, dan bukan juga masalah yang mungkin timbul dalam kehidupan Islam. Ia hanyalah satu istilah yang hanya terdapat di Barat. Tiada seorang pun dalam kalangan orang Islam berpegang kepada pandangan ini kecuali mereka yang meniru Barat, yang telah menzalimi hak semula jadi wanita sebagai seorang manusia. Oleh itu, wanita menuntut pemulihan hak-hak tersebut. Tuntutan ini menggunakan perbincangan tentang persamaan sebagai jalan untuk memperoleh hak-hak itu. Adapun Islam, ia tidak ada kaitan dengan istilah-istilah ini kerana ia telah membina sistem sosialnya di atas asas yang kukuh, yang menjamin keharmonian dan kemajuan masyarakat. Ia juga memastikan lelaki dan wanita mencapai kebahagiaan yang sebenar, yang sesuai dengan maruah dan kemuliaan manusia, yang telah Allah (swt) muliakan dalam firman-Nya:

Hence, equality between men and women is not an issue for discussion, nor is it an issue which forms a subject in the social system. The woman being equal to the man, or, the man being equal to the woman is not a significant matter which has influence over the societal life nor is it a problem which is likely to occur in the Islamic life. It is but a phrase which is only found in the West. None from amongst the Muslims holds this view except those imitating the West, which has violated the woman's natural rights in her capacity as a human. Hence, she called for the restitution of these rights. This demand used the discussion about equality as a means to obtain these rights. As for Islam, it has nothing to do with these terms because it has established its social system on a firm basis which ensures communal and societal cohesion and elevation. And it secured for the man and woman true happiness which befits the dignity and honour of humankind whom Allah (swt) has honoured in his (swt) saying:

"Dan sesungguhnya Kami telah memuliakan anak-anak Adam" [Al-Isra: 70] Oleh itu, apabila Islam memberikan hak kepada wanita (Huquq) dan mewajibkan ke atasnya kewajipan-kewajipan tertentu, serta memberikan hak kepada lelaki dan mewajibkan ke atasnya kewajipan-kewajipan tertentu, ia hanya menetapkan hak dan kewajipan yang berkaitan dengan kepentingan mereka sebagaimana yang ditentukan oleh Ash-Shaari'. Ia juga menyediakan penyelesaian bagi perbuatan mereka, dalam kapasiti mereka sebagai perbuatan khusus seorang manusia tertentu. Maka, Ash-Shaari' menetapkan hak dan kewajipan dengan cara yang sama apabila tabiat kemanusiaan mereka menuntut supaya ia diberikan dengan cara yang sama, dan menetapkannya dengan cara yang berbeza apabila tabiat setiap daripada mereka menuntut perbezaan tersebut. Kesamaan dalam hak dan kewajipan ini tidak dinamakan kesaksamaan, sebagaimana ia juga tidak dinamakan ketidaksaksamaan. Begitu juga, perbezaan dalam hak dan kewajipan tidak difahami sebagai bermaksud ketidaksaksamaan atau kesaksamaan. Ini kerana apabila Islam memandang masyarakat, sama ada yang terdiri daripada lelaki atau wanita, ia memandangnya dalam kapasiti sebagai sebuah masyarakat manusia dan tiada yang lain. Sudah menjadi tabiat masyarakat manusia bahawa ia terdiri daripada lelaki dan wanita. Allah (SWT) berfirman:

“And indeed We have honoured the children of Adam” [Al- Isra: 70] Thus, when Islam granted the woman rights (Huquq) and enjoined on her certain obligations and granted the man rights and enjoined on Him certain obligations, it only assigned rights and obligations which related to their interests as defined by the Legislator. It also provided solutions for their actions, in their capacity as specific actions of a particular human. Therefore, the legislator assigned the rights and obligations in the same manner when their human nature necessitated they should be granted in the same manner and it assigned them in a disparate manner when the nature of each necessitated such disparity. This equivalence in the rights and obligations is not termed equality just as it is not called inequality. Similarly the disparity in the rights and obligations is not understood to mean inequality or equality. This is because when Islam views the community, whether comprising of men or women, it looks at it in its capacity as a community of humans and nothing else. It is of the nature of a human community that it consists of men and women. Allah (swt) said:

