De economische ineenstorting, de financiële crisis, de overname van privébedrijven door de overheid en de implosie van de virtuele economie maken het gehele politiek-economische model van vrije ondernemingszin en hardrugge individualism tot een gebroken model. Er is bijna unanieme overeenstemming dat een fundamentele verandering van het huidige politiek-economische model dringend nodig is. Deze verandering verscheen in de media in diverse vormen en slogans. Een van deze slogans werd geleend van Obama's woorden, “remaking America,” die herhaald werd op de voorpagina's van de New York Times, de Washington Post, USA Today, LA Times, en vele anderen127.

The economic meltdown, the financial crisis, the government takeover of privately owned enterprise, and the implosion of the virtual economy render the entire politico-economic model of free enterprise and rugged individualism a broken one. There is almost unanimous agreement that a fundamental change to the current politico-economic model is urgently needed. This change appeared in the media in various forms and slogans. One of these slogans was borrowed from Obama’s words, “remaking America,” which was repeated in the front pages of the New York Times, the Washington Post, USA Today, LA Times, and many more127.

Deze toon heeft het geloof herroepen dat het kapitalisme in zijn puurste vrije markt-vorm het ultieme en hoogste punt van de historische economische evolutie was, een geloof dat een hoogtepunt bereikte toen de Sovjet-variant van het socialisme in 1991 instortte. Francis Fukayama, die in zijn boek End of History and the Last Man de notie van de superioriteit van de vrije markt bepleitte, herriep dat geloof in 2008 toen hij schreef: “The Fall of America, Inc.” Het artikel, dat verscheen in de editie van Newsweek op 4 oktober 2008, verklaarde dat de huidige versie van het kapitalisme heeft gefaald; in de woorden van Fukayama, “een bepaalde visie op het kapitalisme is ingestort.” Een nieuwe visie is vereist.

This tone has revoked the belief that capitalism in its purest free market form was the ultimate and highest point of historic economic evolution, a belief which climaxed as the Soviet brand of socialism collapsed in 1991. Francis Fukayama, who advocated the notion of free market superiority in his book End of History and the Last Man,33 revoked that belief in 2008 when he wrote, “The Fall of America, Inc.” The article which appeared in the Newsweek edition on October 4, 2008, declared that the current version of capitalism has failed; in Fukayama’s words, “a certain vision of capitalism has collapsed.” A new vision is required.

“A New Form of capitalism Can Remake Broken Country” is de titel van een ander artikel dat op 22 januari 2009 verscheen in de krant Independent Daily,127. Het artikel suggereert een nieuwe evolutie van het kapitalisme die als model zou kunnen dienen voor een bredere samenwerking tussen de overheid en het bedrijfsleven.

“A New Form of capitalism Can Remake Broken Country” is the title of another article which appeared in the Independent Daily newspaper on January 22, 2009,127. The article suggests a new evolution of capitalism that could serve as model for broader collaboration between government and private enterprise.

De namen die zijn voorgesteld voor een nieuwe vorm van kapitalisme laten zien hoe het beeld van het kapitalisme in de ogen van het publiek is besmeurd. Een van de publicaties128 presenteert de volgende alternatieve namen voor nieuwe vormen van kapitalisme: “Bubble Capitalism,” “Ponzi Capitalism,” “Crony Capitalism,” en “Geonomic.” James Arthur Ray, New York Times bestsellerauteur, schreef “A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect,” dat verscheen in de HuffPost Social News129. In dit artikel betoogt James Arthur dat socialisme en/of communisme geen levensvatbaar alternatief voor het kapitalisme kunnen zijn, omdat het socialisme zelf heeft gefaald. Hij concludeert met de woorden: “Ik stel dat het kapitalisme de enige levensvatbare optie is. Toch moet er een nieuw type kapitalisme worden aangenomen, een type dat ik Conscious Capitalism noem.” Conscious capitalism richtte zich op de morele factor achter het falen van het huidige vrije marktkapitalisme.

