Atheïsme is geen intellectuele positie die in een vacuüm bestaat. Als de beweringen ervan waar zijn, dan zou men onvermijdelijke existentiële en logische conclusies moeten trekken die zeer somber zijn. Onder het atheïsme is het leven belachelijk. De volgende discussie biedt wellicht geen rationele argumentatie voor God, en het volgt er ook niet uit dat God bestaat enkel omdat het leven zonder God absurd lijkt. Het biedt echter wel de vruchtbare bodem waarin de rationele argumenten in dit boek wortel schieten.

Atheism is not an intellectual position that exists in a bubble. If its claims are true, then one would have to make some inevitable existential and logical conclusions that are very bleak. Under atheism, life is ludicrous. The following discussion may not provide a rational case for God, nor does it follow that God exists simply because life without God seems absurd. However, it does provide the fertile ground in which the rational arguments in this book take root.

Zoals besproken in Hoofdstuk 1, zijn de meeste atheïsten filosofisch naturalisten die vasthouden aan het standpunt dat er niets bovennatuurlijks is en dat alles in het universum kan worden verklaard met verwijzing naar fysieke processen. Atheïsme gecombineerd met filosofisch naturalisme is een recept voor een existentiële ramp. De formule is eenvoudig: geen God, wat de daarmee verbonden concepten van goddelijke verantwoording insluit, staat gelijk aan geen ultieme hoop, waarde en doel. Het leidt ook tot het ontbreken van eeuwige en betekenisvolle gelukzaligheid.

As discussed in Chapter 1, most atheists are philosophical naturalists who hold that there is no supernatural and everything in the universe can be explained in reference to physical processes. Atheism combined with philosophical naturalism is a recipe for existential disaster. The formula is simple: no God, which includes the associated concepts of Divine accountability, equals no ultimate hope, value and purpose. It also leads to no eternal and meaningful happiness.

40 Deze conclusie is geen verouderd religieus cliché; het is het resultaat van rationeel nadenken over de logische en existentiële implicaties van atheïsme.

40 This conclusion is not an outdated religious cliché; it is a result of thinking rationally about the logical and existential implications of atheism.

Geen ultiem hoop.

No ultimate hope.

Hoop wordt gedefinieerd als het gevoel of de verwachting en het verlangen dat er iets gebeurt. We hopen allemaal op een goed leven, een goede gezondheid en een goede baan. Uiteindelijk hopen we allemaal op een onsterfelijk, zalig bestaan. Het leven is zo'n geweldig geschenk dat niemand echt wil dat zijn of haar bewuste bestaan eindigt. In hetzelfde opzicht wenst iedereen dat er een vorm van ultieme rechtvaardigheid zal zijn waarbij onrecht wordt rechtgezet en de betrokken personen ter verantwoording zullen worden geroepen. Belangrijk is dat als ons leven ellendig is, of als we pijn en lijden ervaren, we hopen op enige vrede, plezier en verlichting. Dit is een weerspiegeling van de menselijke geest; we hopen op licht aan het einde van de donkere tunnel, en als we rust en vreugde hebben, willen we dat zo houden. Omdat het atheïsme het Goddelijke en het bovennatuurlijke ontkent, verwerpt het ook het concept van een hiernamaals. Zonder dat kan er geen hoop zijn op plezier na een leven van pijn. Daarom gaat de verwachting dat er iets positiefs zal gebeuren na ons leven verloren. Onder het atheïsme kunnen we geen enkel licht verwachten aan het einde van de donkere tunnel van ons bestaan. Stel je voor dat je in de derde wereld bent geboren en je hele leven in hongersnood en armoede hebt doorgebracht. Volgens het atheïstische wereldbeeld ben je enkel voorbestemd voor de dood. Zet dit af tegen het islamitische perspectief: alle gevallen van lijden die in ons leven plaatsvinden, zijn voor een groter goed. Daarom is in het grotere geheel geen enkele pijn of lijden dat we ondergaan zinloos. God is op de hoogte van al ons lijden, en Hij zal vergelding bieden (zie Hoofdstuk 11). Volgens het atheïsme zijn onze pijnen echter even zinloos als ons plezier. De immense offers van de deugdzamen en het leed van het slachtoffer zijn als vallende dominostenen in een onverschillige wereld. Ze treden op zonder groter goed of een hoger doel. Er is geen ultieme hoop op een hiernamaals of enige vorm van geluk. Zelfs als we een leven van genot en immense luxe zouden leiden, zouden de meesten van ons onvermijdelijk gedoemd zijn tot een vorm van kwaadaardig lot of een onophoudelijke begeerte naar meer genot. De pessimistische filosoof Arthur Schopenhauer beschreef treffend de hopeloosheid en het ongelukkige lot dat ons wacht:

Hope is defined as the feeling or expectation and desire for something to happen. We all hope for good lives, good health and a good job. Ultimately, we all hope for an immortal blissful existence. Life is such an amazing gift that no one really wants his or her conscious existence to end. Similarly, everyone desires that there will be some form of ultimate justice where wrongs are made right, and the relevant people will be held accountable. Significantly, if our lives are miserable, or experience pain and suffering, we hope for some peace, pleasure and ease. This is a reflection of the human spirit; we hope for light at the end of the dark tunnel, and if we have tranquillity and joy, we want to keep it that way. Since atheism denies the Divine and the supernatural, it also rejects the concept of an afterlife. Without that, there can be no hope of pleasure following a life of pain. Therefore, the expectation for something positive to happen after our lives is lost. Under atheism we cannot expect any light at the end of the dark tunnel of our existence. Imagine you were born in the third world and spent your whole life in starvation and poverty. According to the atheist worldview, you are merely destined for death. Contrast this with the Islamic perspective: all instances of suffering that happen in our lives are for some greater good. Therefore, in the larger scheme of things, no pain or suffering we undergo is meaningless. God is aware of all our sufferings, and He will provide recompense (see Chapter 11). According to atheism, however, our pains are as meaningless as our pleasure. The immense sacrifices of the virtuous and the distress of the victim are falling dominoes in an indifferent world. They occur for no greater good and no higher purpose. There is no ultimate hope of an afterlife or any form of happiness. Even if we lived a life of pleasure and immense luxuries, most of us would inevitably be doomed to some form of evil fate or an incessant desire for more pleasure. The pessimist philosopher Arthur Schopenhauer aptly described the hopelessness and ill fate that awaits us:

“Wij zijn als lammeren op een veld, die zich vermaakt onder het oog van de slager, die eerst de een en dan de ander uitkiest voor zijn prooi. Zo is het ook dat wij in onze goede dagen ons allemaal onbewust zijn van het kwaad dat het lot spoedig voor ons in petto kan hebben—ziekte, armoede, verminking, verlies van zicht of verstand… Een niet onbeduidend deel van de kwelling van het bestaan ligt in het feit dat de Tijd voortdurend op ons drukt, ons nooit adempauze gunt, maar ons altijd achtervolgt, als een opziener met een zweep. Als de Tijd op welk moment dan ook zijn hand stilhoudt, is dat alleen wanneer wij worden overgeleverd aan de ellende van verveling… In feite is de overtuiging dat de wereld en de mens iets zijn dat beter niet had kunnen bestaan, van een aard die ons vervult met mildheid jegens elkaar. Integendeel, vanuit dit oogpunt zouden we de juiste aanspreekvorm niet Monsieur, Sir of mein Herr kunnen noemen, maar mijn medelijdende, Socî malorum, compagnon de miseres!” De Qur’an verwijst naar deze hopeloosheid. Het betoogt dat een gelovige niet mag wanhopen; er zal altijd hoop zijn, en hoop is verbonden met de barmhartigheid van God, en Gods barmhartigheid zal zich manifesteren in dit leven en in het hiernamaals: “Zeker, niemand verliest de hoop op de barmhartigheid van God, behalve de mensen die ongeloven.”42

