Stel je voor dat je in een hoek van een kamer zit. De deur waar je doorheen naar binnen bent gekomen, is nu volledig verzegeld en er is geen manier om naar binnen of buiten te gaan. De muren, het plafond en de vloer zijn gemaakt van steen. Het enige wat je kunt doen, is staren in een open, lege ruimte, omringd door koude, donkere en stenen muren. Door enorme verveling val je in slaap. Een paar uur gaan voorbij; je wordt wakker. Terwijl je je ogen opent, schrik je ervan om te zien dat er in het midden van de kamer een bureau staat met een computer erop. Je loopt naar het bureau en ziet enkele woorden op het computerscherm: Dit bureau en deze computer kwamen uit het niets.

Imagine you find yourself sitting in the corner of a room. The door that you entered through is now completely sealed and there is no way of entering or exiting. The walls, ceiling and floor are made up of stone. All you can do is stare into open, empty space, surrounded by cold, dark and stony walls. Due to immense boredom, you fall asleep. A few hours pass by; you wake up. As you open your eyes, you are shocked to see that in the middle of the room is a desk with a computer on top of it. You approach the desk and notice some words on the computer screen: This desk and computer came from nothing.

Geloof je wat je op het scherm hebt gelezen? Natuurlijk niet. Op het eerste gezicht vertrouw je op je intuïtie dat het onmogelijk is dat de computer en het bureau zijn verschenen zonder voorafgaande activiteit of oorzaak. Vervolgens begin je na te denken over wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn. Na enige overweging realiseer je je een beperkt aantal redelijke verklaringen. De eerste is dat ze voortgekomen zouden kunnen zijn uit geen causale omstandigheden of voorafgaande activiteit—met andere woorden, uit niets. De tweede is dat ze zichzelf veroorzaakt of gecreëerd zouden kunnen hebben. De derde is dat ze gecreëerd of daar geplaatst zouden kunnen zijn door een voorafgaande oorzaak. Aangezien je cognitieve vermogens normaal en functioneel zijn, concludeer je dat de derde verklaring de meest rationele is. Hoewel deze vorm van redeneren universeel is, kan een robuustere variatie van het argument treffend worden samengevat in de Qur’an. Het argument stelt dat de mogelijke verklaringen voor het ontstaan van een eindig wezen kunnen zijn dat het uit niets kwam, dat het zichzelf creëerde, dat het gecreëerd zou kunnen zijn door iets anders dat gecreëerd is, of dat het gecreëerd werd door iets dat niet gecreëerd is. Voordat ik het argument verder uiteenzet, moet worden opgemerkt dat de Qur’an vaak rationele intellectuele argumenten presenteert. De Qur’an is een overtuigende en krachtige tekst die probeert de lezer te betrekken. Daarom legt zij zich krachtig op aan onze geest en harten, en de manier waarop zij dit bereikt is door diepgaande vragen te stellen en krachtige argumenten te presenteren. Associate Professor of Islamic Studies Rosalind Ward Gwynne merkt over dit aspect van de Qur’an op: “Het feit dat zo veel van de Qur’an in de vorm van argumenten is, toont aan in welke mate de mens wordt waargenomen als iemand die redenen nodig heeft voor zijn handelingen….”121

Do you believe what you have read on the screen? Of course you do not. At first glance you rely on your intuition that it is impossible for the computer and the desk to have appeared from no prior activity or cause. Then you start to think about what could possibly have happened. After some thought you realise a limited number of reasonable explanations. The first is that they could have come from no causal conditions or prior activity—in other words, nothing. The second is that they could have caused or created themselves. The third is that they could have been created or placed there by some prior cause. Since your cognitive faculties are normal and in working order, you conclude that the third explanation is the most rational. Although this form of reasoning is universal, a more robust variation of the argument can be found eloquently summarised in the Qur’an. The argument states that the possible explanations for a finite entity coming into being could be that it came from nothing, it created itself, it could have been created by something else created, or it was created by something uncreated. Before I break down the argument further, it must be noted that the Qur’an often presents rational intellectual arguments. The Qur’an is a persuasive and powerful text that seeks to engage its reader. Hence it positively imposes itself on our minds and hearts, and the way it achieves this is by asking profound questions and presenting powerful arguments. Associate Professor of Islamic Studies Rosalind Ward Gwynne comments on this aspect of the Qur’an: “The very fact that so much of the Qur’an is in the form of arguments shows to what extent human beings are perceived as needing reasons for their actions….”121

Gwynne stelt ook dat dit kenmerk van de Qur’an de islamitische wetenschap heeft beïnvloed:

Gwynne also maintains that this feature of the Qur’an influenced Islamic scholarship:

“Redeneren en argumentatie zijn zo essentieel voor de inhoud van de Qur’an en zo onlosmakelijk verbonden met de structuur ervan, dat ze op vele manieren het bewustzijn van de geleerden van de Qur’an hebben gevormd.”122

“Reasoning and argument are so integral to the content of the Qur’an and so inseparable from its structure that they in many ways shaped the very consciousness of Qur’anic scholars.”122

Deze relatie tussen rede en openbaring werd zelfs door vroege islamitische geleerden begrepen. Zij begrepen dat rationeel denken een van de manieren was om de intellectuele fundamenten van de islam te bewijzen. De islamitische geleerde uit de 14e eeuw, Ibn Taymiyya, schrijft dat de vroege islamitische wetenschap “wist dat zowel openbaringsbewijzen als rationele bewijzen waar waren en dat zij elkaar noodzakelijk maakten. Wie rationele... bewijzen leverde die de volledige onderzoeksplicht verdienden, wist dat deze overeenstemden met wat de boodschappers hen hadden meegedeeld en dat zij voor hen de noodzaak bewezen om de boodschappers te geloven in wat zij hen hadden meegedeeld.”123

This relationship between reason and revelation was understood even by early Islamic scholars. They understood that rational thinking was one of the ways to prove the intellectual foundations of Islam. The 14th century Islamic scholar Ibn Taymiyya writes that early Islamic scholarship “knew that both revelational and rational proofs were true and that they entailed one another. Whoever gave rational… proofs the complete enquiry due them, knew that they agreed with what the messengers informed them about and that they proved to them the necessity of believing the messengers in what they informed them about.”123.

Het Koranische argument.

The Qur’anic argument.

De Qur’an biedt een krachtig argument voor het bestaan van God: “Zijn zij geschapen uit niets? Of zijn zij de scheppers [van zichzelf]? Of hebben zij de hemelen en de Aarde geschapen? Integendeel, zij zijn niet zeker.”124

The Qur’an provides a powerful argument for God’s existence: “Or were they created by nothing? Or were they the creators [of themselves]? Or did they create the heavens and Earth? Rather, they are not certain.”124

Hoewel dit argument verwijst naar de mens, kan het ook worden toegepast op alles wat is begonnen te bestaan, of alles wat is voortgekomen. De Qur’an gebruikt het woord khuliqu, wat betekent gecreëerd, gemaakt of voortgekomen.125 Het kan dus verwijzen naar alles wat tot het bestaan is gekomen.

Although this argument refers to the human being, it can also be applied to anything that began to exist, or anything that emerged. The Qur’an uses the word khuliqu, which means created, made or originated.125 So it can refer to anything that came into being.

Laten we nu het argument ontleden. De Qur’an noemt vier mogelijkheden om uit te leggen hoe iets werd geschapen of ontstond of tot bestaan kwam:

Now let us break down the argument. The Qur’an mentions four possibilities to explain how something was created or came into being or existence:

• Geschapen uit niets: “of werden zij geschapen uit niets?”.

• Created by nothing: “or were they created by nothing?”.

• Zelfgeschapen: “of waren zij de scheppers van zichzelf?”.

• Self-created: “or were they the creators of themselves?”.

• Geschapen door iets dat geschapen is: “of hebben zij de hemelen en de aarde geschapen?”, wat impliceert dat een geschapen ding uiteindelijk geschapen is door iets anders dat ook geschapen is.

• Created by something created: “or did they create the heavens and the Earth?”, which implies a created thing being ultimately created by something else created.

• Geschapen door iets dat niet geschapen is: “Integendeel, zij zijn niet zeker”, wat impliceert dat de ontkenning van God ongegrond is, en daarom impliceert de uitspraak dat er een niet-geschapen schepper is.126.

• Created by something uncreated: “Rather, they are not certain”, implying that the denial of God is baseless, and therefore the statement implies that there is an uncreated creator.126.

Dit argument kan ook worden omgezet in een universele formule die geen verwijzing naar de geschriften vereist:

This argument can also be turned into a universal formula that does not require reference to scripture:

1. Het universum is eindig.

1. The universe is finite.

2. Eindige zaken zouden uit het niets kunnen zijn voortgekomen, zichzelf kunnen hebben geschapen, uiteindelijk geschapen kunnen zijn door iets dat geschapen is, of geschapen kunnen zijn door iets dat niet geschapen is.

2. Finite things could have come from nothing, created themselves, been ultimately created by something created, or been created by something uncreated.

3. Ze zouden niet uit het niets kunnen zijn voortgekomen, zichzelf niet hebben geschapen, en ook niet uiteindelijk gecreëerd kunnen zijn door iets dat gecreëerd is.

3. They could not have come from nothing, created themselves, or have been ultimately created by something created.

4. Daarom werden zij geschapen door iets dat niet geschapen is.

4. Therefore, they were created by something uncreated.

Het universum is eindig.

The universe is finite.

Een reeks filosofische argumenten toont de eindigheid van het universum aan. Het meest overtuigende en eenvoudigste van deze argumenten houdt in dat wordt aangetoond dat een feitelijk fysiek oneindige niet kan bestaan. Het type feitelijk oneindige waar ik het hier over heb, is een gedifferentieerd type oneindige, wat een oneindige is die bestaat uit discrete delen, zoals fysieke zaken of objecten. Deze fysieke zaken kunnen atomen, quarks, bussen, giraffen en kwantumvelden omvatten. Het ongedifferentieerde type oneindige is echter een oneindige die niet uit discrete delen bestaat. Deze oneindige is coherent en kan bestaan. Zo is de oneindigheid van God een ongedifferentieerde oneindige, aangezien Hij niet is opgebouwd uit discrete fysieke delen. In de islamitische theologie is Hij uniek één en transcendent.

A range of philosophical arguments shows the finitude of the universe The most cogent and simplest of these arguments involves demonstrating that an actual physical infinite cannot exist. The type of actual infinite that I am addressing here is a differentiated type of infinite, which is an infinite made up of discrete parts, like physical things or objects. These physical things can include atoms, quarks, buses, giraffes and quantum fields. The undifferentiated type of infinite, however, is an infinite that is not made of discrete parts. This infinite is coherent and can exist. For instance, the infinity of God is an undifferentiated infinite, as He is not made up of discrete physical parts. In Islamic theology, He is uniquely one and transcendent.

De meest overtuigende en intuïtieve argumenten om de onmogelijkheid van een werkelijk oneindige te onderbouwen, komen in de vorm van gedachte-experimenten. De zorg hier is de onmogelijkheid van het feit dat het fysieke oneindige wordt gerealiseerd. Dit is anders dan wiskundige oneindigheden. Hoewel deze logisch coherent zijn, bestaan ze in het wiskundige domein, dat meestal gebaseerd is op axioma's en aannames. Onze zorg is of het oneindige gerealiseerd kan worden in de werkelijke fysieke wereld.

