ډیرو ادارو د غربت عمومي لاملونو څیړنه کړې ده، چې د سرچینو کمښت، د ځایي اقلیم ځانګړتیاوو، او د ډیموکراسۍ نشتوالي څخه نیولې تر ډیرو نورو پورې رسیږي. ټولنپوهانو او فکري مرکزونو ترمنځ د لاملونو په اړه عموماً هیڅ یوه نظر نشته. په دې حال کې یو غالب نظر دا دی چې یوازې د سرمایه‌داری او د هغې د آزادو بازارونو خپریدل دي چې درملنه کولی شي. د یوې سرسري کتنې له مخې، نه یوازې د مسلمانې نړۍ، بلکې عموماً د دریم نړۍ په پیمانه، څو ځانګړي عوامل دي چې د نن ورځې نړیوال غربت کې د خوراک د کمښت پر ځای، ډیره ونډه لري.

Numerous organisations have researched into the general causes of poverty which range from the lack of resources to the nature of the local climate to the lack of democracy. There is generally no consensus on the causes by sociologists and think tanks. However, a dominant idea that exists is that only the diffusion of capitalism with its free markets is the cure. A cursory glance at not just the Muslim world but the third world in general shows a handful of factors have played a large part in contributing to the poverty in the world today rather than the shortage of food.

د IMF او د نړيوال بانک او د هغوی بدنامه ساختماني تعديلي پالیسۍ په پاکستان، ترکيه، اندونيزيا، بنګله دېش او مصر کې په ځينو بنسټيزو اقتصادي ستونزو کې مستقيم مرسته کړې ده. د دې ادارو عمومي حل داسې دی چې هېوادونه د تجارت له لارې له غربت څخه وځي. دوی مجبور شوي چې داسې پالیسۍ پلي کړي لکه د غلې ذخيرې کمول او له منځه وړل، د اروپا او امريکا څخه راتلونکو خوړو باندې ګمرکي محصولات له منځه وړل او د ږندو او نورو کرنيزو توکيو د ملاتړ (سبسډي) له منځه وړل. دا په حقيقت کې دا معنا لري چې پر دې پرځای چې له بې وزله هېوادونو څخه واردات اجازه ورکړل شي، غربي توکي باید راوستل شي. نظريه دا ده چې يوازې د تجارت له لارې هېوادونه کولای شي خپل ځانونه له غربت څخه وباسي. په همدې ځای کې د خصوصي سکتور د لوی رول سره د بازار اقتصاد جوړول د اقتصادي ودې د هڅولو او د غربت د له منځه وړلو لپاره کليدي ګڼل شوي.

The role of IMF and World Bank and their notorious structural adjustment policies in countries such as Pakistan, Turkey, Indonesia, Bangladesh and Egypt have directly aided some of the underlying economic problems. The general solution provided by such institutions is one of trading their way out of poverty. They were forced to implement policies such as reducing and eliminating grain reserves, eliminating tariffs on food coming from Europe and the US and removing subsidies for fertilizer and other agricultural inputs. What this actually means is that Western goods should be imported rather than allow imports from poorer countries. The theory is that only via trade will nations pull themselves out of poverty. The development of a market economy with a greater role for the private sector was therefore seen as the key to stimulating economic growth and removing poverty.

مثال کے طور پر، پاکستان کو بین الاقوامی سطح پر مقابلہ کرنے سے پہلے دراصل صحت، تعلیم اور بنیادی ڈھانچے میں ضروری سرمایہ کاری کی ضرورت تھی۔ اس کے برعکس، عالمی بینک اور آئی ایم ایف نے پاکستان سے مطالبہ کیا کہ وہ ان شعبوں کو ریاستی مدد کم کرے اور برآمدات پر توجہ دے۔ انہوں نے اصرار کیا کہ پاکستان کو ایسی منڈیوں میں دھکیلا جائے جہاں وہ بین الاقوامی نجی شعبے کی طاقت کے سامنے مقابلہ نہیں کر سکتا تھا۔ ایسی پالیسیاں ناگزیر طور پر پاکستان کی معاشی ترقی کو نقصان پہنچاتی رہیں۔

As an example, Pakistan actually required essential investment in health, education and infrastructure before they could compete internationally. The World Bank and IMF instead required Pakistan to reduce state support to these sectors and concentrate on exports. They insisted on pushing Pakistan into markets where they were unable to compete with the might of the international private sector. Such policies inevitably undermined the economic development of Pakistan.

