د ډیرو کسانو لپاره د سنیانو او شیعه‌ګانو ترمنځ ویش دا ثابتولو ته کافي دی چې د امت مفهوم په نړۍ کې نور عملي نه دی. که څه هم د اسلامي تاریخ ځانګړتیا اتحاد و، د مسلمانانو تر منځ لږ اختلافات هم شتون درلود، خو نن ډیری ملي سرحدونه د نوي اتحاد په توګه راڅرګند شوي دي، او د امت اسلامي مفهوم د هغه ماډل ته بیرته اړول شوی چې پخوا سوونه کاله مخکې شتون درلود. داسې ویش د مسلمانانو او غیر مسلمانانو دواړو داسې لیدلوري ته لاره هواره کړې چې سکولاریزم د توپیرونو د حل یوازینۍ لاره ده، پداسې حال کې چې د اسلامي اتحاد او د خلافت غوښتنې د ځینو لخوا د خیالي ګڼل کېږي.

For many the Sunni and Shi’ah fracture is sufficient evidence that the concept of one Ummah is no longer practical in the modern world. Whilst Islamic history has been characterised by unity with the odd schism amongst Muslims, today many national boundaries have become the new unity, with the Islamic concept of Ummah predated to a model that existed centuries ago. Such a schism has led to both Muslims and non-Muslims to view secularism as the only way to deal with differences, whilst calls for Islamic unity and the Khilafah are perceived by some to be idealistic.

په حقیقت کې دا بحث دې ته ورته دی چې اسلام د اختلافاتو سره څنګه چلند کوي، او آیا د ډلو، فرقو او ملتونو د شتون له امله یوه نړیواله دولت د مسلمانانو د وحدت سره ناممکن دی؟

In essence the debate is about how Islam deals with differences and does the existence of many groups, sects and nations mean a pan-global state with Muslim unity is impossible?

په دې باب کې باید دا خبره په ښه توګه وپوهېږو چې اسلامي نړۍ لومړۍ ملت نه دی چې په داسې توپیرونو کې اخته شوی وي. د متحده ایالاتو په ۱۸۶۱ میلادي کال کې یو کورنۍ جګړه وشوه، یوه سخته سیمیز جګړه چې د متحده ایالاتو امریکا او د کنفډرېټ ایالاتو ترمنځ وه. دا کنفډرېټ ایالات د سهيلي (جنوبي) یوولس ایالتونو څخه جوړ شوي وو چې د ۱۸۶۰ میلادي کال د ابراهام لینکن د ولسمشر په توګه د ټاکنو وروسته د اتحادیې څخه د جلا کېدو لپاره حرکت وکړ۔ نن ورځ بریتانیه په دې ګواښ سره مخ ده چې سکاټلینډ به تر ۲۰۱۳ میلادي کال پورې جلا شي او یو خپلواک هېواد شي۔ دواړه پېښې داسې دي چې د سیکولرېزم د ملتونو د یووالي د توان په اړه هېڅ بحث پکې نه دی شوی۔ د متحده ایالاتو کورنۍ جګړه د دې هېواد د تاریخ یوه برخه ګڼل کېږي او په ښوونځیو کې تدریسېږي۔

In understanding this it must be clearly understood that the Islamic world is not the first nation to have such differences. The US suffered from a Civil War in 1861 which was a bitter, sectional conflict between the United States of America and the Confederate States of America, formed of eleven southern states which moved to secede from the Union after the 1860 election of Abraham Lincoln as President of the United States. Britain today is facing the prospect of Scotland separating and becoming an independent country by 2013. Both conflicts never saw any discussion on secularism’s ability to unify people. The civil war in the US is considered a part of its history and taught in its schools.

اسلام د مختلفو خلکو، دودونو، کلتورونو، ژبو او مختلفو فکري مکتبونو سره نا آشنا نه دی. څنگه چې د اسلامي سیمو پراخوالی زیاتیده، د بیلابیلو مذهبونو خلک ټول د اسلامي حکومت تابعین شول. د عباسیانو تر واکمنۍ لاندې اسلامي حکومت هغو سیمو ته ورسید چېرې چې د نورو ادیانو پیروان په فتح شویو سیمو کې د مفکرینو او عالمانو سره ټکر کاوه. همدې ټکر د عقلي علومو، یعنې د اسلام د عقیدې د مطالعې پراختیا ته لاره هواره کړه. دا پرمختګ د دې لپاره هم و چې د اسلامي عقیدې لپاره عقلي دلیلونه وړاندې شي. په پایله کې علوم په څانګو وویشل شول او اسلامي علوم هم سره سم متنوع شول.

