ایوه ګوته ترې وړل د هغو هیوادونو په لور چې دا نظر ساتي او د ډیموکراسۍ په نوم په نړۍ کې مداخله کوي، ښئ چې دا استدلال هیڅ وزن نه لري. په حقیقت کې د نړۍ ډیری پرمختللي سیمې د ضد دیموکراتیکو سیاستونو له لارې پرمختګ ته ورسیدې، او یو دلیل دا هم وړاندې شوی چې د ډیموکراسۍ نشتوالی د پرمختګ سره مرسته کوي. کله چې په لویدیځ کې رایه ورکول لومړی ځل معرفي شول، دا یوازې د ځمکې او ملکیت لرونکو نارینه وو یوې لږې ډلې ته محدود وه، او رایې هم په نابرابره توګه د ملکیت، تحصیلي لاسته راوړنو او عمر پر بنسټ ویشل کیدې.
په امریکا کې تور پوستي نارینه وو ته د رایې حق یوازې د ۱۹۶۵ میلادي کال د رایې د حق قانون له لارې ورکړل شو، د مدني حقونو غورځنګ وروسته. که څه هم د اساسي قانون پنځلسم اصلاح (امینډمنټ) په ۱۸۷۰ کال کې دوی ته د رایې اجازه ورکړې وه، او دا یې منع کړې وه چې د نژاد یا رنګ له امله څوک له رایې محروم نشي، خو سویلي ایالتونو د پول ټکس او د ملکیت شرطونو په کارونې، د مرکزي حکومت د لاسوهنې پرته، دوی له رایې بې برخې کړل.
A cursory glance at the nations who continue to advocate such a view and who continue to intervene around the world in the name of democracy illustrates that such an argument holds no weight. In fact much of the developed world developed through antidemocratic polices and there is an argument that the absence of democracy aids development. When voting was first introduced in the West it was confined to a very small minority of land and property-owning men with an unequal number of votes apportioned according to a scale based on property, educational achievement and age. In the US, black males were only given voting rights in the Voting Rights Act of 1965 after the civil rights movement. Although they were permitted to vote in 1870 by the fifteenth amendment to the constitution which would not deny vote to anyone on account of race and colour, Southern sates were disfranchised through the use of poll tax and property conditions by central government.
له ۱۸۳۰ کال پورې فرانس یوازې هغو کسانو ته رایه ورکولو حق ورکړ چې عمر یې له ۳۰ کلنۍ پورته و او د مستقیمو مالیاتو په توګه ۳۰۰ فرانکه ورکوله، چې دا د ۳۲ ملیونه نفوسو ۰٫۰۲ سلنه وه. په ۱۸۴۸ کال کې د نارینه وو رایه ورکولو حق عمومي شو، او یوازې د دویمې نړیوالې جګړې په دوران کې فرانس ښځو ته رایه ورکولو حق ورکړ، یعنې هغه وروسته چې صنعتي شو. جاپان هغه وخت عمومي رایه ورکولو حق ترلاسه کړ چې خپل نظامي لوړ مقام ته ورسید، او حتی بیا هم دا د امریکا له خوا په جاپان تحمیل شوی شرط و، ترڅو قدرت له اصلي رژیم څخه لرې وویشل شي. امریکا ۱۹۵۲ کال کې جاپان ته بشپړ رایه ورکولو حقونه ورکول مناسب وګڼل، خو د خپلو اتباعو لپاره یې ورته حقونو ته ۱۳ نورې کالونه ضروري وګڼل!
