Fakta bahawa wanita merangsang naluri untuk mendapatkan zuriat pada lelaki dan sebaliknya, tidak semestinya bermakna rangsangan itu akan wujud setiap kali seorang lelaki bertemu dengan seorang wanita. Sebaliknya, ia bermakna pada dasarnya mereka berpotensi untuk merangsang naluri itu antara satu sama lain apabila bertemu, yang mungkin membawa kepada hubungan seksual. Namun, mereka mungkin bertemu tanpa merangsang naluri tersebut, seperti ketika bertemu untuk berniaga atau untuk menjalankan pembedahan ke atas pesakit, atau untuk menghadiri majlis ilmu, dan sebagainya. Dalam semua keadaan ini dan keadaan lain, kemungkinan untuk merangsang naluri seksual tetap ada. Walau bagaimanapun, kewujudan kemungkinan itu tidak bermakna wujudnya keghairahan. Keghairahan berlaku apabila mereka memandang antara satu sama lain dari sudut lelaki dan wanita, bukannya dari sudut pemeliharaan kelangsungan bangsa manusia. Oleh itu, fakta bahawa wanita dan lelaki merangsang naluri ini antara satu sama lain tidak wajar dijadikan alasan untuk memisahkan wanita daripada lelaki sepenuhnya. Dengan kata lain, adalah tidak betul untuk menjadikan kemungkinan membangkitkan naluri zuriat sebagai penghalang lelaki dan wanita daripada bertemu dalam kehidupan awam dan daripada bekerjasama antara satu sama lain. Sebaliknya, mereka mesti bertemu dalam kehidupan awam, dan mesti bekerjasama antara satu sama lain, kerana kerjasama mereka adalah penting bagi masyarakat dan kehidupan awam. Kerjasama sedemikian, bagaimanapun, tidak dapat dicapai melainkan dengan satu sistem yang mengatur hubungan antara mereka. Sistem ini mesti berpunca daripada pandangan bahawa hubungan antara lelaki dan wanita bertujuan untuk memelihara kelangsungan bangsa manusia. Melalui sistem ini, pertemuan lelaki dan wanita dalam kehidupan awam serta kerjasama antara mereka menjadi mungkin dan selamat.

The fact that women stimulate the procreation instinct in men and vice versa, does not inevitably mean that the stimulation will exist whenever a man meets a woman. Rather, it means that fundamentally they can potentially stimulate the instinct in each other when they meet which may result in sexual relations. However, they may meet and not stimulate the instinct, such as when meeting for trading or to conduct an operation on a patient, or for attending circles for knowledge, etc. In all these cases and others, the possibility of stimulating the sexual instinct still remains. However, the presence of the possibility, does not mean the presence of excitement. Excitement occurs once they view each other from the male-female angle instead of the view of preservation of the human race. Therefore, the fact that the woman and the man stimulate this instinct in each other should not become a reason to seclude the woman from the man completely. In other words, it is incorrect to make the possibility of arousing the procreation instinct prevent men and women from meeting together in public life and from co-operating amongst each other. Rather, they must meet in public life, and they must co-operate amongst each other, for their co-operation is essential for society and public life. Such cooperation, however, can not be achieved except with a system that regulates the relationships between them. This system must emanate from the view that the relationship between males and females is meant to preserve the human race. By this system, the meeting of men and women in public life and co-operation between them becomes possible and safe.