The most persuasive and intuitive arguments to substantiate the impossibility of an actual infinite, come in the form of thought experiments. Now the concern here is with the impossibility of the physical infinite being actualised. This is different from mathematical infinites. Although logically coherent, these exist in the mathematical realm, which is usually based on axioms and assumptions. Our concern is whether the infinite can be realised in the real physical world.

Neem de volgende voorbeelden in overweging:

Take the following examples into consideration:

1. Zak met ballen: Stel je voor dat je een oneindig aantal ballen in een zak hebt. Als je twee ballen weghaalt, hoeveel ballen heb je dan over? Wiskundig gezien heb je nog steeds een oneindig aantal. In de praktijk zou je echter twee ballen minder moeten hebben dan wat er in de zak zat. Wat als je er twee ballen aan toevoegt in plaats van ze te verwijderen? Hoeveel ballen zijn er nu? Er zouden twee ballen meer moeten zijn dan wat er in de zak zat.

1. Bag of balls: Imagine you had an infinite number of balls in a bag. If you take two balls away, how many balls do you have left? Well, mathematically you still have an infinite number. However, practically, you should have two less than what is in the bag. What if you added another two balls instead of removing them? How many balls are there now? There should be two more than what was in the bag.

Je zou moeten kunnen tellen hoeveel ballen er in de zak zitten, maar dat kun je niet omdat het oneindige slechts een idee is en niet bestaat in de echte wereld. Dit toont duidelijk aan dat je geen geactualiseerd oneindige kunt hebben dat bestaat uit discrete fysieke onderdelen of zaken. In het licht van dit feit zei de beroemde Duitse wiskundige David Hilbert: “Het oneindige is nergens in de werkelijkheid te vinden. Het bestaat noch in de natuur, noch vormt het een legitieme basis voor rationeel denken… de rol die overblijft voor het oneindige is uitsluitend die van een idee.”127

You should be able to count how many balls are in the bag, but you cannot because the infinite is just an idea and does not exist in the real world. This clearly shows you cannot have an actualised infinite made up of discrete physical parts or things. In light of this fact, the famous German mathematician David Hilbert said, “The infinite is nowhere to be found in reality. It neither exists in nature nor provides a legitimate basis for rational thought… the role that remains for the infinite to play is solely that of an idea.”127.

2. Stapel kubussen met verschillende afmetingen: Stel je voor dat je een stapel kubussen had. Elke kubus is genummerd. De eerste kubus heeft een volume van 10cm³3

2. Stack of cubes with different sizes: Imagine you had a stack of cubes. Each cube is numbered. The first cube has a volume of 10cm3

De volgende kubus daarop heeft een volume van 5 cm³.3

. The next cube on top of that has a volume of 5cm3

en de volgende kubus is de helft van de vorige kubus. Dit gaat ad infinitum door (steeds opnieuw op dezelfde manier voor eeuwig). Ga nu naar de bovenkant van de stapel en verwijder de kubus die bovenaan ligt. Dat kan niet. Er is geen kubus te vinden. Waarom? Omdat als er een kubus te vinden zou zijn aan de bovenkant, dit zou betekenen dat de kubussen de oneindigheid niet hebben bereikt.

and the next cube is half of the previous cube. This goes on ad infinitum (again and again in the same way forever). Now go to the top of the stack and remove the cube at the top. You cannot. There is no cube to be found. Why? Because if there was a cube to be found at the top it would mean that the cubes did not reach infinity.

Echter, aangezien er geen kubus aan de bovenkant is, toont het ook — ondanks het feit dat de wiskundige oneindigheid bestaat (met aannames en axioma's) — aan dat je geen geactualiseerde oneindigheid in de echte wereld kunt hebben. Aangezien er geen einde aan de stapel is, toont het aan dat de oneindigheid — die is opgebouwd uit discrete fysieke zaken (in dit geval de kubussen) — niet fysiek gerealiseerd kan worden.

However, since there is no cube at the top, it also shows— even though the mathematical infinite exists (with assumptions and axioms)—that you cannot have an actualised infinite in the real world. Since there is no end to the stack, it shows the infinite—that is made up of discrete physical things (in this case the cubes)—cannot be physically realised.

Conceptueel gezien is het universum niet anders dan de zak met ballen of de stapel kubussen die ik hierboven heb uitgelegd. Het universum is echt. Het is opgebouwd uit afzonderlijke fysieke zaken. Aangezien het gedifferentieerde oneindige niet in de echte wereld kan bestaan, volgt daaruit dat het universum niet oneindig kan zijn. Dit impliceert dat het universum eindig is, en aangezien het eindig is, moet het een begin hebben gehad. Het wetenschappelijk onderzoek dat betrekking heeft op het begin van het universum is hier niet besproken omdat de gegevens momenteel onderbepaald zijn. Onderbepaaldheid is een "these die uitlegt dat er voor elke op wetenschap gebaseerde theorie altijd ten minste één rivaliserende theorie zal zijn die ook door het gegeven bewijs wordt ondersteund..." 128. Er zijn ongeveer 17 concurrerende modellen om het kosmologische bewijs te verklaren. Sommige van deze modellen concluderen dat het universum eindig is en een begin heeft gehad, terwijl anderen beargumenteren dat het universum verleden-eeuwig is. Het bewijs is niet sluitend. De conclusies kunnen veranderen wanneer er nieuw bewijs wordt waargenomen of nieuwe modellen worden ontwikkeld (zie Hoofdstuk 12).

Conceptually, the universe is no different to the bag of balls or the stack of cubes I have explained above. The universe is real. It is made up of discrete physical things. Since the differentiated infinite cannot exist in the real world, it follows that the universe cannot be infinite. This implies that the universe is finite, and since it is finite it must have had a beginning. The scientific research that relates to the beginning of the universe has not been discussed here because the data is currently underdetermined. Underdetermination is a “thesis explaining that for any scientifically based theory there will always be at least one rival theory that is also supported by the evidence given…” 128 .There are around 17 competing models to explain the cosmological evidence. Some of these models conclude that the universe is finite and had a beginning and others argue that the universe is past eternal. The evidence is not conclusive. The conclusions might change when new evidence is observed or new models are developed (see Chapter 12).

Nu zijn we in staat om de vier logische mogelijkheden toe te passen om het begin van het universum te verklaren en elke mogelijkheid te bespreken.

Now we are in a position to apply the four logical possibilities to explain the beginning of the universe and discuss each one.

Geschapen uit niets? Voordat ik deze mogelijkheid behandel, moet ik definiëren wat met ‘niets’ wordt bedoeld. Niets wordt gedefinieerd als de afwezigheid van alle dingen. Om dit beter te illustreren, stel je voor dat alles, alle materie, energie en potentieel, zou verdwijnen; die staat zou als niets worden beschreven. Dit moet niet worden verward met het kwantumvacuüm of -veld, een concept dat ik later zal uitleggen. Niets verwijst ook naar de afwezigheid van elke causale voorwaarde. Een causale voorwaarde is elk type oorzaak dat een gevolg voortbrengt. Deze oorzaak kan materieel of immaterieel zijn.

Created from nothing?. Before I address this possibility, I need to define what is meant by ‘nothing’. Nothing is defined as the absence of all things. To illustrate this better, imagine if everything, all matter, energy and potential, were to vanish; that state would be described as nothing. This is not to be confused with the quantum vacuum or field, a concept I will explain later. Nothing also refers to the absence of any causal condition. A causal condition is any type of cause that produces an effect. This cause can be material or non-material.

Het beweren dat dingen uit het niets kunnen voortkomen, betekent dat dingen kunnen ontstaan uit geen enkel potentieel, geen enkele materie of uit helemaal niets. Het beweren van een dergelijke zaak spreekt onze intuïtie tegen en staat haaks op de rede.

Asserting that things can come from nothing means that things can come into being from no potential, no matter or nothing at all. To assert such a thing defies our intuitions and stands against reason.

Zou het universum dus uit het niets kunnen zijn ontstaan? Het voor de hand liggende antwoord is nee, want uit niets komt niets voort. Nietsheid kan niets voortbrengen. Iets kan niet ontstaan zonder enige causale voorwaarden. Een andere manier om ernaar te kijken is via eenvoudige wiskunde. Wat is 0 + 0 + 0? Het is niet 3, het is 0.

So, could the universe have come into existence from nothing? The obvious answer is no, because from nothing, nothing comes. Nothingness cannot produce anything. Something cannot arise from no causal conditions whatsoever. Another way of looking at it is by way of simple math. What is 0 + 0 + 0? It is not 3, it’s 0.

Een van de redenen waarom dit zo intuïtief is, is omdat het gebaseerd is op een rationeel (of metafysisch) principe: het zijnde kan niet voortkomen uit het niet-zijnde. Het tegendeel beweren is wat ik tegen-discours zou noemen. Iedereen zou alles kunnen beweren. Als iemand kan beweren dat het hele universum uit niets kan voortkomen, dan zouden de implicaties absurd zijn. Zij zouden kunnen beweren dat alles in het bestaan kan treden zonder enige causale voorwaarden. Om iets uit het niets te laten voortkomen, moet het tenminste een bepaalde vorm van potentie of causale voorwaarden hebben. Aangezien niets de afwezigheid van alle dingen is, inclusief elk type causale voorwaarde, dan kan iets niet uit het niets voortkomen. Het volhouden dat iets uit het niets kan voortkomen, is logisch equivalent aan het idee dat dingen kunnen verdwijnen, vervallen, vernietigd worden of vergaan zonder enige causale voorwaarden. Individuen die beweren dat iets uit het niets kan voortkomen, moeten ook volhouden dat iets zonder enige causale voorwaarden kan verdwijnen. Als bijvoorbeeld een gebouw volledig zou verdwijnen, zouden dergelijke individuen niet verrast moeten zijn door deze gebeurtenis, want als dingen uit helemaal geen causale voorwaarden kunnen voortkomen, dan impliceert dat logischerwijs dat dingen ook door middel van geen enkele causale voorwaarde kunnen verdwijnen. Echter, beweren dat dingen zomaar kunnen verdwijnen zonder verwijzing naar enige causale voorwaarde, zou rationeel absurd zijn. Een veelvoorkomende bewering is dat het universum uit niets zou kunnen voortkomen omdat deeltjes in het kwantumvacuüm plotseling in het bestaan treden. Dit argument gaat ervan uit dat het kwantumvacuüm niets is. Dit is echter niet waar. Het kwantumvacuüm is iets; het is geen absoluut vacuüm en het gehoorzaamt aan de wetten van de fysica. Het kwantumvacuüm is een staat van vluchtige energie. Het is dus geen niets, het is iets fysieks.129.