په ۱۸۰۰ کال کې، چې د برتانیې د استعماري برتري لوړ نقطه ګڼل کیږي، د برتانیې یوازې ۳ سلنه نفوس رایه ورکولو حق درلود. د منځنیو پیړیو په جریان کې جوړې شوې د ځمکو د ټوټو په ډول ولسوالیو کې یوازې هغه رایه ورکوونکي چې لویې ځمکې یې درلودې، د عوامو د ټولنې غړي ټاکلی شول. دا سیستم تاجرانو، تولیدونکو او ماهرو کارګرانو ته رایه ورکولو حق نه ورکاوه، که څه هم دوی ځمکه نه درلوده. هغه سیمې چې پخوا سوداګریزې او بډایې وې، په پارلمان کې له اندازې زیاتې استازیتوب درلود، پداسې حال کې چې ډیری نوې ښاري مرکزونه هیڅ استازیتوب نه درلود. ځینې پارلماني کرسۍ په ښکاره ډول د افرادو ملکیت وې. تر ۱۸۶۷ پورې ۱۳ سلنه نفوس کولای شو رایه ورکړي. تر هغه چې ۱۹۲۸ کال کې نارینه او ښځې په مساوي ډول رایه ورکولو حق ترلاسه کړ (نور ۶۱ کاله)، دا یو لوی وخت و. ډیموکراسي په یقیني ډول له پرمختګ وروسته راغله او د برتانیې په پورته کیدو کې یې هیڅ رول نه درلود.
France by 1830 only gave voting rights to those above the age of 30 who paid 300 francs in direct taxes, which was around 0.02% of the population of 32 million. In 1848 male suffrage became universal and it was only during World War 2 that France allowed women to vote, well after it industrialised. Japan achieved universal suffrage after reaching its military pinnacle and even then it was a condition imposed on it by the US to distribute power away from the original regime. The US saw it fit to give Japan full voting rights by 1952 but felt another 13 years were needed to give the same rights to its own citizens! In 1800 which is considered the peak of Britain’s colonial superiority only 3% of Britain’s population had the right to vote. Only voters who owned sizable areas of land in a patchwork of districts created during medieval times could elect members to the House of Commons. This system denied the vote to merchants, manufacturers, and skilled labourers who did not own land. Regions that had been prosperous hundreds of years earlier were overrepresented in Parliament while many new urban centres had no representation at all. Some parliamentary seats were virtually owned by individuals. By 1867 13% of the population could vote. It would take until 1928 (another 61 years) before men and women were given equal voting rights. Democracy most certainly came after development and played no role in the rise of Britain.
له پرمختلف هیوادونو سره پرتله کول، بیا هم دا ویل کیدای شی چې ودې حالت کې نړۍ کې ډیر وګړي اوس د رایې ورکولو حق لري، په دې معنا چې د پرمختللو هیوادونو هغه پړاوونه چې دوی یې تیر کړل، هغه وخت کې دوی ته دومره ډیر رایې ورکولو حقونه نه وو ورکړل شوي. له همدې کبله هغه وخت چې د دیموکراسۍ له امله اقتصادي پرمختیا رامینځته کیږي، نو د اقتصادي ارتودوکسۍ ته له ځان سپارلو دمخه باید د هغې په اړه محتاط ولیدل شي.
The developing world today has given its population more voting rights compared to when the developed nations were going through the same stages. Hence democracy causing economic development should be viewed with caution before buying into economic orthodoxy.
چین، روسیه (پخوانی شوروی) او جرمنی په ښکاره ډول ثابته کوي چې ډیموکراسي د اقتصادي پرمختګ لپاره اړین شرط نه دی، او دا یو پریکړونکی ثبوت دی چې ډیر شیان له ډیموکراسۍ پرته هم ترلاسه کیدای شي. روسیه او چین داسې ښکاري چې د لویدیځ د لیبرال ډیموکراسۍ له بڼې پیروي کولو پرته ښه حال لري، او حقیقت کې په سپکاوي سره دغه ماډل ته ننګونه کوي. نو پوښتنه دا ده: آیا د ډیموکراسۍ او اقتصادي پرمختګ ترمنځ کومه اړیکه شتون لري؟
China, Russia (formerly the USSR) and Germany clearly prove democracy is not a prerequisite for economic development and is decisive proof that much can be achieved without democracy. Russia and China appear to be doing rather well without following the example of Western liberal democracy and, indeed, challenge the model with disdain. So the question needs to be asked: is there any relationship between democracy and economic development?
