Het succes of falen van een economisch systeem zou gemeten moeten worden aan de hand van de directe impact die het heeft op het leven van de mensen die onder dat economische systeem leven. Maatstaven voor economische groei, vermogensopbouw en financiële stabiliteit zouden gecorreleerd moeten worden aan de nood van de mensen in de samenleving. De impact van het economische systeem, in dit geval het kapitalisme, zou gemeten moeten worden aan de hand van het niveau van veiligheid en tevredenheid dat aan de mensen wordt geboden. De veiligheid en tevredenheid worden verder gemeten in termen van voedselzekerheid, onderwijszekerheid, gezondheidszekerheid en fysieke veiligheid. Een andere maatstaf voor de stabiliteit van het systeem is de morele, ethische en ideologische overtuiging en het vertrouwen in de economische basis.

The success or failure of an economic system should be measured by the direct impact it has on the life of the people who live under that economic system. Measures of economic growth, wealth expansion, and financial stability should be correlated to the plights of people in the society. The impact of the economic system, in this case capitalism, should be measured by the level of security and satisfaction provided to the people. The security and satisfaction are further measured in terms of food security, education security, health security, and physical security. Another measure of the stability of the system is the moral, ethical, and ideological conviction and trust in the economic foundation.

Twee grote systemen hebben het wereldtoneel in de afgelopen honderd jaar gedomineerd, namelijk het kapitalisme en het socialisme. Het socialisme stortte voor het einde van de twintigste eeuw in met een volledig falen en zal daarom in dit boek niet worden besproken, behalve waar dit nodig is om een concept te verduidelijken.

Two major systems have dominated the world arena in the last one hundred years, namely, capitalism and socialism. Socialism collapsed before the end of the twentieth century with a complete failure and hence will not be discussed in this book except where it is needed to clarify a concept.

Na de ineenstorting van het socialisme ging het kapitalisme de hele wereld domineren; verschillende vormen van kapitalisme bestaan in verschillende delen van de wereld. Zelfs het socialistische China heeft een socialistische variant van het kapitalisme aangenomen. Na de ineenstorting van het Sovjet-Leninistische socialisme was het kapitalisme het tijdperk van de wereldeconomie binnengegaan, officieel beter bekend als globalisering. Globalisering breidde de impact en invloed van het kapitalisme uit naar bijna elke hoek van de wereld. De meest recente financiële crisis, die in de Verenigde Staten begon, verspreidde zich naar Europa, Japan, China, het Midden-Oosten en Afrika. Het onderzoek naar de impact van het kapitalisme is niet beperkt tot een specifieke natie; de impact ervan wordt juist wereldwijd waargenomen.

After the collapse of socialism, capitalism proceeded to dominate the entire globe; different flavors of capitalism exist in different parts of the world. Even socialist China has adopted a cocialist brand of capitalism. After the collapse of Soviet Leninist socialism, capitalism had entered the era of global economy, more officially known as globalization. Globalization extended the impact and influence of capitalism to almost every corner of the world. The most recent financial crisis, which started in the United States, rippled through Europe, Japan, China, the Middle East, and Africa. The study of the impact of capitalism is not constrained to a particular nation; rather its impact is observed globally.

De verantwoordelijkheid van het kapitalisme voor de economische situatie van de wereld in het algemeen is een erkend feit. Globalisering heeft het wereldwijde kapitalisme tot het de facto economische systeem van de wereld gemaakt. De activiteiten van de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de twee belangrijkste instrumenten van de kapitalistische wereld, zijn direct en indirect verantwoordelijk voor de economische omstandigheden in de ontwikkelingswereld.

The responsibility of capitalism to the economic situation of the world at large is an acknowledged fact. Globalization has made world capitalism the de facto economic system of the world. The activities of the World Bank and the International Monetary Fund (IMF), the two main instruments of the capitalist world, are directly and indirectly responsible for the economic conditions in the developing world.

De relatie tussen armoede in de wereld op grote schaal en het kapitalistische instrument, het IMF, weerspiegelt zich in talrijke gevallen en verhalen. Een van dergelijke gevallen komt duidelijk naar voren in de recente rijstcrisis in Haiti. De rijstcrisis in Haiti wordt verteld in een aangrijpend artikel, gepubliceerd door Inter Press Service (IPS), een communicatie-instelling met een focus op ontwikkeling en globalisering in het zuiden62.

