De instorting van het gigantische World Trade Center op Wall Street en de ineenstorting van de gigantische financiële instellingen van Wall Street roepen op spectaculaire wijze twee beelden van de Islam op: een beeld dat angst zaait en een dreiging vormt; en een beeld dat straalt van leven en voorspoed. De terroristische aanslagen die op 11 september 2001 het World Trade Center verwoestten, hebben het zeer moeilijk gemaakt om de ware islamitische visie op de wereld weer te geven. Ondanks de herhaalde oproepen van politici, filosofen en denkers om onderscheid te maken tussen de Islam als religie en degenen die de aanslagen uitvoeren, was de verdraaiing van het beeld van de Islam aanzienlijk. Zeven jaar nadat de oorlog tegen het terrorisme werd opgevoerd, stortte de financiële markt van Wall Street in, maar ditmaal waren de terroristen economen die van binnenuit het systeem kwamen en geen moslims waren. Als gevolg hiervan blijft het publiek zitten met twee visies en twee beelden; de ene portretteert de Islam als een dreiging en de andere als een zegen. Dit deel van het boek behandelt dit dilemma. Het is niet de bedoeling van dit deel om het onderwerp terrorisme uitgebreid te bespreken; dit zal in een andere publicatie aan bod komen. Het zal alleen worden besproken binnen de grenzen en de reikwijdte van dit boek.

The collapse of the Wall Street’s giant world trade center and the collapse of Wall Street’s giant financial institutions spectacularly raise two images of Islam: An image that spreads fear and carries threat; and an image that shines with life and prosperity. The terrorist attacks which demolished the world trade center on 9/11/2001 have made it very difficult to portray the true Islamic view of the world. Despite the repeated calls by politicians, philosophers, and thinkers to distinguish between Islam as a religion and those who carry the attacks, the distortion of the image of Islam was quite significant. Seven years after heightening the war on terrorism, wall street financial market collapsed, but this time the terrorists were economists and were from within the system, and were not Muslims. As a result, the public is stuck with two views and two images; one portrays Islam as a threat and the other one as a benefit. This part of the book addresses this dilemma. It is not the intention of this part to discuss the issue of terrorism at length; this will be dealt with in another publication. It will only be discussed within the limits and the scope of this book.

Wanneer de kwestie van terrorisme breed wordt bediscussieerd, blijven veel mensen een strikt onderscheid maken tussen de Islam als een wereldreligie en de daden van terrorisme. Met dit type onderscheid en duidelijkheid zou er geen ernstige angst moeten zijn voor de opkomende trend van de Islam. Dit standpunt was echter niet het geval bij de voormalige minister van Defensie, Donald Rumsfeld. In een van zijn opmerkingen portretteerde hij de opkomst van het Islamitische politieke systeem als een bedreiging voor het Westen in het algemeen, zoals gerapporteerd in een artikel gepubliceerd door The New York Times op 12 december 2005, onder de titel “21st-century Warnings of a Threat Rooted in 7th Century.”158 In dit artikel laat Bumiller zien hoe een groot aantal hooggeplaatste politici de Islam ziet als een bedreiging voor de westerse beschaving en democratie. Door in te spelen op de kwestie van radicalisme, fundamentalisme en terrorisme, produceerde Wayne Kopping in 2006 de film “Obsession—The Threat of Radical Islam.”159 Het doel van de film was om te waarschuwen voor de bedreigingen die naar verluidt worden gepresenteerd door radicaal Islam.

When the issue of terrorism is widely debated, many people continue to draw a hard line between Islam as a global religion and the acts of terrorism. With this type of distinction and clarity, there should not be a serious fear from the rising trend of Islam. This view, however, was not the case with the former Defense secretary, Donald Rumsfeld. In one of his comments, he portrayed the rise of the Islamic political system as a threat to the west in general, as reported in an article published by The New York Times on December 12, 2005, under the title “21st-century Warnings of a Threat Rooted in 7th Century.”158 In this article, Bumiller shows how score of high level politicians view Islam as a threat to western civilization and democracy. Capitalizing on the issue of radicalism, fundamentalism, and terrorism, Wayne Kopping produced in 2006 the film “Obsession—The Threat of Radical Islam.”159 The purpose of the movie was to warn against the threats presumably posed by radical Islam.