“We are like lambs in a field, disporting themselves under the eye of the butcher, who chooses out first one and then another for his prey. So it is that in our good days we are all unconscious of the evil fate may have presently in store for us—sickness, poverty, mutilation, loss of sight or reason… No little part of the torment of existence lies in this, that Time is continually pressing upon us, never letting us take breath, but always coming after us, like a taskmaster with a whip. If at any moment Time stays his hand, it is only when we are delivered over to the misery of boredom… In fact, the conviction that the world and man is something that had better not have been, is of a kind to fill us with indulgence towards one another. Nay, from this point of view, we might well consider the proper form of address to be, not Monsieur, Sir, mein Herr, but my fellow-sufferer, Socî malorum, compagnon de miseres!” The Qur’an alludes to this hopelessness. It argues that a believer cannot despair; there will always be hope, and hope is connected to God’s mercy, and God’s mercy will manifest itself in this life and the hereafter: “Certainly no one despairs of God’s Mercy, except the people who disbelieve.”42

Onder het atheïsme is ultieme rechtvaardigheid een onbereikbaar doel—een fata morgana in de woestijn van het leven. Aangezien er geen hiernamaals is, is elke verwachting dat mensen ter verantwoording worden geroepen zinloos. Overweeg Nazi-Duitsland in de jaren 1940. Een onschuldige Joodse dame die zojuist heeft gezien hoe haar man en kinderen voor haar ogen werden vermoord, heeft geen hoop op rechtvaardigheid terwijl zij wacht op haar beurt om in de gaskamer te worden geworpen. Hoewel de Nazi's uiteindelijk werden verslagen, vond deze rechtvaardigheid pas na haar dood plaats. Onder het atheïsme is zij nu niets, slechts een andere herschikking van materie, en je kunt niets dat levenloos is geen uitstel van executie geven. De Islam geeft echter iedereen hoop op zuivere, Goddelijke, ultieme rechtvaardigheid. Niemand zal onrechtvaardig worden behandeld en iedereen zal ter verantwoording worden geroepen:

Under atheism, ultimate justice is an unachievable goal—a mirage in the desert of life. Since there is no afterlife, any expectation of people being held to account is futile. Consider Nazi Germany in the 1940s. An innocent Jewish lady who just saw her husband and children murdered in front of her has no hope for justice when she is waiting for her turn to be cast into the gas chamber. Although the Nazis were eventually defeated, this justice occurred after her death. Under atheism she is now nothing, just another rearrangement of matter, and you cannot give reprieve to something that is lifeless. Islam, however, gives everyone hope for pure Divine, ultimate justice. No one will be treated unfairly and everyone shall be taken to account:

“Op die Dag zullen mensen in groepen nader komen om hun daden getoond te krijgen: wie ook maar een atoomgewicht aan goed heeft gedaan, zal het zien, maar wie ook maar een atoomgewicht aan kwaad heeft gedaan, zal dat zien.” “God heeft de hemelen en de Aarde met een ware bedoeling geschapen: om elke ziel te belonen naar haar daden. Zij zullen niet onrecht worden aangedaan.” Het leven is, vanuit het perspectief van het filosofisch naturalisme, als een moeder die haar kind een speeltje geeft en het vervolgens zonder reden weer terugneemt. Het leven is, zonder twijfel, een wonderbaarlijk geschenk. Toch zal elke vorm van genot, vreugde en liefde die we hebben ervaren, van ons worden afgenomen en voorgoed verloren gaan. Aangezien de atheïst het Goddelijke en het hiernamaals ontkent, betekent dit dat de genoegens die we in het leven hebben ervaren, zullen verdwijnen. Er is geen hoop op een voortzetting van geluk, genot, liefde en vreugde. Echter, onder de Islam worden deze positieve ervaringen versterkt en voortgezet na ons aardse leven:

“On that Day, people will come forward in separate groups to be shown their deeds: whoever has done an atom’s weight of good will see it, but whoever has done an atom’s weight of evil will see that.” “God created the heavens and the Earth for a true purpose: to reward each soul according to its deeds. They will not be wronged.” Life, from the perspective of philosophical naturalism, is like a mother giving her child a toy and then taking it back for no reason. Life, without a doubt, is a wonderful gift. Yet any pleasure, joy and love we have experienced will be taken away from us and lost forever. Since the atheist denies the Divine and the hereafter, it means that the pleasures we have experienced in life will disappear. There is no hope of a continuation of happiness, pleasure, love and joy. However, under Islam, these positive experiences are enhanced and continued after our worldly life:

“Zij zullen daar alles hebben wat zij wensen, en Wij hebben daar nog meer voor hen.”

“They will have therein whatever they desire and We have more than that for them.”.

“De mensen die een vroom leven leidden, zullen een goede beloning hebben en meer….” “Voorwaar, de bewoners van het Paradijs zullen die dag druk zijn met vreugdevolle zaken… (Er zal tegen hen gezegd worden): ‘Salamun’ (Vrede zij met u), een Woord van de Heer, de Meest Barmhartige.”

“The people who lived a pious life will have a good reward and more….” “Verily, the dwellers of Paradise that Day, will be busy in joyful things… (It will be said to them): ‘Salamun’ (Peace be on you), a Word from the Lord, Most Merciful.”.

Geen ultieme waarde.

No ultimate value.

Wat is het verschil tussen een mens en een chocoladekonijn? Dit is een serieuze vraag. Volgens veel atheïsten die een naturalistisch wereldbeeld aannemen, is alles wat bestaat in essentie een herschikking van materie, of op zijn minst gebaseerd op blinde, niet-bewuste fysieke processen en oorzaken.

What is the difference between a human and a chocolate bunny? This is a serious question. According to many atheists who adopt a naturalistic worldview, everything that exists is essentially a rearrangement of matter, or at least based on blind, non-conscious physical processes and causes.

Als dit waar is, maakt het dan werkelijk uit?

If this is true, then does it really matter?

Als ik een hamer zou oppakken en een chocoladekonijn zou verbrijzelen, en ik zou vervolgens hetzelfde met mezelf doen, dan zou er volgens het naturalisme geen werkelijk verschil zijn. De stukjes chocolade en de stukjes van mijn schedel zouden slechts herschikkingen zijn van dezelfde materie: koude, levenloze materie.

If I were to pick up a hammer and smash a chocolate bunny and then I did the same to myself, according to naturalism there would be no real difference. The pieces of chocolate and the pieces of my skull would just be rearrangements of the same stuff: cold, lifeless matter.

De typische reactie op dit argument omvat de volgende uitspraken: “we hebben gevoelens”, “we zijn in leven”, “we voelen pijn”, “we hebben een identiteit” en “we zijn menselijk!” Volgens het naturalisme worden deze reacties nog steeds gereduceerd tot herschikkingen van materie, of om nauwkeuriger te zijn, neurochemische gebeurtenissen in iemands brein. In werkelijkheid kan alles wat we voelen, zeggen of doen worden teruggebracht tot de basiscomponenten van materie, of tenminste tot een bepaald type fysiek proces. Daarom is dit sentimentalisme onverdedigbaar als men een atheïst is, omdat alles, inclusief gevoelens, emoties of zelfs het besef van waarde, slechts gebaseerd is op materie en koude fysieke processen en oorzaken.