One of the reasons that this is so intuitive is because it is based on a rational (or metaphysical) principle: being cannot come from nonbeing. To assert the opposite is what I would call counter discourse. Anyone could claim anything. If someone can claim that the entire universe can come from nothing, then the implications would be absurd. They could assert that anything could come into being without any causal conditions at all. For something to arise from nothing it must have at least some type of potential or causal conditions. Since nothing is the absence of all things, including any type of causal condition, then something could not arise from nothing. Maintaining that something can arise from nothing is logically equivalent to the notion that things can vanish, decay, annihilate or disappear without any causal conditions whatsoever. Individuals who argue that something can come from nothing must also maintain that something can vanish from no causal conditions at all. For example, if a building completely vanished, such individuals should not be surprised by the event, because if things can come from no causal conditions at all, then it logically implies that things can vanish by means of no causal conditions as well. However, to argue that things can just vanish without reference to any causal condition would be rationally absurd. A common contention is that the universe could come from nothing because in the quantum vacuum particles pop into existence. This argument assumes that the quantum vacuum is nothing. However, this is not true. The quantum vacuum is something; it is not an absolute void and it obeys the laws of physics. The quantum vacuum is a state of fleeting energy. So it is not nothing, it is something physical.129.

Professor Lawrence Krauss’s ‘nothing’.

Professor Lawrence Krauss’s ‘nothing’.

Het boek van professor Lawrence Krauss, *A Universe from Nothing*, gaf een nieuwe impuls aan het debat over de Leibniziaanse vraag: “Waarom is er iets in plaats van niets?”130 In zijn boek betoogt Krauss dat het aannemelijk is dat het universum uit ‘niets’ is voortgekomen. Hoe absurd dit ook mag klinken, enkele vooronderstellingen en verduidelijkingen moeten aan het licht worden gebracht om de context van zijn conclusies te begrijpen.

Professor Lawrence Krauss’s book, A Universe from Nothing, invigorated and popularised the debate on the Leibnizian question: “Why is there something rather than nothing?”130 In his book, Krauss argues that it is plausible that the universe arose from ‘nothing’. Absurd as this may sound, a few presuppositions and clarifications need to be brought to light to understand the context of his conclusions.

Krauss’s ‘niets’ is eigenlijk iets. In zijn boek noemt hij niets “onstabiel”131, en elders bevestigt hij dat niets iets fysieks is, wat hij “lege maar reeds bestaande ruimte”132 noemt.

Krauss’s ‘nothing’ is actually something. In his book, he calls nothing “unstable”131, and elsewhere he affirms that nothing is something physical, which he calls “empty but pre-existing space”132.

Dit is een interessante taalkundige afwijking, aangezien de definitie van 'niets' in de Engelse taal verwijst naar een universele ontkenning, maar het lijkt erop dat het 'niets' van Krauss een label is voor iets. Hoewel zijn onderzoek beweert dat 'niets' de afwezigheid van tijd, ruimte en deeltjes is, misleidt hij de ongetrainde lezer en slaagt hij er niet in (expliciet) te bevestigen dat er nog steeds enige fysieke materie is. Zelfs als er, zoals Krauss beweert, geen materie is, moeten er fysieke velden zijn. Dit komt doordat het onmogelijk is om een regio te hebben waar geen velden zijn, omdat zwaartekracht niet geblokkeerd kan worden. In de kwantumtheorie vereist zwaartekracht op dit niveau van de realiteit geen objecten met massa, maar vereist het wel fysieke materie. Daarom is het 'niets' van Krauss eigenlijk iets. Elders in zijn boek schrijft hij dat alles is ontstaan uit kwantumfluctuaties, wat een schepping uit 'niets' verklaart, maar dat impliceert dat er een vooraf bestaande kwantumtoestand moet zijn om dat mogelijk te maken.133.

This is an interesting linguistic deviation, as the definition of nothing in the English language refers to a universal negation, but it seems that Krauss’s ‘nothing’ is a label for something. Although his research claims that ‘nothing’ is the absence of time, space and particles, he misleads the untrained reader and fails to confirm (explicitly) that there is still some physical stuff. Even if, as Krauss claims, there is no matter, there must be physical fields. This is because it is impossible to have a region where there are no fields because gravity cannot be blocked. In quantum theory, gravity at this level of reality does not require objects with mass, but does require physical stuff. Therefore, Krauss’s ‘nothing’ is actually something. Elsewhere in his book, he writes that everything came into being from quantum fluctuations, which explains a creation from ‘nothing’, but that implies a pre-existent quantum state in order for that to be a possibility.133.

Professor David Albert, de auteur van Quantum Mechanics and Experience, schreef een recensie van het boek van Krauss, en concludeert vergelijkbaar:

Professor David Albert, the author of Quantum Mechanics and Experience, wrote a review of Krauss’s book, and similarly concludes:

“Maar dat is simpelweg niet juist. Relativistische kwantumveldentheoretische vacuümtoestanden — niet minder dan giraffen of koelkasten of zonnestelsels — zijn specifieke ordeningen van eenvoudig fysiek materiaal. Het ware relativistische kwantumveldentheoretische equivalent van het feit dat er helemaal geen fysiek materiaal aanwezig is, is niet deze of die specifieke ordening van de velden — het is simpelweg de afwezigheid van de velden! Het feit dat sommige ordeningen van velden toevallig overeenkomen met de aanwezigheid van deeltjes en sommige niet, is niet mysterieuzer dan het feit dat sommige van de mogelijke ordeningen van mijn vingers toevallig overeenkomen met de aanwezigheid van een vuist en sommige niet. En het feit dat deeltjes door de tijd heen in en uit het bestaan kunnen verschijnen, terwijl die velden zichzelf herordenen, is niet mysterieuzer dan het feit dat vuisten door de tijd heen in en uit het bestaan kunnen verschijnen, terwijl mijn vingers zichzelf herordenen. En geen van deze verschijningen — als men ze juist bekijkt — komt ook maar in de buurt van iets wat zelfs maar enigszins lijkt op een schepping uit het niets.” 134.

“But that’s just not right. Relativistic-quantum-field-theoretical vacuum states — no less than giraffes or refrigerators or solar systems — are particular arrangements of simple physical stuff. The true relativistic-quantum-field-theoretical equivalent to there not being any physical stuff at all isn’t this or that particular arrangement of the fields —it is just the absence of the fields! The fact that some arrangements of fields happen to correspond to the existence of particles and some do not is not any more mysterious than the fact that some of the possible arrangements of my fingers happen to correspond to the existence of a fist and some do not. And the fact that particles can pop in and out of existence, over time, as those fields rearrange themselves, is not any more mysterious than the fact that fists can pop in and out of existence, over time, as my fingers rearrange themselves. And none of these poppings — if you look at them aright — amount to anything even remotely in the neighbourhood of a creation from nothing.” 134.

Filosofische onderscheidingen.

Philosophical distinctions.

Interessant genoeg lijkt professor Krauss de definitie van niets te hebben veranderd om antwoord te geven op de eeuwige vraag van Leibniz. Dit maakt de hele discussie problematisch, aangezien de definitie van Krauss bekende filosofische onderscheiden vertroebelt. De term ‘niets’ heeft altijd verwezen naar het niet-zijn of de afwezigheid van iets.135 Daarom is de implicatie van Krauss’ ‘niets’ dat het redelijk zou kunnen zijn voor iemand om het volgende te beweren:

Interestingly, Professor Krauss seems to have changed the definition of nothing in order to answer Leibniz’s perennial question. This makes the whole discussion problematic as Krauss’s definition blurs well-known philosophical distinctions. The term ‘nothing’ has always referred to non-being or the absence of something.135 Therefore, the implications of Krauss’s ‘nothing’ is that it could be reasonable for someone to assert the following:

“Ik heb gisteravond een heerlijk diner gehad, en het was niets.”

“I had a wonderful dinner last night, and it was nothing.”.

“Ik kwam niemand tegen in de gang en ze wezen me de weg naar deze kamer.”

“I met nobody in the hall and they showed me directions to this room.”.

“Niets is zo lekker als met zout en peper.”136.

“Nothing is tasty with salt and pepper.”136.

Deze uitspraken zijn irrationele uitspraken en vormen daarom betekenisloze proposities, tenzij natuurlijk iemand de definitie van niets verandert. Het is geen wonder dat Professor Krauss hintert dat zijn visie op niets niet verwijst naar het niet-zijn. Hij schrijft: “Eén ding is echter zeker. De metafysische ‘regel’, die wordt vastgehouden als een ijzersterke overtuiging door degenen met wie ik de kwestie van de schepping heb bediscussieerd, namelijk dat ‘uit niets, niets voortkomt’, heeft geen fundament in de wetenschap.”137

These statements are irrational statements and therefore amount to meaningless propositions, unless of course someone changes the definition of nothing. It is no wonder that Professor Krauss hints that his view of nothing does not refer to non-being. He writes: “One thing is certain, however. The metaphysical ‘rule,’ which is held as ironclad conviction by those with whom I have debated the issue of creation, namely that ‘out of nothing, nothing comes,’ has no foundation in science.”137

Dit betekent duidelijk dat Krauss de betekenis van niets heeft veranderd naar iets, omdat wetenschap als methode zich richt op zaken in de fysieke wereld. Wetenschap kan alleen antwoorden geven in termen van natuurlijke fenomenen en natuurlijke processen. Wanneer we vragen stellen als: Wat is de betekenis van het leven? Bestaat de ziel? Wat is niets? Dan is de algemene verwachting om metafysische antwoorden te krijgen — en daarmee buiten de reikwijdte van elke wetenschappelijke verklaring (zie Hoofdstuk 12).

This clearly means Krauss has changed the meaning of nothing to mean something, because science as a method focuses on things in the physical world. Science can only answer in terms of natural phenomena and natural processes. When we ask questions like: What is the meaning of life? Does the soul exist? What is nothing? The general expectation is to have metaphysical answers—and hence, outside the scope of any scientific explanation (see Chapter 12).

Wetenschap kan het idee van niets of niet-zijn niet adresseren, omdat wetenschap beperkt is tot problemen die door observaties kunnen worden opgelost. Wetenschapsfilosoof Elliot Sober bevestigt deze beperking. Hij schrijft in zijn essay Empiricism dat “wetenschap gedwongen is haar aandacht te beperken tot problemen die door observaties kunnen worden opgelost.”138 Daarom heeft professor Krauss de betekenis van het woord “niets” veranderd, om de wetenschap in staat te stellen een probleem op te lossen dat zij oorspronkelijk niet kon oplossen. Misschien zou deze uitkomst geaccepteerd moeten worden als een nederlaag, aangezien het neerkomt op iemand die niet in staat is een vraag te beantwoorden, en in plaats van de nederlaag te erkennen of de vraag aan iemand anders voor te leggen, terugvalt op het veranderen van de betekenis van de vraag.

Science cannot address the idea of nothing or non-being, because science is restricted to problems that observations can solve. Philosopher of science Elliot Sober verifies this limitation. He writes in his essay Empiricism that “science is forced to restrict its attention to problems that observations can solve.”138 Therefore, Professor Krauss has changed the meaning of the word “nothing”, in order for science to solve a problem that it could not originally solve. Perhaps this outcome should be accepted as a defeat as it is tantamount to someone not being able to answer a question, and instead of admitting defeat or referring the question to someone else, resorting to changing the meaning of the question.