The names that have been suggested for a new form of capitalism show how the image of capitalism has been tarnished in the eyes of the public. One of the publications128 presents the following alternative names for new forms of capitalism: “Bubble Capitalism,” “Ponzi Capitalism,” “Crony Capitalism,” and “Geonomic James Arthur Ray, New York Times best-selling author, wrote “A New Form of Capitalism: Dealing with the Cause Versus the Effect,” which appeared in the HuffPost Social News129. In this article, James Arthur argues that socialism and/or communism cannot be a viable alternative to capitalism because socialism itself has failed. He concludes, saying, “I submit capitalism is the only viable option. Yet a new type of capitalism must be adopted, a type that I call Conscious Capitalism.” Conscious capitalism addressed the moral factor behind the failure of current free market capitalism.

Tijdens de jaarlijkse Davos-top van 2008 sprak Bill Gates over de noodzaak voor een nieuwe vorm van kapitalisme, die hij “Creative Capitalism” noemde. Bill Gates stelde dat de wereld vandaag de dag meer behoefte heeft aan “systeeminnovatie dan aan technologische innovatie.” Volgens Bill Gates zou creatief kapitalisme de productiviteit die voortkomt uit het nastreven van eigenbelang moeten benutten, terwijl het tegelijkertijd degenen ten goede komt die geen toegang hebben tot de winst. In essentie pleit Bill Gates voor een mechanisme voor vermogensverdeling dat verschilt van het prijsmechanisme en de marktwerking.

In the Davos Annual Meeting 2008, Bill Gates addressed the need for a new form of capitalism, which he called “Creative Capitalism”130. Bill Gates stated that the world today needs more “system innovation than technology innovation.” Creative capitalism, according to Bill Gates, should harness the productivity generated by the pursue of self-interest, while at the same time it benefits the ones who do not have access to the profit. In essence, Bill Gates calls for a mechanism for wealth distribution other than the price mechanism and the forces of the market.

Richard M. Ebeling, president van de Foundation for Economic Education, betoogt dat er zoiets als “kapitalisme” niet bestaat. In plaats daarvan zijn er verschillende soorten kapitalisme waaruit overheden en samenlevingen kunnen kiezen131. Volgens Ebeling worden de socialistische of fascistische vormen van kapitalisme alleen verworpen vanwege de taalkundige en ideologische connotatie die aan deze woorden verbonden is.

Richard M. Ebeling, president of the Foundation for Economic Education, argues that there is no such thing as “capitalism.” Rather there are different types of capitalism from which governments and societies may choose131. According to Ebeling, the socialist or fascist brands of capitalism are dismissed only because of the linguistic and ideological connotation associated with these words.

Het werkelijke probleem hier is niet hoe het kapitalisme een nieuwe naam moet krijgen. Als dit het probleem was, zou er een wereldwijde wedstrijd georganiseerd kunnen worden met een mooie prijs om uit een breed scala aan namen te kiezen of om met een totaal nieuwe naam te komen. Om enkele van de namen op te sommen die in de ene of andere publicatie zijn genoemd, volgt hier een korte lijst: Liberaal Kapitalisme, Sociaal Kapitalisme, Fascistisch Kapitalisme, Nationaal Kapitalisme, Creatief Kapitalisme, Collectief Kapitalisme, Concurrerend Kapitalisme, Bewust Kapitalisme, Bubbel Kapitalisme, Ponzi Kapitalisme, Vriendjeskapitalisme, Geonomisch Kapitalisme, en van alles en nog wat kapitalisme.

The real issue here is not how to rename capitalism. If this was the issue, a world contest could be organized with a nice prize to choose from a wide range of names or to come up with a totally new name. To list a few of the names that have been tossed around in one or another publications, here is a short list: Liberal Capitalism, Social Capitalism, Fascist Capitalism, National Capitalism, Creative Capitalism, Collective Capitalism, Competing Capitalism, Conscious Capitalism, Bubble Capitalism, Ponzi Capitalism, Crony Capitalism, Geonomic Capitalism, and What-Have-You capitalism.

De discussies over het merk kapitalisme, de toekomst van het kapitalisme, het hernoemen van het kapitalisme, de evolutie van het kapitalisme en het falen van het kapitalisme onthullen drie belangrijke fundamentele factoren die in overweging moeten worden genomen bij het overwegen van een herstructurering van het economische systeem. De eerste en belangrijkste heeft te maken met het morele aspect van het systeem. Er is bijna unaniem consensus over de hele linie dat de ineenstorting van het politiek-economische model van de vrije markt werd voorafgegaan door een ineenstorting van de morele structuur die het ondersteunt. In het besef van deze factor stelde James Arthur voor wat hij "Conscious Capitalism" noemde. Het nieuwe systeem, ongeacht het "Kapitalisme.".