"Wahai manusia! Bertakwalah kepada Tuhan kamu yang telah menciptakan kamu daripada satu diri (Adam), dan daripadanya Dia menciptakan isterinya (Hawa), dan daripada keduanya Dia mengembangbiakkan lelaki dan perempuan yang ramai" [An-Nisa: 1]. Hukum-hukum syariat (Taklif Syar'iyyah) telah digubal berdasarkan asas ini, dan menurutnya, hak dan kewajipan lelaki dan perempuan telah ditetapkan. Apabila hak dan kewajipan itu adalah bagi manusia, iaitu kewajipan (Taklif) yang berkaitan dengan manusia dalam kapasitinya sebagai manusia, maka anda akan dapati kesamarataan dalam hak dan kewajipan tersebut, iaitu anda akan dapati kesamarataan dalam hukum-hukum taklif. Oleh itu, hak dan kewajipan adalah untuk semua, dan diberikan kepada semua lelaki dan perempuan sebagai satu, tanpa perbezaan atau ketidaksamaan. Justeru, anda akan dapati bahawa Islam tidak membezakan antara lelaki dan perempuan apabila ia menyeru manusia kepada Iman (kepercayaan). Ia juga tidak membezakan antara lelaki dan perempuan dalam perintah menyampaikan seruan Islam. Ia menjadikan hukum-hukum berkaitan ibadat seperti solat, puasa, haji dan zakat sama dari segi kewajipan hukumnya. Ia juga menjadikan sifat-sifat akhlak yang disebut dalam hukum-hukum syariah sebagai akhlak bagi lelaki dan perempuan tanpa perbezaan, dan menjadikan hukum-hukum muamalat masyarakat seperti jual beli, sewa, wakalah, perwalian dan urusan kemasyarakatan lain yang berkaitan dengan manusia, sama bagi lelaki dan perempuan. Ia juga mengenakan hukuman ke atas pelanggaran hukum Allah (swt) seperti hudud, jinayat dan ta'zir ke atas lelaki dan perempuan tanpa diskriminasi dalam kapasiti mereka sebagai manusia. Tambahan pula, Islam menjadikan pembelajaran dan pengajaran satu kewajipan bagi umat Islam tanpa perbezaan antara lelaki dan perempuan. Maka, dengan cara inilah Allah (swt) telah menggubal semua hukum yang berkaitan dengan manusia dalam kapasiti mereka sebagai manusia, sama bagi lelaki dan perempuan tanpa perbezaan. Oleh itu, hukum-hakam dari perspektif ini adalah sama, dan hak serta kewajipan juga sama. Ayat-ayat dan Hadith-hadith yang terdapat berkenaan peraturan-peraturan sebegini datang secara umum ('Aam) dan merangkumi (Shaamil) manusia dalam kapasiti mereka sebagai manusia, dan orang-orang beriman dalam kapasiti mereka sebagai orang beriman. Sesungguhnya, banyak ayat menegaskan bahawa taklif (tanggungjawab hukum) adalah bagi lelaki dan juga bagi perempuan. Firman Allah (SWT):