Het zou intellectueel eerlijker zijn geweest om simpelweg te zeggen dat het concept van niets een metafysisch concept is, en dat de wetenschap zich alleen bezighoudt met wat waarneembaar is.

It would have been intellectually more honest to just say that the concept of nothing is a metaphysical concept, and science only deals with what can be observed.

Onconclusief onderzoek en het populariseren van taalkundige gymnastiek.

Inconclusive research and popularising linguistic gymnastics.

Al deze zaken opzijgeschoven, geeft Professor Krauss toe dat zijn onderzoek naar 'nietsheid' ambigu is en het ontbreekt aan sluitend bewijs. Hij schrijft: “Ik benadruk het woord 'zou kunnen' hier, omdat we misschien nooit genoeg empirische informatie zullen hebben om deze vraag ondubbelzinnig op te lossen.”139

Putting all of this aside, Professor Krauss admits that his ‘nothingness’ research is ambiguous and lacks conclusive evidence. He writes, “I stress the word could here, because we may never have enough empirical information to resolve this question unambiguously.”139

eldersgens in zijn boek geeft hij toe dat zijn argument onbeslissend van aard is: “Vanwege de observationele en daarmee samenhangende theoretische moeilijkheden die gepaard gaan met het uitwerken van de details, verwacht ik dat we op dit gebied nooit meer zullen bereiken dan plausibiliteit.”140

Elsewhere in his book he admits the inconclusive nature of his argument: “Because of the observational and related theoretical difficulties associated with working out the details, I expect we may never achieve more than plausibility in this regard.”140.

In het licht hiervan had professor Krauss gewoon moeten zeggen dat het universum voortkwam uit iets fysieks, zoals een vacuümtoestand, in plaats van het woord 'niets' te herdefiniëren. Maar Krauss lijkt vastberaden om zijn taalkundige gymnastiek te populariseren. Tijdens ons debat: Islam of Atheïsme: Wat is Logischer? Verwees ik naar zijn boek om uit te leggen dat zijn 'niets' iets is, zoals een vorm van kwantumnevel. Hij reageerde echter en zei dat zijn niets "geen ruimte, geen tijd, geen wetten... er is geen universum, niets, nul, zip, nada" is.141

In light of this, Professor Krauss should have just said the universe came from something physical like a vacuum state, rather than redefining the word nothing. But Krauss seems to be adamant in popularising his linguistic gymnastics. During our debate: Islam or Atheism: Which Makes More Sense? I referred to his book to explain that his nothing is something, like some form of quantum haze. However, he reacted and said that his nothing is “No space, no time, no laws… there’s no universe, nothing, zero, zip, nada.”141

Krauss leek opzettelijk een belangrijke verborgen premisse weg te laten: er is nog steeds enige fysieke materie in zijn niets, iets wat hij in een openbare lezing duidelijk heeft toegegeven. Hij zei dat iets en niets "... fysieke grootheden" zijn.142

Krauss seemed to have deliberately omitted an important hidden premise: there is still some physical stuff in his nothing, something which he clearly admitted to in a public lecture. He said that something and nothing are “… physical quantities.”142

Samenvattend is het "niets" van professor Krauss iets. Het universum kwam voort uit iets fysieks dat Krauss "niets" noemt, en slaagt er daarom niet in om de vraag van Leibniz te beantwoorden: Waarom is er iets in plaats van niets? In werkelijkheid beantwoordt Krauss alleen de vraag: Hoe kwam iets voort uit iets? Dat is een vraag die de wetenschap kan beantwoorden, en die geen taalkundige acrobatiek vereist.

In summary, Professor Krauss’s nothing is something. The universe came from something physical which Krauss calls “nothing”, and therefore failing to answer Leibniz’s question: Why is there something rather than nothing? In reality, Krauss only answers the question: How did something come from something? That is a question that science can answer, and which does not require linguistic acrobatics.

Het bestaan van God wordt niet ondermijnd door de visie van Krauss op het niets. Alles wat hij ons werkelijk heeft gepresenteerd, is dat het universum (tijd en ruimte) uit iets voortkwam. Daarom heeft het universum nog steeds een verklaring nodig voor zijn bestaan.

God’s existence is not undermined by Krauss’s view on nothing. All that he has really presented to us is that the universe (time and space) came from something. Therefore, the universe still requires an explanation for its existence.

“Causaliteit maakt alleen zin binnen dit universum; daarom zou het universum uit niets kunnen zijn voortgekomen.”

“Causality only makes sense within this universe; therefore, the universe may have come from nothing.”.

Historische en academische discussies over het begrip causaliteit omvatten David Hume's bezwaar dat causaliteit een concept is dat is afgeleid van onze ervaringen. Als Hume gelijk heeft over causaliteit, dan zijn wij niet gerechtvaardigd om te postuleren dat het concept van causaliteit bestaat of zinvol is buiten onze ervaringen. Aangezien het argument in dit hoofdstuk verwijst naar gebeurtenissen buiten onze ervaring — hoe het universum tot stand is gekomen — kan causaliteit niet worden gebruikt om deze gebeurtenissen te verklaren. Met andere woorden, het universum had uit niets kunnen voortkomen, omdat het begrip causaliteit wellicht alleen zinvol is binnen het universum en niet kan worden toegepast op iets daarbuiten. Als wij geen ervaring hebben met het begin van het universum of met wat er vooraf aan het bestaan ervan gebeurde, dan zouden we simpelweg moeten zwijgen over deze zaak.

Historical and academic discussions on the notion of causality include David Hume’s objection that causality is a concept derived from our experiences. If Hume is right about causality, then we are not justified in postulating that the concept of causality exists or makes sense outside of our experiences. Since the argument in this chapter refers to events outside of our experience—how the universe came into existence—causality cannot be used to explain these events. In other words, the universe could have come from nothing, because the notion of causality may only make sense within the universe and cannot be applied to anything outside of it. If we have no experience of the beginning of the universe or what happened prior to its existence, then we should simply stay silent on the matter.

Deze bezwarende stelling gaat onterecht ervan uit dat causaliteit een concept is dat gebaseerd is op ervaring. Causaliteit is a priori; kennis die voorafgaat aan ervaring. Het is een metafysisch concept dat vereist is om onze ervaringen überhaupt te kunnen begrijpen. Wij brengen het naar al onze ervaringen toe, in plaats van dat onze ervaringen het naar ons toe brengen. Het is als het dragen van een gele bril; alles ziet er geel uit, niet vanwege iets daarbuiten in de wereld, maar vanwege de bril waardoor we naar alles kijken. Zonder causaliteit zouden we niet in staat zijn om een betekenisvol begrip van de wereld te hebben. Neem het volgende voorbeeld in overweging; stel je voor dat je naar het White House in Washington DC kijkt. Je ogen kunnen dwalen naar de deur, over de zuilen, dan naar het dak en uiteindelijk naar het voortuin. Je kunt ook de volgorde van je waarnemingen omdraaien; je kunt eerst naar het gazon kijken, dan naar het dak, de zuilen en tot slot het dak. Zet dit nu af tegen een andere ervaring: je bent op de rivier de Thames in Londen en je ziet een boot voorbijvaren. Je kunt alleen de voorkant van de boot zien voordat je de achterkant ziet, en je kunt de volgorde van die ervaring niet omdraaien terwijl de boot voorbijvaart. Toen je naar het White House keek, had je de keuze om eerst de deur te zien en dan de zuilen, enzovoort. Je kon ook de volgorde van je waarnemingen omdraaien. Bij de boot had je echter geen keuze. De voorkant van de boot verscheen als eerste, en je kon de volgorde van je waarnemingen niet veranderen door te proberen de achterkant te zien voordat je de voorkant zag. Wat bepaalt de volgorde waarin je deze ervaringen had? Waarom weet je wanneer je je waarnemingen kunt ordenen en wanneer je dat niet kunt? Het antwoord is het concept van causaliteit. Er treden logische causale verbindingen op in je geest terwijl je het White House en de boot waarneemt.

This objection falsely assumes that causality is a concept based on experience. Causality is a priori; knowledge prior to experience. It is a metaphysical concept, that is required in order for us to understand our experiences in the first place. We bring it to all our experience, rather than our experience bringing it to us. It is like wearing yellow-tinted glasses, everything looks yellow not because of anything out there in the world, but because of the glasses through which we are looking at everything. Without causality, we would not be able to have a meaningful understanding of the world. Take the following example into consideration; imagine you are looking at the White House in Washington DC. Your eyes may wonder to the door, across the pillars, then to the roof and finally over to the front lawn. You can also reverse the order of your perceptions; you can first start to look at the lawn, then to the roof, the pillars and finally the roof. Now contrast this to another experience, you are on the river Thames in London and you see a boat floating past. You can only see the front of the boat before you see the back, and you cannot reverse the order of that experience as the boat floats past. When you looked at the White House you had a choice to see the door first and then the pillars and so on. You could also reverse the order of your perceptions. However, with the boat you had no choice. The front of the boat was the first to appear, and you could not reorder your perceptions by trying to see the back before you saw the front. What dictates the order in which you had these experiences? Why is it that you know when you can order your perceptions and when you cannot? The answer is the concept of causality. There are logical causal connections occurring in your mind while you are perceiving the White House and the boat.

Het punt dat men hieruit kan afleiden, is dat u niet in staat zou zijn geweest om het onderscheid te maken dat sommige ervaringen door uzelf worden geordend en andere onafhankelijk worden geordend, tenzij u het concept van causaliteit bezat. Bij afwezigheid van causaliteit zouden onze ervaringen zeer verschillend zijn van hoe ze nu zijn. Ze zouden slechts een enkele opeenvolging van ervaringen zijn: het één na het ander. Causaliteit is onafhankelijk van ervaring, omdat we niets zouden kunnen ervaren zonder het. Daarom volgt er logischerwijs uit dat causaliteit bestaat voorafgaand aan onze ervaring van het universum.

The point to take here is that you would not have been able to make the distinction that some experiences are ordered by yourself and others are ordered independently, unless you had the concept of causality. In absence of causality, our experiences would be very different from the way that they are. They would be a single sequence of experiences only: one thing after another. Causality is independent of experience because we would not be able to experience anything without it. Therefore, it logically follows that causality exists prior to our experience of the universe.

Als je niets uit niets kunt krijgen, hoe heeft God dan uit niets geschapen?

If you cannot have something from nothing, then how did God create from nothing?.

Deze bewering is onjuist, aangezien het impliceert dat God niets is. God is een unieke actor met het vermogen om dingen te creëren en tot het bestaan te brengen door Zijn wil en kracht. Daarom is er geen sprake van iets dat uit niets voortkomt. Gods wil en kracht waren de causale voorwaarden om het universum tot het bestaan te brengen. Iets dat uit niets voortkomt is onmogelijk, omdat niets niet-zijn impliceert, geen potentieel en geen causale voorwaarden. Het is irrationeel om te beweren dat iets kan voortkomen uit een absoluut vacuüm zonder enige potentie of voorafgaande causale activiteit. God voorziet in die causale activiteit via Zijn wil en kracht. Hoewel de islamitische intellectuele traditie verwijst naar God die uit het niets creëert, betekent deze scheppingsdaad dat er geen materie was. Het veronderstelt echter niet dat er geen causale voorwaarden of potentieel waren.

