Houd er rekening mee dat het hoofddoel van de islamitische politieke economie is om te voorzien in de basisbehoeften van elk individu en om elk individu in staat te stellen zijn luxebehoeften te bevredigen. Vanuit islamitisch perspectief zijn de basisbehoeften van ieder mens hetzelfde, ongeacht de plaats of de tijdperk waarin de mensen leven. Deze behoeften zijn direct gerelateerd aan het overleven en het welzijn van mensen. De islam erkent deze behoeften en maakt ze tot een recht voor ieder individu. In essentie zijn de basisbehoeften van een mens voedsel en water, kleding, veilige huisvesting en gezondheid; sommigen mogen aanvoeren dat gezondheid een bijproduct is van de andere basisbehoeften (voedsel, kleding en huisvesting). Naast deze behoeften streven mensen naar een comfortabeler en luxer leven, wat in de islam volkomen acceptabel is.

Recall that the main objective of the Islamic political economy is to satisfy the basic needs of each individual and to enable each individual to satisfy his luxury needs. From the Islamic perspective, the basic needs of any human are the same irrespective of the place or the time era the people live in. These needs are directly related to the survival and the well-being of people. Islam recognizes these needs and makes them a right for each and every individual. Essentially, the basic needs of a human are the food and water, clothing, secure housing, and health; some may argue that health is a by-product of the other basic needs (food, clothing, and housing). Beyond these needs, human strive for more comfortable and luxurious life, which is perfectly all right in Islam.

In een verwijzing naar de basisbehoeften van individuen wordt verslagen dat de Profeet Muhammad ﷺ zei: “Wie zijn dag eindigt met veiligheid in huis, uitstekende gezondheid en voldoende voedsel, is een persoon die alles heeft verkregen wat hij in het leven nodig heeft.”146 Deze overlevering door de Profeet ﷺ geeft aan dat voedsel, een veilig onderdak en gezondheid de essentiële zaken van het leven vormen die ieder individu moet bereiken. Een verwijzing naar kleding als een basisbehoefte wordt gevonden in soera Albaqara (hoofdstuk 2, vers 233): “De vader van het kind zal op een redelijke basis opdraaien voor de kosten van het voedsel en de kleding van de moeder.” Hoewel de verwijzing betrekking heeft op een verantwoordelijkheid van het gezinstype, is de context gerelateerd aan de behoeften van een individu. Islam maakt het daarom tot een must dat ieder individu in de samenleving voldoende voedsel, voldoende kleding, veilig huisvesting en gezondheidsbescherming ontvangt. Naast deze basisbehoeften zou ieder individu toegang moeten hebben tot de middelen en hulpbronnen die hem in staat stellen om meer van de luxueuze behoeften na te streven.

In a reference to the basic needs of individuals, it is reported that Prophet Mohammad (PBUH) said, “Whoever ends his day, with security at home, splendid health, and enough food, is a person who obtained all that he needs in life.”146 This narration by the Prophet indicates that food, secure shelter, and health constitute the essentials of life which each and every individual must attain. A reference to clothing as a basic need is found in Surah Albaqara (chapter 2, verse 233): “The father of the child shall bear the cost of the mother’s food and clothing on a reasonable basis.” Although the reference is to a family type responsibility, but the context is related to the needs of an individual. Thus Islam makes it a must that each and every individual in the society receives sufficient food, sufficient clothing, secure housing, and health protection. Beyond these basic needs, each individual should have access to the tools and resources which enable him to seek more of the luxurious needs.

