Stel je voor dat je een ontdekkingsreiziger bent die met een ruimteschip naar een andere planeet is gereisd om mensachtige wezens te bezoeken. Zodra je op de planeet landt, ontmoet je je gids. Hij vertelt je dat je ruimteschip is geland in Sphinga, het grensloze land van de planeet. Je bent verward en vraagt je gids of er andere landen op de planeet zijn. Hij lacht en antwoordt: "Ja, er zijn er twee." Jij werpt tegen: "Nou, hoe weet je wanneer je in een ander land bent als er niets is om ze van elkaar te onderscheiden?" Je gids zucht en zegt: "Ja, wij hebben hetzelfde probleem. Er zijn geen grenzen en de kenmerken van het ene land zijn hetzelfde als die van het andere." Je beëindigt de discussie uiteindelijk door te zeggen: "Dan hadden jullie ze maar gewoon tot één land moeten maken, want dat is hoe het voor mij eruitziet." Jullie vervolgen beiden jullie reis om een groep functionarissen te ontmoeten voor de lunch. Tijdens de maaltijd prijst een van de functionarissen de koningen van het land. Wanneer je dit hoort, vraag je beleefd: "Bedoel je dat er meer dan één koning is?" De functionaris antwoordt: "Ja, we hebben twee koningen." Je lijkt verbijsterd en vraagt hoe het land met twee koningen kan functioneren. "Hoe behouden jullie harmonie in jullie wetten en orde in jullie samenleving?" De functionaris antwoordt: "Nou, ze zijn het altijd met elkaar eens. Hun wil is één." Je kunt jezelf niet inhouden en antwoordt: "Nou, dan hebben jullie eigenlijk niet echt twee koningen. Want ze handelen in overeenstemming met één wil." Dit verhaal bevat drie van de vijf argumenten die ik zal presenteren voor het feit dat er slechts één God kan zijn. Het eerste deel van het verhaal vat een argument samen dat ik 'conceptuele differentiatie' noem. Het stelt dat om veelvuldigheid te laten bestaan, er bepaalde concepten moeten zijn die het ene ding van het andere onderscheiden. Als ik bijvoorbeeld zou zeggen dat er twee bananen op tafel liggen, zou je die bewering kunnen verifiëren door ze te observeren. De reden dat je twee bananen kunt zien, is omdat er concepten zijn die ze van elkaar onderscheiden; bijvoorbeeld hun grootte, vorm en locatie op de tafel. Echter, als er niets zou zijn om hen te onderscheiden, zou u geen onderscheid tussen hen kunnen maken. In hetzelfde opzicht: aangezien dit boek tot nu toe heeft betoogd dat er een noodzakelijke, niet-geschapen Schepper is die almachtig, alwetend, Alwetend en transcendent is, dan zou de bewering dat er twee zijn een concept vereisen dat hen van elkaar onderscheidt. Maar om de Schepper een schepper te laten zijn, moet Hij deze eigenschappen bezitten. Dus het zeggen dat er twee zijn, zonder dat de een anders is dan de ander, is in feite zeggen dat er slechts één schepper is. Als alles wat waar is voor één schepper ook waar is voor een ander, dan hebben we zojuist één schepper gedefinieerd en niet twee.

Imagine you are an explorer who took a spaceship to another planet to visit human-like creatures. Once you land on the planet, you meet your guide. He tells you that your spaceship landed on Sphinga, the planet’s borderless country. You are confused and ask your guide if there are any other countries on the planet. He laughs and replies, “Yes, there are two.” You retort, “Well, how do you know when you’re in another country if there is nothing to differentiate them?” Your guide sighs and says, “Yeah, we have the same problem. There are no borders and the features of one country are the same as the other.” You finally end the discussion by saying, “You should have just made them into one country then, because that is what it looks like to me.” You both continue your journey to meet a group of officials for lunch. During the meal, one of the officials praises the kings of the country. Upon hearing this, you politely ask, “You mean, there is more than one king?” The official replies, “Yes, we have two kings.” You seem perplexed and ask how the country can function with two kings. “How do you have harmony in your laws, and order in your society?” The official replies, “Well, they always agree. Their wills are one.” You cannot hold yourself back and you respond, “Well, you do not really have two kings, then. Because they are acting in accordance with one will.” This story contains three of the five arguments I will present for the fact that there can only be one God. The first part of the story summarises an argument that I call ‘conceptual differentiation’. It postulates that in order for multiplicity to exist, there must be some concepts that differentiate one thing from another. For example, if I said that there are two bananas on the table, you would be able to verify that statement by observing them. The reason you can see two bananas is because there are concepts that differentiate them; for example, their size, shape and location on the table. However, if there was nothing to differentiate them, you could not distinguish between them. Similarly, since this book so far has argued that there is a necessary, uncreated creator who is powerful, knowing, All-Aware and transcendent, then to claim that there are two would require a concept that differentiates them. But in order for the Creator to be a creator, He must have these attributes. So saying there are two without one being different from another is basically saying that there is only one creator. If whatever is true of one creator is true of another, then we have just defined one creator and not two.