This contention is false, as it implies that God is nothing. God is a unique agent with the potential to create and bring things into existence through His will and power. Therefore, it is not the case of something coming from nothing. God’s will and power were the causal conditions to bring the universe into existence. Something coming from nothing is impossible, because nothing implies non-being, no potential and no causal conditions. It is irrational to assert that something can emerge from an absolute void without any potential or prior causal activity. God provides that causal activity via His will and power. Even though the Islamic intellectual tradition refers to God creating from nothing, this act of creation means that there was no material stuff. However, it does not assume that there were no causal conditions or potential.

143 De wil en de macht van God vormen de causale voorwaarden om het universum in het bestaan te brengen.

143 God’s will and power form the causal conditions to bring the universe into existence.

Zelf geschapen?

Self-created?.

Zou het universum zichzelf kunnen hebben geschapen? De term ‘geschapen’ verwijst naar iets dat is voortgekomen, en was daarom voorheen niet in het bestaan. Een andere manier om te spreken over het feit dat iets geschapen is, is dat het tot het bestaan is gebracht. Al deze woorden impliceren dat iets eindig is, aangezien alle dingen die geschapen zijn, eindig zijn. Het begrijpen van het concept van schepping leidt ons tot de conclusie dat zelfschepping een logische en praktische onmogelijkheid is. Dit komt door het feit dat zelfschepping impliceert dat iets tegelijkertijd wel en niet in het bestaan was, wat onmogelijk is. Iets dat is voortgekomen, betekent dat het voorheen niet in het bestaan was; echter, zeggen dat het zichzelf heeft geschapen, impliceert dat het in het bestaan was voordat het bestond! Overweeg de volgende vraag: Was het mogelijk voor uw moeder om zichzelf te baren? Het beweren van zoiets zou suggereren dat zij geboren zou moeten zijn voordat zij geboren was. Wanneer iets geschapen wordt, betekent dit dat het voorheen niet bestond, en daarom geen kracht had om iets te doen. Dus beweren dat het zichzelf heeft geschapen is onmogelijk, aangezien het geen enkele kracht kon hebben voordat het werd geschapen om zichzelf te kunnen scheppen. Dit geldt voor alle eindige dingen, en dat is ook het geval voor het universum. De islamitische geleerde Al-Khattabi vat de drogreden van dit argument treffend samen:

Could the universe have created itself? The term ‘created’ refers to something that emerged, and therefore it was once not in existence. Another way of speaking about something being created is that it was brought into being. All of these words imply something being finite, as all things that were created are finite. Understanding the concept of creation leads us to conclude that self-creation is a logical and practical impossibility. This is due to the fact that self-creation implies that something was in existence and not in existence at the same time, which is impossible. Something that emerged means that it once was not in existence; however, to say that it created itself implies that it was in existence before it existed! Consider the following question: Was it possible for your mother to give birth to herself? To claim such a thing would suggest that she would have to be born before she was born. When something is created, it means it once did not exist, and therefore had no power to do anything. So to claim that it created itself is impossible, as it could not have any power before it was created in order to create itself. This applies to all finite things, and that includes the universe too. Islamic scholar Al-Khattabi aptly summarises the fallacy of this argument:

“Dit is een nog valser argument, want als iets niet bestaat, hoe kan het dan worden beschreven als iets dat macht heeft, en hoe zou het iets kunnen creëren? Hoe zou het iets kunnen doen? Als deze twee argumenten worden weerlegd, dan staat vast dat zij een Schepper hebben, dus laat hen in Hem geloven.”144

“This is [an] even more fallacious argument, because if something does not exist, how can it be described as having power, and how could it create anything? How could it do anything? If these two arguments are refuted, then it is established that they have a creator, so let them believe in Him.”144

Andrew Compson, de huidige voorzitter van de British Humanist Association, nam ooit deel aan een publiek debat met mij aan de University of Birmingham. Ik presenteerde het Qur'anische argument voor het bestaan van God. Zijn reactie op mijn bewering dat zelfcreatie onmogelijk is, was dat zelfcreatie te vinden is in eencellige organismen, in de biologie ook wel bekend als aseksuele voortplanting. Andrew's bezwaar is om enkele redenen onjuist. Ten eerste is wat hij refereerde aan in eencellige organismen geen zelfcreatie, maar eerder een voortplantingswijze waarbij nakomelingen voortkomen uit een enkel organisme en alleen het genetisch materiaal van die ouder erven. Ten tweede, als we zijn voorbeeld logisch uitbreiden naar het universum, gaat dit ervan uit dat het universum altijd heeft bestaan, want om aseksuele voortplanting te laten plaatsvinden heb je een ouder nodig die vóór de nakomeling bestond. Daarom bewijst zijn bezwaar eigenlijk het punt dat ik maakte; het universum heeft ooit niet bestaan, dus het kon zichzelf niet in het bestaan brengen. Je denkt misschien dat dit bezwaar absurd is, en het was niet nodig om het te bespreken. Ik ben het daarmee eens. Ik heb dit echter opgenomen om te laten zien hoe onredelijk sommige atheïstische tegenargumenten kunnen zijn.

Andrew Compson, the current chair of the British Humanist Association, once engaged in a public debate with me at the University of Birmingham. I presented the Qur’anic argument for God’s existence. His response to my assertion that self-creation is impossible was that self-creation can be found in single-celled organisms, also known in biology as asexual reproduction. Andrew’s objection is false on a few grounds. Firstly, what he referred to in single-celled organisms is not self-creation, but rather a mode of reproduction by which offspring arise from a single organism and inherit the genetic material of that parent only. Secondly, if we logically extend his example to the universe, it assumes that the universe always existed, because for asexual reproduction to occur you need a parent that existed prior to the offspring. Therefore, his objection actually proves the point I was making; the universe once never existed, so it could not bring itself into existence. You may be thinking that this objection is absurd, and it was not necessary to discuss it. I agree. However, I included this to show how unreasonable some atheist counter-arguments can be.

Geschapen door iets anders dat ook geschapen was?

Created by something else that was created?.

Laten we voor het gemak "ja" antwoorden op de volgende vraag: Is het universum geschapen door iets anders dat ook geschapen is? Zal dat de vragensteller bevredigen? Obviously niet. De betweter zal ongetwijfeld vragen: "Wat heeft dat ding dan geschapen?" Als we zouden antwoorden: "Nog een geschapen ding", wat denk je dat hij zou zeggen? Ja, je hebt het goed geraden: "Wat heeft dat ding geschapen?" Als deze belachelijke dialoog voor altijd zou voortduren, dan zou dat één ding bewijzen: de noodzaak voor een niet-geschapen Schepper.

For argument sake, let’s answer “yes” to the following question: Was the universe created by something else created? Will that satisfy the questioner? Obviously not. The contentious person will undoubtedly ask, “Then, what created that thing?” If we were to answer, “Another created thing”, what do you think he would say? Yes, you guessed right: “What created that thing?” If this ridiculous dialogue continued forever, then it would prove one thing: the need for an uncreated creator.

Waarom? Omdat we niet het geval kunnen hebben dat een geschapen ding, zoals het universum, wordt geschapen door een ander geschapen ding in een onbeperkte reeks die voor eeuwig teruggaat (bekend als een oneindige regressie van oorzaken). Het is simpelweg niet logisch. Overweeg de volgende voorbeelden:

Why? Because we cannot have the case of a created thing, like the universe, being created by another created thing in an unlimited series going back forever (known as an infinite regress of causes). It simply does not make sense. Consider the following examples:

• Stel je voor dat een sluipschutter, die zijn aangewezen doelwit heeft verworven, via de radio contact opneemt met het hoofdkwartier om toestemming te krijgen om te schieten.

• Imagine that a sniper, who has acquired his designated target, radios through to HQ to get permission to shoot.

Het hoofdkwartier zegt de schutter echter dat hij moet wachten terwijl zij toestemming zoeken bij iemand die hoger in rang staat. Vervolgens zoekt de persoon die hoger in rang staat toestemming bij de persoon die nog hoger staat, enzovoort en enzovoort. Als dit voor eeuwig doorgaat, zal de schutter dan ooit het doelwit kunnen neerschieten? Natuurlijk niet! Hij zal blijven wachten terwijl iemand anders wacht op een persoon die hoger in rang staat om het bevel te geven. Er moet een plaats of persoon zijn van waaruit het bevel wordt uitgevaardigd; een plaats waar niemand hoger staat. Zo illustreert ons voorbeeld de rationele fout in het idee van een oneindige regressie van oorzaken. Wanneer we dit toepassen op het universum, moeten we stellen dat het een niet-geschapen schepper moet hebben gehad. Het universum, wat een geschapen ding is, zou niet geschapen kunnen zijn door een ander geschapen ding, ad infinitum. Als dat het geval zou zijn, zou dit universum niet bestaan. Aangezien het bestaat, kunnen we het idee van een oneindige regressie van oorzaken verwerpen als een irrationele propositie.145.

HQ, however, tells the sniper to hold on while they seek permission from someone higher-up. Subsequently, the person higher-up seeks permission from the guy even higher up, and so on and so on. If this keeps going on forever, will the sniper ever get to shoot the target? Of course not! He will keep on waiting while someone else is waiting for a person higher up to give the order. There has to be a place or person from where the command is issued; a place where there is no one higher. Thus, our example illustrates the rational flaw in the idea of an infinite regress of causes. When we apply this to the universe we have to posit that it must have had an uncreated creator. The universe, which is a created thing, could not be created by another created thing, ad infinitum. If that were the case this universe would not exist. Since it exists, we can dismiss the idea of an infinite regress of causes as an irrational proposition.145.

• Stel je voor dat een aandelenhandelaar op de effectenbeurs niet in staat was om zijn aandelen of obligaties te kopen of te verkopen zonder eerst toestemming te vragen aan de investeerder. Zodra de aandelenhandelaar zijn investeerder had om toestemming gevraagd, moest hij dit ook weer controleren bij zijn investeerder. Stel je voor dat dit voor eeuwig zou doorgaan. Zou de aandelenhandelaar ooit zijn aandelen of obligaties kopen of verkopen? Het antwoord is nee. Er moet een investeerder zijn die de toestemming geeft zonder zelf toestemming te hoeven vragen. In een vergelijkbaar licht, als we dit toepassen op het universum, zouden we een schepper voor het universum moeten postuleren die niet geschapen is.

• Imagine if a stock trader at the stock exchange was not able to buy or sell his stocks or bonds before asking permission from the investor. Once the stock trader asked his investor, he also had to check with his investor. Imagine if this went on forever. Would the stock trader ever buy or sell his stocks or bonds? The answer is no. There must be an investor who gives the permission without requiring any permission himself. In similar light, if we apply this to the universe, we would have to posit a creator for the universe that is uncreated.

