Onder de vele bestaande definities kan een ideologie worden gedefinieerd als een reeks doelen en ideeën die iemands ambities, verwachtingen en acties stuurt; een ideologie kan worden beschouwd als een allesomvattende visie, als een manier om naar de dingen te kijken. Het woord ideologie zelf draagt geen positieve of negatieve semantiek of connotatie. Volgens Destutt de Tracy is het woord ideologie samengesteld uit twee delen, idea en logy. Met andere woorden, ideologie beschrijft de logica die de reeks doelen, ambities, regels en systemen afleidt uit een fundamenteel en allesomvattend idee. Vanuit dit perspectief is een ideologie gewoon een ideologie; het is noch positief noch negatief, noch goed noch slecht, noch acceptabel noch verworpen. Het biedt een systematische manier om ideeën, concepten, systemen, regelgeving en methoden te beschrijven. In die zin kan de ideologie van het socialisme niet worden bekritiseerd enkel omdat het een ideologie omvat. Socialisme kan worden bekritiseerd op basis van de ideeën en overtuigingen die het draagt; het is de inhoud van de ideologie die onderwerp kan zijn voor onderzoek en kritiek. Op dezelfde manier kan het kapitalisme niet worden verworpen of geaccepteerd enkel omdat het als een ideologie staat. Het zijn de principes van het kapitalisme en de impact van de toepassing ervan die onderwerp moeten zijn voor kritiek en onderzoek. Hetzelfde geldt voor de Islam. We kunnen het concept van de Islam niet accepteren of verwerpen op de basis dat het een ideologie formuleert.

Among the many existing definitions, an ideology can be defined as a set of aims and ideas that directs one’s goals, expectations, and actions; an ideology can be thought of as a comprehensive vision, as a way of looking at things. The word ideology itself does not carry any positive or negative semantics or connotation. According to Destutt de Tracy, the word ideology is assembled from two parts, idea and logy. In other words, ideology describes the logic which derives the set of goals, aims, rules, and systems from a basic and comprehensive idea. From this perspective, an ideology is just an ideology; it is neither positive nor negative, neither good nor bad, neither acceptable nor rejected. It provides a systematic way of describing ideas, concepts, systems, regulations, and methods. In this regard, the ideology of socialism cannot be criticized simply because it comprises an ideology. Socialism can be criticized based on the ideas and beliefs it carries; it is the content of the ideology that could be subject for scrutiny and criticism. By the same token, capitalism cannot be rejected or accepted simply because it stands as an ideology. It is the principles of capitalism and the impact of its application that should be subject for criticism and scrutiny. The same applies to Islam. We cannot accept or reject the notion of Islam on the basis that it formulates an ideology.

David F. Forte, professor in de rechten aan de Cleveland State University, neemt in een artikel gepubliceerd door de Heritage Foundation een extreem standpunt in wanneer hij ideologie gelijkstelt aan terrorisme en moord, en erop hamert dat de Islam slechts gezien moet worden als een religie die in staat is om liefdadigheid te bieden. In zijn eigen woorden: “Ons beleid zou moeten zijn dat alle volkeren, van alle religies, die hun religie vervullen met toewijding, liefdadigheid, gelijkheid en zorg voor anderen, gevierd en beschermd zullen worden, maar dat elk persoon—of het nu in de naam van religie, socialisme of geschiedenis is—die probeert een staat over te nemen en dat geloof om te vormen tot een ideologie, een ideologie die onschuldige mensen terroriseert en doodt, onze vijand is en de vijand van alle religie.” Waar het duidelijk zou moeten zijn dat terrorisme onder geen enkele omstandigheid getolereerd kan en mag worden, zou het ook duidelijk moeten zijn dat terrorisme niet gelijkstaat aan “ideologie”.

David F. Forte, professor of law at Cleveland State University, in an article published by the Heritage Foundation, takes the extreme point when he equates ideology to terrorism and killing and insists that Islam should be viewed only as a religion capable of providing charity. In his own words, “Our policy ought to be that all peoples, of all religions, who fulfill their religion with devotion, charity, equality and concern for others will be celebrated and protected, but that any person—whether in the name of religion or socialism or history—who seeks to take over a state and turn that belief into an ideology, an ideology which terrorizes and kills innocent people, is our enemy and the enemy of all religion.” Where it should be clear that terrorism cannot and should not be tolerated under any circumstances, it should also be clear that terrorism is not equivalent to “ideology.”.

Wat hier op het spel staat, zijn niet de namen of de terminologie die worden gebruikt om de Islam te beschrijven. Belangrijker dan termen of namen zijn de ideeën en concepten die ten grondslag liggen aan de definities en termen. De term ideologie is zeker neutraler dan de termen islamisme, fundamentalisme, extremisme, fonetisch-isme of het soortgelijke. Om enige verwarring te voorkomen, zal ik proberen het eenvoudige woord Islam te gebruiken in plaats van de term ideologie van de Islam waar dat van toepassing is.