Het tweede deel van het verhaal vat zowel het argument van uitsluiting als het argument van definitie samen. Het argument van uitsluiting stelt dat er slechts één Goddelijke wil kan zijn. Als er twee scheppers zouden zijn en de een wilde een boom creëren, dan zouden er slechts drie opties mogelijk zijn. De eerste is dat ze elkaar beiden opheffen; dit is geen rationele mogelijkheid aangezien de schepping bestaat, en als ze elkaar zouden opheffen, zou er helemaal geen schepping zijn. De tweede is dat de ene schepper de andere overmeestert door ervoor te zorgen dat zijn boom wordt gecreëerd. De derde optie is dat ze er beiden mee instemmen om dezelfde boom op dezelfde manier te creëren. De tweede en derde opties impliceren dat er slechts één wil is, en één wil duidt in de context van onze discussies op één schepper. Het argument van definitie stelt dat er niet meer dan één schepper kan zijn. Als er meer dan één schepper zou zijn, zou het heelal niet de harmonie vertonen die het nu doet. Naast het presenteren van argumenten voor een schepper, rechtvaardigt dit boek de traditionele opvatting van God. Aangezien de traditionele opvatting verwijst naar God als iemand die een indrukwekkende wil heeft die niet beperkt kan worden door iets dat buiten Hem staat, volgt er logischerwijs dat er niet twee onbeperkte Goddelijke willen kunnen zijn.

The second part of the story summarises both the argument from exclusion and the argument from definition. The argument from exclusion maintains that there can only be one Divine will. If there were two creators and one wanted to create a tree, only three options would be possible. The first is that they both cancel each other out; this is not a rational possibility since creation exists, and if they cancelled each other out, there would be no creation at all. The second is that one creator overpowers the other by ensuring his tree is created. The third option is that they both agree to create the same tree in the same way. The second and third options imply that there is only one will, and one will in the context of our discussions indicates one creator. The argument from definition asserts that there cannot be more than one creator. If there was more than one creator, the cosmos would not display the harmony that it does. As well as presenting arguments for a creator, this book warrants the traditional conception of God. Since the traditional conception refers to God as having an imposing will that cannot be limited by anything external to Him, then it logically follows there cannot be two unlimited Divine wills.

Dit hoofdstuk zal deze argumenten nader toelichten en nog twee andere presenteren om aan te tonen dat deze Schepper één moet zijn:

This chapter will elaborate on these arguments and present another two to show that this creator must be one:

• Het argument van uitsluiting.

• The argument from exclusion.

• Conceptuele differentiatie.

• Conceptual differentiation.

• Occam's razor.

• Occam’s razor.

• Het argument vanuit definitie.

• The argument from definition.

• Het argument vanuit de openbaring.

• The argument from revelation.

Argument van uitsluiting.

Argument from exclusion.

Dit argument stelt dat het bestaan van meerdere scheppers onmogelijk is, omdat er slechts één wil kan zijn. Ik heb reeds besproken dat de Schepper een wil moet hebben (zie Hoofdstuk 5), dus de vraag hoeveel willen er kunnen bestaan, leidt ons op een mooie manier naar een gedetailleerde bespreking van dit argument. Laten we voor het gemak van de discussie aannemen dat er twee scheppers waren. Schepper A wilde een rots verplaatsen, en schepper B wilde diezelfde rots ook verplaatsen. Er kunnen drie mogelijke scenario's ontstaan:

This argument maintains that the existence of multiple creators is impossible because there can only be one will. I have already discussed that the Creator must have a will (see Chapter 5), so questioning how many wills can exist leads us nicely to discuss this argument in detail. For the sake of argument, let’s say there were two creators. Creator A wanted to move a rock, and creator B also wanted to move the same rock. There are three possible scenarios that can arise:

1. Een van de scheppers overwint de ander door de rots in een andere richting te bewegen dan de ander.

1. One of the creators overpowers the other by moving the rock in a different direction from the other.

2. Ze heffen elkaar beide op, en de rots beweegt niet.

2. They both cancel each other out, and the rock does not move.

3. Ze bewegen de rots beiden in dezelfde richting.

3. They both move the rock in the same direction.

Het eerste scenario impliceert dat er slechts één wil tot uiting komt. Het tweede scenario betekent dat er geen wil in actie is. Dit is niet mogelijk, omdat er een wil moet zijn die wordt uitgeoefend, aangezien wij de schepping in het bestaan zien. Het derde scenario beschrijft uiteindelijk slechts één wil.