De oorlog tegen terrorisme en de talloze media-uitingen, blogs, webpagina's, radioprogramma's en publicaties hebben bijgedragen aan het creëren van wat neerkomt op een "islamofobie" op zowel publiek als officieel niveau in Europa en de VS. In Frankrijk werd een resolutie aangenomen tegen het dragen van islamitische hoofdbedekking door moslima's in openbare scholen. Verschillende Europese landen overwoog een wet tegen het dragen van de sluier door moslima's. De Verenigde Staten hebben verschillende veiligheidsgerelateerde wetten aangenomen, waaronder profiling, spionage, aftappen, de Patriot Act en andere wetten, die allemaal indirect betrekking hadden op moslims.

The war against terrorism and the myriad of media outlets, blogs, web pages, radio talk shows, and publication have helped create what amounts to an “Islamophobia” at the public as well as the official levels in Europe and the USA. In France, a resolution was passed against wearing Islamic head dress by Muslim women in public schools. Several European countries contemplated a law against Muslim women wearing the veil. The United States adopted several security related laws including profiling, spying, wire tapping, patriot law, and other laws, all of which have been indirectly related to Muslims.

Het punt hier is dat een aanzienlijk element van angst de sfeer van de Islam en haar potentieel om op te komen, heeft vertroebeld. Het aanpakken van dit fenomeen is geen eenvoudige taak, vooral wanneer de identiteiten van de mensen die verantwoordelijk zijn voor enkele van de ergste aanslagen worden onthuld en als moslims worden aangemerkt. Terrorisme op zichzelf is een verschrikkelijk misdrijf; het kan op geen enkele wijze worden gedoogd, geaccepteerd of gerechtvaardigd. Dit is gezegd; het moet ook duidelijk zijn dat de Islam als religie en als een allesomvattende ideologie niet de oorzaak of de reden achter terrorisme is. Integendeel, de Islam kan, in haar hoedanigheid als een allesomvattend systeem, een beslissende rol spelen bij het uitbannen van terrorisme en de omgeving die terrorisme voortbrengt.

The point here is that a significant element of fear has clouded the atmosphere of Islam and its potential rise. Dealing with this phenomenon is not a simple task, especially when the identities of people who carry some of the worst attacks are revealed and found to be Muslims. Terrorism as such is a horrible crime; it cannot be condoned or accepted or justified in any way. This is said; it must also be clear that Islam as a religion and a comprehensive ideology is not the cause or reason behind terrorism. On the contrary, Islam, in its capacity as a comprehensive system, can play a decisive role in eliminating terrorism and the environment which breeds terrorism.

Het argument door het hele boek heen is geweest dat Islam als ideologie functioneert als een totaal systeem. Om het verwachte resultaat te produceren, moet de Islam op meer dan één niveau worden geïmplementeerd. Zelfs de economische en financiële systemen, die veel goedkeuring hebben gekregen van verschillende partijen over de hele wereld, worden niet geacht stabiliteit en welvaart te bieden, tenzij ze gekoppeld zijn aan de sociale, politieke en ethische componenten van de ideologie. Het feit dat de Islam als een allesomvattend systeem niet wordt beoefend of geïmplementeerd in de islamitische wereld, maakt het moeilijk om mondiaal maatschappelijk gedrag aan de Islam te koppelen, zowel op het gebied van oorlog als van vrede. Het is geen toeval dat de Islam gedurende de eerste dertien jaar van haar initiële opkomst een groot deel van haar wetgeving, regels en voorschriften buiten beschouwing liet. In feite werden alle regels die direct gerelateerd zijn aan de organisatie van de samenleving en het maatschappelijk gedrag geopenbaard tijdens de laatste tien jaar van het leven van de Profeet ﷺ, toen er een staat voor de Islam werd gecreëerd.

The argument throughout this book has been that Islam as an ideology functions as a whole system. For Islam to produce the expected outcome, it needs to be implemented at more than one level. Even the economic and financial systems, which have received a great approval from several parties around the world, are not expected to provide the stability and prosperity unless coupled with the social, political, and ethical components of the ideology. The fact that Islam as a comprehensive system is not practiced or implemented in the Islamic world, makes it difficult to attach global societal behavior to Islam, whether in the fields of war or peace. It is not a coincident that Islam for the first thirteen years of its initial rise left out a great part of its legislation, rules, and regulations. In fact, all of the rules which are directly related to the organization of society and societal behavior were revealed during the last ten years of the life of the Prophet when a state for Islam was created.