De islamitische benadering van de volledige bevrediging van de basisbehoeften van de mens verschilt fundamenteel van de benadering van de socialisten of kapitalisten. De socialisten richtten zich op de gelijkheid van eigendom, in plaats van op de vereiste om de basisbehoeften van de mensen te vervullen. De socialisten zouden de doelstellingen van de politieke economie nog steeds als bereikt beschouwen, zelfs wanneer de mensen in de samenleving tekortschieten in het bevredigen van hun basisbehoeften, terwijl zij wel genieten van gelijk eigendom van de productiemiddelen. In theorie kan men verwachten dat deze gelijkheid van eigendom van nature leidt tot de bevrediging van de basisbehoeften; de praktijk bewijst echter het tegendeel. Onder het leiderschap van socialisten in de Sovjet-Unie garandeerde het publieke eigendom van de productiemiddelen niet de bevrediging van de behoeften van individuen. De Sovjet-Unie leed onder grote armoede en miljoenen mensen misten enkele van de basisbehoeften en essentiële zaken van het leven, zoals voedsel, gezondheidszorg en onderdak. We moeten ons er altijd van bewust zijn dat deze behoeften de behoeften zijn van specifieke individuen en dat het het recht van ieder is om deze behoeften te vervullen. En deze behoeften moeten rechtstreeks worden aangepakt; ze zouden niet moeten worden behandeld als een bijproduct van een ander doel. In het geval van het socialisme werd aangenomen dat de gelijkheid van eigendom van de productiemiddelen automatisch voorziet in de behoeften van individuen. De praktijk van het socialisme in de Sovjet-Unie en China bewees dat deze aanname onjuist was.

The Islamic approach to the complete satisfaction of the basic human needs differs fundamentally from the approach taken by the socialists or capitalists. The socialists focused on the equality of property ownership, rather than the requirement to fulfill the basic needs of the people. The socialists would still consider the objectives of the political economy achieved even when the people in the society fall short of satisfying their basic needs while they enjoy equal ownership of the means of production. In theory, one can expect that this equality of ownership naturally leads to the satisfaction of the basic needs; however, practice proves otherwise. Under the leadership of socialists in the Soviet Union, the public ownership of the means of production did not guarantee the satisfaction of the needs of individuals. The Soviet Union suffered a great deal of poverty and millions of people lacked some of the basics and essentials of life such as food, health care, and shelter. We have to always remember that these needs are needs of specific individuals and it is the right of each to attain these needs. And these needs must be addressed directly; they should not be treated as the by-product of another objective. In the case of socialism, it was assumed that the equality of ownership of the means of production automatically caters for the needs of individuals. The practice of socialism in the Soviet Union and China proved this assumption wrong.

Het kapitalisme maakte een vergelijkbare fout in de zin dat het de bevrediging van de behoeften van mensen liet afhangen van een ander doel. Het hoofddoel dat door de kapitalistische politieke economie wordt nagestreefd, is de economische groei, wat vraagt om een toename van schaarse producten en diensten. De groei van de economie, gemeten in termen van de toename van het bruto binnenlands product (BBP) of het bruto nationaal product (BNP), is het hoofddoel van de kapitalistische politieke economie. De economie onder het kapitalisme raakt in een recessie of depressie wanneer de economische groei vertraagt tot onder een bepaalde waarde. Deze gaat in herstel wanneer de groei gedurende een bepaalde periode weer wordt hervat. Of het nu gaat om een recessie, depressie of herstel, miljoenen mensen kunnen nog steeds een tekort hebben aan de basisbehoeften zoals voedsel, gezondheidsbescherming, onderdak en kleding. Het aantal mensen dat onder een armoedegrens valt (in veel landen minder dan $1,25 per dag verdienen) blijft groeien, zelfs wanneer de algehele gezondheid van de economie in goede staat verkeert. Met andere woorden: de aanname dat hoe meer goederen, diensten en rijkdom de samenleving produceert, hoe groter de kans is dat mensen voldoende voedsel, gezondheidszorg, huisvesting en kleding ontvangen, is onjuist. Dit is bewezen met een overvloed aan gegevens; het eerste deel van dit boek bood alle soorten gegevens en statistieken die deze conclusie ondersteunen. Opnieuw is het kapitalisme, vergelijkbaar met het socialisme, er niet in geslaagd om de essentiële levensbehoeften van elk individu te beschouwen als een doel op zich, dat door de politieke economie nagestreefd zou moeten worden. In plaats daarvan beschouwde het kapitalisme de bevrediging van de behoeften van individuen als een bijproduct van een ander doel, namelijk de economische groei en de toename van de productie.