Zodra de bovenstaande voorbeelden direct op het universum worden toegepast, zal het de absurditeit van het idee benadrukken dat het universum uiteindelijk is geschapen door iets dat zelf geschapen is. Overweeg of dit universum, U1, is geschapen door een eerdere oorzaak, U2, en U2 is geschapen door een andere oorzaak, U3, en dit zich eeuwig zou voortzetten. Dan zouden we het universum U1 in de eerste plaats nooit hebben gehad. Denk er op deze manier over na: wanneer komt U1 tot stand? Pas nadat U2 tot stand is gekomen. Wanneer komt U2 tot stand? Pas nadat U3 tot stand is gekomen. Ditzelfde probleem zal blijven voortbestaan, zelfs als we dit oneindig zouden voortzetten. Als het vermogen van U1 om tot stand te komen afhankelijk zou zijn van een eeuwige keten van geschapen universa, zou U1 nooit bestaan.146 Zoals de islamitische filosoof en geleerde Dr. Jaafar Idris schrijft:

Once the above examples are applied to the universe directly, it will highlight the absurdity of the idea that the universe ultimately was created by something created. Consider if this universe, U1, was created by a prior cause, U2, and U2 was created by another cause, U3, and this went on forever. We wouldn’t have universe U1 in the first place. Think about it this way, when does U1 come into being? Only after U2 has come into being. When does U2 come into being? Only after U3 has come into being. This same problem will continue even if we go on forever. If the ability of U1 to come into being was dependent on a forever chain of created universes, U1 would never exist.146 As Islamic philosopher and scholar Dr. Jaafar Idris writes:

“Er zou geen reeks van werkelijke oorzaken zijn, maar slechts een reeks van niet-bestaantes… De feitelijkheid is echter dat er bestaantes om ons heen zijn:

“There would be no series of actual causes, but only a series of non-existents… The fact, however, is that there are existents around us:

“daarom moet hun uiteindelijke oorzaak iets anders zijn dan tijdelijke oorzaken.”147

therefore, their ultimate cause must be something other than temporal causes.”147

Geschapen door iets dat niet geschapen is?

Created by something uncreated?.

Dus, wat is het alternatief? Het alternatief is een eerste oorzaak. Met andere woorden, een onveroorzaakte oorzaak of een niet-geschapen schepper. De theoloog en filosoof uit de 11e eeuw, Al-Ghazali, vatte het bestaan van een onveroorzaakte oorzaak of een niet-geschapen schepper als volgt samen: “Hetzelfde kan worden gezegd van de oorzaak van de oorzaak. Dit kan ofwel ad infinitum doorgaan, wat absurd is, of het zal tot een einde komen.”148

So, what is the alternative? The alternative is a first cause. In other words, an uncaused cause or an uncreated creator. The 11th century theologian and philosopher Al-Ghazali summarised the existence of an uncaused cause or an uncreated creator in the following way: “The same can be said of the cause of the cause. Now this can either go on ad infinitum, which is absurd, or it will come to an end.”148

Wat de bovenstaande discussie in essentie zegt, is dat er iets altijd heeft moeten bestaan. Nu zijn er twee voor de hand liggende keuzes: God of het universum. Aangezien het universum een begin had en afhankelijk is (zie Hoofdstuk 6), kan het niet altijd hebben bestaan. Daarom moet datgene wat altijd heeft bestaan, God zijn. In de appendix van het boek van professor Anthony Flew, *There is a God*, legt de filosoof Abraham Varghese deze conclusie op een eenvoudige maar krachtige manier uit. Hij schrijft: “Nu kunnen theïsten en atheïsten duidelijk over één ding het eens zijn: als er überhaupt iets bestaat, moet er iets aan voorafgegaan zijn dat altijd heeft bestaan. Hoe is deze eeuwig bestaande realiteit ontstaan? Het antwoord is dat deze nooit is ontstaan. Het heeft altijd bestaan. Kies maar: God of het universum. Iets heeft altijd bestaan.”149.

What the above discussion is essentially saying is that something must have always existed. Now there are two obvious choices: God or the universe. Since the universe began and is dependent (see Chapter 6), it cannot have always existed. Therefore, something that always existed must be God. In the appendix to Professor Anthony Flew’s book There is a God, the philosopher Abraham Varghese explains this conclusion in a simple yet forceful way. He writes: “Now, clearly, theists and atheists can agree on one thing: if anything at all exists, there must be something preceding it that always existed. How did this eternally existing reality come to be? The answer is that it never came to be. It always existed. Take your pick: God or universe. Something always existed.”149.

Zo kunnen we concluderen dat er een niet-geschapen Schepper bestaat voor alles wat geschapen is. De kracht van dit argument wordt gevangen in de reactie van de metgezel van de Profeet Muhammad ﷺ, Jubayr ibn Mut’im. Toen hij de relevante verzen van de Qur'an hoorde die dit argument aanspreken, zei hij: “mijn hart begon bijna te zweven.”150 De geleerde Al-Khattabi zei dat de reden dat Jubayr zo geraakt werd door deze verzen was omdat “het sterke bewijs dat erin besloten lag zijn gevoelige natuur raakte, en hij het met zijn intelligentie begreep.”151

Thus, we can conclude that there exists an uncreated creator for everything that is created. The power of this argument is captured in the reaction of the companion of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم Jubayr ibn Mut’im. When he heard the relevant verses of the Qur’an addressing this argument he said, “my heart almost began to soar.”150 The scholar Al-Khattabi said that the reason Jubayr was so moved by these verses was because of “the strong evidence contained therein touched his sensitive nature, and with his intelligence understood it.”151

Wat tot nu toe is vastgesteld, is dat er een niet-geschapen Schepper moet zijn. Dit impliceert niet het traditionele concept van God. Echter, als we zorgvuldig nadenken over de niet-geschapen Schepper, kunnen we conclusies trekken die leiden naar het traditionele begrip van God.

What has been established so far is that there must be an uncreated creator. This does not imply the traditional concept of God. However, if we think carefully about the uncreated creator, we can form conclusions that lead to the traditional understanding of God.

Eeuwig.

Eternal.

Aangezien deze Schepper niet geschapen is, betekent dit dat Hij altijd heeft bestaan. Iets dat niet is begonnen, heeft altijd bestaan, en iets dat altijd heeft bestaan, is eeuwig. De Qur’an maakt dit zeer duidelijk: “God, de Eeuwige Toevlucht. Hij verwekt niet en is niet verwekt.”152

Since this creator is uncreated, it means that it was always in existence. Something that did not begin has always existed, and something that has always existed is eternal. The Qur’an makes this very clear: “God, the Eternal Refuge. He neither begets nor is born.”152.

Wie heeft God geschapen?

Who created God?.

Een typische reactie op de eeuwigheid van het Goddelijke is het verouderde atheïstische cliché: Wie heeft God geschapen? Deze kinderachtige bewering is een grove misrepresentatie en een misverstand van het argument dat ik in dit hoofdstuk heb toegelicht. Er zijn twee belangrijke reacties op dit bezwaar.

A typical response to the eternality of the Divine is the outdated atheist cliché: Who created God? This childish contention is a gross misrepresentation and misunderstanding of the argument I have been elucidating in this chapter. There are two main responses to this objection.

Ten eerste was de derde mogelijkheid die we hebben besproken met betrekking tot hoe het universum tot stand is gekomen: Zou het kunnen zijn dat het is geschapen door iets dat zelf geschapen is? We hebben besproken dat dit uiteindelijk niet mogelijk was vanwege de absurditeit van de oneindige regressie van oorzaken. De conclusie was eenvoudig: er moet een niet-geschapen schepper zijn geweest. Niet-geschapen zijn betekent dat God niet is geschapen. Ik heb al enkele voorbeelden gepresenteerd om dit feit te onderstrepen. Ten tweede, zodra we hebben geconcludeerd dat de beste verklaring voor het ontstaan van het universum het concept van God is, zou het onlogisch zijn om te beweren dat iemand Hem heeft geschapen. God heeft het universum geschapen en is niet gebonden aan de wetten ervan; Hij is, per definitie, een niet-geschapen Wezen, en Hij is nooit tot bestaan gekomen. Iets dat nooit is begonnen, kan niet worden geschapen. Professor John Lennox legt deze punten op de volgende manier uit:

Firstly, the third possibility that we discussed concerning how the universe came into being was: Could it be created by something created? We discussed that this was ultimately not possible because of the absurdity of the infinite regress of causes. The conclusion was simple: there must have been an uncreated creator. Being uncreated means God was not created. I have already presented a few examples to highlight this fact. Secondly, once we have concluded that the best explanation for the emergence of the universe is the concept of God, it would be illogical to maintain that someone created Him. God created the universe and is not bound by its laws; He is, by definition, an uncreated Being, and He never came into existence. Something that never began cannot be created. Professor John Lennox explains these points in the following way:

“Ik kan een Ierse vriend horen zeggen: ‘Nou, het bewijst één ding – als¹⁴⁴.

“I can hear an Irish friend saying: ‘Well, it proves one thing- if144.

‘...ze hadden een beter argument, dan zouden ze dat gebruiken.’ Als dat als een vrij sterke reactie wordt beschouwd, denk dan eens aan de vraag: Wie heeft God gemaakt? Het stellen van de vraag zelf laat zien dat de vragensteller God in gedachten heeft gecreëerd. Het is dan nauwelijks een verrassing dat men zijn boek *The God Delusion* noemt. Want dat is precies wat een gecreëerde god is, een illusie, vrijwel per definitie—zoals Xenophanes al eeuwen voor Dawkins al opmerkte. Een meer informatieve titel zou zijn geweest: *The Created-God Delusion*. Het boek had dan gereduceerd kunnen worden tot een pamflet—maar de verkoop zou er misschien onder geleden hebben… Want de God die het universum schiep en in stand houdt, werd niet geschapen—Hij is eeuwig. Hij werd niet ‘gemaakt’ en is daarom niet onderworpen aan de wetten die de wetenschap heeft ontdekt; Hij was degene die het universum met zijn wetten maakte. Inderdaad, dit feit vormt het fundamentele onderscheid tussen God en het universum. Het universum is ontstaan, God niet.”153.

they had a better argument, they would use it.’ If that is thought to be a rather strong reaction, just think of the question: Who made God? The very asking of it shows that the questioner has created God in mind. It is then scarcely surprising that one calls one's book The God Delusion. For that is precisely what a created god is, a delusion, virtually by definition—as Xenophanes pointed out centuries before Dawkins. A more informative title might have been: The Created-God Delusion. The book could then have been reduced to a pamphlet—but sales might just have suffered… For the God who created and upholds the universe was not created—He is eternal. He was not ‘made’ and therefore subject to the laws that science discovered; it was he who made the universe with its laws. Indeed, the fact constitutes the fundamental distinction between God and the universe. The universe came to be, God did not.”153.

Transcendent.

Transcendent.