Satu-satunya sistem yang menjamin kehidupan yang aman dan menyusun hubungan lelaki-wanita secara semula jadi ialah sistem yang berasaskan kerohanian dan yang kriterianya ialah Ahkam Shariyah (hukum-hakam syarak), termasuk hukum-hukum yang mencapai nilai etika. Sistem sedemikian ialah sistem sosial dalam Islam. Islam memandang manusia, sama ada lelaki atau wanita, sebagai makhluk yang mempunyai naluri, perasaan, kecenderungan dan akal. Sistem Islam membenarkan manusia menikmati keseronokan hidup. Ia tidak mencela manusia kerana mengambil daripada kehidupan bahagian yang terbesar yang dapat diambilnya. Namun, ia menganggap bahawa perkara ini dilaksanakan dengan cara yang melindungi masyarakat dan komuniti, serta membolehkan manusia melangkah untuk mencapai ketenteraman. Sistem Sosial dalam Islam ialah satu-satunya sistem sosial yang benar (dengan andaian bahawa sistem-sistem sosial lain wujud). Ini kerana beberapa ciri: Ia memandang naluri untuk berkembang biak sebagai bertujuan memelihara kelangsungan bangsa manusia; ia menyusun hubungan lelaki-wanita dengan tepat, dengan menjamin bahawa naluri ini berjalan hanya mengikut laluan semula jadinya, sekali gus memenuhi tujuan Allah menciptakan manusia. Pada masa yang sama, ia menyusun hubungan antara lelaki dan wanita serta menjadikan pengaturan hubungan lelaki/wanita sebahagian daripada hubungan tersebut, dengan menjamin kerjasama antara lelaki dan wanita yang menghasilkan kebaikan untuk komuniti, masyarakat dan individu. Pada masa yang sama, ia menjamin tercapainya nilai etika. Ia menjadikan keredaan Allah (SWT), yang merupakan cita-cita tertinggi, sebagai pengawal kerjasama tersebut. Ini memastikan bahawa ketakwaan dan kesucian menentukan cara hubungan antara kedua-dua jantina dalam kehidupan ini, dan memastikan bahawa gaya serta cara hidup tidak sekali-kali bercanggah dengan cara ini.

The only system that guarantees a peaceful life and organises man-woman relations naturally is that whose basis is spirituality and whose criterion is the Ahkam Shariyah (divine rules), including the rules that achieve the ethical value. Such a system is the social system in Islam. Islam looks upon humans, be they men or women, as humans with instincts, sentiments, inclinations and a mind. The Islamic system permits the human to enjoy the pleasures of life. It does not denounce the human for taking from life the greatest share He can. It assumes, however, that this be carried out in such a way that protects the community and the society, and enables the human to proceed to achieve tranquillity. The Social system in Islam is the only correct social system (assuming that other social systems exist). This is due to several features: It views the procreation instinct as being for the purpose of preserving the human race; it accurately organises male-female relations whereby it guarantees that this instinct proceeds only in its natural course, thus fulfilling the purpose for which Allah created the human. At the same time it organises the relations between men and women and makes the regulation of the male/ female relationship a part of these relations, whereby it guarantees co-operation between men and women which produces goodness for the community, society and the individual. At the same time, it guarantees the achievement of the ethical value. It makes the pleasure of Allah (swt), which is the ideal, the controller of such co-operation. This ensures that piety and purity decide the method of the relations between the two sexes in this life, and ensures that the styles and means in life do not in any way contradict with this method.

Islam membatasi hubungan seksual, iaitu hubungan antara lelaki dan perempuan, hanya kepada perkahwinan dan hamba sahaya perempuan (gundik). Sebarang hubungan di luar dua perkara ini dianggap sebagai jenayah yang mesti dihukum dengan berat. Adapun jenis-jenis hubungan lain yang merupakan manifestasi lahiriah naluri untuk berketurunan, seperti keibubapaan, keanakan, persaudaraan, dan kewapakan, maka ia dibenarkan dan dianggap sebagai hubungan kekeluargaan yang haram untuk dikahwini. Islam juga membenarkan bagi wanita perkara-perkara yang dibenarkan bagi lelaki, seperti menjalankan perniagaan dan perindustrian, bercucuk tanam, menghadiri kelas-kelas ilmu, bersolat, menyampaikan dakwah, dan sebagainya.

Islam restricted sexual relations i.e. the male-female relations between the man and woman to marriage and concubines. Any relation outside of these two is considered a crime that must be punished severely. As for other kinds of relations which are of the external manifestations of the procreation instinct, such as, parenthood, childhood, brotherhood, unclehood, they are allowed and considered of the unmarriageable kinship. Islam permitted for women matters which it allowed for men, such as practising trade and industry, farming, attending classes of knowledge, praying, carrying the Da'wah, etc.