“Oh mankind! Be dutiful to your Lord, Who created you from a single person (Adam), and from Him created his wife (Eve), and from them both He created many men and women” [An- Nisa: 1] The Shari'ah commandments (Takaleef shariyya) have been legislated upon this basis, and according to it, the rights and obligations of men and women have been assigned. When the rights and obligations are for the human, i.e. the obligations (Takaleef) which relate to man in his capacity as a human, then you will find equivalence in these rights and obligations, i.e. you will find the equivalence in the commandments (Takaleef). Thus, the rights and obligations will be for all, and assigned to all men and women as one, without difference or disparity. Hence, you will find that Islam did not differentiate between men and women when it invited people to the Iman (belief). It did not also differentiate between men and women in the commandment of carrying the call to Islam. It made the commandments relating to worships such as prayer, fasting, Hajj and Zakat the same in terms of their legal obligation. It made as well the description of the moral characteristics which have come in the Shari'ah rules as morals for men and women without distinction and made the rules of societal transactions (Mu’amalat) such as buying, renting, representation, guardianship and other such societal transactions relating to mankind, the same for men and women. And it imposed punishments for breaching the rules of Allah (swt) such as the determined punishments (Hudud), criminal laws (Jinayat) and discretional chastisements (Ta'zeer) on men and women without discrimination in their capacity as humans. In additon Islam made learning and teaching an obligation for Muslims with no difference between men and women. So, in this manner Allah (swt) has legislated all the rules pertaining to humans in their capacity as humans, the same for men and women without distinction. So, the commandments from this perspective are all the same, and the rights and obligations are also the same. The verses and Ahadith which are found with regards to such rules have come as general ('Aam) and inclusive (Shaamil) for humans in their capacity as humans, and for the believers in their capacity as believers. Indeed, many verses stipulate that the legal obligation (Takleef) is for the male and for the female. Allah (swt) said:

Apabila hak-hak dan kewajipan ini, dan hukum-hakam Syariah ini berkaitan dengan tabiat seorang wanita, dalam sifatnya sebagai wanita, dan ia berkaitan dengan sifat kedudukannya dalam masyarakat dan tempatnya dalam kehidupan sosial, atau apabila ia berkaitan dengan tabiat lelaki dalam sifatnya sebagai lelaki, dan ia berkaitan dengan sifat kedudukannya dalam masyarakat dan tempatnya dalam kehidupan sosial; maka hak-hak dan kewajipan ini, iaitu hukum-hakam (Takaleef) ini, akan berbeza antara lelaki dan wanita. Ini kerana hukum-hakam tersebut bukanlah penyelesaian umum bagi manusia, tetapi penyelesaian bagi jenis manusia ini yang sifat tabiat kemanusiaannya berbeza daripada yang lain. Oleh itu, mesti ada penyelesaian bagi jenis manusia ini, bukan bagi semua manusia. Justeru, kesaksian (Shahadah) dua orang wanita adalah sama dengan kesaksian seorang lelaki dalam perkara-perkara yang berlaku dalam kalangan masyarakat lelaki dan dalam kehidupan awam. Seperti kesaksian wanita mengenai hak dan urus niaga kemasyarakatan (Mu’amalat). Allah (SWT) berfirman:

When these rights and obligations, and these Shari'ah commandments relate to the nature of a female, in her description as a female, and they relate to the nature of her position in the community and her place in society, or when they relate to the nature of the man in his description as a male, and they relate to the nature of his position in the community and his place in society; then these rights and obligations i.e. these commandments (Takaleef) will be disparate between the man and woman. This is because they are not a general solution for humans but a solution for this type of human whose attribute of human nature is different from the other. Therefore, there must be a solution for this type of human, not for all humans. Hence, the testimony (Shahada) of two women is equal to the testimony of one man in actions which take place amongst the male community and in the public life. Such as the woman's testimony concerning rights and societal transactions (Mu’amalat). Allah (swt) said:

