د انسانی ټولنو د جینیاتي جوړښت په اړه عصري څیړنې وړاندیز کوي چې نږدې ۱۵،۰۰۰ کاله دمخه د نړۍ نفوس ۱۵ میلیونه و (د هند د ښار دهلي اوسنی نفوس). د عیسی ‌علیه‌السلام د زمانې پر مهال، چې له اوو زرو کلونو وړاندې وه، نفوس ۲۵۰ میلیونو ته لوړ شو (شاوخوا د اندونیزیا د اوسني نفوس په شان). د اتلسمې پیړۍ د صنعتي انقلاب په وړاندې نړۍ نفوس درې چنده شو او شاوخوا ۷۰۰ میلیونو ته ورسید (نږدې د اوسنۍ اروپا د اندازې په شان). له هغې وروسته په دوو پیړیو کې د نړۍ نفوس په کلني ۶ سلنه کچه ودې وکړه او په ۱۹۵۰ کال کې ۲.۵ میلیارد ته ورسید، او په راتلونکو ۵۰ کلونو کې په ۱۸ سلنه کچه دوه برابره شو او د یوې نوې پیړۍ په پیل کې ۶ میلیارد ته ورسید. که څه هم د ودې کچه ښکته روانه ده، خو که کومه ډېره لویه demographic ناورین پیښ نشي، د نړۍ نفوس باید تر ۲۰۵۰ کال پورې ۹ میلیاردو ته ورسیږي. د ۲۰۰۸ کال د سپټمبر تر میاشتې پورې د نړۍ اوسنی نفوس ۶.۷۲ میلیارده دی.

Modern research on the genetic structure of human populations suggests that nearly 15,000 years ago the world population was 15 million (the present population of Delhi, India). The population by the time of Jesus (Isa) over 2000 years ago had increased to 250 million (about the same as present day Indonesia). On the eve of the industrial revolution in the 18th century world population had tripled to about 700 million (nearly the size of current day Europe). In the two centuries that followed, the global population increased at an annual rate of 6% reaching 2.5 billion by 1950 and more than doubled in the next 50 years at a rate of 18% to reach 6 billion on the eve of the 21st century. Although growth rates are slowing, barring some demographic catastrophe the world population should reach 9 billion by 2050. The current population of the world stands as of September 2008 at 6.72 billion.

په گذشته یوه پېړۍ کې د نفوسو د ودې کچه د نړۍ د ناورین په ګواښ د پیل اصلي لامل بللی شوی دی؛ ویل کېږي چې موږ د دې ډول ودې کونکي نفوس د ساتلو لپاره د خوراک له کموالي سره مخ یو۔ د نفوسو د زیاتوالي طرفداران وایي چې د نړۍ د نفوسو لویه ودې د غربت، د چاپېریال د ویجاړتیا او د ټولنیز ناکراري لامل ګرځېدلې ده، او تر هغه وخته چې نفوس وده کوي، د دریمې نړۍ اقتصادي پرمختګ ناشونی دی۔ په پایله کې نړیوالو ادارو او حکومتونو د دریمې نړۍ لپاره ډېر پروګرامونه جوړ او پلې کړي ترڅو د نفوسو د ودې کچه کمه کړي۔

The rate of population growth over the last century has been labelled as the underlying cause of the world standing on the brink of disaster; it is argued we are running out of food to sustain such a growing population. It is argued by the proponents of overpopulation that the huge growth in world population is responsible for poverty, environmental destruction and social unrest and that economic development in the third world is impossible as long as populations continue to grow. As a result international agencies and governments have developed and implemented numerous programmes in the third world to curtail the rate of population growth.

دا چې ګنې زیاته نفوس شوی، دا د یوې شیې په نسبت کې ځانګړی کیدای شي چې زیات ووایو. هغه شی د سرچینو کارول دي. هغه سرچینې چې کارول کیږي او د نړۍ په کچه بې توازنۍ رامنځته کوي، دا د نفوسو د اندازې ته منسوب کیږي.

This alleged overpopulation has to be in relation to something to qualify it being over. That something is the use of resources. The resources being consumed leading to global imbalances are attributed to population sizes.

لیکن کله چې د نفوس د ودې د اغیزو په اړه ټول فرضیات وڅېړل شي، نو نفوس کې زیاتوالی هیڅکله د نړۍ د نن ورځې ډېرو ستونزو کې ونډه نه ده لرې کړې، او دا څرګندېږي چې د نړۍ د نفوس د زیاتوالي د ټاکلو په برخه کې یو ښکاره سیاسي اجنډا شته چې د نړۍ د ممکنه ناورین علت یې ګڼي. دغه اجنډا اصلي علت د ژوند طرز، د ژوند بڼې، د مصرف‌ګرۍ نا‌دوامداره توب، غربت او د دریمې نړۍ ښکاره ناوړه ګټه اخیستنې څخه لرې کوي، ترڅو لویدیځ نړۍ د دریمې نړۍ په حساب ژوند وکړي.