Behalve de rituelen en persoonlijke aspecten van de Islam, werden de praktische aspecten van de Islamitische staat gedurende de twintigste eeuw en het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw verdrongen. Als gevolg hiervan werd de beschaving van de Islam, die gedurende de voorgaande dertienhonderd jaar floreerde, vervangen door een mengeling van beschavingen. Sinds het kalifaat in 1924 in Istanbul werd afgeschaft, domineerden verschillende vormen van nationalisme, gekoppeld aan variaties van kapitalisme en socialisme, de wereld van de Islam. De dominantie van deze beschavingen weerspiegelde zich in vele aspecten van het leven, waaronder de staatsstructuur, het economische systeem, de onderwijsinstellingen, de levensstijl en de internationale betrekkingen. Het was ook opvallend zichtbaar tijdens het tijdperk van antikoloniale nationale bevrijdingsbewegingen, die de meerderheid van de derde wereldlanden overspoelden. Gedurende het grootste deel van de twintigste eeuw werden de dominante ideologieën en beschavingen gekenmerkt door nationaal-socialistische bewegingen, die het Egyptisch Nasserisme, de Palestijnse nationale bewegingen, Indo-Pakistaanse bewegingen, Indonesische bewegingen, Turkse nationalistische bewegingen en dergelijke kenmerkten.

Except for the rituals and personal aspects of Islam, the practical aspects of the Islamic state were superseded throughout the twentieth century and the first decade of the twenty-first century. As a result, the civilization of Islam, which flourished for the previous thirteen hundreds years, was replaced by a mixture of civilizations. Since the caliphate was abolished in 1924 in Istanbul, various types of nationalism coupled with variations of capitalism and socialism dominated the world of Islam. The dominance of these civilizations was reflected in many aspects of life including the government structure, the economic system, the educational institutions, the lifestyle, and international relations. It was also remarkably visible during the era of anticolonial national liberation movements, which swept the majority of third world countries. For the majority of the twentieth century, the dominant ideologies and civilizations were stamped by national socialist movements, which characterized Egypt Nasirism, Palestinian national movements, Indo-Pakistani movements, Indonesian movements, Turkish nationalist movements, and the like.

Kenmerken van de islam begonnen te verschijnen in de nationale bewegingen tegen het einde van de twintigste eeuw, toen de sjah van Iran in 1979 werd omvergeworpen door een revolutie geleid door Ayatollah Khomeini. Tijdens dezelfde periode stimuleerde de Sovjet-invasie van Afghanistan een tegenrevolutie die werd gekenmerkt door het Afghaanse nationalisme, de lokale islam en het Westers liberaal idealisme. Later in de eeuw zorgde de ineenstorting van het socialisme en de Sovjet-Unie ervoor dat de nationale socialistische bewegingen in de moslimwereld verschoven naar nationale democratische bewegingen.

Traits of Islam began to appear in the national movements towards the end of the twentieth century when the shah of Iran was toppled by a revolution led by Ayatollah Khomeini in 1979. During the same period, the Soviet invasion of Afghanistan prompted a counterrevolution characterized by Afghan nationalism, local Islam, and Western liberal idealism. Later in the century, the collapse of socialism and the Soviet Union shifted the national socialist movements in the Muslim world to national democratic movements.

Het punt hier is dat de islamitische beschaving niet de belangrijkste drijfveer was van de gebeurtenissen en het maatschappelijk gedrag in de moslimwereld gedurende de afgelopen honderd jaar. De belangrijkste gebeurtenissen werden gedreven door nationalisme, socialisme, en later in de eeuw door democratie en liberalisme. Een mengeling van deze beschavingen creëerde bijna elke omgeving in de gehele moslimwereld. Dit omvat de omgeving van armoede in landen als Egypte en Indonesië, of welvaart in landen als Qatar en Bahrein. Het omvat ook het gebrek aan economische ontwikkeling in veel delen, en politieke instabiliteit en onderdrukking in andere delen. De verantwoordelijkheid van de islam voor de omstandigheden die gedurende deze periode heersten is vrijwel nihil en verwaarloosbaar. In feite omvatte een deel van de omstandigheden die in veel plaatsen in de moslimwereld voortduurden de vervolging van islamitische activisten en de gedwongen verdringing van de islam uit het praktische leven van de mensen. Turkije verbiedt bijvoorbeeld nog steeds bepaalde islamitische publieke praktijken, zoals de kledingvoorschriften voor moslimvrouwen.