اقتصادي پرمختګ د هغو پالیسیو یو لړ دی چې یو هېواد د صنعتي کولو لپاره کاروي، ترڅو خپل نفوس وځوړولی شي او داسې چاپیریال جوړ کړي چېرې چې د دوی ګټې او مقصدونه ترلاسه کېدای شي. دا کار د پالیسیو یو داسې منظم او ثابت لړ ته اړتیا لري چې ټول هېواد په یوه لوري وړي، که نه نو پالیسۍ به یو له بله سره متضاد وي.
Economic development is a set of policies to industrialise a nation so it can feed its population and create an environment where their interests can be achieved. This requires a consistent set of policies which takes the whole nation in one direction otherwise they will be contradictory.
برطانیه کو ابتدائی محرک کلیسا کو چھوڑنے اور لبرل اقدار کو اپنانے سے ملا، جس نے قوم کو متحد کیا۔ اشرافیہ کی جائیداد اور زمین کے وارث بننے کی صلاحیت اور اس کے ذریعے استعماری سمت پر اثرانداز ہونے نے قوم کو آگے بڑھایا۔ سوویت یونین کو محرک زار کی ناکامیوں سے ملا، اور پھر کمیونزم کے ساتھ اتحاد نے اسے آگے بڑھایا، اور یکے بعد دیگرے آنے والے رہنماؤں نے کمیونسٹ نظریے سے معاشی پالیسیاں اخذ کیں۔ امریکہ برطانیہ کی زندگی اور آزادی پر گرفت سے آزاد ہو کر متحد ہوا اور آگے بڑھا، اور جاپان کو اس وقت بیداری ملی جب اس نے سمجھا کہ وہ ترقی یافتہ دنیا سے کتنا پیچھے ہے، چنانچہ اس نے ترقی کے لیے جنگی معیشت اپنائی۔ چین وہ واحد ملک ہے جس کی ترقی مکمل طور پر نظریاتی نہیں، تاہم اس نے ابتدا میں ’عظیم قوم‘ کے درجے پر اتحاد کی بنیاد پر ترقی کی ہے۔
Britain’s initial stimulus came from abandoning the church and the adoption of liberal values, which unified the nation. The ability of the aristocracy to inherit property and land and through this influence the direction of colonialism drove forward the nation. The Soviet Union received its stimulus from the failings of the Tsar and was then propelled by being unified with Communism and through successive leaders deriving economic policies from the communist ideology. The US unified and moved forward after freeing itself from Britain’s stranglehold over life and liberty, and Japan received its wake up call when it realised how far behind the developed world it was and so pursued a war economy to develop. China is the only nation whose development is not entirely ideological however it has developed initially based upon unification on a ‘great nation’ status.
جرمنی هم په دې برخه کې ورته وه، حتی د خپل پرمختګ لپاره یې نژادپالنه هم کارولې وه.
Germany was similar, even utilising racism for its development.
دیموکراسی د اقتصاد په پراختیا کې نږدې هیڅ رول نه دی لوبولی. له همدې امله یادو شویو هیوادونو هیڅکله د خپلو خلکو له لوري د مینډیټ (واک ورکولو ځانګړې ژمنې) ته اړتیا ونه ګڼله. د دیموکراسۍ او اقتصادي پرمختګ تر منځ اړیکه، د ډیره ډیره، ډېره نازکه ده. هغه هیوادونه چې دیموکراسۍ ته هڅوونکي دي، په حقیقت کې د خپل عروج په پای کې دیموکراتیک شول، او د چین ماډل ښيي چې د اقتصادي بریا لپاره دیموکراسۍ اړینه نه ده.
Democracy has played virtually no role in developing an economy. Hence none of the nations mentioned bothered with a mandate from their people. The link between democracy and economic development at best is tenuous. The nations that advocate democracy actually became democratic at the end of their rise and the Chinese model shows democracy is not needed for economic success.