گزشتہ تین دہائیوں میں بین الاقوامی ترقیاتی منظرنامے پر سرمایہ داری کا غلبہ رہا ہے۔ اس نے معاشی ترقی کو مکمل طور پر اپنی گرفت میں لے لیا ہے اور اپنا فارمولا دنیا پر نافذ کر دیا ہے۔ چین، جنوبی کوریا، تائیوان، سنگاپور اور ہانگ کانگ کے ایشیائی ٹائیگر معیشتوں کو باقاعدگی سے ایسی کامیاب اقوام کے طور پر پیش کیا جاتا ہے جنہوں نے لبرل ازم کو اپنایا اور ترقی کی۔ آئی ایم ایف اور ورلڈ بینک نے یہ اعلان کیا کہ صنعتکاری اور لبرل معاشی نظریات کا پھیلاؤ روایتی معیشتوں اور معاشروں کو بدل دے گا۔ ان اثرات سے غریب ممالک کو ترقی کی اُس راہ پر ڈال دیا جائے گا جو صنعتی انقلاب کے دوران مغربی صنعتی اقوام نے طے کی تھی۔

The last three decades have seen Capitalism dominate the international development scene. It has completely monopolised economic development and enforced its formula upon the world. The Asian tiger economies of China, South Korea, Taiwan, Singapore and Hong Kong are shown regularly as successful nations who adopted liberalism and progressed. The IMF alongside the World Bank proclaimed industrialisation and the diffusion of liberal economic ideas would transform traditional economies and societies. These influences would place poor countries on a path of development similar to that experienced by Western industrialised nations during the Industrial Revolution.

نن د نړۍ د خلکو اکثریت د غربت په حالت کې ژوند کوي. په نړۍ کې درې میلیارده خلک د ورځې له دوو ډالرو څخه کم عاید سره ژوند کوي؛ نور ۱.۳ میلیارده خلک د ورځې له یو ډالر څخه کم عاید سره ژوند کوي.

Today poverty is the state for the majority of the world’s people. Three billion people in the world live on fewer than two dollars a day; another 1.3 billion people live on less than one dollar a day.

۱.۳ ملیارده خلک د پاکې اوبو تر لاسه کولو امکان نلري؛ درې ملیارده خلک د ناروغیو د مخنیوي د بنسټیزو تاسیساتو (صحي تاسیساتو) تر لاسه کولو امکان نلري او دوه ملیارده خلک د بریښنا تر لاسه کولو امکان نلري۔ لیبرالیزم په حقیقت کې د نړۍ د شتمنیو د توپیر او هغه غربت لامل شوی دی چې د نړۍ ډېری خلک ورسره مخ دي۔ لیبرالیزم په پایله کې لویدیځ نړۍ د نورې نړۍ پر پاتې شوني باندې ژوند کوي۔ لیبرالیزم هیڅکله د غربت د کمولو سره مرسته نه ده کړې، بلکې په حقیقت کې یې دې ته لاره هواره کړې ده، نو له همدې امله د دریمې نړۍ کې د لیبرالي اقتصادي پالیسیو دوام به د بې وسو خلکو غربت نور هم زیات کړي۔

1.3 billion have no access to clean water; three billion have no access to sanitation and two billion have no access to electricity. Liberalism has actually been the cause of the wealth disparities in the world and the poverty the majority of the world’s people face. Liberalism has resulted in the Western world feeding off the remainder of the world. Liberalism has in no way helped alleviate poverty, it actually contributed to it, and hence any continuation of liberal economic policies in the third world will result in the poor getting even poorer.

لیبرالیزم په لویدیځ کې د شتمنیو لوی توپیر هم پیدا کړی دی، چې یوازې د امریکا او انګلستان په کتلو سره لیدل کیدای شي. د مثال په توګه، انګلستان په ۲۰۰۵ کال کې ۲.۲ ټریلیون پونده شتمني (ناخالص ملي محصول) تولید کړه، چې د تېر کال په پرتله زیاتوالی و. د لیبرال اقتصاد پوهانو لپاره دا ډول زیاتوالی پدې مانا دی چې خلکو ته ډېره شتمني ده، ډېر پیسې لري چې لګښت وکړي، نو باید خوشحاله وي. خو که وګورو چې ۶۰

Liberalism has even created huge wealth disparities in the West and this can be seen by looking at just the US and the UK. The UK for example generated wealth (GDP) of £2.2 trillion in 2005, this was an increase from the previous year which for liberal economists means people have more wealth, have more to spend thus they must be happy. However, if we look at how much the 60

