د دوهمې نړیوالې جګړې په اوږدو کې شوي وحشتناک جرمونو او نسل وژنې دهشت دې ته لاره هواره کړه چې ژر د یوه موافقې ته ورسېږي چې یو نوی سازمان باید کار وکړي ترڅو د راتلونکي لپاره د داسې تراژیدیو مخه ونیسي. د ملګرو ملتونو سازمان په ۱۹۴۵ کال کې په بنسټیزه توګه د دې لوړ هدف لپاره تاسیس شو چې «راتلونکي نسلونه د جګړې له ناورین څخه وژغورل شي.» له هغه وخته تر اوسه په نړۍ کې له ۲۵۰ څخه ډېر جګړې شوي دي. دا خورا ښکاره ده چې ملګري ملتونه د هغه هدف لپاره چې دی لپاره جوړ شوی و، ناکام شوي دي.

It was the horror of the atrocities and genocide during World War 2 that led to a ready consensus that a new organisation must work to prevent any similar tragedies in the future. The United Nations was founded in 1945 primarily to achieve the lofty aim of having to ‘save succeeding generations from the scourge of war.’ Since then there have been more than 250 conflicts worldwide. It is blatantly clear that the UN has been unsuccessful for the purpose it was created for.

مغربی ممالک کے ساتھ ساتھ تیسری دنیا کے بہت سے پالیسی سازوں کا خیال ہے کہ اقوامِ متحدہ ایک غیر جانبدار، بین الاقوامی سطح پر نمائندگی رکھنے والا ادارہ ہے جس کے تقریباً ۲۰۰ رکن ممالک ہیں، اور جو بین الاقوامیت، کثیرالجہتی اقدام، جمہوریت، کثرتیت، سیکولرازم، مفاہمت، انسانی حقوق اور آزادی کی اقدار کا علمبردار ہے۔ حقیقت اس سے کہیں دور ہے۔

The West as well as many policymakers from the third world consider the UN a non-biased, internationally represented institution boasting nearly 200 member states, who uphold the beacon for the values of internationalism, multilateral action, democracy, pluralism, secularism, compromise, human rights and freedom. This could not be further from the truth.

په حقیقت کې ملګرو ملتونو ته د استحصال یو وسیله ده، او د دې ادارې له داخلي جوړښت څخه په ښکاره ډول دا ښکاري چې دا د استعماري قوتونو او د امنیت شورا د دایمي غړو لخوا په لوی پیمانه ظلم ته مشروعیت ورکوي.

The UN in reality is a tool of exploitation where it is manifestly apparent from the inherent structure of the organisation that it legitimises wholesale abuse by the colonialist and permanent members of the Security Council.

په ۱۹۹۴ میلادي کال کې د ملګرو ملتونو سازمان د روانډا د نسل وژنې مخه ونشوه نیولی، چې د دې په پایله کې نږدې یو میلیون کسان ووژل شول، ځکه چې د امنیت شورا غړو هیڅ نظامي اقدام ته موافقه نه کوله. فرانسه (د امنیت شورا یو دایمي غړی) د هوتو رژیم ملاتړ کاوه د توتسي یاغیانو پر ضد، په دې توکمیزه کورنۍ جګړه کې چې ریښې یې استعماري دورې ته رسیږي. د بحران په منځ کې د ملګرو ملتونو د سولې ساتونکو ځواکونو ته لارښوونه وشوه چې یوازې بهرني تابعیت لرونکي کسان له روانډا وباسي، نه دا چې توتسي وساتي. دې بدلون د بلجیم سولې ساتونکي وهڅول چې د یو تخنیکي ښوونځي څخه ووځي چې ۲۰۰۰ کډوال پکې وو، پداسې حال کې چې د هوتو وسله وال بهر انتظار کاوه. د بلجیمیانو له تلو وروسته وسله والو ښوونځي ته ننوتل او دننه کسان یې وژل، پکې سلګونه ماشومان هم شامل وو. یوازې څلور ورځې وروسته د امنیت شورا رایه ورکړه چې د خپل ځواک کچه یوازې ۲۶۰ سړو ته راکمه کړي.

In 1994 the UN failed to prevent genocide in Rwanda, which resulted in the killing of nearly a million people, due to the refusal of Security Council members to approve any military action. The French (a permanent member of the Security Council) supported the Hutu regime against the Tutsi rebels, in this ethnic civil war that dates back to the colonial era. In the midst of the crisis, UN peace keeping troops were instructed to focus on only evacuating foreign nationals from Rwanda, rather then protecting the Tutsis. This change led Belgian peacekeepers to abandon a technical school filled with 2,000 refugees, while Hutu militants waited outside. After the Belgians left, the militants entered the school and massacred those inside, including hundreds of children. Just four days later, the Security Council voted to reduce its force to only 260 men.