The first scenario implies only one will manifests itself. The second scenario means that there is no will in action. This is not possible because there must be a will acted upon, as we have creation in existence. The third scenario ultimately describes only one will.

Daarom is het rationeler om te concluderen dat er slechts één schepper is, omdat er slechts één wil is.

Therefore, it is more rational to conclude that there is only one creator because there is only one will.

Als iemand betoogt dat men meer dan één entiteit kan hebben en toch één wil kan bezitten, dan zou ik antwoorden door te vragen: Hoe weet je dat er meer dan één entiteit is? Het klinkt als een argument vanuit onwetendheid, omdat er geen enkel bewijs is voor een dergelijke bewering. Dit leidt ons naar het volgende argument.

If someone argues that you can have more than one entity and still have one will, I would respond by asking: How do you know there is more than one entity? It sounds like an argument from ignorance, because there is no evidence whatsoever for such a claim. This leads us to the next argument.

Conceptuele differentiatie.

Conceptual differentiation.

Om twee scheppers te laten bestaan, moeten zij op een bepaalde manier van elkaar verschillen. Als je bijvoorbeeld twee bomen hebt, zullen zij verschillen in grootte, vorm, kleur en leeftijd. Zelfs als zij identieke fysieke eigenschappen zouden hebben, zou er ten minste één ding zijn dat ons in staat stelt om te onderscheiden dat het in feite twee bomen zijn. Dit kan hun plaatsing of positie omvatten. Je kunt dit ook toepassen op tweelingen; we weten dat er twee mensen zijn omdat iets hen van elkaar onderscheidt. Dit zou zelfs het loutere feit kunnen zijn dat zij niet op dezelfde plaats tegelijkertijd kunnen zijn.

For two creators to exist, they must be different in some way. For example, if you have two trees, they will differ in size, shape, colour and age. Even if they had identical physical attributes, there would be at least one thing that allows us to distinguish that they are in fact two trees. This can include their placement or position. You can also apply this to twins; we know there are two people because something makes them different. This could even be the mere fact that they cannot occupy the same place at the same time.

Als er meer dan één schepper zou zijn, dan moet er iets zijn om tussen hen te onderscheiden. Echter, als zij in elk mogelijk aspect hetzelfde zijn, hoe kunnen we dan zeggen dat er twee zijn? Als iets identiek is aan iets anders, dan is wat voor de een waar is, ook waar voor de ander. Stel dat we twee dingen hebben, A en B. Als zij op alle vlakken hetzelfde zijn, en niets ons in staat stelt om tussen hen te onderscheiden, dan zijn zij hetzelfde ding. We kunnen dit omzetten in een hypothetische stelling: als wat ook al waar is voor A, waar is voor B, dan is A identiek aan B.

If there were more than one creator, then there must be something to differentiate between them. However, if they are the same in every possible aspect, then how can we say there are two? If something is identical to another, then what is true of one is also true for the other. Say we had two things, A and B. If they are the same in every way, and nothing allows us to differentiate between them, then they are the same thing. We can turn this into a hypothetical proposition: If whatever is true of A is true of B, then A is identical to B.

Laten we dit nu toepassen op de Schepper. Stel je voor dat er twee scheppers bestaan, genaamd schepper X en schepper Y, en dat alles wat waar is voor schepper X ook waar is voor schepper Y. Bijvoorbeeld, schepper X is Almachtig en Alwijs; dus, schepper Y is Almachtig en Alwijs. Hoeveel scheppers zijn er in werkelijkheid? Slechts één, vanwege het feit dat er niets is om hen van elkaar te onderscheiden. Als iemand zou beweren dat zij verschillend zijn, dan zouden zij niet een andere schepper beschrijven, maar iets dat geschapen is, aangezien het niet over dezelfde eigenschappen zou beschikken die passend zijn voor de Schepper.

Now let us apply this to the Creator. Imagine that two creators exist, called creator X and creator Y, and that whatever is true of creator X is also true of creator Y. For instance, creator X is All-Powerful and All-Wise; so, creator Y is All-Powerful and All-Wise. How many creators are there in reality? Only one, due to the fact that there is nothing to differentiate between them. If someone were to argue that they are different, then they would not be describing another creator but something that is created, as it would not have the same attributes befitting the Creator.

Als iemand volhard in de bewering dat er twee scheppers kunnen zijn die van elkaar verschillen, dan vraag ik simpelweg: “Hoe verschillen zij?” Als zij proberen de vraag te beantwoorden, betreden zij het gebied van argumenteren vanuit onwetendheid, omdat zij bewijs zullen moeten verzinnen om hun onjuiste conclusie te rechtvaardigen.

If someone is adamant in claiming that there can be two creators and they are different from each other, then I simply ask, “How are they different?” If they attempt to answer the question, they enter the realm of arguing from ignorance, because they will have to make up evidence to justify their false conclusion.