The discussions on the brand of capitalism, the future of capitalism, the renaming of capitalism, the evolution of capitalism, and the failure of capitalism reveal three major fundamental factors which must be taken into consideration when considering a restructuring of the economic system. The first and foremost has to do with the moral aspect of the system. It is almost unanimously agreed across the board that the collapse of the free market politico-economic model was preceded by a collapse of the moral structure that supports it. Recognizing this factor, James Arthur proposed what he called the “Conscious Capitalism.” The new system, no matter Capitalism.”.

Welke naam het ook draagt, het moet een moreel model bevatten. Het morele model moet nauw verbonden zijn met en onscheidbaar zijn van het systeem. Het morele model kan geen optie zijn, of een toegevoegde waarde; het moet een integraal onderdeel van het systeem zijn.

what name it bears, must incorporate a moral model. The moral model must be tightly coupled with and inseparable from the system. The moral model cannot be an option, or an extra added value; it has to be an integral part of the system.

De tweede factor heeft te maken met de verdeling van rijkdom, zodanig dat de minst bevoorrechten en de armsten in een samenleving de kans kunnen krijgen om te profiteren van de grote winsten die worden gegenereerd door de kracht van het nastreven van eigenbelang. Het is simpelweg onacceptabel om in een wereld te leven met een cumulatieve rijkdom die de $100 biljoen overstijgt, terwijl 20% van de bevolking (meer dan een miljard mensen) leeft van minder dan $1 per dag. Het nieuwe systeem, ongeacht welke naam het draagt, moet een verdeelmechanisme bevatten dat erkent dat de geproduceerde rijkdom om allerlei redenen mogelijk een deel van de bevolking niet bereikt. Het verdeelmechanisme moet een integraal onderdeel van het systeem zijn en geen optie die door politici kan worden toegevoegd of verwijderd op basis van lokale of wereldwijde omstandigheden. Het verdeelmechanisme moet zo expliciet zijn dat het rechtssysteem en het politieke systeem het met de kracht van de wet kunnen afdwingen.

The second factor has to do with wealth distribution such that the least privileged and the poorest in a society may have the chance to benefit from the large sums of profits generated by the power of self-interest pursuit. It is simply unacceptable to live in a world with accumulative wealth exceeding $100 trillion and 20% of its population (more than one billion) lives under $1 a day. The new system, no matter what name it bears, must incorporate a distribution mechanism which recognizes the fact that the produced wealth may not reach a segment of the population for all types of reasons. The distribution mechanism must be an integral part of the system and not an option that can be added or removed by politicians based on local or world conditions. The distribution mechanism must be explicit to the extent that the judicial system and political system can enforce it with the power of law.

De derde factor heeft te maken met de noodzaak dat staats- en publiek eigendom naast privaat eigendom moeten kunnen bestaan. Deze noodzaak is erkend door talloze economen en politici en stond bekend als de Keynesiaanse vorm van kapitalisme (verwijzend naar John Maynard Keynes uit Groot-Brittannië). Keynes betoogde dat de overheid moet ingrijpen om de markt te stabiliseren. Deze noodzaak is verder bevestigd door de meest recente praktijken in de Verenigde Staten en talloze andere Europese landen, waar overheden overgingen tot het verwerven van het eigendom van banken, verzekeringsmaatschappijen, de auto-industrie en anderen.

The third factor has to do with the need for state and public ownership to coexist with private ownership. This necessity has been recognized by scores of economists and politicians and had been known as Keynesian brand of capitalism (in reference to John Maynard Keynes of Great Britain). Keynes argued that the government must intervene to stabilize the market. This necessity has been further asserted through the most recent practices in the United States and score of other European countries, where governments moved to acquire the ownerships of banks, insurance companies, auto industries, and others.