The typical response to this argument includes the following statements: “we have feelings”, “we are alive”, “we feel pain”, “we have an identity” and “we’re human!” According to naturalism these responses are still just reduced to rearrangements of matter, or to be more precise, neuro-chemical happenings in one’s brain. In reality everything we feel, say or do can be reduced to the basic constituents of matter, or at least some type of physical process. Therefore, this sentimentalism is unjustified if one is an atheist, because everything, including feelings, emotions or even the sense of value, is just based on matter and cold physical processes and causes.

Terugkerend naar onze oorspronkelijke vraag: wat is het verschil tussen een mens en een chocoladekonijn? Het antwoord is, volgens het atheïstische perspectief, dat er geen werkelijk verschil is. Elk verschil is slechts een illusie—er is geen ultieme waarde. Als alles gebaseerd is op materie en voorafgaande fysieke oorzaken en processen, dan heeft niets werkelijke waarde. Tenzij men natuurlijk betoogt dat de materie zelf degene is die ertoe doet. Zelfs als dat waar zou zijn, hoe zouden we het verschil kunnen waarderen tussen de ene ordening van materie en de andere? Zou men kunnen beargumenteren dat hoe complexer iets is, hoe meer waarde het heeft? Maar waarom zou dat enige waarde hebben? Onthoud dat volgens het atheïsme niets met een doel is ontworpen of gecreëerd. Het is allemaal gebaseerd op koude, willekeurige en niet-bewuste fysieke processen en oorzaken.

Returning to our original question: What is the difference between a human being and a chocolate bunny? The answer, according to the atheist perspective, is that there is no real difference. Any difference is just an illusion—there is no ultimate value. If everything is based on matter and prior physical causes and processes, then nothing has real value. Unless, of course, one argues that what matters is matter itself. Even if that were true, how could we appreciate the difference between one arrangement of matter and another? Could one argue that the more complex something is, the more value it has? But why would that be of any value? Remember, according to atheism nothing has been purposefully designed or created. It is all based on cold, random and non-conscious physical processes and causes.

Het goede nieuws is dat de atheïsten die dit perspectief aannemen, de rationele implicaties van hun overtuigingen niet volledig doorvoeren. Als zij dat wel zouden doen, zou het deprimerend zijn. De reden dat zij ultieme waarde toeschrijven aan ons bestaan, is omdat hun aangeboren disposities, die door God zijn geschapen, een affiniteit hebben om God en de waarheid van ons bestaan te herkennen (zie Hoofdstuk 4).

The good news is that the atheists who adopt this perspective do not follow through with the rational implications of their beliefs. If they did, it would be depressing. The reason that they attribute ultimate value to our existence is because their innate dispositions, which have been created by God, have an affinity to recognise God and the truth of our existence (see Chapter 4).

Vanuit een islamitisch standpunt heeft God een aangeboren dispositie in ons geplaatst om onze waarde te erkennen en om fundamentele morele en ethische waarheden te herkennen (zie Hoofdstuk 9). Deze dispositie wordt in het islamitische denken de fitrah genoemd (zie Hoofdstuk 4). Onze aanspraak op ultieme waarde is gerechtvaardigd omdat God ons met een diepgaand doel heeft geschapen, en ons boven het grootste deel van Zijn schepping heeft verheven. Wij hebben waarde omdat Degene die ons heeft geschapen, ons waarde heeft gegeven.

From an Islamic point of view, God has placed an innate disposition within us to acknowledge our worth, and to recognise fundamental moral and ethical truths (see Chapter 9). This disposition is called the fitrah in Islamic thought (see Chapter 4). Our claim of ultimate value is justified because God created us with a profound purpose, and preferred us to most of His creation. We have value because the One who created us has given us value.

“Nu, voorwaar, Wij hebben de kinderen van Adam waardigheid geschonken… en Wij hebben hen ver boven het grootste deel van Onze schepping verheven.”48

“Now, indeed, We have conferred dignity on the children of Adam… and favoured them far above most of Our creation.”48

“Onze Heer! U heeft dit niet alles zonder doel geschapen.”49

“Our Lord! You have not created all this without purpose.”49

Islam waardeert het goede en degenen die de waarheid aanvaarden. Het stelt degenen die God gehoorzamen en daardoor het goede doen, tegenover degenen die opstandig ongehoorzaam zijn en daardoor het kwade doen: “Is degene die een gelovige was gelijk aan degene die opstandig ongehoorzaam was? Zij zijn niet gelijk.”50

Islam values the good and those who accept the truth. It contrasts those who obey God and thereby do good, and those who are defiantly disobedient, and thereby do evil: “Then is one who was a believer like one who was defiantly disobedient? They are not equal.”50

Aangezien het naturalisme het hiernamaals en elke vorm van goddelijke rechtvaardigheid verwerpt, beloont het de crimineel en de vredestichter met hetzelfde einde: de dood. We worden allemaal hetzelfde lot beschoren. Welke uiteindelijke waarde hebben de levens van Hitler of Martin Luther King Jr. dan werkelijk? Als hun eind hetzelfde is, welke werkelijke waarde biedt het atheïsme ons dan? Eigenlijk nauwelijks iets.

Since naturalism rejects the hereafter and any form of Divine justice, it rewards the criminal and the peacemaker with the same end: death. We all meet the same fate. So what ultimate value do the lives of Hitler or Martin Luther King Jr. really have? If their ends are the same, then what real value does atheism give us? Not much at all.

Echter, in de Islam wordt het uiteindelijke lot van hen die God aanbidden en mededogend, eerlijk, rechtvaardig, vriendelijk en vergevensgezind zijn, afgezet tegen het lot van hen die volharden in hun kwaad. De verblijfplaats van de goeden is eeuwige zaligheid en de verblijfplaats van de kwaden is goddelijke vervreemding. Deze vervreemding is een gevolg van het bewust ontkennen van de barmhartigheid en leiding van God, wat onvermijdelijk leidt tot spirituele angst en kwelling. Duidelijk gezien geeft de Islam ons ultieme waarde. Onder het atheïsme kan waarde echter niet rationeel worden gerechtvaardigd, behalve als een illusie in onze hoofden. Ondanks de kracht van dit argument maken sommige atheïsten nog steeds bezwaar. Een van hun bezwaren betreft de volgende vraag: Waarom geeft God ons ultieme waarde? Het antwoord is eenvoudig. God heeft het universum geschapen en overstijgt het, en Hij heeft onbeperkte kennis en wijsheid. Zijn namen omvatten De-Wetende en De-Wijze. Daarom is datgene wat Hij waardeert universeel en objectief. Een andere manier om ernaar te kijken is door te begrijpen dat God het maximaal volmaakte Wezen is, wat betekent dat Hij vrij is van elke tekortkoming en gebrek. Daarom volgt daaruit dat wat Hij waardeert objectief en ultiem zal zijn, omdat deze objectiviteit een kenmerk is van Zijn volmaaktheid. Een ander bezwaar stelt dat zelfs als we zouden accepteren dat God ons ultieme waarde geeft, dit nog steeds subjectief zou zijn, aangezien het onderworpen zou zijn aan Zijn perspectief. Deze bewering is gebaseerd op een misverstand van wat subjectiviteit betekent. Het heeft betrekking op de beperkte geest en/of gevoelens van een individu. Gods perspectief is echter gebaseerd op onbeperkte kennis en wijsheid. Hij weet alles; wij niet. De klassieke geleerde Ibn Kathir stelt dat God de totaliteit van wijsheid en kennis bezit; wij hebben slechts de details ervan. Met andere woorden: God heeft het hele plaatje, wij hebben slechts een pixel. Seyyed Hossein Nasr, professor in de Islamstudies aan de George Washington University, geeft een treffende samenvatting van het concept van mensenrechten en menselijke waardigheid — die uiteindelijk verwijzen naar waarde — in de afwezigheid van God:

However, in Islam, the ultimate end of those who worship God and are compassionate, honest, just, kind and forgiving is contrasted with the end of those who persist with their evil. The abode of the good is eternal bliss and the abode of the evil is Divine alienation. This alienation is a consequence of consciously denying God’s mercy and guidance, which inevitably results in spiritual anguish and torment. Clearly, Islam gives us ultimate value. However, under atheism, value cannot be rationally justified except as an illusion in our heads. Despite the force of this argument, some atheists still object. One of their objections involves the following question: Why does God give us ultimate value? The answer is simple. God created and transcends the universe, and He has unlimited knowledge and wisdom. His names include The-Knowing and The-Wise. Therefore, what He values is universal and objective. Another way of looking at it is by understanding that God is the maximally perfect Being, which means He is free from any deficiency and flaw. Therefore, it follows that what He values will be objective and ultimate, because this objectivity is a feature of His perfection. Another objection argues that even if we were to accept that God gives us ultimate value, it would still be subjective, as it would be subject to His perspective. This contention is premised on a misunderstanding of what subjectivity means. It applies to an individual’s limited mind and/or feelings. However, God’s perspective is based on unlimited knowledge and wisdom. He knows everything; we do not. The classical scholar Ibn Kathir states that God has the totality of wisdom and knowledge; we have its particulars. In other words: God has the picture, we merely have a pixel. Seyyed Hossein Nasr, Professor of Islamic studies at George Washington University, provides an apt summary of the concept of human rights and dignity—which ultimately refer to value—in the absence of God:

“Voordat er gesproken wordt over menselijke verantwoordelijkheden of rechten, moet men eerst antwoord geven op de fundamentele religieuze en filosofische vraag: ‘Wat betekent het om mens te zijn?’ In de wereld van vandaag spreekt iedereen over mensenrechten en het heilige karakter van het menselijk leven, en veel secularisten beweren zelfs dat zij de ware kampioenen van de mensenrechten zijn tegenover degenen die verschillende religieuze wereldbeelden aanvaarden. Maar vreemd genoeg geloven diezelfde kampioenen van de mensheid vaak dat mensen niets meer zijn dan geëvolueerde apen, die op hun beurt zijn geëvolueerd uit lagere levensvormen en uiteindelijk uit diverse verbindingen van moleculen. Als de mens niets anders is dan het resultaat van ‘blinde krachten’ die inwerken op de oorspronkelijke kosmische soep van moleculen, is de bewering over de heiligheid van het menselijk leven dan niet intellectueel betekenisloos en niets meer dan een holle, sentimentele uitdrukking? Is menselijke waardigheid niet niets meer dan een handig verzonnen concept zonder basis in de realiteit? En als wij niets meer zijn dan hooggeorganiseerde levenloze deeltjes, wat is dan de basis voor aanspraken op ‘mensenrechten’? Deze fundamentele vragen kennen geen geografische grenzen en worden overal ter wereld door denkende mensen gesteld.” Wij hebben waarde, maar welke waarde heeft de wereld?

“Before speaking of human responsibilities or rights, one must answer the basic religious and philosophical question, ‘What does it mean to be human?’ In today’s world everyone speaks of human rights and the sacred character of human life, and many secularists even claim that they are true champions of human rights as against those who accept various religious worldviews. But strangely enough, often those same champions of humanity believe that human beings are nothing more than evolved apes, who in turn evolved from lower life forms and ultimately from various compounds of molecules. If the human being is nothing but the result of ‘blind forces’ acting upon the original cosmic soup of molecules, then is not the very statement of the sacredness of human life intellectually meaningless and nothing but a hollow sentimental expression? Is not human dignity nothing more than a conveniently contrived notion without basis in reality? And if we are nothing but highly organized inanimate particles, what is the basis for claims to ‘human rights’? These basic questions know no geographic boundaries and are asked by thinking people everywhere.” We have value, but what value does the world have?

Als ik u in een kamer zou plaatsen met al uw favoriete spellen, gadgets, vrienden, dierbaren, eten en drinken, maar u wist dat u, de wereld en alles wat erin is over vijf minuten vernietigd zouden worden, welke waarde zouden uw bezittingen dan hebben? Ze zouden helemaal geen waarde hebben. Maar wat is vijf minuten of 657.000 uur (gelijk aan 75 jaar)? Het is slechts tijd. Alleen omdat we 75 jaar mogen leven, maakt dat geen verschil. In het atheïstische wereldbeeld zal alles vernietigd en vergeten worden. Dit geldt ook voor de Islam. Alles zal worden vernietigd. Dus in werkelijkheid heeft de wereld van zichzelf geen waarde; het is vergankelijk, vluchtig en kortstondig. Desondanks heeft de wereld vanuit een Islamitisch perspectief waarde, omdat het een verblijfplaats is om dichter bij God te komen, voor goede daden en aanbidding, wat leidt tot het eeuwige paradijs. Het is dus niet alleen maar kommer en kwel. We bevinden ons niet op een zinkend schip. Als we het juiste doen, kunnen we de vergeving en goedkeuring van God verkrijgen.

If I were to put you in a room with all your favourite games, gadgets, friends, loved ones, food and drink, but you knew that in five minutes you, the world and everything in it would be destroyed, what value would your possessions have? They wouldn’t have any at all. However, what is five minutes or 657,000 hours (equivalent to 75 years)? It is mere time. Just because we may live for 75 years does not make a difference. In the atheist worldview it will all be destroyed and forgotten. This is also true for Islam. Everything will be annihilated. So in reality the world intrinsically has no value; it is ephemeral, transient and short-lived. Nonetheless, from an Islamic perspective the world has value because it is an abode for getting close to God, good deeds and worship, which lead to eternal paradise. So it is not all doom and gloom. We are not on a sinking ship. If we do the right thing, we can gain God’s forgiveness and approval.

“Er is een verschrikkelijke straf in het volgende leven, evenals vergeving en goedkeuring van God; haast u dus naar de vergeving van uw Heer….”

“There is terrible punishment in the next life as well as forgiveness and approval from God; so race for your Lord’s forgiveness….”.

Geen ultiem doel.

No ultimate purpose.

“Ik weet niet waarom we hier zijn, maar ik ben vrij zeker dat het niet is om onszelf te vermaken.”53

“I do not know why we are here, but I’m pretty sure that it is not in order to enjoy ourselves.”53

Dit zijn de woorden van de invloedrijke filosoof Ludwig Wittgenstein. Zoals veel filosofen had hij geen antwoord op de vraag:

These are the words of influential philosopher Ludwig Wittgenstein. Like many philosophers, he did not have an answer to the question:

Wat is het doel van het leven? Maar hij gaf wel aan dat het leven niet slechts een spel is. Anderen hebben echter betoogd dat de vraag onjuist is. Er is misschien niets waar we ons zorgen over moeten maken. We zouden gewoon door moeten leven en ons geen zorgen moeten maken over waarom we hier zijn. De Nobelprijswinnaar Albert Camus legde deze houding als volgt uit:

What is the purpose of life? But he did indicate that life is not just a game. Other people, however, have argued that the question is false. There may be nothing we should be bothered about. We should carry on living and not worry about why we are here. The Nobel Prize winner Albert Camus explained this attitude in the following way:

“Je zult nooit leven als je op zoek bent naar de betekenis van het leven”54.