The point here is that the Islamic civilization was not the main driver of events and societal behavior in the Muslim world for the past one hundred years. The main events were driven by nationalism, socialism, and later in the century by democracy and liberalism. A mixture of these civilizations created almost every environment in the entire Muslim world. This includes the environment of poverty in countries like Egypt and Indonesia or prosperity in countries like Qatar and Bahrain. It also includes lack of economic developments in many parts and political instability and oppression in other parts. The responsibility of Islam for the conditions which prevailed throughout this period of time is almost null and negligible. In fact, part of the conditions which persisted in many places in the Muslim world included the persecution of Islamic activists and forced ejection of Islam from the practical life of people. Turkey, for example, continues to ban some Islamic public practices like the Muslim women dress code.

Tijdens deze periode, die wordt gekenmerkt door een uitsluiting van de islam als beschaving en ideologie, werd in sommige delen van de moslimwereld een omgeving van militante strijd en geweld gecreëerd. Een deel van deze militante strijd was een uitvloeisel en voortzetting van eerder gecreëerde bevrijdingsbewegingen onder omstandigheden van bezetting, kolonialisme of sociale repressie. Al-Qaeda is bijvoorbeeld voortgekomen uit de baarmoeder van de Afghaanse anti-Sovjet-jihadbeweging, die deels werd ondersteund en gefinancierd door geheime operaties van de VS. Hamas, in Palestina, werd geboren te midden van de opstand tegen de Israëlische bezetting van Palestijnse gronden, wat de creatie van verschillende soorten Palestijnse nationale bevrijdingsbewegingen had aangewakkerd. Ondanks het schijnbare islamitische karakter van deze militante bewegingen, droeg de islam niet bij aan de omgeving waarin een van deze bewegingen werd gecreëerd. De islam werd in de meerderheid van deze bewegingen gebruikt als een middel voor werving en als een bron van inspiratie voor de leden.

During this period, which is characterized by an exclusion of Islam as a civilization and ideology, an environment of militancy and violence was created in some parts of the Muslim world. Part of this militancy was an outgrowth and continuation of previously created liberation movements under conditions of occupation, colonialism, or social repression. Al-Qaeda, for example, grew out of the womb of the Afghan anti-Soviet jihad movement, which was in part supported and funded by US covert operations. Hamas, in Palestine, was born in the midst of uprising against Israeli occupation of Palestinian lands, which had instigated the creation of several brands of Palestinian national liberation movements. Despite the apparent Islamic character of these militant movements, Islam did not contribute to the environment in which any of these movements was created. Islam was used in the majority of these movements as a recruiting vehicle and a source of inspiration for the members.

Voordat de Islam op de voorgrond trad, inspireerden nationalisme en een gevoel van patriottisme dezelfde menigte die de strijders van de eerdere perioden leverde. Met andere woorden, de omgevingen van geweld, oorlog, repressie, terrorisme, bezetting, armoede, economische ontbering en politieke instabiliteit waren overheersend in het grootste deel van de derde wereld, inclusief de islamitische wereld, zonder dat de Islam deel uitmaakte van de mozaïek van het land. Als reactie op deze omstandigheden en omgevingen gebruikten de naties van deze landen vele ideologieën en politieke agenda's; wanneer een ideologie faalt of haar energie verliest, komt een andere in beeld. De Palestijnse bewegingen bieden het beste voorbeeld van dit fenomeen, waarbij de nationalistische en patriottische drijfveren langzaam werden vervangen door islamitische drijfveren. In Afghanistan hielp de Islam de tribale motieven van het Afghaanse volk aan te wakkeren. Het punt hier is dat de Islam als ideologie niet degene is die de schuld krijgt of geprezen moet worden, of geprezen of veroordeeld moet worden voor welke activiteiten en bewegingen dan ook die culmineerden in de afgelopen honderd jaar.

