Ken God, Ken het Goede – God en Objectieve Moraliteit - De Goddelijke Werkelijkheid

Ken God, Ken het Goede – God en Objectieve Moraliteit - De Goddelijke Werkelijkheid | Quran Course

Om deze vraag te beantwoorden, is de beste plek om te beginnen bij het woord ‘objectief’. Een basisdefinitie van de term verwijst naar het overwegen of weergeven van feiten zonder beïnvloed te worden door persoonlijke gevoelens of meningen. In het geval van moraal betekent objectief dat moraliteit niet afhankelijk is van of gebaseerd is op iemands geest of persoonlijke gevoelens. In die zin staat het ‘buiten’ iemands persoonlijke beperkte vermogens. Wiskundige waarheden (1+1=2) of wetenschappelijke waarheden, zoals de aarde die om de zon draait, zijn waar ongeacht wat we erover voelen. Daarom, als deze moraal ‘buiten’ ons staat, moet deze gegrond zijn. Met andere woorden, het heeft een fundament nodig. Als objectieve moraal niet afhankelijk is van onze beperkte vermogens, dan zijn antwoorden op de volgende vragen vereist: Waar kwamen ze vandaan? Wat verklaart hun aard? Om deze vragen te beantwoorden is een rationeel fundament vereist. Dit zal hun objectieve aard verklaren en een rationale bieden voor waar ze vandaan komen. Deze vragen verwijzen naar een gebied in de filosofie dat bekend staat als morele ontologie.

In order to answer this question, the best place to start is with the word ‘objective’. A basic definition of the term refers to considering or representing facts without being influenced by personal feelings or opinions. In the case of morals, objective means that morality is not dependent or based on one’s mind or personal feelings. In this sense, it is ‘outside’ of one’s personal limited faculties. Mathematical truths (1+1=2) or scientific truths, like the Earth going around the Sun, are true regardless of what we feel about them. Therefore, if these morals are ‘outside’ us, they have to be grounded. In other words, they need a foundation. If objective morals do not depend on our limited faculties, then answers to the following questions are required: Where did they come from? What explains their nature? In order to answer these questions a rational foundation is required. This will explain their objective nature and provide a rationale of where they came from. These questions refer to an area in philosophy known as moral ontology.

In de taal van de filosofie is het begrip objectieve moraliteit het inzicht dat morele waarden onafhankelijk zijn van de geest. Filosofen die beweren dat moraliteit objectief is, worden moreel realisten genoemd. Degenen die niet geloven in de geestonafhankelijke aard van morele waarden, worden moreel anti-realisten genoemd. Wanneer filosofen moraliteit bespreken, maken zij het onderscheid tussen morele waarheden (ook wel morele feiten genoemd) en morele waarden. In de context van moreel realisme is een voorbeeld van een objectieve morele waarde dat rechtvaardigheid goed is en dat het bestaat onafhankelijk van de geest of de persoonlijke gevoelens van enig menselijk wezen. Morele waarheden zijn morele uitspraken, en indien als objectief beschouwd, zijn zij onafhankelijk van elke individuele mening; zij zijn waar ongeacht enige consensus. Een voorbeeld van een objectief moreel feit is: het accepteren van een valse getuige in een rechtbank is onrechtvaardig, en daarom moreel fout. Dit morele feit is niet afhankelijk van enige individuele of collectieve mening, geest of persoonlijke gevoelens. Dit feit blijft waar, zelfs als er een consensus bestaat die het tegenovergestelde beweert, vergelijkbaar met het scenario aan het begin van dit hoofdstuk.282.

In the language of philosophy, the notion of objective morality is the understanding that moral values are mind-independent. Philosophers who assert that morality is objective are referred to as moral realists. Those who do not believe in the mind-independent nature of moral values are referred to as moral anti-realists. When philosophers discuss morality, they make the distinction between moral truths (also referred to as moral facts) and moral values. In the context of moral realism, an example of an objective moral value is that justice is good and it exists independently of any human being’s mind or personal feelings. Moral truths are moral statements, and if considered objective, they are independent from any individual opinion; they are true irrespective of any consensus. An example of an objective moral fact is: accepting a false witness in a court of law is unjust, therefore morally wrong. This moral fact is not contingent on any individual or collective opinion, mind or personal feelings. This fact remains true even if there is a consensus asserting the opposite, similar to the scenario in the beginning of this chapter.282.