Islam menjadikan kerjasama antara lelaki dan wanita dalam urusan kehidupan dan dalam hubungan antara sesama manusia sebagai satu realiti dalam semua urusan. Kesemuanya adalah hamba Allah (SWT), dan kesemuanya bekerjasama dalam beribadah kepada-Nya (SWT) dengan kebaikan, dan dalam takut kepada-Nya (SWT). Ayat-ayat itu datang untuk menyeru manusia kepada Islam, tanpa mengira sama ada mereka lelaki atau wanita. Allah (SWT) berfirman,

Islam made co-operation between men and women in life's affairs and in the peoples relations among themselves a fact in all dealings. All are the servants of Allah (swt) and all co-operate in worshipping Him (swt) in goodness, and in fearing Him (swt). The Ayat came to address humans with regards to inviting them to Islam irrespective of the fact that they are men or women. Allah (swt) says,

"Katakanlah, wahai manusia, sesungguhnya aku adalah utusan Allah kepada kamu semua." {Al-A'raf: 158} dan,

“Say, Oh people, I am the Messenger of Allah to you all”. [Al- Araf: 158] and,

"Wahai manusia, bertakwalah kepada Tuhan kamu." [An-Nisa: 1] Berkenaan dengan hukum-hukum Islam, ayat ini ditujukan kepada orang-orang beriman. Allah (SWT) berfirman:

“Oh people fear your Lord”. [An- Nisa: 1] With regard to the rules of Islam, the Ayat addressed the believers. Allah (swt) said:

"Wahai orang-orang yang beriman, penuhilah seruan Allah dan Rasul apabila dia menyeru kamu kepada sesuatu yang menghidupkan kamu". [Al-Anfal: 24] Ayat ini telah diturunkan untuk merangkumi lelaki dan perempuan. Dia, (SWT) berfirman:

“Oh you who believe, answer the call of Allah and the Messenger when He calls you to that which gives you life”. [Al- Anfal: 24] The Ayat have been revealed to include men and women. He, (swt) said:

"Puasa itu diwajibkan atas kamu" [Al-Baqarah: 183] dan firman-Nya,

“Fasting is prescribed upon you” [Al- Baqarah: 183] and said,

"Dirikanlah solat," [Al-An'am: 72] "Ambillah sebahagian dari harta mereka," [At-Taubah: 103] dan,

“Establish Salat, [Al- Anam: 72] “Take from their wealth,” [At- Tauba: 103] and,

Sedekah (zakat) hanya untuk orang-orang fakir dan miskin". [At-Taubah: 60] Dia (SWT) berfirman:

Sadaqat (zakat) is only for the poor and the needy”. [At- Tauba: 60] He, (swt) said:

"Dan orang-orang yang menyimpan emas dan perak". [At-Taubah: 34] Dia (SWT) berfirman,

“And those who hoard gold and silver”. [At- Tauba: 34] He (swt) said,

"Perangilah orang-orang yang tidak beriman kepada Allah dan hari akhirat" [At-Taubah: 29] dan,

“Fight those who believe not in Allah and the Day of Judgement”. [At- Tauba: 29] and,