Before Islam was drawn into the front, nationalism and sense of patriotism inspired the same crowd which supplied the fighters of the earlier periods. In other words, the environments of violence, war, repression, terrorism, occupation, poverty, economic deprivation, and political instability were predominant throughout the majority of the third world including the Muslim world, without Islam being part of the mosaic of the land. In response to these conditions and environments, the nations of these lands used many ideologies and political agendas; when an ideology fails or runs out of energy, another one comes into play. The Palestinian movements provide the best example of this phenomenon, where the nationalistic and patriotic drivers were slowly replaced by Islamic ones. In Afghanistan, Islam helped fuel the tribal motives of the Afghan people. The point here is that Islam as an ideology is not the one to blame or praise, to commend or to condemn for whatever activities and movements which culminated in the last one hundred years.

Toen de Islam heerste en de islamitische beschaving de belangrijkste en dominante was in de islamitische landen, konden historici veel gebeurtenissen, omstandigheden en omgevingen gemakkelijk toeschrijven aan de Islam. Dit was zelfs het geval toen de islamitische staat op haar zwakste punt was tijdens de kruistochten, omdat de Islam de wet van het land bleef bieden. Er is geen twijfel over dat tijdens de periode van islamitische dominantie en tot de neergang aan het einde van de negentiende eeuw, de Islam verantwoordelijk was voor de ups en downs, de wanhoop of de hoop, de stabiliteit of de chaos, de economische vooruitgang of neergang, het geweld of de vrede, de wetenschappelijke vooruitgang of het gebrek daaraan. De uitvindingen gedaan in Baghdad of Samarqand, de architectuur in Andalusia of Istanbul, de bibliotheken in Alexandria of Baghdad zijn ongetwijfeld de resultaten van de islamitische beschaving. Vandaag de dag zijn er duizenden moslim-innovatoren, wetenschappers, schrijvers en geleerden. Maar de waarheid van de zaak, die door elke waarnemer in het veld wordt erkend, is dat deze briljante mensen niet het product zijn van de islamitische beschaving, ondanks het feit dat velen van hen vrome moslims zijn. Er is geen twijfel over dat de Islam helpt bij het vormen van de persoonlijkheid van wetenschappers en innovators en bijdraagt aan hun productiviteit; maar de omgeving, die hun vermogen creëerde om uit te vinden en uit te blinken, is een product van de hedendaagse beschavingen, die op hun beurt een mix zijn van nationalisme, liberalisme, socialisme, kapitalisme en democratie.

When Islam ruled and the Islamic civilization was the main and dominant one in the lands of Islam, historians could easily attribute many events, conditions, and environments to Islam. This was true even when the Islamic state was at its weakest point during the crusade wars, because Islam continued to provide the law of the land. There is no dispute that during the period of Islamic dominance and until its decline at the end of the nineteenth century, Islam was responsible for the ups and downs, the despair or hope, the stability or chaos, the economic progress or downturn, the violence or peace, the scientific advancement or the lack of it. The inventions made in Baghdad or Samarqand, the architecture in Andalusia or Istanbul, the libraries in Alexandria or Baghdad are undoubtedly the results of Islamic civilization. Today, there are thousands of Muslim innovators, scientists, writers, and scholars. But the truth of the matter, which is recognized by any observer in the field, is that these brilliant people are not the product of the Islamic civilization, despite the fact that many of them are devout Muslims. There is no question that Islam helps molding the personality of scientists and innovators and contributes to their productivity; but the environment, which created their ability to invent and excel, is a product of the contemporary civilizations, which in turn are mix of nationalism, liberalism, socialism, capitalism, and democracy.

In essentie behaalt een moslim die een Nobelprijs in de literatuur of wetenschap wint, deze prestatie onder de omstandigheden en systemen die zijn gecreëerd door ideologieën die niet de Islam zijn. En het is niet eerlijk om dergelijke prestaties aan de Islam toe te schrijven wanneer de Islam niet de drijfveer is van de wetten van het land of de maker van de beschaving van het land. In samenlevingen die worden geregeerd door niet-islamitische wetten, zijn moslimprestaties simpelweg niet het product van de Islam. Op dezelfde manier is een moslim die een markt vol mensen opblaast of een bom in een vliegtuig meedraagt, evenmin een product van de Islam. Beiden zijn de producten van de wetten, regels, systemen en beschavingen die de samenlevingen domineren waarin beide types — wetenschappers of terroristen — opgroeien.