Maar staatseigendom kan niet uitsluitend op basis van behoefte en onder het motto “too big to fail” worden toegepast. Staatseigendom zou fundamenteel meer gedefinieerd moeten worden; het zou een integraal onderdeel moeten zijn van het systeem dat de reikwijdte van privaat eigendom, staatseigendom en publiek gemeenschappelijk eigendom bepaalt. Wie wat bezit, zou niet overgelaten moeten worden aan de politieke en economische omstandigheden om dit te dicteren. Het zou niet moeten worden uitgesteld tot een crisis toeslaat en politici vervolgens dwingt te beslissen over welke eigendommen zij moeten bezitten en welke eigendommen zij moeten ontbinden. “Too big to fail” is een te vaag principe om toe te passen.

But state ownership cannot be applied on a need only basis and under the slogan of “too big to fail.” State ownership should be more fundamentally defined; it should be an integral part of the system which defines the scope of private ownership, the state ownership, and the public common ownership. Who owns what should not be left to the political and economic conditions to dictate. It should not be left until crisis hit home and then force politicians to decide on which property to own and which property to dissolve. “Too big to fail” is too vague of a principle to apply.

De Amerikaanse overheid is overgegaan tot het verwerven van een aanzienlijk deel van General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae en Bear Stearns met behulp van het principe van "te groot om te falen". Nu heeft de overheid een overweldigende macht om te beslissen welke auto's worden geproduceerd en welke hypotheken beschikbaar zullen zijn voor huizenkopers. Zou de overheid overgaan tot het verwerven van een deel van Wal-Mart als het ooit moeilijkheden ervaart en als te groot om te falen wordt beschouwd? En zou de overheid beslissen over het type kleding dat de mensen dragen? Dit is hoe de Sovjet-Unie opereerde tijdens het socialistische tijdperk. Het is waar dat staatseigendom deel moet uitmaken van het economische systeem, maar het moet goed gedefinieerd zijn op basis van integrale principes van het systeem. Het kan geen optie of een toegevoegde waarde voor het systeem zijn. Staatseigendom en publiek eigendom zouden door de wet beschermd moeten worden op dezelfde manier als privaat eigendom wordt beschermd. Privaat eigendom mag nooit worden overgedragen aan staatseigendom of publiek eigendom; bij dezelfde gelegenheid mag staatseigendom en publiek eigendom nooit onderwerp zijn van privatisering. De limieten en grenzen van elk moeten duidelijk worden gedefinieerd door het systeem en mogen niet worden overgelaten aan de omstandigheden en politici om deze limieten vast te stellen.

The US government moved to own a significant portion of General Motors, Chrysler, Freddie Mac, Fannie Mae, and Bear Stearns using the principle of “too big to fail.” Now the government has an overwhelming power of deciding what cars will be produced and what mortgages will be available for home buyers. Would the government move to own part of Wal-Mart if it ever experiences hardship and be deemed as too big to fail? And the government would decide on what type of clothes the people would wear? This is how the Soviet Union operated during the socialist era. It is true that state property should be part of the economic system, but it should be well defined based on integral principals of the system. It cannot be an option or an added value to the system. State and public property should be protected by law in the same manner private property is protected. Private property should never be transferred into state or public property; by the same token, state and public property should never be subject for privatization. The limits and boundaries of each must be clearly defined by the system and not left for the conditions and politicians to set these limits.

Deze drie factoren: het morele model, het mechanisme van vermogensverdeling en de grenzen van eigendomsrecht, vormen de essentie van de crisis binnen het kapitalisme. De oplossing voor deze crisis is niet simpelweg het hernoemen van het kapitalisme. Een oplossing kan ook niet worden verkregen door het systeem met enkele aanpassingen uit te breiden. Wanneer de drie factoren in het systeem worden geïntegreerd, zouden de fundamenten van het kapitalisme zodanig zijn veranderd dat toekomstige generaties het kapitalisme helemaal niet meer zouden herkennen. Fundamentele veranderingen aan de principes van een systeem zijn geen kwestie van evolutie.

These three factors: the moral model, the wealth distribution mechanism, and the property ownership boundary limits, are the essence of the crisis within capitalism. The solution to this crisis is not simply a renaming of capitalism. Neither can a solution be obtained by augmenting the system with some modifications. When the three factors are integrated into the system, the fundamentals of capitalism would have changed in a manner that the future generations would not recognize capitalism at all. Fundamental changes to the principals of a system are not a matter of evolution.