What is at stake here is not the names or terminology used to describe Islam. What is more important than terms or names are the ideas and concepts underlying the definitions and terms. The term ideology is certainly more neutral than the term Islamism, fundamentalism, Extremism, phonetic-ism, or the like. To avoid any confusion, I will try to use the plain word Islam in lieu of the term ideology of Islam where applicable.

Rond het jaar 610 n.Chr. begon de Profeet Muhammad ﷺ de Koran te ontvangen in de vorm van openbaringen van Allah, God de Schepper. Muhammad woonde in Mecca. Mecca was beroemd vanwege de gastvrijheid voor de Heilige Moskee, gebouwd rond de plaats genaamd de Ka’aba. Men gelooft dat de Heilige Moskee is gebouwd door de Profeet Ibraheem (vrede zij met hem) en zijn zoon Ismail (vrede zij met hem). De religie die door Ibraheem (vrede zij met hem) in Mecca en omstreken werd verkondigd, predikte de eenheid van God en de hoogste waarden die werden voortgezet door de daaropvolgende religies van het Jodendom, het Christendom en de Islam. In de loop der tijd slaagden de Arabieren in Mecca en omstreken erin de religie van Ibraheem (vrede zij met hem) te verdraaien en een polytheïstische religie met meerdere goden te introduceren. De Arabieren in Mecca en Arabië raakten gewend aan het aanbidden van stenen afgodsbeelden als materiële vertegenwoordigers van goden. Omdat de Ka’aba door de Arabieren in de regio als een heilige plaats werd beschouwd, vonden de stammen van Mecca een manier om de gastheren en bewakers te worden van alle goden die door Arabieren in Mecca en elders werden aanbeden. Deze positie verzekerde de Quraish, de belangrijkste stam van Mecca, een speciale status en prestige, en leverde hen de titel op van de bewakers van de heilige plaats (Al-Haram). Naast het prestige, de eer en de status, was de Quraish in staat om financieel en economisch te profiteren van hun positie als bewakers van Al-Haram. De Koran herinnerde de Quraish later aan deze speciale status in een soera genaamd “Quraish.”9

Around the year 610 CE, Prophet Mohammad (PBUH) began to receive Quran in the form of revelation from Allah, god the Creator.8 Mohammad was living in Mecca. Mecca was famous for hosting the Sacred Mosque built around the place called the Ka’aba. The Sacred Mosque is believed to have been built by Prophet Ibraheem and his son Ismail. The religion propagated by Ibraheem in Mecca and its surrounding preached the oneness of god and the supreme values which were carried out by subsequent religions of Judaism, Christianity, and Islam. Over time, the Arabs in Mecca and its surrounding managed to distort the religion of Ibraheem and introduce polytheistic religion with multiple gods. The Arabs in Mecca and Arabia grew accustomed to worshiping stone idols as material representatives of Gods. Since the Ka’aba was considered a holy place by Arabs in the area, the tribes of Mecca worked out their way to become the hosts and custodians of all gods worshiped by Arabs in Mecca and elsewhere. This status has secured for Quraish, the main tribe of Mecca, a special status and prestige, and won them the title of the custodians of the holy place (Al-Haram). Besides the prestige, honor, and status, Quraish was in a position to gain financially and economically from their position as custodians of Al-Haram. The Quran later reminded Quraish of this special status in a Surah named “Quraish.”9

Rond het jaar 623 n.Chr., dertien jaar na het ontstaan van de Islam, migreerden de Profeet Muhammad ﷺ en zijn metgezellen van Mecca naar de stad Medina (die tot de dag van de migratie Yathrib werd genoemd). Datzelfde jaar markeerde het begin van de Islamitische kalender. Moslims kozen dit jaar om de kalender aan te duiden in plaats van het jaar waarin de Islam dertien jaar eerder fysiek begon. De betekenis van dit jaar is dat het de overgang markeerde van de Islam als een theoretisch model naar een praktisch model.

Around the year 623 CE, thirteen years after the initiation of Islam, Prophet Mohammad and his companions migrated from Mecca to the city of Medina (called Yathrib until the day of migration). That same year marked the beginning of the Islamic calendar. Muslims chose this year to mark the calendar instead of the year Islam physically began thirteen years earlier. The significance of this year is that it marked the transfer of Islam from being a theoretical model into a practical one.