In essence, a Muslim who wins a Noble Prize in literature or science achieves this performance under the conditions and systems created by ideologies other than Islam. And it is not fair to attribute such achievements to Islam when Islam is not the driver of the laws of land or the maker of the civilization of the land. In societies ruled by non-Islamic laws, Muslim achievers are simply not the product of Islam. By the same token, a Muslim who blows up a market full of people or carries a bomb on an airplane is not a product of Islam either. Both are the products of the laws, regulations, systems, and civilizations which dominate the societies in which both brands—scientists or terrorists—grow.

Zolang en totdat de Islam de bron van wetten en systemen in het land wordt, en de belangrijkste gids voor de beschaving en het maatschappelijk gedrag wordt, zal het ideologisch onjuist zijn om enige van de hedendaagse gebeurtenissen aan de Islam toe te schrijven. Net als elke ideologie kan de theoretische basis van de Islam alleen niet haar verwachte resultaat voortbrengen, tenzij zij de praktische periode begint door de systemen te implementeren die voortvloeien uit deze basis. Dit principe is van toepassing op zowel de economie van de Islam als op de politiek ervan. Tijdens de eerste dertien jaar van de eerste opkomst van de Islam was er een uitgebreide discussie over vele aspecten van het maatschappelijk gedrag en kwesties zoals armoede, rechtvaardigheid, moraal, vermogensverdeling, oorlog, vrede, familiebanden en veel meer. En de Islam nam de verantwoordelijkheid niet voor de daden van mensen die leefden en praktiseerden in al deze kwesties, hoewel sommige van de moslims deel uitmaakten van deze daden. Zo bleven sommige moslims die in die tijd in Mecca leefden bijvoorbeeld deel uitmaken van de praktijken van rente (riba), welke door de Islam werden veroordeeld.

Until and unless Islam becomes the source of laws and systems in the land, and becomes the main guide for the civilization and the societal behavior, it will be ideologically incorrect to attribute any of the contemporary events to Islam. As any ideology, the theoretical foundation of Islam alone cannot produce its expected outcome unless it begins the practical period by implementing the systems that emanate from this foundation. This principle applies to the economics of Islam as well as to its politics. During the first thirteen years of the first rise of Islam, there was an extensive discussion on many aspects of the societal behavior and issues such as poverty, justice, morals, wealth distribution, war, peace, family ties, and much more. And Islam did not take the responsibility over the actions of people living and practicing any of these issues, although some of the Muslims were part of these actions. For example, some Muslims living in Mecca during that era continued to be part of the usury practices, which were condemned by Islam.

Zelfs na de stichting van de islamitische staat in Medina namen de islamitische samenleving en staat geen verantwoordelijkheid voor moslims die buiten de reikwijdte van de islamitische samenleving en de staat bleven leven. Dit is belangrijk om te weten, want wanneer de islam de verantwoordelijkheid voor een kwestie op zich neemt, moet zij de volledige autoriteit hebben om zowel de uitkomst van die kwestie als alle parameters die eraan bijdragen, te beïnvloeden. Toen de Profeet Muhammad ﷺ een vredesverdrag sloot met de Quraish-stam van Mekka, stemde hij ermee in om elke moslim die naar de islamitische staat migreerde tegen de wil van de Quraish, uit te zetten. Er wordt overgeleverd in de biografie van Muhammad ﷺ, zoals samengesteld door Ibn Hisham, dat een moslim uit Mekka vluchtte en naar Medina rende om de bescherming van de islamitische staat te zoeken; maar de Profeet ﷺ dwong die man om naar Mekka terug te keren op basis van het verzoek van de Quraish. Toen die man opnieuw vluchtte en militante aanvallen op de Quraish begon uit te voeren, distantieerde de Profeet ﷺ ﷺ zich van zijn daden en weigerde hem enige vorm van steun te verlenen.