دې سره ورته پېښه یوازې یو کال وروسته پېښه شوه، هغه چې اوس د سربرېنیتسا نسل وژنې په نوم یادېږي۔ که څه هم برتانیه او امریکا دواړه د دې سیمې ویشل غوښتل، خو امریکا غوښتل چې ناټو د واقعي امنیتي ځواک په توګه کار وکړي۔ ملګرو ملتونو سربرېنیتسا د کډوالو لپاره «امن پناه ځای» وټاکه او د دې ساتنې لپاره ۶۰۰ هالنډي سولې ساتونکي وګومارل شول، خو دوی کمپ د سربي ځواکونو ته وسپاره، چې بیا یې دوی قتل عام کړل۔

A similar scenario occurred just a year later in what has come to be known as the Srebrenica genocide. Although both Britain and the US wanted the break-up of the region, the US wanted NATO to be the de-facto security force. The UN designated Srebrenica a ‘safe haven’ for refugees assigning 600 Dutch peacekeepers to protect it, who handed over the camp to Serb forces, who then massacred them.

اقوام متحده یو ځل بیا د کانګو دموکراتیک جمهوریت کې د دویمې کانګو جګړې پر مهال مداخله کولو کې ناکامه شو. د فبرورۍ ۲۰۰۰ زیږدیز کال کې، د اقوام متحده د امنیت شورا د ۱۲۹۱ مې پریکړې له لارې، د سولې د پروسې د څارنې لپاره د اقوام متحده د سولې ساتنې یوه ځواک جوړ شو. په هرصورت، د سولې ساتنې ځواک د کورنۍ جګړې پر مهال مداخله کولو کې ناکامی، نږدې پنځه ملیونه کسان ژوند له لاسه ورکړل.

The United Nations again failed to intervene during the second Congo war in the Democratic republic of Congo. A UN peacekeeping force was established in February 2000, by Resolution 1291 of the United Nations Security Council in order to monitor the peace process. However, failure by the peace keeping force to intervene during the civil war claimed the lives of nearly five million people.

اقوام متحده نے اسرائیل اور فلسطین کے تنازع کو جنم دیا، اور بین الاقوامی قانون کو انتخابی طور پر لاگو کرتے ہوئے اقوام متحدہ کی سلامتی کونسل کی قراردادوں کی دفعات پر عمل درآمد میں اپنی ناکامی کو جاری رکھا ہے۔ عراق کی دوسری جنگ سے پہلے کے دنوں میں اقوام متحدہ کو اس وقت بے اثر اور سامراجیوں کے زیرِ اثر ادارہ ثابت کیا گیا جب اسے عملاً ایک طرف رکھ دیا گیا۔ امریکہ نے اس حقیقت کو چھپایا نہیں۔ اقوام متحدہ میں امریکہ کے قائم مقام سفیر جان بولٹن نے اقوام متحدہ پر کئی تنقیدی بیانات دیے، اور 2004 میں کہا: ‘اقوام متحدہ نام کی کوئی چیز نہیں ہے۔ صرف بین الاقوامی برادری ہے، جس کی قیادت صرف باقی رہ جانے والی واحد سپر پاور، یعنی امریکہ ہی کر سکتا ہے۔

The United Nations created the problem of the Israeli-Palestinian conflict, and has continued in its failure to implement provisions of United Nations Security Council Resolutions by selectively applying international law. The United Nations was exposed as being ineffective and run by imperialists when it was essentially thrown aside in the run up to the second Iraq war. The US didn’t hide this fact. John Bolton, acting US Ambassador to the UN, made several statements critical of the UN saying in 2004, ‘There is no such thing as the United Nations. There is only the international community, which can only be led by the only remaining superpower, which is the United States.

په حقیقت کې ملګرو ملتونه یوه نړیواله ادارې ده چې د امنیت شورا پنځو دایمي غړو (امریکا، روسیه، برتانیه، فرانسه او چین) دا د خپلو بهرنیو پالیسیو د یوې پراخې بڼې په توګه کارولې ده.

In reality the UN is an international organisation that the five permanent Security Council members (US, Russia, Britain, France and China) have used as an extension of their own foreign policies.

د مسئلې اصلي ریښه د نړیوال قانون په مفهوم کې ده، چې په حقیقت کې شتون نه لري. په حقیقت کې یوازې نړیوال معیارونه او دودونه شتون لري، نړیوال قانون نه. د نړیوال قانون د شتون لپاره داسې پلي کول باید په نړۍ کچه، له ملي حاکمیت پورته کچه ممکن وي. څرګنده ده چې داسې څه شتون نه لري، نو باید تمه وکړو چې ملي دولتونه د نړیوالو ادارو مقررات هغه وخت ماتوي کله چې دوی ته ګټور وي – نوواقعیت (cf. Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).

The problem actually lies in the concept of international law, which in reality does not exist. There can only really be international norms and customs not international law. For international law to exist enforcement must be possible at a global, supranational level. As this does not exist we must expect nation-states to flout the regulations of the international agencies when it suits them – neorealism (cf. Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).