"Wahai orang-orang yang beriman, janganlah kamu jadikan bapa-bapa dan saudara-saudara kamu sebagai pemimpin jika mereka memilih kekufuran atas keimanan." [At-Taubah: 23] Ayat-ayat ini, di antara banyak yang lain, bersifat umum dan ditujukan kepada lelaki dan perempuan. Melaksanakan perintah-perintah ini mungkin melibatkan pertemuan antara lelaki dan perempuan, termasuk perintah-perintah yang dilaksanakan secara individu, seperti solat. Ini membuktikan bahawa Islam membenarkan lelaki dan perempuan untuk bertemu bagi menunaikan apa sahaja hukum yang diperintahkan kepada mereka, dan amalan-amalan yang perlu mereka laksanakan. Namun, Islam mewajibkan beberapa langkah berjaga-jaga terhadap apa sahaja yang boleh membawa kepada hubungan seksual yang haram atau yang boleh mengalihkan lelaki dan perempuan daripada sistem khusus yang Allah (SWT) tetapkan untuk mengawal hubungan seksual. Islam sangat tegas dalam mematuhi langkah-langkah berjaga-jaga ini. Oleh itu, ia mewajibkan kesucian diri, serta mewajibkan penggunaan setiap kaedah, gaya atau cara yang boleh membawa kepada perlindungan kesucian dan akhlak. Ini kerana apa sahaja yang diperlukan untuk menunaikan sesuatu kewajipan adalah wajib. Untuk mencapai matlamat ini, Ia menetapkan beberapa hukum syariah (Ahkam Shar'iah) tertentu. Antaranya ialah:

“Oh you who believe, take not your fathers and brothers as allies if they choose Kufr over Iman”. [At- Tauba: 23] These Ayat, among many others, are general, and address men and women. Carrying out these commands might encompass the meeting between men and women, including the commands that are performed individually, such as, Salah. This, therefore, proves that Islam permitted men and women to meet to fulfil whatever rules it commanded them with, and actions that they have to carry out. However, Islam mandated certain precautions against anything that would lead to an illegal sexual relationship or divert men and women from the specific system Allah (swt) mandated to control the sexual relationship. Islam is very strict in observing these precautions. Thus, it made chastity mandatory, as well as obliging the use of every method, style or means that would lead to the protection of chastity and morals. This is due to the fact that anything that is necessary for the fulfilment of an obligation is an obligation. To achieve this goal, it determined certain divine rules (Ahkam Shar’iah). Some of which are:

1. Ia memerintahkan lelaki dan wanita untuk menundukkan pandangan. Allah (SWT) berfirman,

1. It commanded men and women, to lower their gaze. Allah (swt) said,

"Katakanlah kepada orang-orang beriman lelaki, supaya mereka menundukkan pandangan mereka dan memelihara kemaluan mereka. Yang demikian itu lebih suci bagi mereka; sesungguhnya Allah Maha Mengetahui apa yang mereka kerjakan. Dan katakanlah kepada orang-orang beriman perempuan, supaya mereka menundukkan pandangan mereka dan memelihara kemaluan mereka..." [An-Nur: 30] 2. Baginda (Allah) memerintahkan wanita supaya memakai pakaian yang sopan, yang menutup dan menyembunyikan semua bahagian yang menarik, kecuali yang zahir (kerana keperluan), dan supaya mereka melabuhkan pakaian mereka ke atas tubuh supaya ia menutupi bahagian-bahagian tersebut. Allah (SWT) berfirman:

“Tell the believing men to lower from their gaze and to protect their private parts. That is better for them, Allah knows the details of what they do. And tell the believing women to lower from their gaze and protect their private parts”.[An- Nur: 30] 2. It commanded women to wear modest clothes that cover and hide all places of charm except what is apparent (by necessity) and to drape their clothes over them so as to cover them. Allah (swt) said:

"Dan janganlah mereka menampakkan perhiasan mereka kecuali yang (biasa) nampak daripadanya. Dan hendaklah mereka menutupkan kain kudung mereka hingga menutupi dada (jaib) mereka dengan tudung (khimar) mereka." [An-Nur: 31] Dia (SWT) juga berfirman:

“And they are not to show their charm except that which is apparent. And let them cover their chests and necks (jaibs) with their head covers (khimars)”. [An- Nur: 31] He (swt) also said:

"Wahai Nabi, katakanlah kepada isteri-isterimu dan anak-anak perempuanmu serta wanita-wanita orang beriman supaya mereka melabuhkan jilbab mereka" [Al-Ahzab: 59] Maksudnya, mereka tidak boleh mendedahkan tempat-tempat perhiasan mereka, kecuali yang zahir, iaitu wajah dan tangan. Khimar ialah penutup kepala dan jaib ialah baju, iaitu bukaan baju dari leher hingga ke dada. Dengan erti kata lain, hendaklah mereka meletakkan khimar mereka menutupi leher dan dada mereka. Idnaa' bagi jilbab ialah melabuhkan pakaian ke bawah.