Islam is no stranger to different peoples, customs, cultures, languages and different schools of thought. As the Islamic lands expanded people of different denominations all became Islamic subjects. Islamic rule under the Abbasids reached lands where the inhabitants of other religions clashed with the thinkers and scholars in the conquered territories. It was this clash that resulted in the development of the rational sciences, i.e. the studying of the creed of Islam. The development was also due to the need for presenting the Islamic belief with rational evidences. As a result, disciplines became divided into branches and Islamic disciplines became diversified accordingly.

دا علمي څانګې ډیرې مسئلې حل کړې او هر ځل چې فتوحات نور هم پراخ شول، دا علوم هم نور غنا شول. د همدې له امله د دولت ډیری مسلمانان علومو، پوهنو، مطالعې او څېړنې ته ځانونه وقف کړل. د اسلامي ځمکو دننه یوه بېلابېله اسلامي کلتور رامینځته شو، نو خلکو د خلافت د لوړولو لپاره د زده کړې ته ځانونه وقف کړل. هر عالم، په هر ډول کلتور کې چې تخصص یې درلود، او هر لیکوال، په هر ادبي لاره چې ولاړ و، او هر ریاضي پوه، ساینس پوه یا هنرمند، د همدې ټکر له امله په اسلام بحث کاوه او د هغه څرګندونه یې کوله.

These disciplines dealt with many issues and were enriched every time the conquests expanded further. As a result many Muslims in the state began to devote themselves to the disciplines, sciences, study and research. A multi-faceted Islamic culture took shape within the Islamic lands, so the people dedicated themselves to learning it to elevate the Khilafah. Every scholar, whatever type of culture he or she specialised in, and every writer, whatever their literary approach, and every mathematician, scientist or artisan, would debate and articulate Islam due to this clash.

اس کے نتیجے میں مختلف گروہوں، فرقوں اور اختلافاتِ رائے کا ظہور ہوا، جن میں سے صرف چند ہی کو اسلام کے دائرے سے خارج سمجھا گیا۔ تاہم ایسے فرقے، جو سینکڑوں کی تعداد تک پہنچ گئے، لوگوں کے درمیان تفرقہ شمار نہیں کیے گئے۔ درحقیقت عباسیوں کے دور میں بغداد فکری اور انقلابی نظریات کا مرکز بن گیا۔ مختلف پس منظر اور علوم کے حامل مفکرین کو خوش آمدید کہا گیا اور انہیں بحث و مباحثے کا موقع دیا گیا۔ اس کے نتیجے میں معاشرے میں اسلام کی ایک خالص اور واضح فہم پیدا ہوئی، کیونکہ اسلام پر ڈالی جانے والی مختلف آزمائشوں کا وہ کامیابی سے مقابلہ کر رہا تھا۔ لہٰذا مختلف گروہوں اور فرقوں کا وجود حقیقت میں مسائل کا سبب بننے کے بجائے اسلام کی فہم کو مضبوط کرنے کا باعث بنا۔ اس کی وجہ یہ تھی کہ اختلافات اسلامی مآخذ کو سمجھنے میں تھے، جو اس وقت فہرست سازی اور تدوین کے مرحلے سے گزر رہے تھے۔ متعدد گروہوں اور فرقوں کے وجود نے اسی عمل میں مدد دی۔

This led to the emergence of a variety of groups, sects and differences of opinion, only a handful of which were considered to have gone outside the fold of Islam. However, such sects which went into the hundreds were not considered a division amongst the people. In fact under the Abbasids, Baghdad became a centre for intellectual and revolutionary ideas. Thinkers from various backgrounds and learning were welcomed and given a platform to debate. This resulted in a pristine understanding of Islam by society as Islam was withstanding the various tests thrown at it. Hence the existence of diverse groups and sects actually strengthened the understanding of Islam rather than being a source of problems. This was because the differences were on understanding the Islamic sources, which were going through the period of being catalogued and codified. The existence of multiple groups and sects actually aided this.