Voordat ik dit verder uitleg, wil ik ervoor zorgen dat dit niets te maken heeft met de overtuigingen die iemand heeft. Ik zeg niet: “je kunt geen atheïst zijn en moreel of goed gedrag vertonen”, of “je moet in God geloven om morele eigenschappen te hebben zoals het verdedigen van de onschuldigen of het voeden van de armen”, of “door simpelweg een gelovige te zijn, zul je je goed gedragen.” Wat ik zeg is dat als God niet bestaat, er geen objectieve morele waarden zijn. Zeker, we kunnen doen alsof morele waarden en waarheden objectief zijn, en veel atheïsten in de geschiedenis hebben bewonderenswaardige morele standvastigheid getoond zonder te geloven dat moraliteit een goddelijke basis vereist. Wat ik echter betoog, is dat deze morele waarden, wanneer God buiten beschouwing wordt gelaten, niets meer zijn dan sociale conventies. Daarom zijn morele waarheden zoals “het vermoorden van onschuldige mensen voor vermaak is fout” en “het verdedigen van de onschuldigen is goed”, bijvoorbeeld, louter sociale conventies zonder God; net zoals zeggen dat het fout is om in het openbaar wind te laten. Deze conclusie is gebaseerd op het feit dat God het enige rationele fundament is voor objectieve moraal. Geen enkel ander concept biedt een dergelijk fundament adequaat. God biedt dit fundament omdat Hij extern is aan het universum en de menselijke subjectiviteit overstijgt. Professor Ian Markham legt vergelijkbaar uit: “God verklaart het mysterieuze 'moeten' dat op ons leven drukt; en God verklaart de universele aard van de morele claim. Omdat God buiten de wereld staat, kan God de Schepper zowel extern zijn als universele geboden geven.”284

Before I explain this further, I want to ensure that this has nothing to do with the beliefs that someone has. I am not saying “you cannot be an atheist and display moral or good behaviour”, or “you have to believe in God to have moral traits such as defending the innocent or feeding the poor” or “just by being a believer you will behave well.” What I am saying is that if God does not exist, then there are no objective moral values. Sure, we can act as if moral values and truths are objective, and many atheists throughout history have demonstrated admirable moral fortitude without believing morality requires a Divine basis. However, what I’m arguing is that, with God out of the picture, these moral values are nothing more than social conventions. Therefore, moral truths such as “murdering innocent people for entertainment is wrong” and “defending the innocent is good”, for example, are merely social conventions without God; just like saying it is wrong to pass wind in public. This conclusion is based on the fact that God is the only rational foundation for objective morals. No other concept adequately provides such a foundation. God provides this foundation because He is external to the universe and transcends human subjectivity. Professor Ian Markham similarly explains, “God explains the mysterious ought pressing down our lives; and God explains the universal nature of the moral claim. As God is outside the world, God the creator can be both external and make universal commands.”284

Dit dilemma vormt een probleem voor theïsten die geloven in een Almachtige God, omdat het hen dwingt te geloven in een van de twee zaken: ofwel moraliteit wordt gedefinieerd door de geboden van God, ofwel moraliteit staat los van Zijn geboden. Als moraliteit gebaseerd is op de geboden van God, dan is wat als goed of kwaad wordt beschouwd willekeurig. Als dit het geval is, is er niets dat wij als mensen noodzakelijkerwijs als objectief kwaad zouden moeten herkennen. Dit zou impliceren dat er intrinsiek niets mis is met, zeg, het doden van onschuldige kinderen—dat God er simpelweg willekeurig het label 'kwaad' op plakt. De andere zijde van het dilemma impliceert dat een zekere morele standaard volledig buiten en onafhankelijk is van de essentie en natuur van God, en dat zelfs God verplicht is om volgens deze standaard te leven. Dit zou echter duidelijk onwenselijk zijn voor de theïst, aangezien het hem zou dwingen toe te geven dat God uiteindelijk niet Almachtig of onafhankelijk is; maar dat Hij moet vertrouwen op een standaard die extern aan Hem is.

This dilemma poses a problem for theists who believe in an All-Powerful God because it requires them to believe in one of two things: either morality is defined by God’s commands or morality is external to His commands. If morality is based on God’s commands, what is considered good or evil is arbitrary. If this is the case, there is nothing we as humans should necessarily recognise as objectively evil. This would imply that there is nothing intrinsically wrong with, say, killing innocent children—just that God puts the ‘evil’ label on it arbitrarily. The other horn of the dilemma implies that some sort of a moral standard is completely outside and independent of God’s essence and nature, and even God is obligated to live by this standard. However, that would be clearly undesirable for the theist, since it would make him admit that God is not All-Powerful or independent after all; rather, He has to rely on a standard external to Himself.