“Oh Prophet tell your wives and daughters and the women of the believers to drape down their outer clothes (Jilbab)”. [Al- Ahzab: 59] Meaning, they are not to show the places of their charm, except that which is apparent i.e. the face and the hands. Khimar is the head cover and Jaib is the shirt. i.e. the shirt opening from the neck to the chest. In other words, let them place their Khimar over their necks and chests. Idnaa of the Jilbab is to drape the dress down.

3. Ia melarang wanita daripada bermusafir dari satu tempat ke tempat lain lebih daripada sehari semalam tanpa mahram (lelaki yang haram dinikahi). Rasulullah ﷺ bersabda: "Tidak halal bagi seorang wanita yang beriman kepada Allah dan Hari Akhirat untuk bermusafir sehari semalam kecuali bersama mahram."

3. It forbade the woman from travelling from one place to another for over one day and one night without a Mahram (unmarriageable man). The Messenger (pbuh) said: “It is not permitted for a woman who believes in Allah and the Day of Judgement to travel one night and one day except with a mahram”.

4. Islam melarang seorang lelaki dan seorang wanita berkhalwat (Khulwahy) kecuali dengan ditemani Mahram. Rasulullah ﷺ bersabda: "Tidak boleh seorang lelaki berkhalwat (Khulwahy) dengan seorang wanita tanpa Mahramnya." Ibn Abbas meriwayatkan bahawa beliau mendengar Nabi ﷺ menyampaikan ucapan, dan baginda ﷺ bersabda: "Tidak boleh seorang lelaki berkhalwat (Khulwahy) dengan seorang wanita kecuali bersama Mahramnya. Dan tidak boleh seorang wanita bermusafir kecuali bersama Mahramnya." Mendengar hal itu, seorang lelaki bangun dan berkata: "Wahai Rasulullah, isteri saya keluar untuk menunaikan Haji, dan saya telah diwajibkan berperang dalam peperangan sekian dan sekian." Rasulullah ﷺ bersabda: "Pergilah, dan tunaikanlah Haji bersama isterimu." 5. Islam melarang wanita keluar dari rumahnya tanpa izin suaminya. Oleh kerana suami mempunyai hak ke atas isterinya, dia tidak boleh keluar dari rumah suaminya tanpa izinnya. Jika dia keluar tanpa izinnya, dia dianggap seorang yang derhaka dan oleh itu nusyuz (Nashiz), yang tidak berhak menerima nafkah (Nafaqah). Ibn Buttah meriwayatkan dalam "Woman's Rules" daripada Anas bahawa seorang lelaki bermusafir ke luar bandar dan menghalang isterinya daripada keluar dari rumah. Kemudian bapanya jatuh sakit. Dia memohon kebenaran Rasulullah ﷺ untuk menziarahi bapanya yang sakit. Rasulullah ﷺ menjawab: "Bertakwalah kepada Allah dan jangan engkau derhaka kepada suamimu." Kemudian bapanya meninggal dunia. Dia memohon kebenaran Rasulullah ﷺ untuk menghadiri pengebumiannya. Baginda ﷺ bersabda: "Bertakwalah kepada Allah dan jangan engkau derhaka kepada suamimu." Lalu Allah (SWT) mewahyukan kepada Nabi ﷺ bahawa Aku telah mengampuninya kerana ketaatannya kepada suaminya.