د مسلمانانو تر منځ نن ورځ شته توپیر دوه مسلو ته رسیږي. لومړی هغه ضعف دی چې د اسلام په پوهه کې مسلمانانو ته راغلی، او دوهم هغه څه دي چې د شیکاګو پوهنتون د اقتصادي تاریخ متخصص پروفیسر ډیویډ فرومکن په خپل کتاب کې ډیر روښانه بیان کړي دي. هغه وايي چې د مسلمانانو نړۍ کې ډیره وضعیت د استعماري دورې څخه سرچینه اخلي. هغه وايي:

The division in the Muslim world today is down to two issues. The first is the weakness that overtook Muslims in understanding Islam and the second was encapsulated by Professor David Fromkin, expert on Economic History at the University of Chicago. He highlights very clearly in his book that much of the situation in the Muslim world stems from the colonial era. He says:

د پخوانی عثماني امپراتورۍ ډېر شمېر مالونه اوس بریالیو ځواکونو ډېر ځانته کړل. خو باید په یاد ولرو چې اسلامي امپراتورۍ د پېړیو په اوږدو کې د عیسوي اروپا د فتحې هڅه کړې وه، نو هغو ځواکونو چې د مغلوبو خلکو د سرنوشت پرېکړه کوله، په طبیعي ډول دا اراده لرله چې دا هېوادونه بیا هېڅکله ونشي کولای خپل ځان منظم کړي او د لوېدیځ ګټو ته ګواښ واوړي. د سوداګرۍ پر تجربو د پېړیو درلودونکو برتانیې او فرانسې کوچني او ناثباته دولتونه جوړ کړل چې د واکمنۍ ساتلو لپاره یې د دوی ملاتړ ته اړتیا درلوده. د دې دولتونو پراختیا او سوداګرۍ کنټرول شوې وې او په دې ټاکل شوي وو چې بیا هېڅکله د لوېدیځ لپاره ګواښ نه وي. دغه بهرني ځواکونو بیا د خپلو دست‌نشانده واکمنانو سره قراردادونه وکړل چې د عربو سرچینې ارزانه واخلي، په دې توګه فیوډالي ېلیټ ډېر بډای شو پداسې حال کې چې ډېری وګړي په غربت کې پاتې شول۔34

‘Massive amounts of the wealth of the old Ottoman Empire were now claimed by the victors. But one must remember that the Islamic empire had tried for centuries to conquer Christian Europe and the power brokers deciding the fate of those defeated people were naturally determined that these countries should never be able to organize and threaten Western interests again. With centuries of mercantilist experience, Britain and France created small, unstable states whose rulers needed their support to stay in power. The development and trade of these states were controlled and they were meant never again to be a threat to the West. These external powers then made contracts with their puppets to buy Arab resources cheaply, making the feudal elite enormously wealthy while leaving most citizens in poverty.’34

ښاغلي الاستعماري استعمارګرو د اسلامي امت د ويشلو لپاره «کوچني، ناثباته دولتونه» جوړول يو قصدي پالیسي وه، ترڅو مسلمان امت هيڅکله متحد نشي. فرانسې او برتانيې، د لومړۍ نړيوالې جګړې څخه مخکې، د منځني ختيځ ځمکه سره ويشلې وه. دوی په کاغذي نقشو باندې کرښې کښلې او ترانس‌جارډن، سوريې، سعودي عربستان، کويت، عراق او ايران جوړ کړل. وروسته پاکستان، هند او افغانستان جوړ شول، چې سلګونو کلونه يو ځای ژوند کوونکي خلک يو له بله جلا کړل. همدا استعماري پالیسۍ دي چې اوس ډېرو ستونزو ته وده ورکړې ده. هر هېواد داسې واکمنان وټاکل شول چې د برتانيې او فرانسې تابع وو. د سعود کورنۍ په حقيقت کې د حجاز د مشرۍ په بدل کې د خلافت د له منځه وړلو لپاره له برتانيې سره همکاري وکړه.

Creating divisions in the Muslim world by establishing ‘small, unstable states’ was a deliberate policy by the European colonialists to ensure the Muslim world never can unite. France and Britain prior to World War 1 had already carved up the Middle East amongst themselves. They drew lines on paper maps and created Transjordan, Syria, Saudi Arabia, Kuwait, Iraq and Iran. Pakistan, India and Afghanistan were later created which separated people who had lived for hundreds of years together. It is such colonial polices which have now ballooned into multiple problems. Each nation was appointed with rulers who were subservient to both Britain and France. The Saud family actually collaborated with the British to destroy the Khilafah in return for leadership of the Hijaz.