Occams scheermes.

Occam’s razor.

In het licht van het bovenstaande kunnen we enkele irrationele en koppige mensen tegenkomen die nog steeds een veelheid aan scheppers of oorzaken postuleren. In het licht van Occams scheermes is dit geen deugdelijk argument. Occams scheermes is een filosofisch principe dat wordt toegeschreven aan de logicus en Franciscaner monnik uit de 14e eeuw, William of Occam. Dit principe gebiedt: ‘Pluralitas non est ponenda sine necessitate’; in het Engels: ‘Plurality should not be posited without necessity.’ Met andere woorden: de eenvoudigste en meest allesomvattende verklaring is de beste.

In light of the above, we might find a few irrational and stubborn people who still posit a plurality of creators or causes. In light of Occam’s razor, this is not a sound argument. Occam’s razor is a philosophical principle attributed to the 14th century logician and Franciscan friar, William of Occam. This principle enjoins: ‘Pluralitas non est ponenda sine necessitate’; in English: ‘Plurality should not be posited without necessity.’ In other words, the simplest and most comprehensive explanation is the best one.

In dit geval hebben we geen bewijs dat de Schepper van het universum feitelijk een combinatie is van twee, drie of zelfs duizend scheppers, dus de eenvoudigste verklaring is dat de Schepper één is. Het postuleren van een veelheid aan scheppers draagt ook niet bij aan de volledigheid van het argument. Met andere woorden, het toevoegen van meer scheppers zou het verklarende vermogen of de reikwijdte van het argument niet vergroten. Beweren dat een Almachtige schepper het universum heeft geschapen, is net zo volledig als beweren dat twee Almachtige scheppers het hebben geschapen. Eén schepper is alles wat nodig is, simpelweg omdat deze Almachtig is. Ik zou aanvoeren dat het postuleren van meerdere scheppers het verklarende vermogen en de reikwijdte feitelijk vermindert; dit komt doordat het veel meer problemen oproept dan het oplost. Bijvoorbeeld, de volgende vragen leggen de irrationaliteit van deze vorm van polytheïsme bloot: Hoe kunnen vele eeuwige wezens naast elkaar bestaan? Hoe zit het met de mogelijkheid van conflicterende willen? Hoe interageren zij met elkaar?

In this case, we have no evidence that the Creator of the universe is actually a combination of two, three or even one thousand creators, so the simplest explanation is that the Creator is one. Postulating a plurality of creators does not add to the comprehensiveness of the argument either. In other words, to add more creators would not enhance the argument’s explanatory power or scope. To claim that an All-Powerful creator created the universe is just as comprehensive as claiming that two All-Powerful creators created it. One creator is all that is required, simply because it is All-Powerful. I would argue that postulating multiple creators actually has reduced explanatory power and scope; this is because it raises far more problems than it solves. For example, the following questions expose the irrationality of this form of polytheism: How do many eternal beings co-exist? What about the potential of any conflicting wills? How do they interact?

Een veelvoorkomend bezwaar tegen dit argument is dat als we dit principe zouden toepassen op de piramides in Egypte, we op absurde wijze de opvatting zouden aannemen dat ze door één persoon zijn gemaakt, omdat dat de eenvoudigste verklaring lijkt te zijn. Dit is een verkeerde toepassing van het principe, omdat het voorbijgaat aan het punt over volledigheid. De opvatting dat de piramides door één persoon zijn gebouwd, is niet de eenvoudigste en meest volledige verklaring, aangezien het veel meer vragen oproept dan het beantwoordt. Hoe had bijvoorbeeld één man de piramides kunnen bouwen? Het is veel vollediger om te postuleren dat ze door vele mannen zijn gebouwd. In het licht hiervan kan men zeggen dat het universum zo complex is dat het absurd zou zijn om te postuleren dat slechts één schepper het heeft geschapen. Dit betoog is, hoewel geldig, misplaatst. Een Almachtig Wezen dat het hele universum schept, is een veel coherente en eenvoudigere verklaring dan een veelheid aan scheppers, omdat een veelheid aan scheppers de onbeantwoordbare vragen oproept die in de vorige paragraaf zijn vermeld. Desalniettemin kan de criticus blijven beargumenteren dat het niet één persoon was die de piramides creëerde, maar een Almachtige schepper. Het probleem hiermee is dat niets binnen het universum een Almachtig Wezen is, en aangezien de piramides gebouwen zijn, en gebouwen worden gebouwd door een efficiënte oorzaak (een persoon of personen die handelen), dan moeten de piramides door hetzelfde type oorzaak zijn gecreëerd. Dit brengt ons terug naar het oorspronkelijke punt, namelijk dat er meer dan één van deze oorzaken nodig was om de piramides te bouwen.