د برتانیا د نفوس څو ملیونه د دې تولید شوې شتمنۍ څخه برخه اخیستې ده. د HM Revenue and Customs د ۲۰۰۵ کال احصایې ښیې چې غني ۱۰ سلنه خلک د ملک د شتمنۍ له ۵۰ سلنې څخه زیاته برخه لري، او د برتانیا د نفوس ۴۰ سلنه خلک یوازې ۵ سلنه شتمنۍ کې شریک دي. دا د دې سبب شوی چې د خلکو ډیره برخه د خپلو ژوند طرزونو د تمویل لپاره پور اخیستو ته مخه کړي، او همدا د دې سبب دی چې د انګلستان د مصرف کوونکو پور له ۱.۳ ټریلیون پونډو څخه زیات دی، چې له اصلي اقتصاد څخه هم زیات دی. د امریکا حالت حتی بد دی؛ امریکا کیدای شي کلنۍ ۱۳ ټریلیون ډالره شتمنۍ تولید کړي، خو ملي پور ۸.۵ ټریلیون ډالره دی. دا پدې معنا ده چې د امریکا اتباع د اقتصاد له تولید شوو ۱۳ ټریلیون ډالرو پر ځای پور اخیستل شوو پیسو سره خپل ژوند تمویلوي. په ۲۰۰۵ کال کې د هارورډ یوې راپور کې حساب شوي و چې د نفوس ۱۰ سلنه خلک د شتمنۍ ۷۱ سلنه، او لوړ ۱ سلنه یې ۴۰ سلنه کنټرولوي. بل پلوه، ټیټ ۴۰ سلنه خلک د ملي شتمنۍ له یوې سلنې څخه هم کم مالک دي.

million population of the UK received of this generated wealth, 2005 statistics from HM Revenue and Customs show that the richest 10% have more then 50% of the nation’s wealth and that 40% of the British population shared in only 5% of this wealth. This has resulted in the majority of the population resorting to borrowing to fund their lifestyles and this is why UK consumer debt is more than £1.3 trillion, more than the actual economy. The US situation is even worse; the US may generate $13 trillion a year in wealth but national debt is $8.5 trillion. This means US citizens are funding their lifestyles by borrowed money rather than the $13 trillion the economy generated. In a 2005 Harvard report it was calculated that 10% of the population owned 71% of the wealth, and the top 1% controlled 40%. On the other hand, the bottom 40% owned less than 1% of the nation's wealth.

له همدې امله ليبرالیزم حتی په پرمختللې نړۍ کې، هغه ځايونو کې چې یوه پېړۍ زیات وخت راهیسې ازاد بازارونه پکې شتون لري، د شتمنۍ یو ډېر لوی توپیر راوستی دی.

Hence liberalism has created an enormous wealth disparity even in the developed world who have lived under free markets for over a century.

مغربي دنیا پخپله داسې پالیسیو سره وده وکړه چې نن ورځ یې د خپرولو سره په بشپړ ډول مخالفې دي. کیمبرج پوهنتون پروفیسور ها جون چانګ په خپل نوښتګر کتاب «د لاډر لرې ایستل» (2003) کې د هرې صنعتي هیواد د وده کړنلاره مستنده کړې، او ښودلې یې ده چې تقریباً په هر قضیه کې د ساتنې پالیسۍ د وده ستراتیژۍ بنسټیز برخه وه. د دې کیسې څخه راڅرګندیدونکې د وده بهیر د پرله پسې ګټې اعظمي کولو نه دی، بلکې د محاسبه شوو بازار ګډوډیو له لارې د لوړ ارزښت لرونکو توکو ته د پرتلیزې ګټې لیږدول دي. د انګلستان او متحده ایالاتو په قضیه کې، دغه بازار ګډوډۍ په پیل کې د استعمار او غلامۍ په بڼه راغلې. خو په متحده ایالاتو کې نن هم بازار ګډوډۍ د کرهڼې او فولادو سبسیډۍ په بڼه دوام لري، هغه پرته چې د بایوټیکنالوژۍ او دفاع کې د دولت پراخ لګښتونه هم یادونه وشي، چې ډیری برخه یې د دغو برخو لپاره سبسیډي په توګه کار کوي.

The Western world themselves developed with policies completely opposite to what they are propagating today. In his groundbreaking work, Kicking Away the Ladder (2003), Professor Ha Joon Chang of Cambridge University documented the development of every industrialised country, showing that protectionist policies were a fundamental part of development strategy in almost every case. The process of development that emerges from this story is not maximizing comparative advantage but rather shifting comparative advantage to high value goods through calculated market distortions. In the case of the UK and the United States, those market distortions originally came in the form of colonialism and slavery. But market distortions continue in the US today in the form of agriculture and steel subsidies, not to mention the tremendous government spending on biotechnology and defence, which largely serves as a subsidy for those sectors.

دَ لیبرالیزم دَ درېیمې نړۍ لپاره د پرمختګ خنډ دی، نه څه حل. دا په درېیمه نړۍ کې د غربت مستقیم علت دی.

Hence liberalism is the obstacle for development in the third world not the solution. It is the direct cause of poverty for the third world.