دا مصنوعي حدونه نن ورځ د ډېرو مسلمانانو لپاره د نړۍ د ليدلو عینک شوي دي. له همدې امله په مسلمانه نړۍ کې ستونزه تر ډېره د استعمارګرانو له خوا يو منظم کار و، چې په لومړي سر کې يې مسلمانان فزيکي توګه يو له بله جلا کړل، او بيا يې دا ډاډ ترلاسه کړ چې د مسلمانانو د يووالي هېڅ څه فکر هېڅکله رامنځته نشي، د دې لپاره چې ملي بيرغونه، ملي خپلواکۍ ورځې او ملي سرودونه يې جوړ کړل.

Such artificial boundaries have today become the lens through which many Muslims view the world. Hence the problem in the Muslim world to a large extent was an organised affair by the colonialists where initially they segregated Muslims physically, and then they ensured any ideas of Muslim unity would never arise by creating national flags, national independence days and national anthems.

تیر ماضی کې اتحاد پر اسلام بنا شوی و، او دې اتحاد اسلامي سیمې بریالۍ ټولنو ته واړولې چې ټولو ته ښه راغلاست ویله او بیلابیلو برخو کې یې ځانګړتیا ترلاسه کړه. له همدې امله، د اسلام نشتوالی، چې استعمارګرانو د هغې لپاره کار کاوه، هغه سبب دی چې ځای چې یوه ملت وه، اوس له ۵۰ څخه ډیر هیوادونه شتون لري۔

Unity in the past was built upon Islam and it turned the Islamic lands into prosperous societies which welcomed all and excelled in various fields. Hence the absence of Islam, which is what the colonialists worked for, is the reason why over 50 nations exist where one nation once stood.

دا اسلام نه دی چې د اختلافاتو سبب کیږي، بلکې د اسلام نه شتون دی چې ستونزې پیدا کوي. دې ته یوه نمونه د سیکولرizm هغه هڅې دي چې لویدیځ د سني او شیعه ستونزې د حل ماډل په توګه تطبیقوي. دغه طریقه د هغو خلکو لپاره بهرنۍ ده چې په اختلاف کې شامل دي، او په حقیقت کې د حل پر ځای دا اختلاف د شخصي حوزې ته لیږدوي او ډاډ ورکوي چې د عامه حوزې په پالیسیو کې هیڅ اغېز ونه لري. د رسول الله ﷺ د وروسته ځای ناستي په اړه اصلي اختلاف په حقیقت کې یوازې د دې موضوع د اسلامي دلایلو په ارزونې سره حل کېدای شي، او له دې نظر نه یوازې اسلام کولای شي حل وي. د تیرو مسلمانانو هغه کړنې چې د رسول الله ﷺ د کورنۍ په وړاندې وشوې، د معاویه ﷺ کړنې او عمومي تاریخ د اسلامي فقه سرچینې نه دي او له همدې امله د مرجع ټکی نشي کېدای. په دې قضیه کې مرجع قرآن کریم او حدیث دی، او طبعاً د دې په تفسیر کې مختلف نظرونه پیدا کېدای شي، لکه څنگه چې د ټولې فقه سره کیږي. په هرصورت، تفسیر یو بې‌حده پروسه نه ده او د تفسیر لپاره قواعد شتون لري.

It is not Islam that is the cause of divisions but the absence of Islam that causes problems. A pertinent example of this is the attempts by the Western world in imposing secularism as the model to deal with the Sunni and Shi’ah problem. Such an approach is alien to the people involved in the conflict and rather than solving the conflict it is in fact placing it in the private sphere ensuring it has no influence in polices in the public sphere. The original dispute over the successor to the Prophet Muhammad وسلم وآله عليه الله صلى can in reality only be solved by assessing the Islamic evidence in this regard, from this perspective only Islam can ever be the solution. The actions of some Muslims in the past against the Prophet’s وسلم وآله عليه الله صلى family, the actions of Mu’awiyah and history generally are not sources of Islamic jurisprudence and hence cannot be the reference point. The reference point in this case would be the Qur’an and the hadith and naturally different interpretations can occur here, which is the case with all jurisprudence. However, interpretation is not a limitless process and there are rules for interpretation.