4. It forbade a man and a woman to be in seclusion (Khulwahy) except in the company of a Mahram. The Messenger (pbuh) said: “No man should be in seclusion (Khulwahy) with a woman without her Mahram.” Ibn Abbas reported that He heard the Prophet (pbuh) give a speech in which He (pbuh) said: “No man should be in seclusion (Khulwahy) with a woman except with her Mahram. Also no woman is to travel but with her Mahram.” Upon hearing this, a man stood up and said: “Oh Messenger of Allah, my wife is out to perform Hajj and I have been conscripted in such and such battle”. The Messenger (pbuh) said: “Go and perform Hajj with your wife.” 5. Islam forbade the woman to leave her house without her husband's permission. Since He has rights on her, she is not to leave his house without his permission. If she leaves without his permission, she is considered disobedient and therefore rebellious (Nashiz), who does not deserve financial support (Nafaqah). Ibn Buttah reported in “Woman's Rules” from Anas that a man travelled out of town and prevented his wife from leaving the house. Then her father became ill. She asked the Messengers (pbuh) permission to visit her sick father. The Messenger (pbuh) replied: “Fear Allah and do not disobey your husband”. Later on her father died. She asked the Messenger's (pbuh) permission to attend his funeral. He (pbuh) said: “Fear Allah and do not disobey your husband”. Then Allah (swt) revealed to the Prophet (pbuh) that I have forgiven her due to her obedience to her husband.

6. Islam memisahkan masyarakat wanita daripada masyarakat lelaki dalam kehidupan peribadi dan di masjid, sekolah serta tempat-tempat sewaktu dengannya. Maka Islam menjadikan wanita hidup bersama wanita dan lelaki hidup bersama lelaki. Islam juga menjadikan saf wanita di belakang saf lelaki dalam solat, dan wanita hendaklah hidup bersama wanita atau mahram. Oleh itu, wanita boleh menguruskan urusan kehidupan awamnya seperti jual beli dan yang seumpamanya, kemudian kembali untuk hidup bersama wanita atau mahram.

6. Islam made the community of women separated from the community of men in private life and in the Mosques, schools and their likes. So it made the woman live among women and the men among men. It also made the lines of women behind the lines of men in prayer, and the woman is to live with women or a Mahram. So, the woman would perform her public life affairs such as buying and selling and the like then go afterwards to live with women or a Mahram.

7. Islam berusaha mengekalkan hubungan kerjasama antara lelaki dan wanita secara terbuka dalam semua urusan. Islam tidak membenarkan hubungan tersebut dijalankan secara sulit, seperti saling berkunjung antara lelaki dan wanita yang bukan mahram, serta keluar bersama. Ini kerana tujuan kerjasama tersebut ialah agar wanita dapat menunaikan hak dan urusannya serta menjaga tanggungjawabnya.

7. Islam endeavoured to maintain the co-operative relation between men and women public in all transactions. It did not allow such relation to be private such as exchanging visits among the non-Mahram men and women, and going out together. This is due to the fact that the purpose of this co-operation is for the woman to fulfil her rights and affairs as well as take care of her obligations.

Dengan peraturan-peraturan sebegini, Islam telah mengambil langkah berjaga-jaga untuk mencegah pertemuan lelaki dan wanita daripada bertukar menjadi pertemuan seksual, supaya ia kekal sebagai pertemuan untuk kerjasama, untuk menunaikan kepentingan dan membolehkan pelaksanaan tanggungjawab. Oleh itu, Islam mengatur hubungan yang terhasil daripada kepentingan individu, sama ada lelaki atau wanita, apabila kedua-duanya bertemu. Islam juga mengatur hubungan yang terhasil daripada pertemuan lelaki dan wanita, seperti nafkah, pengasuhan, perkahwinan, dan lain-lain. Rawatan Islam ini mengehadkan pertemuan kepada hubungan yang untuknya ia diadakan, dan menghalangnya daripada bertukar menjadi pertemuan seksual.

With such rules, Islam took precautions to prevent the meeting of men and women from turning into sexual encounters, in order to continue as meetings of co-operation, to discharge interests and allow the performance of duties. Therefore, Islam treated the relations that result from the interests of individuals, men or women, when the two meet. It also treated the relations that result from the meeting of men and women, such as, financial support, parenting, marriage, etc. Islam's treatment restricts meeting to the relations for which they were made, and it keeps them from turning into sexual encounters.