A popular objection to this argument is that if we were to apply this principle to the pyramids in Egypt, we would absurdly adopt the view that they were made by one person, because it seems to be the simplest explanation. This is a misapplication of the principle, because it ignores the point about comprehensiveness. Taking the view that the pyramids were built by one person is not the simplest and most comprehensive explanation, as it raises far more questions than it answers. For instance, how could one man have built the pyramids? It is far more comprehensive to postulate that it was built by many men. In light of this, someone can say that the universe is so complex that it would be absurd to postulate that only one creator created it. This contention, although valid, is misplaced. A powerful Being creating the whole universe is a far more coherent and simple explanation than a plurality of creators, because a plurality of creators raises the unanswerable questions stated in the previous paragraph. Nevertheless, the critic may continue to argue that it wasn’t one person that created the Pyramids, but an All-Powerful creator. The problem with this is that nothing within the universe is an All-Powerful Being, and since the Pyramids are buildings, and buildings are built by an efficient cause (a person or persons that act), then the Pyramids must have been created by the same type of cause. This leads us back to the original point, that more than one of these causes was required to build the Pyramids.

Het argument vanuit definitie.

The argument from definition.

De rede vereist dat indien er meer dan één schepper zou zijn, het universum in chaos zou verkeren. Ook zou er niet het niveau van orde zijn dat we in het kosmos aantreffen. De Qur’an voert een vergelijkbaar argument aan: “Indien er in de hemelen en de Aarde goden naast God waren geweest, zouden zij beiden vergaan zijn.”294

Reason necessitates that if there were more than one creator, the universe would be in chaos. There would also not be the level of order we find in the cosmos. The Qur’an has a similar argument: “Had there been within the heavens and Earth gods besides God, they both would have been ruined.”294

De klassieke exegese die bekendstaat als Tafsir al-Jalalayn stelt: “De hemel en de aarde zouden hun normale orde hebben verloren, aangezien er onvermijdelijk interne verdeeldheid zou zijn ontstaan, zoals gebruikelijk is wanneer er meerdere heersers zijn: zij staan tegenover elkaar in zaken en zijn het niet met elkaar eens.”295

The classical commentary known as Tafsir al-Jalalayn states: “Heaven and the Earth would have lost their normal orderliness since there would have inevitably been internal discord, as is normal when there are several rulers: they oppose one another in things and do not agree with one another.”295

Men zou echter kunnen aanvoeren dat, aangezien meer dan één persoon uw auto heeft gemaakt — de één heeft de wielen gemonteerd, iemand anders heeft de motor geïnstalleerd en een ander heeft het computersysteem geïnstalleerd — het universum misschien op dezelfde manier is geschapen. Dit voorbeeld geeft aan dat een complex object door meer dan één schepper kan worden gemaakt.

However, one might point out that since more than one person made your car—one person fitted the wheels, someone else installed the engine and another person installed the computer system—maybe the universe was created in the same way. This example indicates that a complex object can be created by more than one creator.

Om op dit bezwaar te reageren, moet begrepen worden dat de meest rationele verklaring voor het ontstaan van het universum, zoals besproken in de voorgaande hoofdstukken, het concept van God is en niet slechts een ‘schepper’. Er kan een abstract conceptueel mogelijkheid van meerdere scheppers bestaan, zoals benadrukt door het voorbeeld van de auto, maar er kunnen niet meer dan één God zijn. Dit komt doordat God, per definitie, het Wezen is dat een dwingende wil heeft die niet beperkt kan worden door iets dat buiten Hem staat. Als er twee of meer Goden zouden zijn, zouden zij een strijd van willen hebben, wat zou resulteren in chaos en wanorde. Het universum dat wij waarnemen wordt beheerst door wiskundige wetten en orde; daarom is het logisch dat het het resultaat is van één dwingende wil. Interessant genoeg ondersteunt het bovenstaande bezwaar feitelijk de goddelijke eenheid. Om de auto te laten werken, moesten de verschillende mensen die verantwoordelijk waren voor de productie zich conformeren aan de algemene ‘wil’ van de ontwerper. Het ontwerp beperkte de willen van degenen die verantwoordelijk waren voor het maken van de auto. Aangezien Gods wil, per definitie, niet beperkt kan worden door iets buiten Hemzelf, volgt daaruit dat er niet meer dan één goddelijke wil kan zijn.

In order to respond to this contention, what has to be understood is that the most rational explanation for the origins of the universe, as discussed in the previous chapters, is the concept of God and not just a ‘creator’. There may be an abstract conceptual possibility of multiple creators, as highlighted by the car example, but there cannot be more than one God. This is because God, by definition, is the Being that has an imposing will that cannot be limited by anything external to Him. If there were two or more Gods, they would have a competition of wills, which would result in chaos and disorder. The universe we observe is governed by mathematical laws and order; therefore, it makes sense that it is the result of one imposing will. Interestingly, the objection above actually supports Divine oneness. In order for the car to work, the different people who were responsible for making it had to conform to the overall ‘will’ of the designer. The design limited the wills of those responsible for making the car. Since God, by definition, cannot have His will limited by anything outside of Himself, it follows that there cannot be more than one Divine will.