The relation between poverty in the world at large and the capitalist instrument, the IMF is reflected in numerous cases and stories. One of such cases stands clear in the recent Haiti rice crisis. The Haiti rice crisis is narrated in a moving article, published by Inter Press Service (IPS), a communication institution with focus on development and globalization in the south62.

Het artikel rapporteert over een vrouw met drie kinderen die zegt dat ze geen rijst meer kan betalen om haar drie kinderen te voeden in een land dat ooit een van de grootste rijstproducenten ter wereld was. De moeder van drie legt het dilemma uit: een klein blikje rijst alleen al kost vijfenzestig cent, olie kost vijfentwintig cent, en houtskool kost vijfentwintig cent. Met een dollar en vijfentwintig cent (de absolute armoedegrens vastgesteld door de VN) kun je niet eens een rijstmaaltijd maken voor één kind. Haïti, het armste land van de hemisfeer, importeert het grootste deel van het voedsel dat het consumeert; dit is het resultaat van vrijemarktbeleid dat de nationale productie heeft ondermijnd. De president van Haïti, René Préval, erkende dat “goedkope geïmporteerde rijst de nationaal geteelde rijst vernietigde”. Dertig jaar geleden produceerde Haïti bijna alle rijst die het consumeerde. Maar eind jaren tachtig overspoelde goedkope geïmporteerde Amerikaanse rijst het land nadat een militaire junta begon met het liberaliseren van de economie met steun van het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

The article reports on a woman with three children who says that she can no longer afford to purchase rice to feed her three children in a country which once was one of the largest rice producers in the world. The mother of three explains the dilemma: a little can of rice alone costs sixty-five cents, oil is twenty-five cents, and charcoal is twenty-five cents. With dollar twenty-five cents (the absolute poverty line set by the UN), you can’t even make a rice meal for one child. Haiti, the hemisphere’s poorest country, imports most of the food it consumes; this is the result of free-market policies that have undermined national production. The president of Haiti René Préval recognized that “cheap imported rice destroyed nationally grown rice”62. Thirty years ago, Haiti produced nearly all the rice it consumed. But in the late 1980s, cheap imported US rice flooded the country after a military junta began liberalizing the economy with support from the International Monetary Fund (IMF).

De eerste ladingen geïmporteerde rijst werden begeleid door gewapende konvooien. Rijstboeren beschouwden de geïmporteerde Amerikaanse rijst als een bedreiging voor hun productie en levensonderhoud. Zo bleek later, hun zorgen waren terecht. In 1994 verlaagde een door het IMF gesponsord plan de tarieven op geïmporteerde rijst van 35% naar 3%, het laagste in de regio. In één jaar tijd verdubbelde de hoeveelheid rijstimport.

The first batches of imported rice were escorted by armed convoys. Rice farmers regarded the imported US rice as a threat to their production and livelihoods. As it turned out, their concerns were justified. In 1994, an IMF-sponsored plan cut tariffs on imported rice from 35% to 3%, the lowest in the region. In one year, the amount of rice imports doubled.

Terwijl de Amerikaanse overheid haar eigen rijstboeren subsidieert, werd haar Haïtiaanse tegenhanger verboden dit te doen onder de voorwaarden van hun overeenkomst met het IMF. In de afgelopen twintig jaar is de rijstproductie in Haïti gehalveerd, terwijl import nu de markt domineert. Voor veel mensen in Haïti zijn ondervoeding en hongersnood de enige resterende optie.

While the US government subsidizes its own rice farmers, its Haitian counterpart was prohibited from doing so under the terms of their agreement with the IMF. Over the last twenty years, rice production in Haiti has been cut in half, while imports now dominate the market. For many people in Haiti, undernutrition and starvation is the only remaining option.

Tegen het einde van de twintigste eeuw werd geschat dat twintig tot dertig miljoen mensen wereldwijd hun land hadden verloren onder de impact van handelsliberalisering en exportlandbouw63. Het Amerikaanse internationale voedselhulpprogramma, dat in 1954 werd geformaliseerd als Public Law 480, domineerde het landschap van de voedselhandel gedurende de daaropvolgende twee decennia. Door de VS beheerde voedseloverschotten werden verdeeld onder staten die werden beschouwd als toekomstige klanten. Dit regime van voedselexport ondermijnde inderdaad lokale boeren met goedkope basisvoedingsmiddelen64.