Het laatste alternatief is een niet-theïstische vorm van moreel realisme. Moreel realisme, ook wel moreel objectivisme genoemd, is de opvatting dat moraal objectief is en dat deze extern en onafhankelijk is van onze geest en emoties. Het verschil tussen dit type moreel realisme en waar dit hoofdstuk voor heeft gepleit, is echter dat morele realisten niet beweren dat zij een fundament vereisen. Dus morele waarden zoals mededogen, rechtvaardigheid en tolerantie bestaan simpelweg objectief. Er zijn enkele problemen met deze positie. Ten eerste, wat betekent het om te zeggen dat rechtvaardigheid simpelweg bestaat? Of dat objectieve morele waarden simpelweg bestaan? Deze positie is contra-intuïtief en betekenisloos. We weten simpelweg niet wat 'rechtvaardigheid' is, als iets dat op zichzelf bestaat. Belangrijk is om te begrijpen dat als moraal objectief is (in die zin dat het buiten de persoonlijke mening van een individu staat), het een rationele verklaring vereist. Anders blijft de vraag "Hoe zijn ze objectief?" onbeantwoord. Ten tweede is moraliteit niet beperkt tot het erkennen van de objectiviteit van mededogen of rechtvaardigheid. Moraliteit houdt een gevoel van plicht of verplichting in:

The final alternative is a non-theistic form of moral realism. Moral realism, also referred to as moral objectivism, is the view that morals are objective and they are external and independent of our minds and emotions. However, the difference between this type of moral realism and what this chapter has been advocating, is that moral realists do not assert that they require any foundation. So moral values such as compassion, justice and tolerance just exist objectively. There are a few problems with this position. Firstly, what does it mean to say that justice just exists? Or that objective moral values just exist? This position is counterintuitive and meaningless. We simply do not know what ‘justice’ is, existing on its own. Significantly, one has to understand that if morals are objective (in that they are outside of an individual’s personal opinion), then they require a rational explanation. Otherwise, the question How are they objective? is unanswered. Secondly, morality is not limited to recognizing the objectivity of compassion or justice. Morality entails a sense of duty or obligation:

Als laatste redmiddel proberen sommige atheïsten intellectuele beschamigen te vermijden door te reageren op de bovenstaande conclusie met het ontkennen dat moraliteit objectief is. Dat is begrijpelijk. Ik ben het ermee eens. Als iemand het axioma dat moraal objectief is niet accepteert, dan werkt het argument niet. Maar dat is een tweesnijdend zwaard. Op het moment dat de atheïst de objectiviteit van enige morele claim ontkent, heeft hij geen recht om op een objectieve manier met de vinger naar religie te wijzen, of meer specifiek naar Islam. Hij kan zelfs niet met de vinger wijzen naar de KKK, ISIS of zelfs de dictatuur van Noord-Korea! De ironie hier is dat dit precies is wat veel atheïsten doen. Ze maken morele oordelen die een objectief karakter hebben. Ze zouden een voorbehoud moeten maken bij al hun morele oordelen en simpelweg zeggen: “Dit is mijn subjectieve mening.” Dat zou hun morele meningsverschillen of verontwaardiging zinloos maken. Echter, diep vanbinnen ontkennen de meeste gezonde menselijke wezens de objectiviteit van enkele basisprincipes van moraal, zoals moord, diefstal en misbruik, niet. Het misbegrip van het argument.

As a last resort, some atheists try to avoid intellectual embarrassment by replying to the above conclusion by denying that morality is objective. Fair enough. I agree. If someone does not accept the axiom that morals are objective, then the argument does not work. But that is a double-edged sword. The minute the atheist denies the objectivity of any moral claim, he has no right to point the finger at religion, or more specifically Islam, in any objective way. He cannot even point the finger at the KKK, ISIS or even the dictatorship of North Korea! The irony here is that this is exactly what many atheists do. They make moral judgments that have an objective flavour to them. They should put a caveat to all of their moral judgments and simply say, “This is my subjective view.” Doing that renders their moral disagreements or outrage pointless. However, deep down inside, most sane human beings do not deny the objectivity of some basic morals, such as murder, theft and abuse. Misunderstanding the argument.

Sommige atheïsten, en zelfs sommige academici, begrijpen het argument verkeerd door morele epistemologie te verwarren met morele ontologie. Het argument dat ik tot nu toe heb gepresenteerd, houdt zich niet bezig met hoe we weten wat goed is, wat verwijst naar morele epistemologie—het richt zijn aandacht op waar moraal vandaan komt en de aard ervan, wat verwijst naar morele ontologie. De geboden van God bieden de ontologische basis voor het feit dat morele waarden en waarheden objectief zijn. Hoe we weten wat deze moraal is, is een kwestie van morele epistemologie. Het argument dat in dit hoofdstuk wordt gepresenteerd, heeft geen betrekking op morele epistemologie. Dit argument gaat over morele ontologie, wat verwijst naar de fundamenten en de aard van moraliteit. Het argument in zijn eenvoudigste vorm gaat ongeveer als volgt: als iets goed is, is het dan objectief goed? Als het objectief goed is, dan noodzaakt dit het bestaan van God, aangezien Hij de enige basis is voor objectieve goedheid. Het argument vraagt niet hoe we weten wanneer iets goed is.