Capitalism made a similar mistake in the sense that it left the satisfaction of the needs of people to depend on another goal. The main goal pursued by the capitalist political economy is the economic growth which calls for increasing the scarce products and services. The growth of the economy measured in terms of the increase in the gross domestic product (GDP) or gross national product (GNP) is the main objective of the capitalist political economy. The economy under capitalism goes in recession or depression when economic growth slows down below a certain value. It goes into recovery when the growth resumes for a given period of time. Whether in recession, depression, or recovery, millions of people may continue to lack the basic needs of food, health protection, shelter, and clothing. The number of people who fall below a poverty line (earning less than $1.25 a day in many countries) continues to grow even when the overall health of the economy is in good shape. In other words, the assumption that the more goods, services, and wealth the society produces, the more likely for people to receive enough food, health care, housing, and clothing is incorrect. This has been proven with abundance of data; the first part of this book provided all types of data and statistics which support this conclusion. Again, capitalism, similar to socialism, has failed to consider the essentials of life for each individual as an objective that stands on its own, which ought to be pursued by the political economy. Instead, capitalism considered the satisfaction of the needs of individuals as a by-product of another goal, which is the economic growth and the increase of production.

Islam, zoals eerder besproken, behandelde elk individu in de samenleving als een subject dat afzonderlijk moet worden aangesproken. Islam erkende dat de bevrediging van de behoeften van de samenleving als geheel niet noodzakelijkerwijs de bevrediging van de individuele eenheden van die samenleving garandeert. In verwijzing naar dit feit verklaarde de Profeet ﷺ dat een gemeenschap die over voldoende voedsel en middelen beschikt, in een zondige dwaling blijft als ten minste één van haar leden niet genoeg voedsel krijgt (of bij uitstek gezegd: geen onderdak, gezondheidszorg en kleding krijgt). In essentie verdraagt Islam het bestaan van dakloosheid, honger of ziekte in de samenleving niet.

Islam, as discussed earlier, treated each individual in the society as a subject which needs to be addressed on its own. Islam recognized that the satisfaction of the needs of the society at large does not necessarily guarantee the satisfaction of the individual units of that society. In a reference to this fact, the Prophet (PBUH) declared that a community that has plenty of food and resources remains in a sinful error if at least one of its members does get enough food (by the same token he does not get shelter, health care, and clothing). In essence, Islam does not tolerate the existences of homelessness, hunger, or sickness in the society.

Bij het proces van het vervullen van de basisbehoeften van individuen zet de Islam verschillende mechanismen in. Het eerste mechanisme wijst voor elk individu in de samenleving een verantwoordelijke partij toe om te garanderen dat het individu aan zijn of haar basisbehoeften voldoet. Het tweede mechanisme stelt een verplichte fonds in, bekend als armenbelasting (Zakah), dat het eerste mechanisme aanvult en tracht de behoeften van individuen te vervullen. Dit mechanisme wordt verder versterkt door andere vormen van liefdadigheid (Sadaqah). Het derde mechanisme wordt geboden door publieke en staatsbezittingen. Het tweede deel van de doelstellingen van de Islamitische politieke economie, namelijk het bevredigen van meer dan de basisbehoeften, wordt bereikt via privébezit, zoals eerder in dit boek is besproken. Deze mechanismen worden verder besproken en toegelicht in de volgende secties.

In the process of satisfying the basic needs of individuals, Islam deploys several mechanisms. The first mechanism assigns for each individual in the society a responsible party to guarantee that the individual meets his or her basic needs. The second mechanism establishes an obligatory fund, known as Zakah, which augments the first mechanism and seeks to fulfill the needs of individuals. This mechanism is further enhanced by other forms of charity (sadaqat). The third mechanism is provided by the public and state ownerships. The second part of the objectives of the Islamic political economy, which is the satisfaction of more than the basic needs, is achieved through the private ownership as discussed earlier in this book. These mechanisms are further discussed and elaborated in the following sections.