Men zou echter kunnen aanvoeren dat meerdere goden ermee kunnen instemmen om dezelfde wil te hebben, of dat zij elk hun eigen domein kunnen hebben. Dit zou betekenen dat hun willen beperkt en passief zijn, wat volgens de definitie zou betekenen dat zij geen goden meer zijn.

However, one may argue that multiple Gods can agree to have the same will or they can each have their own domain. This would mean that their wills are limited and passive, which would require that they are not Gods any more, by definition.

De 12e-eeuwse moslimdenker en filosoof Ibn Rushd, ook wel bekend als Averroes in de westerse traditie, vat dit argument als volgt samen:

The 12th century Muslim thinker and philosopher Ibn Rushd, also known as Averroes in the western tradition, summarises this argument:

“De betekenis van het... vers is van nature in de instincten [van de mens] ingebed. Het is vanzelfsprekend dat als er twee koningen zijn, waarvan de daden van elk even zijn als die van de ander, het niet mogelijk zou zijn [voor hen] om dezelfde stad te besturen, want uit twee actoren van dezelfde soort kan niet één en dezelfde handeling voortvloeien. Het volgt noodzakelijkerwijs dat als zij samen zouden handelen, de stad zou worden verwoest, tenzij een van hen handelde terwijl de ander inactief bleef; en dit is onverenigbaar met de eigenschap van Goddelijkheid. Wanneer twee handelingen van dezelfde soort samenkomen op één substraat, wordt dat substraat noodzakelijkerwijs aangetast.”296.

“The meaning of the… verse is implanted in the instincts [of man] by nature. It is self-evident that if there are two kings, the actions of each one being the same as those of the other, it would not be possible [for them] to manage the same city, for there cannot result from two agents of the same kind one and the same action. It follows necessarily that if they acted together, the city would be ruined, unless one of them acted while the other remained inactive; and this is incompatible with the attribute of Divinity. When two actions of the same kind converge on one substratum, that substratum is corrupted necessarily.”296.

Het argument vanuit openbaring.

The argument from revelation.

Een eenvoudigere manier om bewijs te leveren voor de eenheid van God is door te verwijzen naar openbaring. Dit argument stelt dat als God Zichzelf aan de mensheid heeft bekendgemaakt, en deze openbaring bewezen kan worden te zijn van Hem, dan wat Hij over Zichzelf zegt waar is. Een scepticus kan echter enkele van de aannames achter dit argument in twijfel trekken. Deze omvatten dat God Zichzelf aan de mensheid heeft bekendgemaakt en dat de openbaring in de vorm van een boek is. Laten we eerst de laatste aanname aanpakken. Als God Zichzelf aan de mensheid heeft bekendgemaakt, zijn er slechts twee mogelijke manieren om dit te ontdekken: intern en extern. Wat ik met 'intern' bedoel, is dat je kunt ontdekken wie God is uitsluitend door introspectie en internalisering, en wat ik met 'extern' bedoel, is dat je kunt ontdekken wie God is via communicatie van buiten jezelf; met andere woorden, het is geïnstantieerd in de echte wereld. Het intern ontdekken van God is onwaarschijnlijk om de volgende redenen:

A simpler way of providing evidence for God’s oneness is to refer to revelation. This argument postulates that if God has announced himself to humanity, and this revelation can be proven to be from Him, then what He says about Himself is true. However, a sceptic may question some of the assumptions behind this argument. These include that God has announced Himself to humankind and that the revelation is in the form of a book. Let’s first tackle the last assumption. If God has announced Himself to humankind, there are only two possible ways to find out: internally and externally. What I mean by ‘internally’ is that you can find out who God is solely by introspection and internalisation, and what I mean by ‘externally’ is that you can find out who God is via communication from outside of yourself; in other words, it is instantiated in the real world. Finding out about God internally is implausible for the following reasons:

1. Mensen zijn verschillend; zij hebben wat psychologen ‘individuele verschillen’ noemen. Deze omvatten DNA, ervaringen, sociale contexten, intellectuele en emotionele vermogens, genderverschillen en nog veel meer. Deze verschillen spelen een rol in ons vermogen om te internaliseren via introspectie of intuïtie.

1. Human beings are different; they have what psychologists call ‘individual differences’. These include DNA, experiences, social contexts, intellectual and emotional capacities, gender differences and many more. These differences play a role in our ability to internalise via introspection or intuition.