په هر نظریه کې د عقیدوي اصولو پر بنسټ جوړو شوو حلونو په اړه د رايو توپير موجود وي. په ډیموکراتیکو هېوادونو کې د تعبیر د توپیر له امله ډېر فکري مکتبونه رامینځته شوي دي.

In every ideology there exists difference of opinion on solutions built upon the creedal tenets. In democratic countries, numerous schools of thought have arisen due to differences in interpretation.

په امریکا کې نن ډیموکرېټونه او ریپبلیکنان شتون لري. په انګلستان کې لیبر، لیبرل ډیموکرېټس او کنزرویټیوان شتون لري. د لویدیځ په ټوله نړۍ کې نیو کنزرویټیوان، همدارنګه لیبرټیرینان، فیبیانان، چاپیریال پالونکي او کرستیان ډیموکرېټان هم شتون لري. ټول د دې په اړه توپیر لري چې لیبرل نظریات باید په کومه ډول ښکاره شي، مګر ټول د سیکولرېزم لرونکي دي – د سرمایه داری عقیده – چې د دوی بنسټ ده. په اقتصاد کې هم داسې توپیرونه شتون لري؛ د کینزي ښوونځی د حکومت له مداخلې ملاتړ کوي، پر خلاف د مونیټریسټانو. سوسیالیزم هم د خپلې عقیدې پر بنسټ ډیری فکري ښوونځي لري. د سوسیالیزم ملاتړي د «د مالکیت آزادۍ» له مفهوم څخه رامنځ ته شوې بې عدالتي ولیدله او په دې پایله ورسیدل چې د خلکو ترمنځ د شخصي مالکیت توپیر هغه ستونزه ده چې حل ته اړتیا لري. یو فکري ښوونځی (د کمونیزم ښوونځی)

In the US today we have Democrats and Republicans. In the UK we have Labour, Liberal Democrats and Conservatives. Across the Western world we have neoconservatives as well as libertarians, Fabians, environmentalists and Christian Democrats. All differ in the manner that liberal ideas should manifest themselves but they all have secularism – the Capitalist creed - as their basis. Economics is also prone to such difference with the Keynesian school, advocating government intervention, against the Monetarists. Socialism also had a number of schools of thought built upon their creed. Advocates of Socialism saw the injustice that resulted from the concept of ‘Freedom of Ownership’ and concluded that the difference in private ownership between people was the problem that required a solution. One school of thought (the communist school)

ایک بل ټولې ټولنیز مساوات او د شخصي ملکیت مطلق لغوه کولو ملاتړ وکړ۔ بل فکري مکتب (د کرنیزو سوسیالیستانو) یوازې د کرنیزې ځمکې د شخصي ملکیت لغوه کولو وړاندیز وکړ۔ بیا دریم سوسیالیستي مکتب راڅرګند شو (چې د دولتي سوسیالیزم په نوم پیژندل کیږي) چیرې چې شخصي ملکیت د عامه ګټې په نوم عامه ملکیت ته لیږدول کیده، یعنې هغه ټولې حالتونه چې عامه ګټه یې غوښتل، ملي کول۔

advocated practical equality in everything and absolute abolition of private property. Another school of thought (the agrarian socialists) proposed abolishing private property in agricultural land only. Then came a third socialist school of thought (known as state Socialism) where private property was transferred to public ownership in the name of public interest i.e. nationalization in every situation where public interest called for it.

مغرب میں بہت سے علمی ماہرین اور محققین نے سنی شیعہ اختلاف پر مقالے پیش کیے ہیں اور اسے امت واحدہ کے تصور کو کمزور کرنے کی بنیاد بنایا ہے۔ تاہم، ایسی کوششوں نے ایک ایسے عمل کو تقویت دی ہے جو کئی دہائیوں سے زور پکڑ رہا ہے اور اب مسلم دنیا میں اپنے عروج پر پہنچ رہا ہے۔

Many academics and researchers in the West have presented papers on the Sunni-Shi’ah schism and have used it as a basis to undermine the concept of one Ummah. However, such actions have contributed to a process of change that has been gaining momentum for decades and is just coming to the boil now in the Muslim world.