“You will never live if you are looking for the meaning of life”54.

Camus zei in feite dat het belangrijke is om een leven te leiden dat voor jou werkt, ongeacht enige waarheid achter je bestaan.

Camus was basically saying that the important thing is to live a life that works for you, regardless of any truth behind your existence.

In het licht van deze uiteenlopende meningen moeten we ons afvragen: Is het redelijk om te geloven dat wij een doel hebben? Om te helpen bij het beantwoorden van deze vraag, laten we de volgende illustratie in overweging nemen:

In light of these differing views, we must ask: Is it reasonable to believe we have a purpose? To help answer this question, let us take the following illustration into consideration:

Je leest dit boek waarschijnlijk terwijl je op een stoel zit en kleding draagt. Daarom zou ik je graag een vraag willen stellen: met welk doel? Waarom draag je kleding, en welk doel dient de stoel? De antwoorden op deze vragen zijn voor de hand liggend. Het doel van de stoel is om ons in staat te stellen te gaan zitten door ons gewicht te ondersteunen, en onze kleding vervult het doel om ons warm te houden, onze naaktheid te bedekken en natuurlijk om ons esthetisch aantrekkelijk te laten lijken. Onze kleding en de stoel zijn levenloze objecten zonder emotionele of mentale vermogens, en toch schrijven wij er een doel aan toe. Toch geloven sommigen van ons niet dat wij een doel hebben voor ons eigen bestaan. Natuurlijk lijkt dit absurd en tegenstrijdig. Het hebben van een ultiem doel voor ons leven impliceert dat er een reden is voor ons bestaan—met andere woorden, een zekere intentie en een doelstelling. Zonder een ultiem doel hebben we geen reden om te bestaan, en ontbreekt het ons aan een diepgaande betekenis voor ons leven. Dit is het perspectief van het naturalisme. Het dicteert dat wij louter voortkomen uit voorafgaande fysieke processen. Deze zijn blind, willekeurig en irrationeel. De logische conclusie van deze onverschillige visie op ons bestaan is dat we op een zinkend schip varen. Dit metaforische schip is ons universum, want volgens wetenschappers beweegt dit universum zich naar zijn onvermijdelijke ondergang en zal het lijden aan wat zij de 'hittedood' noemen. Het menselijk leven zal vóór deze hittedood worden vernietigd, aangezien de zon uiteindelijk de aarde zal wegvagen.55 Als dit schip dus gaat zinken, vraag ik je: wat is het nut van het herschikken van de stoelen aan dek of het geven van een glas melk aan de oude dame? De Qur'an vertegenwoordigt de intuïtieve houding van de mensheid ten aanzien van dit vraagstuk: “Onze Heer! U heeft dit alles niet zonder doel geschapen.”56

You are probably reading this book sitting on a chair, and you are wearing some clothes. So I would like to ask you a question: For what purpose? Why are you wearing the clothes, and what purpose does the chair have? The answers to these questions are obvious. The chair’s purpose is to allow us to sit down by supporting our weight, and our clothes fulfil the purpose of keeping us warm, hiding our nakedness and of course making us look aesthetically pleasing. Our clothes and the chair are lifeless objects with no emotional or mental abilities, and we attribute purpose to these. Yet some of us do not believe we have a purpose for our own existence. Naturally, this seems absurd and counter-intuitive. Having an ultimate purpose for our lives implies that there is a reason for our existence—in other words, some kind of intention and objective. Without an ultimate purpose we have no reason to exist, and we lack a profound meaning for our lives. This is the perspective of naturalism. It dictates that we merely spring from prior physical processes. These are blind, random and non-rational. The logical conclusion of this indifferent view on our existence is that we are riding on a sinking ship. This metaphorical ship is our universe because, according to scientists, this universe is heading towards its inevitable demise and will suffer what they call a ‘heat death’. Human life will be destroyed prior to this heat death as the Sun will eventually obliterate the Earth.55 Therefore, if this ship is going to sink, I ask you, what is the point of reshuffling the deck chairs or giving a glass of milk to the old lady? The Qur’an represents humanity’s intuitive stance on this issue: “Our Lord! You have not created all this without purpose.”56.

Desalniettemin ontstaan er verschillende geschillen uit deze discussie. Ten eerste kan een atheïst aanvoeren dat de afwezigheid van enige reden voor ons bestaan ons meer vrijheid geeft om zelf een doel te creëren. Om dit verder toe te lichten: sommige existentialisten hebben betoogd dat onze levens op niets zijn gebaseerd, en dat we vanuit deze nietsheid een nieuw rijk aan mogelijkheden voor ons leven kunnen creëren. Dit rust op het idee dat alles inherent betekenisloos is, en dat we daarom de vrijheid hebben om zelf betekenis te creëren om vervullende levens te leiden. De fout in deze benadering is dat we betekenis niet echt kunnen ontvluchten. Het ontkennen van een doel voor de basis van ons bestaan, terwijl we ons leven een verzonnen doel toeschrijven, is per definitie zelfbedrog. Het komt er niet op neer dan zeggen: "Laten we doen alsof we een doel hebben." Dit is niet anders dan kinderen die doen alsof ze artsen en verpleegkundigen zijn, cowboys en Indianen, of moeders en vaders. Echter, we moeten allemaal volwassen worden en de waarheid onder ogen zien dat het leven niet slechts een spel is.

Nevertheless, various disputes emerge from this discussion. First, an atheist can argue that the absence of any reason for our existence gives us more freedom to create purpose for ourselves. To further explain, some of the existentialists have argued that our lives are based on nothing, and from this nothingness we can create a new realm of possibilities for our lives. This rests on the idea that everything is intrinsically meaningless, and therefore we have the freedom to create meaning for ourselves in order to live fulfilling lives. The flaw with this approach is that we cannot really escape meaning. Denying purpose for the basis of our existence, while attributing some made-up purpose to our lives is, by definition, self-delusion. It is no different in saying, “Let’s pretend to have purpose.” This is no different from children who pretend to be doctors and nurses, cowboys and Indians, or mothers and fathers. However, we must all grow up and face the truth that life is not just a game.

Een ander meningsverschil bestaat uit de Darwiniaanse bewering dat ons doel het voortplanten van ons DNA is; zoals de beroemde atheïst Richard Dawkins voorstelt in zijn boek, The Selfish Gene, hebben onze lichamen zich precies hiervoor ontwikkeld.57 Het probleem met deze visie is dat het ons bestaan reduceert tot een willekeurig ongeluk via een langdurig biologisch proces. Dit maakt de mens niets meer dan een bijproduct, een toevallig wezen dat is voortgekomen via de willekeurige botsing van deeltjes en de willekeurige herschikking van moleculen. De visie van de Islam op het doel van ons leven is intuïtief en versterkend. Het verheft ons bestaan van producten van materie en tijd naar bewuste wezens die ervoor kiezen een relatie aan te gaan met Degene die ons heeft geschapen (zie Hoofdstuk 15). Atheïsme en naturalisme bieden geen ultiem doel voor ons bestaan.