یو بل عامل چې دریمې نړۍ کې یې خلک په غربت کې بند کړي دي، پور دی. افریقا ته داسې وویل کیږي چې د استعماري دورې میراث یې بیرته ورکړي. د افریقا پور یو برخه د دې نتیجه ده چې د استعماري دولتونو پورونه، په میلیاردونو ډالرو، ډیرو لوړو سودونو سره، ناحقه پر دوی واړول شول. دا پور د "ناوړه پور" له امله هم دی، چېرې چې پور داسې دیکتاتورانو او فاسدو مشرانو ته ورکړل شو، کله چې پوهیدل چې پیسې به ضایع شي. د بېلګې په توګه، سویلي افریقا د "د اپارتاید له امله پور" په ۲۸ میلیاردو ډالرو کې میراث ترلاسه کړ (چې اوس ۴۶ میلیارده دی). د اپارتاید له وروسته افریقا مجبوره شوه چې د اپارتاید رژیم په واسطه اخیستل شوي پورونه ورکړي، نو په حقیقت کې سویلي افریقایان د خپل ظلم پیسې ورکوي. په ۱۹۹۸ کال کې ACTSA (د سویلي افریقا د ملاتړ کمیټه) اټکل وکړ چې سویلي افریقا د اپارتاید د ساتلو لپاره ۱۱ میلیارده ډالر (اوس ۱۸ میلیارده) پور اخیستی، او ګاونډي هېوادونو د اپارتاید له امله ۱۷ میلیارده ډالر (اوس ۲۸ میلیارده) پور اخیستی. له همدې امله، بې ثباتۍ او تیري اوس د افریقا د ټول پور ۷۴٪ جوړوي. استعمار د دریمې نړۍ په غربت کې لوی رول لوبولی دی. استعمار د لویدیځ پر تړاو انحصار رامنځ ته کړی، چې دا د هغو نړیوالو سیمو کې د لویدیځ پاتې کېدو او لاسوهنې اجازه ورکوي چېرې چې پراخ معدني سرچینې شتون لري. افریقا نن هم د هغو لویدیځ لاسوهنو له امله رنځ وینې چې د استعماري دورې څخه پیل شوې، او په داسې توکو تمرکز ته اړ ایستل شوې چې ځایي خلک یې هېڅکله نشي اخیستلی.

Another factor which has handcuffed the third world in poverty is debt. Africa is being asked to repay its legacy of the colonial era. Africa’s debt is partly the result of the unjust transfer to them of the debts of the colonizing states, in billions of dollars, at very high interest rates. It also originates from ‘odious debt’, whereby debt was incurred as rich countries loaned funds to dictators and corrupt leaders when it was known that the money would be wasted. South Africa, for example inherited “apartheid-caused debt” at $28 billion (which is now $46 billion). Post Apartheid Africa was forced to repay debts incurred by the apartheid regime so, in effect, South Africans are paying for their own oppression. In 1998 ACTSA (Action for Southern Africa) estimated that South Africa borrowed $11 billion (now $18 billion) to maintain apartheid, and neighbouring states borrowed $17 billion (now $28 billion) because of apartheid. Therefore, destabilisation and aggression now represents 74% of African owed debt. Colonialism has played a large part in the poverty of the third world. Colonialism has ensured dependency on the West, which allowed the continued presence and interference in parts of the world where extensive mineral resources exist. Africa today still labours from Western interference which began in the colonial era and has been forced to concentrate on commodities which the native populations would never be able to purchase.