Even after the creation of the Islamic state in Medina, the Islamic society and state did not assume responsibility for Muslims who continued to live outside the scope of the Islamic society and the state. This is important to know, because Islam, when it assumes the responsibility over an issue, it must have the complete authority to impact the outcome of that issue as well as all the parameters that contribute to it. When Prophet Mohammad (PBUH) conducted a peace treaty with the Quraish tribe of Mecca, he agreed to expel any Muslim who migrates to the Islamic state against the will of Quraish. It is narrated in the biography of Mohammad, as compiled by Ibn Hisham,160 that a Muslim fled Mecca and ran into Medina seeking the protection of the Islamic state; but the Prophet forced that man to return to Mecca based on the request of Quraish. When that man fled again and began to carry militant assaults against Quraish, the Prophet (PBUH) distanced himself from his actions and refused to provide him with any type of support.

In de tussentijd voerde de Profeet ﷺ als leider van een staat de relaties tussen zijn staat en andere staten met volledige verantwoordelijkheid. De regels voor interactie tussen zijn staat en de rest van de wereld waren duidelijk gedefinieerd, zowel in vrede als in oorlog. Islam bood een volledig en compleet script voor de regels van interactie. Maar deze regels worden op staatsniveau uitgevoerd, en niet op het niveau van individuen of groepen. De verantwoordelijkheid voor de daden is gecentraliseerd en duidelijk gedefinieerd. De islamitische staat of het systeem aanvaardt niet de verantwoordelijkheid of draagt de consequenties voor de daden van individuen of groepen buiten de reikwijdte van de staat. Het punt dat ik hier wil maken, is dat om de Islam volledig verantwoordelijk te laten zijn voor islamitische daden of gebeurtenissen, zij de controle moet hebben over de samenleving en de regels van de landen. Zodra de Islam de controle heeft, en de wetten van het land worden gedreven en gecontroleerd door de Islam, en een centraal leiderschap in de vorm van een kalief de leiding heeft, dan en pas dan kunnen we algemeen gedrag en handelingen aan de Islam toeschrijven. Zolang de Islam niet aan de macht is, en een centraal leiderschap ontbreekt, zullen de sporadische, wisselvallige en spasmodische daden van vele moslims in de wereld buiten de reikwijdte van het islamitische systeem en de ideologie blijven; elk individu zal verantwoordelijk zijn voor zijn eigen daden.

In the meantime, the Prophet as a leader of a state conducted the relations between his state and other states with complete responsibility. The rules of engagement between his state and the rest of the world were well defined, whether in peace or war. Islam provided a full and complete script for the rules of engagement. But these rules are carried out at a state level, and not at the levels of individuals or groups. The responsibility for the acts are centralized and well defined. The Islamic state or system does not assume the responsibility or bear the consequences over the acts of individuals or groups outside the scope of the state. The point I want to make here is that for Islam to be fully responsible for Islamic acts or events, it must be in control of the society and the rules of the lands. Once Islam is in control, and the laws of the land are driven and controlled by Islam, and a central leadership in the form of a caliph is in charge, then and only then we can attribute general behavior and actions to Islam. While Islam is not in power, and a central leadership is absent, the sporadic, fitful, and spasmodic acts of many Muslims in the world will continue to be outside the scope of the Islamic system and ideology; each individual will be responsible for his own acts.

Behalve tijdens de eerste dertien jaar van het leven van Muhammad ﷺ, is dit de eerste keer in de geschiedenis van de Islam dat moslims zichzelf vinden levend in samenlevingen en staten die niet worden bestuurd door de Islam en haar systemen. Het verschil is echter dat tijdens de periode van de eerste dertien jaar de systemen van de Islam nog niet volledig waren geopenbaard en de Islamitische staat nooit eerder was gecreëerd. Deze keer zijn de systemen van de Islam reeds samengesteld en kunnen ze worden gevonden in de originele teksten van de Koran, de profetische traditie (Sunnah) en vele boeken van jurisprudentie; bovendien is een geschiedenis van meer dan dertien eeuwen van werkelijke praktijk voor iedereen gemakkelijk beschikbaar. Fundamenteel gezien zijn de twee tijdperken echter vergelijkbaar, omdat het bestaan van de Islamitische staat en centraal leiderschap essentieel is voor de implementatie van de Islam. Het feit dat de regels en wetten van de Islam zijn samengesteld en in vele bronnen kunnen worden gevonden, betekent niet dat deze wetten uit zichzelf functioneren of door de kracht van overtuiging in de harten van degenen die in deze wetten geloven. Wetten en regels hebben een centrale staat en bestuur nodig om ze te activeren. Op dezelfde manier functioneren de systemen van economie, bestuur, sociaal leven en jurisprudentie niet uit zichzelf in een samenleving; om deze systemen actief te laten zijn en hun resultaten te laten voortbrengen, vereisen zij een politiek systeem om deze systemen te installeren, hun prestaties te monitoren en hen te beschermen tegen corruptie.