موږ اوس د امت مسلمه داسې یو حالت شاهدان یو چې نړۍ په ټوله کې دا امت د یو بدن په توګه سرمایه‌داري او انفرادیت ته په ښکاره توګه انکار کوي۔ حتی په فلسطین کې مسلمانان، چې پخپله تر اشغال لاندې دي، د افغانستان او عراق د مسلمانانو سره د همبستګۍ په ډول مظاهرې او غونډې جوړې کړې دي۔ امت هغه وخت کرکه احساسوي کله چې د "د بیان ازادي" مفهوم د اسلام پر ضد د بريد لپاره کارول کېږي، لکه څنګه چې په اروپا کې د رسول الله ﷺ پر ضد چاپ شوو کارټونونو په قضیه کې ولیدل شول۔

We are currently witnessing the Muslim Ummah openly rejecting Capitalism and individualism all over the world as one body. Even the Muslims in Palestine, themselves under occupation, held marches and rallies in solidarity with the Muslims of Afghanistan and Iraq. The Ummah feels revulsion when the concept of ‘freedom of expression’ is used to attack Islam, as can be seen in the case of the cartoons printed against the Prophet وسلم وآله عليه الله صلى in Europe.

د امت مسلمه په نړۍ کې په ښکاره ډول ولیدل چې غدار واکمن د هغې استازي نه دي. په حقیقت کې اوس د واکمنانو او امت ترمنځ یوه پراخه ویش رامنځ ته شوی دی. د هغه اوږد دوره په پام کې نیولو سره چې امت پکې زوال ته ورسید، هغه هیڅکله دومره یو نه و. په توحید چې د اتحاد ساتنه کوي، د جګړې ټوټې یوازې یوه ټوټه پاتې ده، هغه دولت دی.

The Ummah globally has clearly seen that the traitor rulers are not representatives of her. In fact a widening gulf now exists between the rulers and the Ummah. Considering the lengthy period of decline the Ummah underwent she has never been so united. All that remains in the final part of the jigsaw which protects unity is a state.

د هغه حکومت چې د هغو ارمانونو پر بنسټ جوړ شي چې ټولنه ورباندې باور لري، د یووالي د جوړیدو او ساتنې ډاډ ورکوي. صحابه کرامو د خوارجو سره ډیر سخت چلند وکړ، ځکه هغوی په اسلام کې بهرني نظریات داخل کړل چې دا به د تفرقې سبب شوي وای. د خلافت بیرته راګرځیدل نن ورځ ډیر نږدې ګڼل کیږي، ځکه مختلف فکري مرکزونه او متخصصین، پشمول د امریکا د ملي استخباراتو سازمان (CIA)، د خلافت د راڅرګندیدو وړاندوینه کړې ده. پرته له دولت څخه، د یووالي رامنځته کول تقریباً ناشونې دي. که مرکزي حکومت نه وای، د امریکا کورنۍ جګړه به دا پایله درلودله چې په شمالي امریکا کې دوه هیوادونه جوړ شوي وای. که حکومت نه وای، د انګلستان او سکاټلینډ ترمنځ به هیڅکله یووالی نه وای رامنځته شوی. دا دولت دی چې خلکو ترمنځ یووالی راولي. پرته له دولت څخه، یووالی تقریباً ناشونی دی. لکه څنګه چې د اسلامي تاریخ څرګنده کړې، اسلام د یووالي او ادغام لپاره تفصیلي احکام لري او د مختلفو شالید لرونکو خلکو د یووالي کې یو بریالی تاریخي ریکارډ لري. هغه تفرقه چې نن موږ ورته ګورو د لویدیځو لخوا رامنځته شوې ده او تر اوسه پورې هم په همدوی ډیریږي.

A government built upon the ideals society believes in, ensures unity is created and protected. The Sahabah dealt very harshly with the Khawarij who introduced foreign ideas into Islam which would have created disunity. The return of the Khilafah is today considered well on the horizon, with various think tanks and experts including the CIA national intelligence have predicted the emergence of the Khilafah. Without a state it is virtually impossible to have unity. Without central government the US civil war would have resulted in two countries in North America. Without a government there would have been no union between England and Scotland. It is a state that brings unity amongst people. Without it unity is virtually impossible. As Islamic history has shown Islam has detailed rules for unity and integration and actually has a successful track record of uniting people from different backgrounds. The disunity we see today was created by the West and continues to be fed by them.