Deze niet-geschapen Schepper kan geen deel uitmaken van de schepping. Een nuttig voorbeeld om dit te illustreren is wanneer een timmerman een stoel maakt. Tijdens het proces van het ontwerpen en maken van de stoel, wordt hij niet de stoel. Hij is verschillend van de stoel. Dit geldt ook voor de niet-geschapen Schepper. Hij schiep het universum en is daarom verschillend van wat Hij heeft geschapen. De theoloog en geleerde Ibn Taymiyya betoogde dat de term "geschapen" impliceerde dat iets verschillend was van God.154

This uncreated creator cannot be part of creation. A useful example to illustrate this is when a carpenter makes a chair. In the process of designing and creating the chair, he does not become the chair. He is distinct from the chair. This applies to the uncreated creator as well. He created the universe and therefore is distinct from what He created. The theologian and scholar Ibn Taymiyya argued that the term, “created”, implied that something was distinct from God.154

Als de Schepper deel zou uitmaken van de schepping, zou dit Hem contingent of afhankelijk maken met beperkte fysieke eigenschappen. Dit zou op zijn beurt betekenen dat Hij een verklaring voor Zijn bestaan nodig zou hebben, wat zou impliceren dat Hij niet God kan zijn (zie Hoofdstuk 6).

If the creator was part of creation, it would make Him contingent or dependent with limited physical qualities. This, in turn, would mean that He would require an explanation for His existence, which would imply He cannot be God (see Chapter 6).

De Qur’an bevestigt de transcendentie van God. Er staat: “Er is niets aan Hem gelijk.”155

The Qur’an affirms the transcendence of God. It says, “There is nothing like unto Him.”155.

Weten.

Knowing.

Deze ongeschapen Schepper moet kennis bezitten, omdat het universum dat Hij heeft geschapen, gevestigde wetten heeft. Deze omvatten de zwaartekrachtwet, de zwakke en sterke kernkracht, en de elektromagnetische kracht (zie Hoofdstuk 8). Deze wetten impliceren dat er een wetgever is, en een wetgever impliceert kennis. De Qur’an zegt: “Voorwaar, God is, van alle dingen, Wetend.”156.

This uncreated creator must have knowledge because the universe that He created has established laws. These include the law of gravity, the weak and strong nuclear force, and the electromagnetic force (see Chapter 8). These laws imply there is a lawgiver, and a lawgiver implies knowledge. The Qur’an says, “Indeed God is, of all things, Knowing.”156.

Krachtig.

Powerful.

Deze niet-geschapen Schepper moet machtig zijn, omdat Hij het universum heeft geschapen, en het universum bezit een immense energie, zowel bruikbare als potentiële energie. Neem bijvoorbeeld het aantal atomen in het waarneembare universum, wat ongeveer $10^{80}$ is.

This uncreated creator must be powerful because He created the universe, and the universe has immense energy, both usable and potential. Take, for instance, the number of atoms in the observable universe, which is around 1080.157.

Als je slechts één van deze atomen zou nemen en deze zou splitsen, zou het een immense hoeveelheid energie vrijmaken— bekend als kernsplitsing. Een geschapen ding met bruikbare en potentiële energie had dat niet uit zichzelf kunnen verkrijgen. Uiteindelijk kwam het van de Schepper, die op zijn beurt almachtig moet zijn.

If you were to take just one of these atoms and split it, it would release an immense amount of energy— known as nuclear fission. A created thing with usable and potential energy could not have acquired that from itself. Ultimately, it came from the Creator, who in turn must be powerful.

Als de Schepper niet over macht zou beschikken, zou dit betekenen dat Hij onmachtig, niet in staat en zwak is. Aangezien het universum is geschapen, is het een eenvoudig bewijs dat Hij over bekwaamheid en macht moet beschikken. Stel u nu de immense macht van de Schepper voor door te reflecteren op het universum en alles wat het bevat. De Qur’an bevestigt de macht van God:

If the creator did not have power, it would mean that He is unable, incapable and weak. Since the universe was created, it is a simple proof that He must have ability and power. Now just imagine the immense power of the Creator by reflecting on the universe and all that it contains. The Qur’an asserts the power of God:

“God schept wat Hij wil, want God heeft macht over alle dingen.”158.

“God creates what He wills for verily God has power over all things.”158.

De almachtparadox.

The omnipotence paradox.

De islamitische positie met betrekking tot de bekwaamheid van God wordt samengevat in de volgende geloofsverklaring die te vinden is in The Creed of Imam Al-Tahawi. Er staat: “Hij is Almachtig. Alles is van Hem afhankelijk, en elke aangelegenheid is voor Hem moeiteloos.”159

The Islamic position regarding God’s ability is summed up in the following creedal statement found in The Creed of Imam Al-Tahawi. It states, “He is Omnipotent. Everything is dependent on Him, and every affair is effortless for Him.”159

Een veelvoorkomend bezwaar tegen de macht van God is echter de almachtsparadox. Dit heeft betrekking op het vermogen van een Almachtig Wezen om zijn eigen macht te beperken. De vraag die hierbij wordt opgeworpen is: als God almachtig is, kan Hij dan een steen creëren die Hij niet kan verplaatsen? Om deze vraag te beantwoorden, moet de betekenis van 'almacht' worden verduidelijkt. Wat het impliceert, is het vermogen om elke mogelijke aangelegenheid te verwezenlijken. Almacht omvat ook de onmogelijkheid van falen. De vragensteller stelt echter dat aangezien God Almachtig is, Hij tot alles in staat is, inclusief falen. Dit is irrationeel en absurd, aangezien het gelijkstaat aan zeggen dat "een Almachtig Wezen geen Almachtig Wezen kan zijn". Het niet kunnen bereiken of doen van iets is geen kenmerk van almacht. Vanuit dit perspectief beschrijft het vermogen van God om "een steen te creëren die Hij niet kan verplaatsen" feitelijk een gebeurtenis die onmogelijk en betekenisloos is.

However, a common objection to God’s power is the omnipotence paradox. This concerns the ability of an All-Powerful Being to limit its power. The question that is raised is: If God is omnipotent, can He create a stone He cannot move? To answer this question, the meaning of ‘omnipotence’ needs to be clarified. What it implies is the ability to realise every possible affair. Omnipotence also includes the impossibility of failure. The questioner, however, is saying that since God is All-Powerful, He is capable of anything, including failure. This is irrational and absurd, as it is equivalent to saying “an All-Powerful Being cannot be an All-Powerful Being”. Failure to achieve or do something is not a feature of omnipotence. From this perspective, the ability of God to “create a stone He cannot move” actually describes an event that is impossible and meaningless.

De vraag beschrijft geen mogelijke aangelegenheid, net zoals wanneer we zouden zeggen “een witte zwarte kraai” of “een cirkel driehoek”. Dergelijke uitspraken beschrijven helemaal niets; ze hebben geen informatieve waarde en zijn betekenisloos. Waarom zouden we dan zelfs een vraag beantwoorden die geen betekenis heeft? Om het bot te zeggen, de vraag is niet eens een vraag.

The question does not describe a possible affair, just as if we were to say “a white black crow” or “a circle triangle”. Such statements describe nothing at all; they have no informative value and are meaningless. So why should we even answer a question that has no meaning? To put it bluntly, the question is not even a question.

In zijn bespreking van het Koranvers, “God heeft macht over alle dingen”,160 legt de klassieke geleerde Al-Qurtubi uit dat de macht van God verwijst naar elke mogelijke toestand van zaken: “Dit [vers] is algemeen… het betekent dat het toegestaan is God te beschrijven met de eigenschap van macht. De gemeenschap is het erover eens dat God de naam De-Machtige heeft… God heeft macht over elke mogelijkheid, of deze nu tot bestaan wordt gebracht of niet-bestaand blijft.”161

In his discussion of the Qur’anic verse, “God has power over all things”,160 classical scholar Al-Qurtubi explains that God’s power refers to every possible state of affairs: “This [verse] is general… it means that it is permitted to describe God with the attribute of power. The community agree that God has the name The-Powerful… God has power over every possibility whether it is brought into existence or remains non-existent.”161

Om af te sluiten: God kan een steen creëren die zwaarder is dan alles wat we ons kunnen voorstellen, maar Hij zal altijd in staat zijn de steen te verplaatsen, omdat falen geen kenmerk is van alwetendheid.162.

To conclude, God can create a stone that is heavier than anything we can imagine, but He will always be able to move the stone because failure is not a feature of omnipotence.162.

Testament.

Will.

Deze niet-geschapen Schepper moet om een aantal redenen een wil hebben. Ten eerste, aangezien deze Schepper eeuwig is en een eindig universum tot het bestaan heeft gebracht, moet Hij ervoor gekozen hebben dat het universum tot het bestaan komt. Deze Schepper moet ervoor gekozen hebben dat het universum tot het bestaan komt op het moment dat het universum niet bestond en zo had kunnen blijven. Iets dat een keuze heeft, heeft obviously een wil. Ten tweede bevat het universum wezens die een bewust bewustzijn en een wil hebben. Daarom moet Degene die het universum met levende wezens die een wil hebben heeft geschapen, ook een wil hebben. Men kan niets aan een ding geven wat men zelf niet heeft (of niets voortbrengen wat men zelf niet bezit). Daarom heeft de Schepper een wil.

This uncreated creator must have a will for a number of reasons. Firstly, since this creator is eternal and brought into existence a finite universe, it must have chosen the universe to come into existence. This creator must have chosen the universe to come into existence when the universe was non-existent and could have remained so. Something that has a choice obviously has a will. Secondly, the universe contains beings that have a conscious will and volition. Therefore, the one who created the universe with living beings that have a will must also have a will. One cannot give something to a thing that one does not have (or give rise to something that one does not contain). Therefore, the Creator has a will.

Ten derde zijn er twee soorten verklaringen die we kunnen toepassen op de schepping van het universum. De eerste is een wetenschappelijke verklaring, en de tweede is een persoonlijke verklaring. Laat me dit uitleggen met behulp van thee. Om thee te zetten, moet ik wat water koken, het theezakje in de kop zetten en het laten trekken. Dit proces kan wetenschappelijk worden verklaard. Het water moet 100 graden Celsius (212 graden Fahrenheit) zijn voordat het het kookpunt bereikt, het moet door een semipermeabel membraan (theezakje) reizen, en ik moet mijn glycogeenvoorraden gebruiken om mijn spieren te laten samentrekken om mijn ledematen te bewegen, zodat al dit kan plaatsvinden. Uiteraard zou een getrainde wetenschapper dieper op de details kunnen ingaan, maar ik denk dat u de kern begrijpt. Omgekeerd kan het hele proces ook persoonlijk worden verklaard: de thee is gemaakt omdat ik thee wilde. Laten we dit nu toepassen op het universum. We hebben geen waarnemingen of empirisch bewijs over hoe de Schepper het universum heeft geschapen; we kunnen alleen vertrouwen op een persoonlijke verklaring, namelijk dat God ervoor heeft gekozen dat het universum tot bestaan kwam. Zelfs als we een wetenschappelijke verklaring zouden hebben, zou dat een persoonlijke verklaring niet ontkrachten, zoals getoond in het voorbeeld van de thee.163