Islam wijst aan elk individu in de samenleving een hiërarchische orde toe om in de basisbehoeften te voorzien. Het eerste niveau van ondersteuning rust op het individu zelf. Islam heeft het een verplichting gemaakt voor bekwame mannen om te werken en te voorzien in hun eigen behoeften en die van hun afhankelijken. Allah (SWT) spoort mensen in soera Al-Mulk (hoofdstuk 67, vers 30) aan om gebruik te maken van de overvloed aan middelen op de aarde; Hij zegt: “Hij is Degene die de aarde aan jullie onderworpen heeft gemaakt (dat wil zeggen: gemakkelijk voor jullie om op te lopen, te leven en landbouw te bedrijven); dus loop op de paden daarvan en eet van Zijn voorziening. En tot Hem zal de Opstanding zijn.” Er wordt overgeleverd dat de Profeet Muhammad ﷺ heeft gezegd: “In plaats van mensen om ondersteuning te vragen, die wel of niet verleend kan worden, zou een man naar buiten moeten gaan en werk moeten zoeken, zoals het halen van hout op zijn rug uit de bossen en het verkopen van hout.”147 Het staat vast dat alle bekwame mannen verplicht zijn om werk te zoeken en te voorzien in hun eigen basisbehoeften en die van degenen die van hen afhankelijk zijn. Deze regel is uitsluitend van toepassing op mannen in de samenleving. Vrouwen in de Islam zijn niet verplicht om te werken om in hun basisbehoeften te voorzien. Islam heeft onderhoud verplicht gesteld voor alle vrouwen, of zij nu in staat zijn om te werken of niet; de ondersteuning van vrouwen valt onder de categorie ondersteuning voor dochters, echtgenotes of moeders. Op dezelfde wijze heeft Islam onderhoud verplicht gesteld (genaamd Nafaqah in islamitische termen) voor alle mannen die niet in staat zijn om te werken vanwege een beperking of het onvermogen om werk te vinden.

Islam assigns for each individual in the society a hierarchical order to take care of his or her basic needs. The first level of support falls upon the individual himself. Islam made it an obligation upon able men to work and provide for themselves and their dependents. Allah (SWT) in Surah Al-Mulk (chapter 67, verse 30) urges people to take advantage of the plenty of resources in the earth; He says, “He it is Who has made the earth subservient to you (i.e. easy for you to walk, to live and to do agriculture on it); so walk in the path thereof and eat of His provision. And to Him will be the Resurrection.” Prophet Mohammad (PBUH) is reported to have said, “Rather than asking people for support, which may or may not be granted, a man should go out and seek work such as bringing wood on his back from the forests and selling wood.”147 It is established that all able men are required to seek work and provide for their own basic needs and for those who depend on them. This rule applies exclusively to males in the society. Women in Islam are not required to work in order to provide for their basic needs. Islam mandated alimony support for all women, whether they are able to work or not; women support comes under the category of support for daughters, wives, or mothers. In the same manner, Islam mandated alimony support (called Nafaqah in Islamic terms) for all men who are unable to work due to disability or being unable to find work.

De armenbelasting (Zakah) is een van de belangrijkste zuilen van de Islam. Er is overgeleverd dat de Profeet Muhammad ﷺ heeft gezegd: “De Islam is gebouwd op vijf”;151 één van de vijf zuilen is de armenbelasting (Zakah). De armenbelasting (Zakah) is een specifiek en duidelijk gedefinieerd deel van het vermogen dat wordt ingehouden op het vermogen van rijke individuen en wordt toegewijd aan de armen. Er is overgeleverd dat de Profeet Muhammad ﷺ tegen zijn metgezel Muath Bin Jabal had gezegd, toen hij hem op een missie naar Yemen stuurde, dat hij de nieuwe moslims moest informeren dat een van hun plichten is om een armenbelasting (Zakah) in te houden uit het vermogen van de rijken en deze aan de armen te geven.152 Om de juiste werking van de armenbelasting (Zakah) te garanderen, heeft de Islam deze vorm van liefdadigheid tot een van de belangrijkste vormen van aanbidding gemaakt die door een moslim wordt uitgevoerd; het wordt in de Koran vaak samen met het gebed genoemd. Bovendien heeft de Islam de staat verplicht om verantwoordelijk te zijn voor het innen van de armenbelasting (Zakah)-gelden en het verdelen van deze gelden volgens vooraf vastgestelde regels van verdeling. De Koran heeft acht categorieën mensen aangewezen die gerechtigd zijn om de armenbelasting (Zakah) te ontvangen.