Another disagreement consists of the Darwinian claim that our purpose is to propagate our DNA; as the famous atheist Richard Dawkins proposes in his book, The Selfish Gene, our bodies have developed to do just that.57 The problem with this view is it relegates our existence to a random accident via a lengthy biological process. This renders the human nothing more than a by-product, an incidental being that emerged via the random collision of particles and the random rearrangement of molecules. Islam’s view on the purpose of our lives is intuitive and empowering. It elevates our existence from products of matter and time to conscious beings who choose to have a relationship with the One who created us (see Chapter 15). Atheism and naturalism provide no ultimate purpose for our existence.

Geen eeuwige en betekenisvolle geluk.

No eternal and meaningful happiness.

“[A]nd een gelukkig toekomstig leven behoort toe aan hen die Hem vrezen.”58.

“[A]nd a happy future belongs to those who are mindful of Him.”58.

Het streven naar geluk is een essentieel onderdeel van onze menselijke natuur. Wij willen allemaal gelukkig zijn—zelfs wanneer we soms niet precies kunnen aanwijzen wat ‘geluk’ precies is. Dit is de reden waarom, als je de gemiddelde persoon zou vragen waarom ze een goede baan willen, ze waarschijnlijk zouden antwoorden: “Om genoeg te verdienen om comfortabel te leven”. Echter, als je hen verder zou ondervragen en zou vragen waarom ze comfortabel willen leven, zouden ze zeer waarschijnlijk zeggen: “Omdat ik gelukkig wil zijn”. Als je hen dan zou vragen: “Waarom wil je gelukkig zijn?”, zouden ze zonder antwoord blijven zitten, omdat geluk uiteindelijk een doel is en geen middel. Het is de eindbestemming, niet noodzakelijkerwijs de reis. We willen allemaal gelukkig zijn, en er is geen enkele reden waarom we gelukkig willen zijn, behalve geluk zelf. Dit is waarom we eindeloos zoeken naar manieren die ons helpen die uiteindelijke gelukkige staat te bereiken.

The pursuit of happiness is an essential part of our human nature. All of us want to be happy—even when sometimes we cannot pinpoint exactly what ‘happiness’ is. This is why if you were to ask the average person why they want to get a good job, they would probably reply, “To earn enough to live comfortably”. However, if you questioned them further and asked why they want to live comfortably they would more than likely say, “Because I want to be happy”. If you then asked them, “Why do you want to be happy?” They would be stuck for an answer, because happiness is ultimately an end, not a means. It is the final destination, not necessarily the journey. We all want to be happy, and there is no reason why we want to be happy other than happiness itself. This is why we endlessly seek ways to help us achieve that final happy state.

De reis die mensen zoeken, verschilt van persoon tot persoon. Sommigen wijden jaren aan het toevoegen van kwalificaties en carrièreprestaties aan hun naam. Anderen werken onvermoeibaar in sportscholen om een perfect figuur te bereiken. Degenen die de liefde van hun familie verlangen, eindigen vaak met het opofferen van hun leven aan de zorg voor hun echtgenoot of echtgenote en kinderen, terwijl anderen hun weekenden doorbrengen met feesten met vrienden, zoekend naar een ontsnapping aan de meedogenloze cyclus van werk. De lijst is eindeloos. Het roept de vraag op: Wat is ware, betekenisvolle geluk? Om te helpen bij het beantwoorden van deze vraag, stel je het volgende scenario voor: Terwijl je dit leest, ben je tegen je wil gesedeerd. Plotseling word je wakker en bevind je je in een vliegtuig. Je zit in first class. Het eten is hemels. De stoel is een plat bed, ontworpen voor een luxueuze, comfortabele ervaring. Het entertainment is grenzeloos. De service is buitenaards. Je begint gebruik te maken van alle uitstekende faciliteiten. De tijd begint te verstrijken. Denk nu een momentje na en stel jezelf de vraag: Zou ik gelukkig zijn?

The journey that people seek varies from one person to the next. Some dedicate years to adding qualifications and career credentials to their names. Others work tirelessly in gyms to achieve a perfect figure. Those who desire the love of family often end up sacrificing their lives to the care of their spouse and children, while some party their weekends away with friends, seeking a release from the relentless cycle of work. The list is endless. It begs the question: What is true, meaningful happiness? To help answer this question, imagine the following scenario: While reading this, you are sedated against your will. Suddenly you wake up and find yourself on a plane. You’re in first class. The food is heavenly. The seat is a flatbed, designed for a luxurious, comfortable experience. The entertainment is limitless. The service is out of this world. You start to use all of the excellent facilities. Time starts to pass. Now think for a moment, and ask yourself the question: Would I be happy?

Hoe zou je kunnen zijn? Je zou eerst enkele vragen beantwoord moeten krijgen. Wie heeft je gesedeerd? Hoe ben je aan boord van het vliegtuig gekomen? Wat is het doel van de reis? Waar ga je naartoe? Als deze vragen onbeantwoord bleven, hoe zou je dan gelukkig kunnen zijn? Zelfs als je zou beginnen te genieten van alle luxe die tot je beschikking staat, zou je nooit ware, betekenisvolle geluk bereiken. Zou een luchtige Belgische chocolademousse op je dessertplateau genoeg zijn om de vragen te overstemmen? Het zou een illusie zijn, een tijdelijk, vals soort geluk, dat alleen wordt bereikt door deze kritische vragen doelbewust te negeren.

How could you be? You would need some questions answered first. Who sedated you? How did you get on the plane? What is the purpose of the journey? Where are you heading? If these questions remained unanswered, how could you be happy? Even if you started to enjoy all of the luxuries at your disposal, you would never achieve true, meaningful happiness. Would a frothy Belgian chocolate mousse on your dessert tray be enough to drown out the questions? It would be a delusion, a temporary, fake type of happiness, only achieved by deliberately ignoring these critical questions.

Pas dit nu toe op je leven en vraag jezelf af: ben ik gelukkig? Ons bestaan is niet anders dan ondergedompeld worden in een verdovingsmiddel en op een vliegtuig worden gegooid. We hebben nooit onze geboorte, onze ouders of waar we vandaan komen, gekozen. Toch stellen sommigen van ons niet de vragen of zoeken zij niet naar de antwoorden die ons zullen helpen ons ultieme doel van geluk te bereiken.

Now apply this to your life and ask yourself, am I happy? Our coming into existence is no different from being sedated and thrown on a plane. We never chose our birth, our parents or where we come from. Yet some of us do not ask the questions or search for the answers that will help us achieve our ultimate goal of happiness.

Waar ligt ware, betekenisvolle geluk? Onvermijdelijk, als we reflecteren op het vorige voorbeeld, ligt geluk werkelijk in het beantwoorden van cruciale vragen over ons bestaan. Deze omvatten: Wat is het doel van het leven? Waar ga ik naartoe na mijn dood? In dit licht ligt ons geluk in onze innerlijkheid, in het weten wie we zijn, en het vinden van de antwoorden op deze kritische vragen. Als we beweren gelukkig te zijn, maar deze vragen niet hebben gesteld of antwoorden hebben gevonden, dan is onze gelukkige staat niet erg betekenisvol. Het zou zijn als een dronken persoon die gelukkig lijkt wanneer hij tijdelijk de zorgen van het leven vergeet.

Where does true, meaningful happiness lie? Inevitably, if we reflect on the previous example, happiness really lies in answering key questions about our existence. These include: What is the purpose of life? Where am I heading after my death? In this light, our happiness lies in our inwardness, in knowing who we are, and finding the answers to these critical questions. If we claim to be happy, but have not asked these questions or found any answers, then our happy state is not very meaningful. It would be like a drunken person who seems to be happy when he temporarily forgets life’s worries.