Islam telah memerintahkan agar pakaian wanita berbeza daripada pakaian lelaki, sebagaimana ia juga memerintahkan agar pakaian lelaki berbeza daripada pakaian wanita. Ia melarang salah satu daripada keduanya menyerupai yang lain dalam pakaian, dan menyerupai apa yang khusus bagi satu jantina yang membezakannya daripada jantina yang lain, seperti menghias bahagian-bahagian tertentu tubuh. Diriwayatkan daripada Abu Hurairah (ra) bahawa beliau berkata: "Rasulullah ﷺ melaknat lelaki yang memakai pakaian wanita dan wanita yang memakai pakaian lelaki." Diriwayatkan daripada Ibn Abu Mulaikah bahawa beliau berkata: "Ditanyakan kepada 'A'isyah: 'Adakah wanita memakai kasut?' Beliau menjawab: 'Rasulullah ﷺ melaknat kelelakian (Rajla) di kalangan wanita.'" Diriwayatkan bahawa 'Abdullah bin 'Amru berkata: "Aku mendengar Rasulullah ﷺ bersabda: 'Wanita yang menyerupai lelaki bukan daripada golongan kami.'" Dan Ibn 'Abbas berkata: "Nabi ﷺ melaknat lelaki yang kewanita-wanitaan dan wanita yang kelelaki-lelakian." Baginda ﷺ juga bersabda: "Usirlah mereka dari rumah-rumah kamu." Beliau (Ibn 'Abbas) berkata: "Maka Nabi ﷺ mengusir si fulan, dan 'Umar mengusir si fulan itu." Dan dalam satu riwayat lain: "Rasulullah ﷺ melaknat lelaki yang berusaha menyerupai wanita dan wanita yang berusaha menyerupai lelaki."

And Islam has ordered that the attire of women be different from men, just as it has ordered that the attire of men should be different from the attire of women. It forbade the one from resembling the other in attire, and from resembling what is particular to one gender which distinguishes it from another gender, such as adorning certain parts of the body. It has been narrated from Abu Hurayra (ra) that He said: “The Messenger of Allah cursed the man who wears the clothing of women, and the woman who wears the clothing of men”. It has been narrated from Ibn Abu Mulayka that He said: “It was said to A’isha; ‘Did the women wear shoes’? She said: ‘The Messenger of Allah cursed the manliness (Rajla) amongst the women’”. It has been narrated that 'Abd Allah b. 'Umru said: “I heard the Messenger of Allah (pbuh) saying ‘Women who resemble men don’t belong to us’”. And Ibn 'Abbas said “The Prophet (pbuh) cursed the effeminate amongst men and the manly amongst women.” And He (pbuh) said ‘Expel them from your houses’”. And He (Ibn 'Abbas) said: “so the Prophet expelled so-and-so out and 'Umar threw out such and such person.” And in one variant: “The Messenger of Allah cursed the men who seek to resemble women and the women who seek to resemble men”.

“Dan berikanlah kepada perempuan (yang kamu nikahi) mahar mereka dengan penuh kerelaan, tetapi jika mereka dengan senang hati menyerahkan kepadamu sebahagian daripadanya, maka makanlah (ambillah) pemberian itu sebagai makanan yang sedap lagi baik akibatnya.” [An-Nisa: 4] Makna “Nihlatan” (iaitu diberikan dengan penuh kerelaan) ialah ia merupakan pemberian, kerana mahar itu adalah sebuah hadiah. Ia bukan sebagai balasan bagi persetubuhan dalam perkahwinan sebagaimana sebahagian orang membayangkannya. Dan Baginda ﷺ bersabda kepada para Sahabat yang mengahwinkan wanita yang menawarkan dirinya untuk dinikahi: “Adakah kamu mempunyai sesuatu untuk diberikan kepadanya?” Baginda ﷺ melihat sekeliling tetapi tidak mendapati apa-apa. Lalu Nabi ﷺ bersabda, “Carilah walaupun sebentuk cincin besi.” Tetapi dia tidak mendapati apa-apa, maka Nabi ﷺ mengahwinkannya dengan mahar berupa apa yang dia hafal daripada Al-Qur’an, yang dengannya dia boleh mengajar wanita itu. Allah (SWT) menjadikan usaha mencari rezeki sebagai kewajipan (Fardu) ke atas lelaki, tetapi Dia tidak mewajibkannya ke atas wanita. Bahkan ia diharuskan baginya, sama ada dia mahu bekerja atau tidak mahu bekerja. Allah (SWT) berfirman:

“And give to the women (whom you marry) their mahr with a good heart, but if they, of their own good pleasure, remit any part of it to you, take it, and enjoy it without fear of any harm” [An- Nisa: 4] The meaning of “Nihlatan” (i.e. give with a good heart) is that it is a gift since the bridal dower is a gift. It is not in exchange for the consummation of the marriage as some would imagine. And He (peace and blessing be upon Him) said to the Sahabah who married the woman who offered herself in marriage: “Do you have anything to give her?”. He looked around but did not find anything. So the Prophet said “look for even an iron ring”. But He did not find anything so the Prophet gave Him in marriage to her with what He memorised from the Qur’an that He could teach her with as dower. Allah (swt) made work, for the earning of money, an obligation (Fard) on the man but did not make it obligatory for the woman. Rather it is permitted for her whether she wishes to work or does not wish to work. Allah (swt) said:

"Karena mereka menafkahkan (untuk mendukung mereka) dari harta mereka" [An-Nisa: 34] Sebagaimana Dia telah memberikan kepada lelaki hak untuk mendisiplinkan isterinya dengan nasihat yang baik, memisahkan diri daripadanya di tempat tidur, atau memukulnya dengan ringan sekadar yang sesuai dengan kesalahannya. Iaitu, apabila dia derhaka, yakni tidak mematuhi suaminya dan memberontak terhadap-Nya. Islam memberikan wanita hak penjagaan ke atas anak yang belum dewasa, lelaki atau perempuan, dan menghalang lelaki daripada penjagaan ini. Islam juga memberikan wanita hak untuk menguruskan perbelanjaan bagi anak-anak jika bapa mereka melewatkan perbelanjaan mereka atau bersikap kedekut terhadap mereka. Dalam keadaan ini, lelaki dihalang daripada menguruskan perbelanjaan. Hindun datang kepada Rasulullah ﷺ dan berkata, "Wahai Rasulullah! Sesungguhnya Abu Sufyan adalah seorang lelaki yang kedekut. Dia tidak memberikan kepadaku nafkah yang aku dan anak-anakku perlukan." Maka Rasulullah ﷺ berkata kepadanya, "Ambillah apa yang mencukupi kamu dan anak-anakmu dengan cara yang patut (Bil Ma'roof)." Hakim akan memaksanya untuk memberikan nafkah kepadanya dan memberikan hak kepadanya untuk menguruskan perbelanjaan, dan dia tidak dibenarkan mengawal perbelanjaan dalam keadaan ini.

“Because they spend (to support them) from their means” [An- Nisa: 34] Just as He has given the man the right to discipline his wife by friendly exhortation, separating from her in bed or beating her lightly as much as the offence warrants. That is, when she is rebellious, i.e. disobeys her husband and rebels against Him. Islam gave the woman the right of custody over the minor, boy or girl, and barred the man from this custody. Islam also gave the woman the right to manage the expenditure for the children if their father delays their expenses or is miserly towards them. The man is prevented in this case from managing the expenses. Hind came to the Messenger of Allah and said “O Messenger of Allah! Indeed Abu Sufyan is a miserly man. He does not provide me with the maintenance that my children and I need.” So the Messenger of Allah told her “Take that which suffices you and your children in a fitting manner (Bil Ma'roof).” The judge will force Him to provide her with Nafaqah and give her the right to manage the expenditure and He will not be allowed to control the expenses in this case.