The Zakah (Obligatory Charity) is one of the main pillars of Islam. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Islam is constructed upon five”;151 one of the five pillars is the Zakah. The Zakah is a particular and well-defined portion of wealth deducted out of the wealth of rich individuals and devoted to the poor ones. It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had told his companion Muath Bin Jabal when he sent him in a mission to Yemen to inform the new Muslims that one of their duties is to deduct a Zakah from the wealth of the rich ones and give it to the poor ones.152 To guarantee the proper functionality of the Zakah, Islam made this form of charity as one of the main forms of worship carried out by a Muslim; it is frequently cited along with the prayer in the Quran. Furthermore, Islam mandated the state to be in charge of collecting the Zakah funds and distributing the funds according to preestablished rules of distribution. The Quran designated eight categories of people who are entitled to receive the Zakah charity.

In soera Al-Tawbah (hoofdstuk 9, vers 60) zegt de Koran: “As-Sadaqât (hier betekent het armenbelasting (Zakah)) zijn slechts voor de Fuqarâ’ (armen), en Al-Masâkin (de zeer armen) en degenen die aangesteld zijn om (de middelen) te innen, en om de harten te winnen van degenen die geneigd zijn (tot Islâm); en om gevangenen vrij te kopen, en voor degenen die in de schulden zitten, en voor de zaak van Allâh (d.w.z. voor Mujâhidûn—degenen die strijden in een heilige strijd), en voor de reiziger (een reiziger die van alles is afgesneden); een verplichting opgelegd door Allâh. En Allâh is de Alwetende, de Alwijze.” Vijf van de acht categorieën zijn gewijd aan het bevredigen van de basisbehoeften van mensen die mogelijk een probleem hebben met het voorzien in hun eigen behoeften.

Geen enkele menselijke behoefte mag onvervuld blijven. Dit is een basisprincipe dat de Islam eert. Dit wordt duidelijk vermeld in de Koran in soera Al-Israa (hoofdstuk 17, vers 70): “En voorwaar, Wij hebben de Kinderen van Adam geëerd, en Wij hebben hen op het land en op zee gedragen, en Wij hebben hen voorzien met At-Tayyibât (wettige goede zaken), en Wij hebben hen verhoogd boven velen van hen die Wij met een duidelijke voorkeur hebben geschapen.” Om de bevrediging van de basisbehoeften te garanderen, heeft de Islam nog een extra niveau van ondersteuning toegevoegd voor het geval de eerste twee niveaus niet in de behoeften van sommige mensen voorzien. Natuurrampen, oorlogen en moeilijke economische omstandigheden kunnen er gemakkelijk toe leiden dat veel individuen zonder de juiste ondersteuning van hun directe familieleden blijven, en kunnen gemakkelijk de middelen van armenbelasting (Zakah) doen opdrogen door de uitputting van de inkomsten van de rijken en welgestelden. Het derde niveau van ondersteuning dat door het islamitische economische systeem wordt geboden, is het publieke en staatsbezit, dat is besproken in sectie 4.2.

No human needs should remain unsatisfied. This is a basic principle which Islam honours. This is clearly stated in the Quran in Surah Al-Israa (chapter 17, verse 70). “And indeed We have honored the Children of Adam, and We have carried them on land and sea, and have provided them with At-Tayyibât (lawful good things), and have preferred them above many of those whom We have created with a marked preferment.” In order to guarantee the satisfaction of the basic needs, Islam added one more level of support in case the first two levels fail to cover the needs of some people. Natural disasters, wars, and hard economic conditions can easily leave many individuals without the proper support of their immediate relatives and can easily dry out the funds of Zakah due to revenue depletion of the rich and wealthy. The third level of support provided by the Islamic economic system is the public and state property, which was discussed in section 4.2.