Daarom zullen de resultaten van het denken verschillen. Als deze processen uitsluitend zouden worden gebruikt om informatie over God te verkrijgen, zouden er onvermijdelijk verschillen ontstaan in ons concept van Hem. Dit is waar vanuit een historisch oogpunt. Van de oude wereld in 6000 v.Chr. tot het heden zijn er verslagen van ongeveer 3,700

Therefore, the results of thinking will differ. If these processes were solely used to find out about God, inevitably differences in our conception of Him would arise. This is true from a historical point of view. From the ancient world of 6000 BCE to the present, there are records of approximately 3,700

Verschillende namen en concepten voor God.

different names and concepts for God.

2. Aangezien de methode die wordt gebruikt om tot de conclusie te komen dat God bestaat een methode van 'gezond verstand' is (door filosofen aangeduid als 'rationeel denken' en door moslimtheologen als 'aangeboren denken'), zou het proberen uit te zoeken wie God is, in plaats van enkel Zijn bestaan te bevestigen, een drogreden zijn. Er zijn grenzen aan ons redeneren. Abstract denken en reflecties op de fysieke wereld kunnen ons slechts leiden tot de conclusie dat er een Schepper bestaat, en dat Hij almachtig, alwetend, enzovoort is. Verder gaan dan die conclusies zou speculatief zijn. De Qur'an vraagt treffend: “Zeggen jullie over God datgene wat jullie niet weten?”297 Het proberen uit te zoeken wie God is via introspectie zou zijn als een muis die probeert een sterrenstelsel te conceptualiseren. De mens is niet eeuwig, uniek en almachtig. Daarom kan de mens niet conceptualiseren wie God is. God zou dit via externe openbaring aan u moeten meedelen.

2. Since the method used to conclude that God does exist is a ‘common sense’ method (referred to by philosophers as ‘rational thought’ and by Muslim theologians as ‘innate thinking’), then trying to find out who God is, rather than just affirming His existence, would be fallacious. There are limits to our reasoning. Abstract thinking and reflections on the physical world can only lead us to the conclusion that a creator exists, and He is powerful, knowing, etc. To go beyond those conclusions would be speculative. The Qur’an aptly asks, “Do you say about God that which you do not know?”297 Trying to find out who God is via introspection would be like a mouse trying to conceptualise a galaxy. The human being is not eternal, unique and powerful. Therefore, the human being cannot conceptualise who God is. God would have to tell you via external revelation.

Neem het volgende voorbeeld in overweging. Je kennis dat God bestaat is als het kloppen aan de deur; je gaat er veilig van uit dat er iets is, maar weet je wie het is? Je verwachtte niemand, dus de enige manier om te ontdekken wie er achter de deur staat, is als de persoon het je vertelt. Daarom kun je concluderen dat als God iets heeft gezegd of aangekondigd, dit extern aan de mens moet zijn. Alles wat anders is, zou louter speculatie zijn.

Take the following example into consideration. Your knowledge that God exists is like the knocking of the door; you safely assume that something is there, but do you know who it is? You weren’t expecting anyone, so the only way to find who is behind the door is if the person tells you. Therefore, you can conclude that if God has said or announced anything, it must be external to the human being. Anything else would be mere speculation.

Vanuit een islamitisch perspectief is deze externe communicatie de Qur’an (zie Hoofdstuk 13), aangezien het de enige tekst is die beweert van God te zijn gekomen en die voldoet aan de criteria voor een goddelijke tekst. Deze criteria omvatten:

From an Islamic perspective, this external communication is the Qur’an (see Chapter 13), as it is the only text to claim to have come from God that fits the criteria for a Divine text. These criteria include:

1. Het moet consistent zijn met de rationele en intuïtieve conclusie van het bestaan van God. Als een boek bijvoorbeeld zegt dat God een olifant is met 40 poten, dan kun je er veilig van uitgaan dat dit boek niet van God is, aangezien God extern aan het universum en onafhankelijk moet zijn. Een olifant, ongeacht de vorm, is een afhankelijk wezen. Dit komt doordat het beperkte fysieke eigenschappen heeft, zoals grootte, vorm en kleur. Alle zaken met beperkte fysieke eigenschappen zijn afhankelijk, omdat er externe factoren zijn die aanleiding hebben gegeven tot hun beperkingen. God is niet 'fysiek' en is onafhankelijk. Daarom kan niets met beperkte fysieke eigenschappen God zijn (zie Hoofdstuk 6).

1. It must be consistent with the rational and intuitive conclusion of God’s existence. For example, if a book says God is an elephant with 40 legs, you could safely assume that this book is not from God, as God must be external to the universe and independent. An elephant, regardless of form, is a dependent being. This is because it has limited physical qualities, such as size, shape and colour. All things with limited physical qualities are dependent because there are external factors that gave rise to their limitations. God is not ‘physical’ and is independent. Therefore, nothing with limited physical qualities can be God (see Chapter 6).