Naast zijn rol als een boodschapper die de openbaringen van God ontvangt, voegde de Profeet Muhammad ﷺ ook de rol van een staatsman toe die de regels op de mensen toepast. Zijn leiderschapspositie in Medina werd unaniem goedgekeurd zonder de minste uitdaging, zelfs niet van de Joodse stammen die in de nabijheid van Medina woonden of de groep die de Islam niet volledig had aanvaard.

Prophet Mohammad added to his role as a messenger who receives god’s revelations, the role of a statesman who applies the rules upon people. His leadership position in Medina was unanimously approved without the least challenge, not even from Jewish tribes living in the vicinity of Medina or the group which did not thoroughly accept Islam.

Direct na de migratie naar Medina en de vorming van de kern van de islamitische staat, nam de openbaring van de Koran een nieuwe richting. De nadruk lag nu meer gericht op de regels, voorschriften, structuur, organisatie en de relaties tussen mensen. De mensen in Medina, die onder het bewind van de islam stonden, werden verzocht hun kwesties, problemen en geschillen naar Mohammad ﷺ te brengen voor rechtspraak en oordelen.

Right after the migration to Medina and the creation of the nucleus Islamic state, the revelation of the Quran took a new direction. The emphasis now is more focused on the rules, regulations, structure, organization, and relationships between people. The people in Medina, who were under the rule of Islam, were requested to bring their issues, problems, disputes to Mohammad for ruling and judgments.

Profeet Mohammad ﷺ verspilde geen tijd voordat hij begon met het organiseren van de relaties in de nieuwe samenleving. Hij stelde een matchingsysteem in, waarmee hij individuen die uit Mecca waren gemigreerd, koppelde aan tegenhangers uit Medina. Dit matchings- of koppelingsschema stelde de nieuwe immigranten in staat om een soepele overgang te maken naar een nieuwe plaats en omgeving, nadat zij al hun rijkdom en bezittingen in Mecca hadden achtergelaten. Het delen van rijkdom was het meest zichtbare resultaat van het matchingsprogramma. Profeet Mohammad ﷺ stelde ook een verdrag op dat de relatie tussen de Joodse stammen en de moslims in Medina regelde. Het verdrag definieerde de wederzijdse verantwoordelijkheid voor de veiligheid en bescherming van Medina en de omgeving.

De islamitische staat staat sindsdien bekend als de staat van het kalifaat (khilafah). De staat bleef op dezelfde wijze functioneren: regels en voorschriften afgeleid van de teksten van de Koran en de profetische traditie (Sunnah).

The Islamic state came to be known since then as the state of the caliphate (khilafah). The state continued to function in the same manner: rules and regulations derived from the texts of the Quran and the Sunnah.

Met de aanstelling van Abu Bakr als de eerste opvolger van de Profeet ﷺ, hebben de vorm en de context van de islamitische structuur hun eigen karakter en vorm gekregen. De structuur omvatte een staat met de kalief als het staatshoofd. De kalief vervult het ambt van staatshoofd via een proces van verkiezing, gevolgd door een proces van eed van trouw (Bay’ah). Een raad die het volk vertegenwoordigt, is belast met het proces van de aanstelling van de kalief. De kalief stelt assistenten aan om hem te helpen bij het uitvoeren van de bestuurlijke verantwoordelijkheden. Geschillen binnen de staat worden afgehandeld door gerechtelijk personeel. Afgelegen gebieden binnen de staat worden bestuurd door gouverneurs die door de kalief zijn aangesteld. In de loop van de tijd werden deze staatsorganen stabieler en beter gedefinieerd. De staat van het kalifaat (Khilafah) werd collectief verantwoordelijk voor de implementatie van de systemen van de islam. Door middel van een uitgebreide reeks regels afgeleid uit de Koran en de profetische traditie (Sunnah), kan worden aangetoond dat de structuur van de islam economische, sociale, politieke en gerechtelijke systemen omvatte. Van bijzonder belang voor deze publicatie is het economische systeem, dat in latere secties in meer detail zal worden besproken.

With the appointment of Abu Bakr as the first successor of the Prophet, the shape and the context of the Islamic structure has taken its distinct character and shape. The structure included a state with the khalifah as the head of the state. The khalifah assumes the post of the head of state through a process of election followed by a process of bai’ah. A council representing the people is charged with the process of appointing the khalifah. The khalifah appoints assistants to help him carry the governing responsibilities. Disputes within the state are handled by judicial personnel. Remote areas within the state are governed by governors appointed by the khalifah. Over time, these organs of the state became more stable and better defined. The state of the khilafah collectively became responsible for the implementation of the systems of Islam. Through a large set of rules derived from the Quran and the Sunnah, it can be shown that the structure of Islam comprised economic, social, political, and judicial systems. Of particular interest to this publication is the economic system, which will be discussed in greater details in subsequent sections.