In tegenstelling tot dieren kunnen wij niet tevreden zijn door enkel te reageren op onze instincten. Het gehoorzamen van onze hormonen en louter fysieke behoeften zal deze vragen niet beantwoorden en geen geluk brengen. Om te begrijpen waarom, overweeg een ander voorbeeld: Stel je voor dat je een van de 50 mensen bent die opgesloten zitten in een kleine kamer zonder uitgang. Er zijn slechts 10 broden en er is geen voedsel meer voor de komende 100 dagen. Wat doen jullie allemaal? Als je je dierlijke instincten volgt, zal er bloed vloeien. Maar als je probeert de vraag te beantwoorden: hoe kunnen we allemaal overleven? Dan is de kans groot dat je dat zult doen, omdat je manieren zult bedenken om dat te bereiken.

Unlike animals, we cannot be content by reacting to our instincts. Obeying our hormones and mere physical needs will not answer these questions and bring happiness. To understand why, reflect on another example: Imagine you were one of 50 human beings locked in a small room with no exit. There are only 10 loaves of bread, and there is no more food for another 100 days. What do you all do? If you follow your animalistic instincts, there will be blood. But if you try to answer the question, how can we all survive? it is likely that you will, because you will devise ways to do so.

Breid dit voorbeeld uit naar uw leven. Uw leven heeft veel meer variabelen, wat kan resulteren in bijna een oneindig aantal uitkomsten. Toch volgen sommigen van ons simpelweg onze lichamelijke behoeften. Onze banen vereisen misschien een doctoraat of andere kwalificaties, en we kunnen uitgebreid dineren met onze partners, maar dat alles wordt nog steeds teruggebracht tot de loutere instincten van overleving en voortplanting. Betekenisvol geluk kan niet worden bereikt, tenzij we ontdekken wie we werkelijk zijn en zoeken naar antwoorden op de kritieke vragen van het leven.

Extend this example to your life. Your life has many more variables, which can result in almost an infinite number of outcomes. Yet some of us just follow our carnal needs. Our jobs may require Ph.Ds. or other qualifications, and we may wine and dine with our partners, but all of that is still reduced to the mere instincts of survival and procreation. Meaningful happiness cannot be achieved unless we find out who we really are and search for answers to life’s critical questions.

Echter, onder het naturalisme hebben deze vragen geen werkelijke antwoorden; dit is de reden waarom het naturalisme nooit kan leiden tot een betekenisvolle gelukkige staat. Waarom zijn we hier? Geen enkele reden. Waar gaan we naartoe?

However, under naturalism these questions do not have any real answers; this is why naturalism can never lead to a meaningful happy state. Why are we here? No reason at all. Where are we going?

Nergens. We zullen simpelweg de dood onder ogen zien. We moeten allemaal antwoord geven op de fundamentele vraag waarom we hier zijn. In de Islam is het antwoord eenvoudig maar diepgaand. We zijn hier om God te aanbidden (zie Hoofdstuk 15).

Nowhere. We will just face death. We all need to answer the fundamental question of why we are here. In Islam, the answer is simple yet profound. We are here to worship God (see Chapter 15).

Maar aanbidding in de Islam is vrij verschillend van de algemene betekenis van het woord. Aanbidding kan worden getoond in elke handeling die we verrichten. De manier waarop we tegen elkaar praten en de kleine daden van vriendelijkheid die we elke dag doen. Als we ons richten op het behagen van God door onze daden, dan worden onze daden daden van aanbidding.

But worship in Islam is quite different from the common understanding of the word. Worship can be shown in every act that we do. The way we talk to each other and the small acts of kindness we do each day. If we focus on pleasing God by our actions, then our actions become acts of worship.

Aanbidding is niet enkel beperkt tot het richten van onze daden van aanbidding tot God alleen, zoals de spirituele daden van het gebed en het vasten. God aanbidden betekent ook Hem het meest liefhebben, gehoorzamen en kennen. God aanbidden is het ultieme doel van ons bestaan; het bevrijdt ons van de ‘slavernij’ aan anderen en de samenleving. God presenteert ons in de Qur’an een krachtig voorbeeld:

Worship is not merely limited to directing our acts of worship to God alone, like the spiritual acts of prayer and fasting. Worshipping God also means loving, obeying and knowing Him the most. Worshipping God is the ultimate purpose of our existence; it frees us from the ‘slavery’ to others and society. God, in the Qur’an, presents us with a powerful example:

“God geeft deze gelijkenis: kan een man die verschillende meesters heeft die met elkaar in strijd zijn, gelijkgesteld worden aan een man die zich volledig aan één meester wijdt? Alle lof zij aan God, hoewel de meesten van hen het niet weten.”59

“God puts forward this illustration: can a man who has for his masters several partners at odds with each other be considered equal to a man devoted wholly to one master? All praise belongs to God, though most of them do not know.”59

Onvermijdelijk, als we God niet aanbidden, eindigen we met het aanbidden van andere ‘goden’. Denk daar eens over na. Onze partners, onze bazen, onze leraren, onze vrienden, de samenlevingen waarin we leven, en zelfs onze eigen verlangens ‘slaaf’ maken ons op een bepaalde manier. Neem bijvoorbeeld sociale normen. Velen van ons definiëren schoonheid op basis van sociale druk. We kunnen een reeks voorkeuren en afkeuren hebben, maar deze worden gevormd door anderen. Vraag jezelf af: waarom draag je deze broek of deze rok? Zeggen dat je het mooi vindt is een oppervlakkig antwoord; het punt is, waarom vind je het mooi? Als we op deze manier blijven doorvragen, zullen velen uiteindelijk toegeven: “omdat andere mensen vinden dat het er mooi uitziet”. Helaas zijn we allemaal beïnvloed door de eindeloze advertenties en de groepsdruk die ons bombarderen.

Inevitably, if we do not worship God, we end up worshipping other ‘gods’. Think about it. Our partners, our bosses, our teachers, our friends, the societies we live in, and even our own desires ‘enslave’ us in some way. Take, for example, social norms. Many of us define beauty based on social pressures. We may have a range of likes and dislikes, but these are shaped by others. Ask yourself, why are you wearing these trousers or this skirt? Saying you like it is a shallow response; the point is, why do you like it? If we keep on probing in this way, many will end up admitting “because other people think it looks nice”. Unfortunately, we’ve all been influenced by the endless adverts and peer pressure that bombard us.

In dit opzicht hebben we veel ‘meesters’ en zij willen allemaal iets van ons. Zij zijn allemaal ‘in strijd met elkaar’, en wij eindigen met het leiden van verwarde, onvervulde levens. God, die ons beter kent dan wij onszelf kennen, die van ons houdt meer dan onze moeders van ons houden, vertelt ons dat Hij onze ware Meester is, en alleen door Hem alleen te aanbidden, zullen wij onszelf werkelijk bevrijden.

In this respect we have many ‘masters’ and they all want something from us. They are all ‘at odds with each other’, and we end up living confused, unfulfilled lives. God, who knows us better than we know ourselves, who loves us more than our mothers love us, is telling us that He is our true Master, and only by worshipping Him alone will we truly free ourselves.

