د "ببر" اقتصاد اصطلاح هغه وخت وضع شو چې کوریا جنوبي، سینګاپور، هانګ کانګ او تایوان بیان کړي، چې په 1960 او 1970 کلونو کې یې چټک وده او صنعتي کیدل تجربه کړل. دا څلور ببرې د نورو آسیايي اقتصادونو، لکه چین او جاپان، سره یو شمېر ځانګړتیاوې شریکوي، او د اقتصادي پرمختګ هغه طریقې ته یې لاره هواره کړه چې اوس د "آسیايي" په نوم یادیږي، یعنی د صادراتو پر بنسټ ولاړ اقتصاد. دغه هېوادونه او سیمې د صنعتي لویدیځ لپاره د صادراتي توکو په جوړولو تمرکز وکړ، او د حکومتي پالیسیو له لارې د داخلي مصرف هڅول کم شول.

The ‘tiger’ economy was a term coined to describe South Korea, Singapore, Hong Kong, and Taiwan who underwent rapid growth and industrialisation in the 1960’s and 1970’s. The four Tigers share a range of characteristics with other Asian economies, such as China and Japan, and pioneered what has come to be seen as a particularly “Asian” approach to economic development, that of an export driven economy. These countries and territories focused on developing goods for export to the industrialised West and domestic consumption was discouraged through government policies.

په دې ملکونو د پرمختګ یوه نژدې کتنه ښيي چې دا پرمختګ ډیره زیاته د مرکزي حکومت له خوا تر لاسه شوی، د لویو دولتي مرستو او ساتنیزو پالیسیو په مرسته.

A closer look at the development of such nations shows their development was a largely centrally driven affair with huge government subsidies and protectionist policies to achieve development.

۱۹۶۵ کال کې چې سینګاپور خپلواکي ترلاسه کړه، دې هېواد ته د فزیکي سرچینو کمښت او کوچنی کورنی بازار ستونزه وه۔ په دې ځواب کې، د سینګاپور حکومت په ۱۹۶۸ کال کې د اقتصادي پراختیا بورډ جوړ کړ چېرته چې د ملي اقتصادي ستراتیژیو په جوړولو سره د سینګاپور د تولیدي سکتور وده ته هڅه وشوه۔ د سینګاپور ادارې د پراخ کچې عامه کور جوړولو پروګرام په تطبیق سره بېکارۍ مهاره کړه او د ژوند کچه لوړه کړه، سره له دې چې د سوداګرۍ، بهرنیو پانګوالو او صادراتو ته مخ ورکوونکی اقتصادي پالیسي هم غوره شوه او د دولت له خوا د ستراتیژیکو دولتي ملکیتونو شرکتونو ته پانګونه هم وشوه۔ دولتي مداخله په مستقیم ډول سینګاپور اقتصاد د لوړ ټیکنالوژۍ بریښنایي توکو، کیمیاوي موادو او خدماتو صنعت ته ولېږداوه۔ د سینګاپور حکومت اقتصاد د تماسک پورې تړلو شرکتونو (TLCs) له لارې هدایت کړ۔ دا هغه شرکتونه دي چې د حاکمیتي شتمنۍ صندوقونو په توګه کار کوي۔ TLCs په ځانګړې توګه په تولیدي سکتور کې جوړ شول، د سوداګریزو ادارو په توګه کار کوي او د ناخالص کورنی تولید ۶۰ سلنه برخه یې جوړوله۔

Upon independence in 1965, Singapore was faced with a lack of physical resources and a small domestic market. In response, the Singapore Government set up the Economic Development Board in 1968 where national economic strategies were formulated to promote Singapore’s manufacturing sector. The Singaporean administration curbed unemployment and raised the standard of living through the implementation of a large-scale public housing programme, alongside the adoption of a pro-business, pro-foreign investment, export-oriented economic policy combined with state-directed investments in strategic government-owned corporations. State intervention played a direct role in steering the Singapore economy towards high end electronics, chemicals and service industry. The Singapore government directed the economy through Temasek-linked companies (TLCs). These are companies which act as sovereign wealth funds. TLCs were established particularly in manufacturing, operating as commercial entities and accounted for 60% of GDP.

د تایوان پرمختګ د دویمې نړیوالې جګړې څخه وروسته پیل شو، کله چې د کومینتانګ رژیم (د تایوان لومړني مشران) د کوچني ټاپو اقتصاد د پرمختیا لپاره یو لړ اقتصادي پلانونه او پالیسۍ جوړې کړې. نوې د پیسو پالیسۍ پیل شوه، او سربیره پر دې د متحده ایالاتو لوی مرستې د اقتصاد ګړندۍ پرمختګ ته لاره هواره کړه. حکومت په مستقیم ډول د واردې ځای پر ځای کولو پالیسۍ له لارې اقتصاد کې مداخله وکړه، د کرنې سکټور څخه ترلاسه شوي عواید یې د صنعتي سکټور د ملاتړ لپاره واخیستل، د کرنیزو محصولاتو صادرات یې د بهرنۍ اسعارو په بدل کې وپلورل ترڅو د صنعتي ماشینونو واردات وشي، او په دې ډول صنعتي سکټور پرمختللی شو. حکومت د ملي صنعت د ساتنې په موخه ګمرکي محصولات لوړ کړل، بهرنۍ اسعار یې کنټرول کړې او واردات یې محدود کړل. د ١٩٦٠ کلونو په شاوخوا کې د تایوان د واردې ځای پر ځای کولو صنعت د ملي بازار د ډکیدو ستونزې سره مخ شو، او له همدې امله د تایوان اقتصادي پالیسي د صادراتو د پراخولو لپاره بدله شوه. د لومړي وزیر چیانګ چینګ‌کوو له خوا د لس لویو ودانیزو پروژو او د آسیا د لومړي صادراتي پروسس زون د تاسیس له لارې، د تایوان د دروندې صنعتي پرمختیا بنسټ کیښودل شو.

