د ۲۱ مې پیړۍ په پیل کې متحده ایالات د نړۍ لومړنۍ ځواک و. د شوروي اتحاد له ړنګیدو لس کاله وړاندې، متحده ایالاتو له بل هیڅ هیواد څخه ډیر کم ننګونه سره مخ و او ویل کیده چې دا هیواد د "هر اړخیز واکمنۍ" ترلاسه کولو ته رسیدلی دی. نور د مارکسیزم او بازار ترمنځ هیڅ بامعنا شخړه پاتې نه وه. داسې بریښېده چې لویدیځ لیبرال ډیموکراسي د "د انسان د حکومت وروستۍ بڼه" کیدو ته ځي. دا وضعیت د متکبرو نوي محافظه‌کارانو لپاره دا لاره پرانیستله چې داسې پالیسۍ جوړې کړي چې دا حالت په راتلونکو کې هم دوام وکړي. همدې فضا وه چې ډیرو څارونکو ته یې د متحده ایالاتو بې‌ساریه برترۍ او نه‌ماتیدونکي والي منل آسانه کړل. مګر یوه لسیزه وروسته، دا خبره له ریښتیا څخه ډیره ليرې وه. د نړیوالې ځواک توازن او د متحده ایالاتو د بهرنیو پالیسیو دقیق کتنه یو ښکته کیدونکی متحده ایالات ښيي.

On the eve of the 21st century the US was the world’s foremost power. With the collapse of the Soviet Union 10 years earlier the US faced very little challenge from any other nation and was considered to have achieved full spectrum dominance. There was no longer any meaningful dispute between Marxism and the market. It looked as though Western liberal democracy was becoming ‘the final form of human government.’ This led to the arrogant Neoconservatives developing policies to ensure such a scenario continued into the foreseeable future. It was this climate that led many observers to accept unrivalled US supremacy and invincibility. However a decade on, this could not be further from the truth. An astute observation of the global balance of power and US foreign policy suggests a faltering US.