Some atheists, and even some academics, misunderstand the argument by conflating moral epistemology with moral ontology. The argument I have presented so far is not concerned with how we get to know what is good, which refers to moral epistemology—it directs its attention to where morals come from and their nature, which refers to moral ontology. God’s commands provide the ontological foundation for morals values and truths to be objective. How we get to know what these morals are is a matter of moral epistemology. The argument presented in this chapter does not concern moral epistemology. This argument is about moral ontology, which refers to the foundations and nature of morality. The argument in its simplest form goes something like this: if something is good, is it objectively good? If it is objectively good, then it necessitates God’s existence, as He is the only foundation for objective good. The argument does not ask how we know when something is good.

Een terechte zorg die door de scherpe en ambitieuze theoloog kan worden geuit, is dat binnen de islamitische theologische discours (en vrijwel alle rechtssystemen ter wereld), bepaalde situaties bestaan waarin doden (zoals het verdedigen van jezelf en je familie) moreel (en juridisch) toegestaan wordt. Daarom is niets objectief kwaad. Dit is een interessante reflectie, maar het verwart absolute moraliteit met objectieve moraliteit; deze zijn zeer verschillend. Absolute moraliteit houdt in dat een morele daad goed of slecht is, ongeacht de gegeven situatie. Bijvoorbeeld: iemand die gelooft dat doden absoluut fout is, zou geloven dat doden fout is, zelfs uit zelfverdediging. Objectieve moraliteit erkent echter de contextgevoeligheid van sommige morele waarheden. Een objectief moreel feit zou kunnen zijn dat het doden van menselijke wezens zonder passende rechtvaardiging fout is. De contextgevoelige aard van deze morele bewering bevat een belangrijke kanttekening dat het doden ook onrechtvaardig moet zijn. Bijvoorbeeld, het doden van een ander mens zou als moreel gerechtvaardigd kunnen worden beschouwd, indien de persoon die werd gedood willekeurig op kinderen bij een lokale school had geschoten. Het argument dat ik heb gepresenteerd, omvat geen absolute opvattingen over moraliteit. Een opmerking over ethisch relativisme Een ethisch relativist, die stelt dat moraliteit relatief is aan culturele normen, zou aanvoeren dat de discussie over absolute en objectieve moraliteit bewijst dat moraal niet objectief is, en dat deze relatief is. Degenen die volhouden dat moraal objectief is, zouden aanvoeren dat wat mensen geloven, voelen of doen irrelevant is, en dat dit niets afdoet aan de objectieve morele waarde (en dat is precies de definitie van objectiviteit). Ethisch relativisme is vanuit dit perspectief failliet, omdat het naar culturele praktijken wijst om te weerleggen wat objectief waar is. Dit is gedoemd te mislukken, omdat de definitie van objectieve moraal stelt dat moraal onafhankelijk is van gevoelens, overtuigingen en culturele praktijken; het gebruiken ervan als een middel om de objectiviteit van moraal te ontkennen is daarom zinloos.

A valid concern that can be raised by the keen and aspiring theologian is that within Islamic theological discourse (and virtually all of the justice systems in the world), certain situations exist where killing (such as defending one’s self and family) becomes morally (and legally) permissible. Therefore, nothing is objectively evil. This is an interesting reflection, but it conflates absolute morality with objective morality; they are very different. Absolute morality entails that a moral act is good or bad regardless of the given situation. For example, someone who believes killing is absolutely wrong would believe killing is wrong even in self-defence. Objective morality, however, readily acknowledges the context-sensitivity of some moral truths. An objective moral fact might be killing human beings without appropriate justification is wrong. The context-sensitive nature of this moral claim includes an important caveat that the killing must also be unjustified. For instance, killing another human being might be seen as morally justified, if the person who was killed had been indiscriminately shooting children at a local school. The argument I have presented does not involve absolute notions of morality. A note on ethical relativism An ethical relativist, who maintains that morality is relative to cultural norms, would argue that the discussion on absolute and objective morality proves that morals are not objective, and that they are relative. Those who maintain that morals are objective would argue that what people believe or feel or do is irrelevant, and does not take away from objective moral value (and that is precisely the definition of objectivity). Ethical relativism is bankrupt from this perspective because it points to cultural practices to refute what is objectively true. This is doomed to failure, because the definition of objective morality states that morals are independent of feelings, beliefs and cultural practices, so to use them as a means to deny the objectivity of morals is meaningless.