2. Het moet intern en extern consistent zijn. Met andere woorden, als er op pagina 20 staat dat God één is en er op pagina 340 staat dat God drie is, dan zou dat een interne, onverzoenlijke inconsistentie zijn. Daarnaast, als het boek zegt dat het universum slechts 6.000 jaar oud is, dan zou dat een externe inconsistentie zijn, aangezien de realiteit bevestigt dat het universum ouder is dan dat (hoewel ons begrip van de realiteit kan veranderen; zie Hoofdstuk 12).

2. It must be internally and externally consistent. In other words, if it says on page 20 that God is one and then on page 340 its says God is three, that would be an internal, irreconcilable inconsistency. Additionally, if the book says that the universe is only 6,000 years old, then that would be an external inconsistency as reality affirms that the universe is older than that (however, our understanding of reality can change; see Chapter 12).

3. Het moet wegwijzers bevatten naar het transcendente. De openbaring moet materiaal bevatten dat aangeeft dat deze van het Goddelijke is en dat deze niet adequaat naturalistisch verklaard kan worden. In eenvoudige bewoordingen: het moet bewijs bevatten om aan te tonen dat het van God is.

3. It must have signposts to the transcendent. The revelation must contain material that indicates it is from the Divine and that it cannot be adequately explained naturalistically. In simple terms, it must have evidence to show that it is from God.

De Qur’an bevat wegwijzers die aangeven dat het een goddelijke tekst is. Het boek kan niet naturalistisch worden verklaard; daarom zijn bovennatuurlijke verklaringen de beste verklaring. Sommige van deze wegwijzers zijn onder meer:

The Qur’an has signposts that indicate it is a Divine text. The book cannot be explained naturalistically; therefore, supernatural explanations are the best explanation. Some of these signposts include:

1. De taalkundige en literaire onnavolgbaarheid van de Qur’an (zie hoofdstuk 13).

1. The Qur’an’s linguistic and literary inimitability (see Chapter 13).

2. Sommige van de historische verslagen in de Qur’an hadden op het moment van openbaring niet door de mens gekend kunnen worden.

2. Some of the historical accounts in the Qur’an could not have been known to man at the time of revelation.

3. De unieke ordening en structuur ervan.298.

3. Its unique arrangement and structure.298.

Om af te sluiten: aangezien de enige manier om te weten wat God aan de mensheid heeft aangekondigd via externe openbaring verloopt, en deze openbaring bewezen kan worden de Qur’an te zijn—dan is wat zij over God zegt waar. De Qur’an is expliciet duidelijk over Zijn eenheid: “En discussieer niet met de mensen van het Boek, behalve op de beste manier, behalve met hen die onrecht begaan onder hen, en zeg: ‘Wij geloven in datgene wat aan ons is geopenbaard en aan u is geopenbaard. En onze God en uw God is één; en wij zijn moslims [in onderwerping] aan Hem.’”299

To conclude, since the only way to know what God has announced to humankind is via external revelation, and this revelation can be proven to be the Qur’an—then what it says about God is true. The Qur’an is explicitly clear concerning His oneness: “And do not argue with the people of the Scripture except in a way that is best, except for those who commit injustice among them, and say, ‘We believe in that which has been revealed to us and revealed to you. And our God and your God is one; and we are Muslims [in submission] to Him.’”299

Dit zijn enkele van de argumenten die gebruikt kunnen worden om aan te tonen dat God één is; dit onderwerp zal echter — eenmaal werkelijk begrepen — diepgaande effecten hebben op het menselijk geweten. Als één God ons heeft geschapen, volgt daaruit dat we alles moeten zien vanuit Zijn eenheid en niet vanuit onze geabstraheerde perspectieven van onenigheid en verdeeldheid. Wij zijn een menselijke familie, en als we onszelf op deze manier zien, kan dat diepgaande effecten hebben op onze samenleving. Als we van God houden en in Hem geloven, dan zouden we mededogen en barmhartigheid moeten tonen aan wat Hij heeft geschapen. Net zoals de Profeet Muhammad ﷺ zei:

These are some of the arguments that can be used to show that God is one; however, this topic—once truly understood—will have some profound effects on the human conscience. If one God has created us, it follows that we must see everything via His oneness and not our abstracted perspectives of disunity and division. We are a human family, and if we see ourselves this way, it can have profound effects on our society. If we love and believe in God, then we should show compassion and mercy to what He has created. Just like what the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم said:

“Degenen die barmhartig zijn, zullen barmhartigheid krijgen van de Meest Barmhartige. Wees barmhartig tegen degenen op aarde, en de Genene in de hemelen zal barmhartig zijn tegen jullie.”300

“Those who are merciful will be shown mercy by the Most Merciful. Be merciful to those on the Earth and the One in the heavens will have mercy upon you.”300