Aside from the first thirteen years of the life of Mohammad (PBUH), this is the first time, throughout the history of Islam, where Muslims find themselves living in societies and states which are not governed by Islam and its systems. The difference, though, is that during the first thirteen years’ period, the systems of Islam were not completely revealed and the Islamic state was never created before. This time around, the systems of Islam have already been compiled and can be found in original texts of the Quran, the Sunnah, and many books of jurisprudence; moreover, a history of more than thirteen centuries of real practice is readily available for all. Fundamentally, though, the two eras are similar, because the existence of the Islamic state and central leadership is essential for the implementation of Islam. The fact that the rules and laws of Islam are compiled and can be found in many sources does not mean that these laws perform on their own or by the power of conviction in the hearts of those who believe in these laws. Laws and rules need a central state and governance to activate them. By the same token, the systems of economy, governance, social life, and jurisprudence do not run on their own in a society; in order for these systems to be active and produce their results, they require a political system to install these systems, monitor their performance, and protect them from corruption.

Het punt hier is dat de angst die sommige mensen kunnen hebben met betrekking tot de implementatie van de Islam niet realistisch is. Deze angst wordt gecreëerd door de valse perceptie dat de Islam achter de daden staat die mensen gewend zijn aan de Islam toe te schrijven. Deze angst is reëel, maar zij is niet gebaseerd op reële gronden. Het is gebaseerd op de premisse dat de islamitische ideologie een actieve deelnemer is aan de zaken die in de wereld heersen, inclusief die van extreme aard. De waarheid van de zaak is dat de Islam geen deel heeft uitgemaakt van de mix van ideologieën die de wereldzaken en politiek de afgelopen honderd jaar hebben gevormd. Integendeel, de Islam is aan het opkomen, en in veel gevallen met grote moeilijkheid, om de huidige ideologische mix uit te dagen. Bijgevolg zou de Islam bekeken en onderzocht moeten worden vanuit het perspectief van een ideologie die een voet aan de grond zoekt in de wereldzaken. De basis van dit onderzoek zou de theoretische fundering van de Islam en de geschiedenis van de Islam in de praktijk moeten zijn.

The point here is that the fear that some people may have regarding the implementation of Islam is not realistic. This fear is created out of the false perception that Islam stands behind the actions that people have been accustomed to attribute to Islam. This fear is real, but it is not founded on real grounds. It is based on the premise that the Islamic ideology is an active participant in the affairs prevailing in the world including those of extreme nature. The truth of the matter is that Islam has not been part of the mix of ideologies, which have shaped the world affairs and politics for the last one hundred years. On the contrary, Islam has been rising, and in many cases with great difficulty, to challenge the current ideological mix. Consequently, Islam should be viewed and scrutinized from the perspective of an ideology seeking a foothold in the world affairs. The basis of this scrutiny should be the theoretical foundation of Islam and the history of Islam in action.

De geldigheid van elke ideologie zou eerst getoetst moeten worden op het niveau van de theorie. Als de ideologie gedurende een voldoende lange periode is toegepast, dan zou deze ook getoetst moeten worden op het niveau van de uitvoering. De theorie van de Islam is compleet, is samengesteld en kan in talrijke bronnen worden gevonden; daarom kan deze geverifieerd en getoetst worden. De Islam is ook toegepast en heeft een geschiedenis van uitvoering over dertienhonderd jaar (langer dan welke andere individuele ideologie dan ook). Daarom kan de praktische uitvoering van de Islam ook getoetst en geverifieerd worden.

The validity of any ideology should be first tested at the level of its theory. If the ideology had been practiced for a sufficient period of time, then it should also be tested at the implementation level. The theory of Islam is complete and had been compiled and can be found in numerous sources; therefore, it can be verified and tested. Islam also had been implemented and has a history of implementation over thirteen hundred years (more than any other single ideology). Therefore, the practical implementation of Islam can also be tested and verified.