Thirdly, there are two types of explanations we can apply to the creation of the universe. The first is a scientific explanation, and the second is a personal one. Let me explain this using tea. In order to make tea, I have to boil some water, place the tea bag in the cup and allow it to infuse. This process can be explained scientifically. The water must be 100 degrees Celsius (212 degrees Fahrenheit) before it reaches boiling point, it has to travel across a semipermeable membrane (tea bag), and I have to use my glycogen stores to enable my muscles to contract to move my limbs to ensure all of this takes place. Obviously, a trained scientist could go into further detail, but I think you get the point. Conversely, the whole process can also be explained personally: the tea has been made because I wanted some tea. Now let’s apply this to the universe. We do not have observations or empirical evidence on how the Creator created the universe; we can only rely on a personal explanation, which is that God chose for the universe to come into existence. Even if we had a scientific explanation, it would not negate a personal one, as shown in the tea example.163

De Qur’an bevestigt het feit dat God een wil heeft: “Uw Heer doet wat Hij wil.”164

The Qur’an affirms the fact that God has a will: “Your Lord carries out whatever He wills.”164

De islamitische geleerde Al-Ghazali presenteert een welsprekende samenvatting van de implicaties van het feit dat God een wil heeft. Hij stelt dat alles wat gebeurt te wijten is aan de wil van God en dat niets eraan kan ontsnappen:

Islamic scholar Al-Ghazali presents an eloquent summary of the implications of God having a will. He asserts that everything that happens is due to God’s will and nothing can escape it:

“Wij getuigen dat Hij de Wil van alle dingen die zijn, de Heerser over alle ontstane verschijnselen; er komt niets in de zichtbare of onzichtbare wereld, of het nu gering of overvloedig is, klein of groot, goed of kwaad, of welk voordeel of nadeel dan ook, geloof of ongeloof, kennis of onwetendheid, succes of falen, toename of afname, gehoorzaamheid of ongehoorzaamheid, behalve door Zijn wil. Wat Hij wil, is, en wat Hij niet wil, zal niet zijn; er is geen oogwenk, noch een dwaalgedachte van het hart, die niet onderworpen is aan Zijn wil. Hij is de Schepper, de Hersteller, de Doener van wat Hij wil. Er is niemand die Zijn bevel tenietdoet, niemand die Zijn besluiten aanvult, niemand die een dienaar ervan weerhoudt Hem te ongehoorzamen, behalve door Zijn hulp en genade, en niemand heeft de macht om Hem te gehoorzamen behalve door Zijn wil.”165.

“We attest that He is the Willer of all things that are, the ruler of all originated phenomena; there does not come into the visible or invisible world anything meagre or plenteous, small or great, good or evil, or any advantage or disadvantage, belief or unbelief, knowledge or ignorance, success or failure, increase or decrease, obedience or disobedience, except by His will. What He wills is, and what He does not, will not; there is not a glance of the eye, nor a stray thought of the heart that is not subject to His will. He is the Creator, the Restorer, the Doer of whatsoever He wills. There is none that rescinds His command, none that supplements His decrees, none that dissuades a servant from disobeying Him, except by His help and mercy, and none has power to obey Him except by His will.”165.

Een opmerking over causaliteit, tijd en de Big Bang.

A Note on Causality, Time and The Big Bang.

Sommige tegenstanders beweren dat causaliteit alleen zinvol is in relatie tot tijd. Zij stellen dat aangezien de tijd begon bij de Big Bang, we niet kunnen beweren dat iets het universum heeft veroorzaakt, omdat er geen ‘vóór’ was aan het begin van de Big Bang. Bij afwezigheid van tijd is er “geen oorzaak of gevolg, omdat de oorzaak voorafgaat aan het gevolg.”166

Some objectors argue that causality only makes sense with time. They maintain that since time began at the Big Bang, we cannot claim something caused the universe because there was no ‘before’ at the beginning of the Big Bang. In absence of time, there is “no cause or effect, because cause comes before effect.”166

Er zijn een paar problemen met dit bezwaar.167.

There are a few problems with this objection.167.

• Het standpunt dat causaliteit alleen zinvol kan zijn in relatie tot tijd, vereist bewijs. In de filosofie bestaat er geen consensus over de definitie en de aard van causaliteit. Er zijn verschillende benaderingen die proberen causaliteit en causale relaties te definiëren en te begrijpen. Een dergelijke benadering is gelijktijdige causaliteit. Dit is de visie "dat oorzaken altijd gelijktijdig met hun onmiddellijke effecten optreden."168 Men zou kunnen betogen dat het universum en zijn oorzaak op hetzelfde moment plaatsvonden. Het volgende gedachte-experiment legt een dergelijke causale relatie uit. Stel je een eeuwige bal voor op een eeuwig kussen. De bal veroorzaakt de deuk in het kussen, maar de oorzaak (de bal) komt niet vóór het effect (de deuk in het kussen); aangezien tijd geen factor is vanwege de eeuwigheid van de objecten.169 In de context van dit argument zou het kunnen dat het moment waarop God het universum tot het bestaan bracht, het moment was waarop het universum ontstond. Dit type causaliteit is atemporeel. Dit betekent dat de oorzaak (in dit geval Gods wil en macht) causaal eerder plaatsvond, maar niet temporeel (in de tijd) eerder. De oorzaak en het effect vonden gelijktijdig plaats.

• The view that causality can only make sense with time requires proof. In philosophy there is no consensus on the definition and nature of causality. There are various approaches that attempt to define and understand causality and causal relations. One such approach is simultaneous causality. This is the view “that causes always occur simultaneously with their immediate effects.”168 One could argue that the universe and its cause occurred at the same time. The following thought experiment explains such causal relation. Imagine an eternal ball on an eternal pillow. The ball causes the indentation of the pillow, but the cause (ball) does not come before the effect (indentation in the pillow); as time is not a factor due to the eternality of the objects.169 In the context of this argument, it could be that the moment God brought the universe into existence was the moment the universe came into being. This type of causation is atemporal. This means that the cause (in this case, God’s will and power) occurred prior causally but not prior temporally (in time). The cause and affect occurred simultaneously.

• Het gaat ervan uit dat er een consensus bestaat over het begrip tijd in de wetenschap. Er bestaan verschillende opvattingen over tijd in de kwantummechanica en de algemene relativiteitstheorie. De aanname dat er één conceptie van tijd bestaat, geeft een onjuist beeld van de literatuur.170.

• It assumes there is a consensus on the notion of time in science. There are different notions of time in quantum mechanics and general relativity. To assume that there is one conception of time misrepresents the literature.170.

• Dit bezwaar is zelfvernietigend. Als causaliteit niet kan bestaan zonder tijd, dan zou de Big Bang verworpen moeten worden. Gegeven dat er op het punt van de singulariteit van de Big Bang geen tijd was, maar een grens van de tijd, en de grens obviously causaal verbonden is met de rest van het universum, hoe kan deze causale relatie dan zinvol zijn zonder tijd? Als de tegenstanders accepteren dat de grens causaal verbonden is met de rest van het universum, dan zouden zij ook dezelfde atemporele causale relatie moeten accepteren op het moment dat God besloot Zijn wil en macht te manifesteren om het universum te scheppen.171. Als zij volhouden dat causaliteit buiten de tijd geen zin heeft, dan zullen zij de causale relatie tussen de grens van de singulariteit en de rest van het universum moeten verwerpen, wat neerkomt op het verwerpen van het bestaan van het universum. De tegenstander kan aanvoeren dat sommige natuurkundigen beweren dat het universum geen grens heeft. Dit is echter een omstreden kwestie zonder consensus.172

• This objection is self-defeating. If causality cannot exist without time then the Big Bang should be rejected. Given that at the point of the Big Bang’s singularity there was no time, but a boundary to time, and the boundary is obviously causally connected to the rest of the universe, then how can this causal relation makes sense with no time? If the objectors accept that the boundary is causally connected to the rest of the universe, they should also accept the same atemporal causal relation when God decided to manifest His will and power to create the universe.171. If they maintain that causality doesn’t make sense outside of time, they will have to reject the causal relation between the boundary of the singularity to the rest of the universe, which is tantamount to rejecting the existence of the universe. The objector can argue that some physicists maintain that the universe has no boundary. This however is a contentious issue with no consensus.172

Gezien het feit dat er geen consensus bestaat over de aard van causaliteit en het concept van tijd wordt betwist, vormt het bovenstaande bezwaar geen ondermijnende weerlegging van het argument dat in dit hoofdstuk wordt gepresenteerd.

Given that there isn’t a consensus on the nature of causality and the concept of time is contested, the objection above is not an undercutting defeater to the argument presented in this chapter.

Hoewel er andere bezwaren zijn tegen het argument dat in dit hoofdstuk wordt gepresenteerd, kwalificeren deze zich niet als weerleggingen. Dit betekent dat zelfs als er niet op deze bezwaren kon worden gereageerd, het argument zijn rationele kracht zou behouden. Desalniettemin zijn er enkele vragen die dit argument uitdagen, waaronder: Als de Schepper van het universum eeuwig is, waarom begon het universum dan op dat specifieke moment te bestaan, in plaats van vanaf de eeuwigheid te bestaan? Als God maximaal volmaakt en transcendent is, wat heeft Hem dan überhaupt tot schepping aangezet? Heeft God de schepping nodig om over eigenschappen van volmaaktheid te beschikken? Deze vragen zijn op intelligente wijze behandeld in een artikel met de titel The Kalam Cosmological Argument and the Problem of Divine Creative Agency and Purpose.173.

Although there are other objections to the argument presented in this chapter, they do not qualify as defeaters. This means that even if these objections could not be responded to, the argument would still maintain its rational force. Nevertheless, there are some questions that challenge this argument, including: If the Creator of the universe is eternal, why did the universe begin to exist when it did, instead of existing from eternity? If God is maximally perfect and transcendent, what caused Him to create at all? Does God require creation in order to possess attributes of perfection? These questions have been intelligently addressed in a paper entitled The Kalam Cosmological Argument and the Problem of Divine Creative Agency and Purpose.173.

In dit hoofdstuk hebben we gezien dat de Qur'an een intuïtief en krachtig argument biedt voor het bestaan van God. Aangezien het universum eindig is, had het een begin. Als het een begin had, dan kan het worden verklaard als voortkomend uit niets, zichzelf creërend, uiteindelijk gecreëerd door iets dat gecreëerd is, of gecreëerd door iets dat niet gecreëerd is. Het rationele antwoord is dat het universum tot stand is gebracht door een niet-gecreëerde schepper die transcendent, alwetend, machtig is en een wil heeft. Deze schepper moet ook uniek één zijn, maar dat zal in Hoofdstuk 10 worden besproken.

In this chapter, we have seen that the Qur’an provides an intuitive and powerful argument for God’s existence. Since the universe is finite, it had a beginning. If it began, then it can be explained as coming from nothing, creating itself, being ultimately created by something created or being created by something uncreated. The rational answer is that the universe was brought into being by an uncreated creator who is transcendent, knowing, powerful and has a will. This creator must also be uniquely one, but that will be discussed in Chapter 10.

Het argument van dit hoofdstuk berust op het feit dat het universum eindig moet zijn. Het volgende argument laat echter zien dat zelfs als het universum geen begin zou hebben gehad, het nog steeds het bestaan van God noodzakelijk maakt.

The argument of this chapter relies on the fact that the universe must be finite. However, the following argument shows that even if the universe did not have a beginning, it still necessitates God’s existence.