"Dan janganlah kamu iri hati terhadap kurniaan yang Allah berikan kepada sebahagian kamu melebihi sebahagian yang lain. Bagi lelaki ada bahagian daripada apa yang mereka usahakan, dan bagi wanita juga ada bahagian daripada apa yang mereka usahakan" [An-Nisa: 32]. Pengkhususan (Takhsees) ini tidak bermaksud ketidaksamaan. Sebaliknya, ia merupakan penyelesaian bagi perbuatan wanita dalam kapasitinya sebagai wanita, dan juga penyelesaian bagi perbuatan lelaki dalam kapasitinya sebagai lelaki. Semua perbuatan ini telah dibahaskan dalam firman Pembuat Syariat yang berkaitan dengan perbuatan manusia. Apabila realiti kesemuanya diteliti, jelaslah bahawa penyelesaian itu adalah bagi masalah satu jenis manusia dalam kapasitinya sebagai jenis tertentu, dan ia berbeza daripada penyelesaian bagi manusia dalam kapasitinya sebagai manusia. Perspektif sama rata atau tidak sama rata tidak diambil kira kerana ia bukan subjek kajian. Yang diperhatikan ialah hakikat bahawa ia adalah penyelesaian khusus bagi manusia tertentu. Inilah sifat perbezaan hukum mengenai lelaki dan wanita berbanding hukum-hukum berbeza yang telah disebutkan. Dalam apa jua keadaan, ia adalah penyelesaian bagi masalah manusia, sama ada penyelesaiannya sama bagi lelaki dan wanita seperti menuntut ilmu, atau berbeza antara mereka seperti perbezaan dalam menentukan 'Aurat bagi lelaki dan wanita. Ini tidak bermakna diskriminasi antara manusia, dan ia juga bukan perbincangan tentang sama rata atau tidak sama rata. Adapun yang disebut dalam athar bahawa wanita kurang dari segi akal dan agama mereka, yang dimaksudkan ialah dari segi kesan yang terhasil, berkaitan dengan minda dan agama. Ia tidak bermaksud terdapat kekurangan pada akal mereka atau dalam ketaatan mereka kepada agama. Ini kerana akal adalah sama dari segi sifat semula jadi (Fitrah) lelaki dan wanita, dan ketaatan kepada agama juga sama dari segi akidah dan amalan lelaki dan wanita. Kekurangan yang dimaksudkan dalam riwayat ini ialah dari segi kesaksian wanita, dengan menjadikan kesaksian dua orang wanita setara dengan kesaksian seorang lelaki. Ia juga merujuk kepada kekurangan bilangan hari wanita menunaikan solat, kerana dia meninggalkan solat pada hari-hari haid (Hayd) setiap bulan dan dalam tempoh nifas. Begitu juga dengan dia meninggalkan puasa semasa haid dan selepas bersalin (Nifas) dalam bulan Ramadhan.

“And wish not for the things in which Allah has made some of you to excel others. For men there is allotted from what they have earned, (and likewise) from women there is allotted for what they have earned” [An- Nisa: 32] This specification (Takhsees) does not mean inequality. Rather it is a solution for the actions of the female in her capacity as a female, and as well, a solution for the actions of the male in his capacity as a male. All of these actions have been addressed in the speech of the Legislator which relates to the actions of the humans. If all of their realities are studied it becomes clear that the solution is for the problem of a particular type of human in its capacity as a certain type, and it should differ from the solution which is for a human in his/her capacity as a human. The perspective of equality or inequality is not considered because it is not the subject of study. What is noted is the fact that it is a specific solution for a specific human. And this is the nature of the disparity in the rules concerning the men and women with respect to the disparate rules that have been mentioned. In any case, they are a solution for the problem of a human, whether it is the same solution for both the man and the woman such as seeking knowledge, or it is disparate between them such as the disparity concerning the definition of the 'Awrah for men and women. This does not mean discrimination between humans or that it is a discussion about equality or inequality. As for what is mentioned in the report (Athar) that women are deficient intellectually and in terms of their deen; what is meant is in terms of the resultant effect, with regards to the mind and deen. It does not mean there is a deficiency in their intellect or in their adherence to the deen. Since the intellect is the same in terms of the natural characteristics (Fitra) of men and woman and adherence to the deen is also the same in terms of the belief and action of the men and the women. The deficiency that is intended in this report is in terms of the testimony of the woman, by making the testimony of two women equal to that of one man. It also refers to the deficiency in the number of days the woman prays, because of her abstention from prayer during her days of menstruation (Hayd) each month and in the postnatal period (Nifas). As well as of her abstinence from fasting during menstruation and after childbirth (Nifas) in Ramadhan.