De moslimschrijfster Yasmin Mogahed legt in haar boek, Reclaim Your Heart, uit dat alles behalve God zwak en onbeduidend is, en dat onze vrijheid ligt in het aanbidden van Hem:

The Muslim writer Yasmin Mogahed explains in her book, Reclaim Your Heart, that anything other than God is weak and feeble, and that our freedom lies in worshipping Him:

“Elke keer dat je achter iets zwaks of zwakzinnigs aanrent, het zoekt of erom smeekt… word jij ook zwak of zwakzinnig. Zelfs als je datgene bereikt wat je zoekt, zal het nooit genoeg zijn. Je zult al snel weer op zoek moeten naar iets anders. Je zult nooit ware tevredenheid of voldoening bereiken. Dat is waarom we leven in een wereld van inruilen en upgrades. Je telefoon, je auto, je computer, je vrouw, je man, kan altijd worden ingewisseld voor een nieuwer, beter model. Er is echter een vrijheid van die slavernij. Wanneer het object waarop je al je gewicht plaatst onwankelbaar, onbreekbaar en eindeloos is, kun je niet vallen.” De volgende vraag is: Waar gaan we naartoe? We hebben een keuze: om de eeuwige, grenzeloze barmhartigheid van God te omarmen, of om er voor weg te rennen. Het accepteren van Zijn barmhartigheid, door te reageren op Zijn boodschap en Hem te gehoorzamen, te aanbidden en lief te hebben, zal ons eeuwige geluk in het paradijs vergemakkelijken. Het verwerpen van en wegrennen voor de barmhartigheid van God vereist dat we eindigen op een plek die ontdaan is van Zijn liefde, een plek van ongeluk—de hel. Dus, we hebben een keuze. Of we besluiten Zijn barmhartigheid te omarmen, of we proberen eraan te ontsnappen. We hebben de vrije wil om te kiezen. Hoewel God het goede voor ons wil, dwingt Hij ons niet om de juiste keuzes te maken.

“Every time you run after, seek, or petition something weak or feeble… you too become weak or feeble. Even if you do reach that which you seek, it will never be enough. You will soon need to seek something else. You will never reach true contentment or satisfaction. That is why we live in a world of trade-ins and upgrades. Your phone, your car, your computer, your woman, your man, can always be traded in for a newer, better model. However, there is a freedom from that slavery. When the object upon which you place all your weight is unshaking, unbreakable, and unending, you cannot fall.” The next question is: Where are we going? We have a choice: to embrace God’s eternal, unbounded mercy, or to run away from it. Accepting His mercy, by responding to His message, and obeying, worshipping and loving Him will facilitate our eternal happiness in paradise. Rejecting and running away from God’s mercy necessitates that we end up in a place devoid of His love, a place of unhappiness— hell. So, we have a choice. Either we decide to embrace His mercy or try to escape from it. We have the free will to choose. Even though God wants good for us, He does not force us to make the right choices.

De keuzes die we maken in dit leven zullen ons leven na onze dood vormgeven:

The choices we make in this life will shape our lives after we die:

“…en wanneer die Dag komt, zal geen enkele ziel spreken behalve met Zijn toestemming, en sommigen van hen zullen ellendig zijn en sommigen gelukkig.”61.

“…and when that Day comes, no soul will speak except by His permission, and some of them will be wretched and some happy.”61.

“Daar zullen zij verblijven—een gelukkig thuis en een rustplaats!”62

“There they will stay—a happy home and resting place!”62

Aangezien ons ultieme doel het aanbidden van God is, moeten we ons natuurlijke evenwicht herstellen om te ontdekken wie we werkelijk zijn. Wanneer we God aanbidden, bevrijden we onszelf en vinden we onszelf. Als we dat niet doen, vergeten we wat ons menselijk maakt (zie Hoofdstuk 15):

Since our ultimate purpose is to worship God, we must establish our natural balance to find out who we really are. When we worship God, we free ourselves, and find ourselves. If we do not, we are forgetting what makes us human (see Chapter 15):

“En wees niet als zij die God vergaten, waardoor Hij hen deed vergeten zichzelf.”63

“And be not like those who forgot God, so He made them forget themselves.”63

Samenvattend kan het atheïsme geen diepgaande antwoorden bieden op ons bestaan, en daarom kan echte, betekenisvolle geluk nooit worden bereikt. Als iemand beargumenteert dat zij gelukkig zijn onder het atheïsme, zou ik aanvoeren dat het een soort dronken geluk is. Ze worden pas nuchter wanneer ze diep gaan nadenken over hun eigen bestaan. Zelfs als ze hebben geprobeerd de antwoorden te vinden en hebben genoegen genomen met het niet weten — of sceptisch zijn over de beschikbare antwoorden — zullen ze nog steeds geen ultiem geluk bereiken. Vergelijk de persoon die weet waarom hij bestaat en waar hij naartoe gaat met degene die dat niet weet. Hun omstandigheden zijn niet hetzelfde, zelfs als ze beiden beweren gelukkig te zijn.

In summary, atheism cannot provide profound answers for our existence, and therefore real, meaningful happiness can never be achieved. If someone argues that they are happy under atheism, I would argue it is a drunken type of happiness. They only sober up when they start thinking deeply about their own existence. Even if they have attempted to find the answers and have settled with not knowing—or being sceptical about the available responses—they will still not achieve ultimate happiness. Compare the person who knows why they exist and where they are going with the one who does not. Their conditions are not the same, even if they both claim to be happy.

Dit hoofdstuk heeft duidelijk de logische implicaties van het ontkennen van God aangetoond. Hoewel atheïsten emotioneel gerechtvaardigd zijn in de overtuiging dat hun levens een ultieme waarde, hoop, geluk en doel hebben, is het punt duidelijk: intellectueel gezien zijn zij ongegrond. Zelfs Richard Dawkins waardeert de logische implicaties van het naturalisme. Hij betoogt dat onder het naturalisme alles betekenisloos is en gebaseerd is op meedogenloze onverschilligheid:

This chapter has clearly shown the logical implications of denying God. While atheists are emotionally justified in believing their lives have a sense of ultimate value, hope, happiness and purpose, the point is clear: intellectually they are groundless. Even Richard Dawkins appreciates the logical implications of naturalism. He argues that under naturalism, everything is meaningless and based on pitiless indifference:

“Integendeel, als het universum slechts uit elektronen en egoïstische genen zou bestaan, dan zijn zinloze tragedies zoals het crashen van deze bus precies wat we zouden moeten verwachten, samen met eveneens zinloos geluk. Een dergelijk universum zou in zijn bedoeling noch kwaad noch goed zijn. Het zou geen enkele vorm van intentie vertonen. In een universum van blinde fysieke krachten en genetische replicatie zullen sommige mensen gewond raken, zullen anderen geluk hebben, en je zult er geen logica of reden in vinden, noch enige rechtvaardigheid. Het universum dat wij waarnemen heeft precies de eigenschappen die we zouden verwachten als er in de kern geen ontwerp is, geen doel, geen kwaad en geen goed, niets anders dan blinde, meedogenloze onverschilligheid.” Een universum dat is opgebouwd uit niet-rationele, blinde, koude fysieke materie is niet betrokken bij onze emoties. Alleen God kan de intellectuele rechtvaardiging bieden voor de zaken die onze menselijkheid definiëren.

“On the contrary, if the universe were just electrons and selfish genes, meaningless tragedies like the crashing of this bus are exactly what we should expect, along with equally meaningless good fortune. Such a universe would be neither evil nor good in intention. It would manifest no intentions of any kind. In a universe of blind physical forces and genetic replication, some people are going to get hurt, other people are going to get lucky, and you won’t find any rhyme or reason in it, nor any justice. The universe we observe has precisely the properties we should expect if there is, at bottom, no design, no purpose, no evil and no good, nothing but blind, pitiless indifference.” A universe made up of non-rational, blind, cold physical stuff is not concerned with our emotions. Only God can provide the intellectual justification for the things that define our humanity