De inkomsten van het publieke eigendom worden door de staat beheerd. Publiek eigendom is gezamenlijk eigendom van alle burgers, zowel rijk als arm. Daarom worden de opbrengsten van dit type eigendom gebruikt om projecten van algemeen belang voor de gehele bevolking te financieren. Voorbeelden van dergelijke projecten zijn gezondheidszorg, onderwijs, wegen, bruggen, spoorwegen, communicatie-infrastructuur, nutsvoorzieningen en dergelijke. Bijgevolg dragen de inkomsten uit publiek eigendom bij aan de vervulling van de basisbehoeften op het gebied van gezondheidszorg en onderwijs voor alle burgers van de samenleving, zowel rijk als arm.

The revenue of the public property is administered by the state. Public property is equally owned by all citizens, rich and poor alike. Therefore, the proceeds of this type of property are used to finance projects of common interest for all the population. Examples of such project include health, education, roads, bridges, railroads, communication infrastructure, utilities and the like. Hence, the public property revenues contribute towards the satisfaction of health and education basic needs for all citizens of the society, rich and poor alike.

Naast de basisbehoeften streven mensen van nature naar het bereiken van meer en verder dan de basisbehoeften. De Islam erkent het feit dat mensen deze liefde en begeerte naar meer rijkdom en een luxueus leven kunnen ontwikkelen. In soera Al-Imran (hoofdstuk 3, vers 14) zegt de Koran: “Voor de mensen is de liefde voor de zaken die zij begeert aangemakelijk gemaakt; vrouwen, kinderen, veel goud en zilver (rijkdom), kostbare paarden, vee en vruchtbaar land. Dit is het genot van het leven in deze wereld; maar bij Allah is de voortreffelijke terugkeer (het Paradijs met stromende rivieren) bij Hem.” Er is overgeleverd dat de Profeet Muhammad ﷺ heeft gezegd: “Allah houdt ervan om de gunsten te zien die Hij aan Zijn dienaren heeft geschonken.” De Islam heeft individuen niet beperkt in het zoeken naar uitbreiding van hun rijkdom om een beter leven te bereiken. Voor dit doel heeft de Islam privé-eigendom gelegaliseerd en toegestaan. Het heeft ook verschillende middelen toegestaan om privévermogen te laten groeien, terwijl het andere middelen heeft beperkt, zoals investeringen in rente (woesur), de verkoop van drugs en alcohol, prostitutie en de handel in seks.

On top of the basic needs, humans naturally strive for the achievement of more and beyond the basic needs. Islam recognized the fact that people may develop this love and eagerness for more wealth and luxurious life. In Surah Al-Imran (chapter 3, verse 14), the Quran says, “Beautified for men is the love of things they covet; women, children, much of gold and silver (wealth), branded beautiful horses, cattle and well-tilled land. This is the pleasure of the present world’s life; but Allah has the excellent return (Paradise with flowing rivers) with Him.” It is narrated that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Allah likes to see the favors he bestowed upon his servants.” Islam did not restrict the individuals from seeking the expansion of their wealth in order to attain a better life. For this purpose, Islam legalized and permitted the private property ownerships. It also permitted different means of growing private wealth, while restricting some other means such as usury investment, the sale of drugs and alcohol, prostitution, and sex trade.

De Islam heeft geen bovengrens vastgesteld voor de hoeveelheid rijkdom die door een individu verdiend kan worden. In sommige overleveringen zei de Profeet ﷺ dat als iemand het equivalent van een berg goud zou bezitten, verwijzend naar een extreem grote hoeveelheid rijkdom. De enige beperkingen die de Islam oplegt, hebben betrekking op de middelen om rijkdom te verwerven of te vergroten. De Koran heeft handel expliciet toegestaan als een middel om rijkdom te vergroten. Andere regels in de Islam definieerden de regels van de handel en de grenzen van wat een legale of illegale handel vormt. Maar binnen de grenzen van legale handel kan een individu zijn rijkdom zo vergroten als hij kan. Er wordt overgeleverd dat Othman Bin Affan, de metgezel van de Profeet ﷺ en de derde kalief, een karavaanhandel beheerde die de waarde van duizenden kamelen aan goederen bedroeg.