Toen de socialisten eindelijk beseften dat er grote gebreken in het socialisme zaten, besloten ze verder te gaan; ze vervingen het systeem volledig. Het had geen zin om het te repareren, nieuwe kenmerken toe te voegen of het te laten evolueren naar een kapitalistisch socialisme, liberaal socialisme, modern socialisme, nationaal socialisme, bewust socialisme, creatief socialisme, of welk ander soort socialisme dan ook. De perestrojka van Gorbatsjov schafte het socialisme geheel af. Het alternatief voor de Russen op dat moment was het kapitalisme. Ze stapten met volle kracht over naar het kapitalisme.

When the socialists finally realized that there were major defects within socialism, they decided to move on; they replaced the system altogether. There was no sense in mending it, adding new features, or evolving it into a capitalist socialism, liberal socialism, modern socialism, national socialism, conscious socialism, creative socialism, or what-have-you socialism. The perestroika of Gorbachev abolished socialism altogether. The alternative for the Russians at the time was capitalism. They moved to capitalism with full force.

Wat is het alternatief voor het kapitalisme vandaag de dag? Natuurlijk is socialisme geen optie. Het socialisme is mislukt nadat het meer dan zeventig jaar lang is getest. In het volgende deel van dit boek betoog ik dat de Islam een levensvatbaar alternatief biedt. Het biedt een systeem dat een goed gedefinieerd eigendomsrecht integreert met een duidelijk onderscheid tussen privé-, staats- en publiek bezit; het bevat een mechanisme voor vermogensverdeling dat armoede elimineert terwijl het de productiviteit en de generatie van rijkdom stimuleert, en het biedt een solide en praktisch moreel model.

What is the alternative to capitalism today? Of course socialism is not an option. Socialism failed after it has been tested for more than seventy years. In the next part of this book, I argue that Islam provides a viable alternative. It provides a system that integrates a well-defined property ownership with clear distinction between private, state, and public; it incorporates a wealth distribution mechanism which eliminates poverty while it boosts productivity and wealth generation, and it provides a sound and practical moral model.

Mijn argument in dit boek is dat de Islam een allesomvattend beeld biedt van het politiek-economische model. Het behandelt de basisprincipes waarop elk economisch systeem moet rusten. Het beschrijft systematisch het concept van eigendomsrecht; het behandelt systematisch de vermogensverdeling, zodat rijkdom niet uitsluitend in de richting van de rijken stroomt.

My argument in this book is that Islam provides a comprehensive view of the politico-economic model. It addresses the basic principles upon which any economic system must stand. It systematically details the concept of property ownership; it systematic ally addresses the wealth distribution such that wealth does not flow in the direction of the rich only; .

Het biedt een moreel fundament dat systematisch oproept tot het verwijderen van hebzucht en egoïsme uit het proces van productie en consumptie.

it provides a moral foundation which systematically calls for the removal of greed and selfishness from the process of production and consumption.

De presentatie van het Islamitische model in dit boek is bedoeld om de discussie en analyse van economische systemen uit te breiden van het huidige tweeledige karakter (kapitalisme en socialisme) naar een drieledig karakter (kapitalisme, socialisme en Islam). Mijn doel is niet om de lezer te overtuigen met de details van het Islamitische systeem. Het hoofddoel is echter om tot de conclusie te komen dat er nog een systeem in de wereld bestaat dat in staat is om de zaken van mensen te organiseren, de financiële en economische transacties te beheren en de relaties tussen mensen te voeren. Dit systeem is het Islamitische systeem. Na het introduceren van dit systeem in het volgende deel (deel 2), zal ik overgaan naar deel 3 om de altijd brandende vraag van de niet-moslimlezer aan te pakken: is Islam een bedreiging voor de wereldgemeenschap of een zegen?

The presentation of the Islamic model in this book is meant to broaden the discussion and analysis of economic systems from the current dual character (capitalism and socialism) to a tri-character (capitalism, socialism, and Islam). My objective is not to persuade the reader with the details of the Islamic system. The main objective, however, is to conclude that yet there is one more system in the world capable of organizing the affairs of people, managing the financial and economic transactions, and conducting the relations between people. This system is the Islamic system. After introducing this system in the next part (part 2), I will then move to part 3 to address the ever-burning question to the non-Muslim reader: is Islam a threat to the world community or a benefit?