However, when all assumptions on the effects of population growth are scrutinised population increase in no way has ever contributed to the many ills of the world today and what becomes clear is that there is a clear political agenda in attributing the increasing global population as the cause of the worlds potential disaster. This agenda is to shift the real cause away from the lifestyles, living patterns, un-sustainability of consumerism, poverty and blatant abuse of the third world in order that the Western world can live off the third world.

په پرمختللې نړۍ هم یوه ډېره سخته ستونزه سره مخ ده؛ جاپان، روسیه، آلمان، سویس او د ختیځ اروپا ډېره برخه د نفوس د کمښت سره مخ دي، چې دا د زیږونونو په ډېره لویه کمښت پورې تړلی دی.

The developed world also faces a very serious conundrum; Japan, Russia, Germany, Switzerland and much of Eastern Europe are experiencing population decline, due to a huge reduction in births.

ہغه نور مغربي نړۍ هم که د بهرنیو مهاجرانو راتګ نه وای، د نفوس کمښت به ورسره مخ وای. څنګه چې په لویدیځ کې د نفوسو شمیر د دریمې نړۍ او مسلمانو هیوادونو په پرتله کمیږي، دغه هیوادونه به د خپل نفوس پر بنسټ د بین‌المللي ادارو کې د ډیر وینا حق او د نړیوالو ادارو کې د ښې استازیتوب غوښتنه قانوني حق ولري. د ډیر نفوس ستونزه د هغو هیوادونو د بدنامولو لپاره ډیره ګټوره وسیله ده چې نفوس یې زیاتیږي، او په ورته وخت کې د لویدیځ د راتلونکي اغیز د له لاسه ورکولو څخه ساتنه کوي. دا د ترکیې د اروپایي اتحادیې د غړیتوب په قضیه کې په روښانه ډول ګوري: کله چې ترکیه اروپایي اتحادیې ته ننوځي، د شاوخوا ۷۰ میلیونو اوسیدونکو سره به دا په اروپایي پارلمان کې د MEP-ګانو دوهم لوی شمیر ترلاسه کړي. سربیره پردې، د نفوسو وړاندوینې ښیي چې ترکیه به تر ۲۰۲۰ کال پورې د پارلمان د څوکیو په شمیر کې د آلمان څخه تیریږي. د ترکیې غړیتوب به د اروپایي اتحادیې د راتلونکي لوري باندې پراخ پایلې ولري، پشمول د پراخیدو د ستونزمنو پلانونو، هغه بنسټونو سره چې د فرانسې والري ژیسکار دیستین د ترکیې د شاملېدو مخالفت کې کارولي دي. دیستین وړاندیز کړی دی چې دا به د مراکش د غړیتوب غوښتنو ته لاره هواره کړي.

The rest of the Western world would also have declining populations were it not for immigration. As population numbers decline in the West relative to the third world and Muslim nations, such countries will have a legitimate right based upon their numbers to demand greater say in so called international institutes and representation on international bodies. The issue of overpopulation is a very useful tool to vilify nations with rising populations and at the same time protecting its potential loss of future influence. This can be seen clearly with Turkish EU accession; upon joining the EU, Turkey's almost 70 million inhabitants would bestow it the second largest number of MEP’s in the European Parliament. In addition, demographic projections indicate Turkey would surpass Germany in the number of seats by 2020. Turkey's membership would have wide ranging consequences for the future direction of the EU including the thorny issue of future enlargement plans, grounds by which Valéry Giscard d'Estaing of France has opposed Turkey's admission.5 D’Estaing has suggested that it would lead to demands for accession by Morocco.

دا که څه هم دا نه ده ښکاره چې نړۍ کې لومړی هېواد چې صنعتي شو بريتانیا وه، دې ته د ځواب په اړه هېڅ اجماع نشته، خو عموماً په دې باور دی چې د دې اسباب احتمالاً اته عوامل دي، چې يو يې د نفوس ودې ده. د ١٧٠٧ع کال کې د سکاټلنډ سره له يووالي وروسته د بريتانیا نفوس ۶.۵ ملیونه وو؛ يوه پېړۍ وروسته دا شمېر دوه برابره شو او له ۱۶ ملیونو زيات شو. نور مهم دا چې دغه ودې ډېره برخه د ١٧٥٠ع کال وروسته وشوه، د بريتانیا د تاريخ په يوه تر ټولو لوی نفوسي چاودنه کې. دا زیاتوالی ډېر حیاتي و، ځکه چې د کار کوونکو احتمالي ځواک او د توکيو مصرف کونکي يې زيات کړل.