By the end of the twentieth century, twenty to thirty million people around the world were estimated to have lost their land under the impact of trade liberalization and export agriculture63. The US international food aid program, formalized in 1954 as Public Law 480, dominated the food trade landscape over the next two decades. US-managed food surpluses were distributed to states regarded as future customers. This food export regime indeed undermined local farmers with low-priced staple foods64.

De belangrijkste instrumenten voor het beïnvloeden van de lokale economieën wereldwijd zijn de Wereldbank en het IMF geweest via wat bekend staat als de Structural Adjustment Programs (SAPs). Geformuleerd als voorwaarden voor leningen, verplichtten SAPs macro-economische beleidswijzigingen die de ontvangende landen dwongen hun handels- en investeringsbeleid te liberaliseren. Als gevolg hiervan verlaagden overheden de tarieven op geïmporteerde goederen, schaften zij subsidies op lokale producten af, in het bijzonder op voedsel, verplaatsten zij grote oppervlakten landbouwgrond naar mijnbouw en olie-exploratie, en stortten zij de landen in moeilijkheden om leningen terug te betalen. Het eindresultaat is afhankelijkheid van geïmporteerde voedingsmiddelen en voorraden door gigantische kapitalistische corporaties.

The main instruments of influencing the local economies worldwide have been the World Bank and the IMF through what is known as the Structural Adjustment Programs (SAPs). Formulated as loan conditions, SAPs mandated macroeconomic policy changes that obligate recipient nations to liberalize their trade and investment policies. As a result, governments reduced tariffs on imported goods, lifted subsidies on local products, particularly food, moved large acreage land from farming into mining and oil exploration, and plunged the nations into difficulty to repay loans. The end result is dependence on imported foods and supplies by giant capitalist corporations.

De dominantie van het kapitalisme in de wereld en de impact ervan op de wereldwijde economische omstandigheden zijn waarneembaar in de wijdverspreide armoede, honger, gezondheidsepidemieën en veel meer.

The dominance of capitalism in the world and its impact on world economic conditions are observed in prevalent poverty, hunger, health epidemics, and much more.

De discussie over de basisprincipes van het kapitalisme en de politieke economie ervan heeft verschillende gebreken en tekortkomingen in de kern van het systeem aan het licht gebracht, in het bijzonder de principes van schaarste, waarde, prijs en privébezit. De implementatie van een systeem met grote gebreken zal naar verwachting in de loop van de tijd verschillende anomalieën, crises en valkuilen veroorzaken in het leven van de mensen die onder een dergelijk systeem leven. Deze conclusie volgt uit het fout-fout-falen-model dat in sectie 2 is besproken. Het wordt ook ondersteund door observaties en statistieken en gegevens uit het echte leven.

The discussion of the basic principles of capitalism and its political economy revealed several defects and flaws at the core of the system, particularly the principles of scarcity, value, price, and private ownership. The implementation of a system with major flaws is expected to produce over time several anomalies, crises, and pitfalls in the life of people living under such system. This conclusion follows from the fault-error-failure model discussed in section.2. It is also supported by observations and real-life statistics and data.

In de volgende secties zullen we feitelijke gegevens onderzoeken van de hedendaagse wereldomstandigheden onder het kapitalistische economische systeem. De gegevens tonen aan dat de theoretische gebreken van de belangrijkste economische principes hebben geleid tot ernstige fouten die voortdurend enorme catastrofale effecten veroorzaken op een zeer groot deel van de wereldbevolking. Voortdurende pogingen en gedwongen interventies via reddingsoperaties (bailouts) en de overheidsopkoop van falende economische entiteiten worden nagestreefd om de impact van de crisis te beperken, in de hoop een volledige ineenstorting en het falen van het gehele systeem van het kapitalisme te voorkomen.

In the next sections, we will examine actual data from the contemporary world conditions under capitalist economic system. The data shows that the theoretical flaws of the major economic principles have led to serious errors that continue to cause huge catastrophic effects on very large segment of the population in the world. Continuous attempts and forced intervention through bailouts and government buyout of failing economic entities are sought to contain the impact of the crisis, hoping to prevent a complete collapse and failure of the entire system of capitalism.