Taiwanese development began after World War 2 when the Kuomintang regime (first leaders of Taiwan) established several economic plans and policies to develop the small islands economy. A new currency policy was initiated and in addition huge aid from the US aided the rapid development of the economy. The government directly intervened in the economy with an import substitution policy, taking what was obtained by the agriculture sector to give support to the industrial sector, trading agricultural product exports for foreign currency to import industrial machinery, thus developing the industrial sector. The government raised tariffs, controlled foreign exchange and restricted imports in order to protect domestic industry. By the 1960s, Taiwan's import exchange industry was faced with the problem of saturating the domestic market and consequently, the economic policy of Taiwan changed to pursue export expansion. Through the premier Chiang Ching-kuo's 10 major construction projects and the establishment of Asia’s first export processing zone the basis was laid for heavy industrial development in Taiwan.

جنوبي کوریا د مرکزي حکومت د مداخلې ورته ستراتیژي تعقیب کړه. په ۱۹۶۱ کال کې د ډیرو ۵ کلنو پلانونو لومړی پلان د مرکزي حکومت له خوا پیل شو، ځکه یوازې مرکزي حکومت، نه د آزاد بازار، دا وړتیا او سرچینې درلودې چې په لنډ وخت کې دومره ژور بدلون رهبري کړي. اقتصاد د لویو شخصي ګډو شرکتونو په واک کې و، چې چیبول په نوم یادیږي، او د اوسپنې، فولادو، خدماتي شبکو (برېښنا او اوبو)، مخابراتو، کیمیاوي سرې (کود)، کیمیاوي موادو او نورو درنو صنعتونو په ساحو کې د عامه شرکتونو یو مهم شمیر هم ورسره مل و. حکومت د صادراتو او تولید د هدفونو له لارې شخصي صنعت لارښوونه کوله، چې د کریډیټ کنټرول، غیررسمي فشار او قانع کول، او دودیز پیسو او مالي پالیسیو څخه ګټه اخیستل پکې شامل وو.

South Korea pursued a similar strategy of central government intervention. In 1961 the first of many 5 year plans were initiated by central government, as only it rather than the free market had the capacity or resources to direct such drastic change in a short time. The economy was dominated by a group of large private conglomerates, known as chaebol, and was also supported by a significant number of public corporations in areas such as iron, steel, utilities, communications, fertilisers, chemicals, and other heavy industries. The government guided private industry through a series of export and production targets utilising the control of credit, informal means of pressure and persuasion, and traditional monetary and fiscal policies.

د ۱۹۶۵ کال په دې ځای کې مرکزي حکومت د بانکونو په ملي کولو او د کرنیزو تعاوني ټولنو سره د کرنیزې بانک په یوځای کولو سره د سوداګرۍ باندې خپل کنټرول نور هم پراخ کړ. د ټولو بنسټیزو پور ورکولو سرچینو باندې د حکومت مستقیم کنټرول د سوداګریزې ټولنې باندې د هغې واک نور هم زیات کړ. هغه اقتصادي پلان بورډ چې په ۱۹۶۱ کال کې جوړ شو او یو معاون لومړي وزیر یې مشري کوله، سرچینې یې ټاکلې، د پور د جریان لارښونه یې کوله او د جنوبي کوریا ټول اقتصادي پلانونه یې جوړول.

Central government by 1965 extended its control over business by nationalising banks and merging the agricultural cooperative movement with the agricultural bank. The government’s direct control over all institutional credit further extended its command over the business community. The Economic Planning Board created in 1961, headed by a deputy prime minister allocated resources, directed the flow of credit, and formulated all of South Korea's economic plans.

ایشیائی ببرو ں کی ترقی میں حکومتی مداخلت کے بڑے پہلو شامل تھے، جو ایک اہم کردار ادا کرتی رہی اور ان کی پیش رفت کی ریڑھ کی ہڈی سمجھی جاتی ہے۔ تائیوان، سنگاپور اور ہانگ کانگ نے بھی اسی طرح کی حکمت عملی اپنائی، اور یہ بات واضح طور پر ظاہر کرتی ہے کہ ترقی کے لیے روایتی سرمایہ داری کی پیروی نہیں کی گئی، بلکہ حکومتی مداخلت ہی نے ایشیائی ببروں کو وہ مقام دلایا جہاں وہ آج کھڑے ہیں۔ یہ ببر معیشتیں بنیادی طور پر صارفی معیشتیں ہیں جن میں برآمدات محرک قوت کا کردار ادا کرتی ہیں۔

The Asian tigers developed with large aspects of government intervention, which played an important role and is seen as the backbone to their progress. Taiwan, Singapore and Hong Kong followed similar strategies and this clearly shows orthodox capitalism was not followed in order to develop but rather government intervention has steered the Asian tigers into the positions they are in today. The tiger economies are fundamentally consumer economies where exports are the driving engine.