د ډېرو کلونو راهیسې لویدیځ دا استدلال کاوه چې د نړۍ مسلمانان د اسلام پر ځای ډیموکراسۍ او ازادي غواړي. دوی ویل چې په پاکستان او افغانستان کې یوازې د خلکو یوه کوچنۍ ډله اسلام غواړي، مګر د نړۍ اکثریت د لویدیځ په مینه کې ښکېل دی او د سرمایه‌داري له مخې ژوند کول غواړي. خو نن دا مدرنیست مسلمانان دي چې استدلال کوي، مسلمان نړۍ اسلام نه غواړي او د هغه لپاره چمتو نده.

For years the West argued that Muslims across the world want democracy and freedom rather than Islam. They argued that only a minority of people in Pakistan and Afghanistan want Islam, whilst the majority of the world was smitten by the West and wants to live by Capitalism. However, today it is modernist Muslims who argue the Muslim world does not want Islam and are not ready for it.

په بل لوری، لویدیځ دا باور لري چې مسلمان نړۍ اسلام غواړي، او له همدې امله دې ته لاس پورې کړی چې د داسې یوې ګواښنې راڅرګندېدو څخه ځان وساتي.

The West on the other hand is convinced the Muslim world wants Islam and therefore has begun the process of defending itself from the emergence of such a threat.

د امریکا د ملی استخباراتو شورا د «ګلوبل ۲۰۲۰» پروژې په تعقیب یوه راپور خپور کړ، چې سرلیک یې «د نړۍ د راتلونکي نقشه‌ګرۍ» دی. د ملی استخباراتو شورا (NIC) د امریکایی استخباراتي ټولنې هغه مرکز دی چې د منځنۍ او اوږدې مهالې ستراتیژیکې فکر کولو لپاره دی. راپور هغه احتمالي سناریو بیانه کړه چې نړۍ به په ۲۰۲۰ کال کې ورسره مخ شي. راپور دا پایله واخیسته چې د اسلام جذابیت نن ورځ د هغه بیرته راستنیدو غوښتنې پورې تړلی دی چې د اسلام پخوانیو ریښو ته، هغه وخت ته بیرته راستنیدل، کله چې اسلامي تمدن د خلافت په سیوري کې د نړیوالې بدلون په مخکښ صف کې و. راپور یو فرضي سناریو وښوده «چې څنګه د رادیکاله مذهبي هویت پواسطه پاڅیدلې یوه نړیواله غورځنګ کیدای شي راپورته شي.» راپور په ډاګه وویل چې د امریکا د پالیسۍ جوړونې لوړ سطحو کې د خلافت د راڅرګندیدو لپاره چمتووالی نیول کیږي. د امریکا د پالیسي جوړونکو او په ټوله نړۍ کې د فکري مرکزونو نور راپورونو هم اعتراف کړی چې یو پراخ ایډیالوژیک غورځنګ شتون لري چې د خلافت بیرته راستنیدو ته ګوري.

The US national intelligence council published a report following its ‘global 2020’ project, entitled ‘Mapping the Global Future.’ The National Intelligence Council (NIC) is the American intelligence community’s centre for mid-term and long-term strategic thinking. The report set out the likely scenario the world will face in 2020. The report concluded that the appeal of Islam today revolved around its call to return to earlier roots of Islam where the Islamic civilisation was at the forefront of global change under the Khilafah. The report portrayed a fictional scenario ‘of how a global movement fuelled by radical religious identity could emerge.’33 The report revealed unequivocally that at the highest levels of US policy planning, preparation is being made for the emergence of the Khilafah. Other reports from US policy makers and think tanks across the world acknowledged there is a broad based ideological movement seeking for the return of the Khilafah.

سي آی اے د سړې جګړې د ګټلو کې مرسته کړې ټاکلې پټې عملیاتي پروګرامونه بیا ژوندي کړي دي، چې اسلامي رسنۍ، مذهبي مشران او سیاسي ګوندونه په نښه کوي. ادارې ته د پیسو، کسانو او امکاناتو په برخه کې د ډېر زیات (تصاعدي) ډول زیاتوالی ورکول کېږي، ترڅو مسلمان ټولنې باندې اغېز واچوي.

The CIA has already revitalised programs of covert action that once helped win the Cold War, targeting Islamic media, religious leaders, and political parties. The agency is receiving an exponential increase in money, people, and assets to help it influence Muslim societies.

په ورته وخت کې مختلفو سروې، د فکري مرکزونو راپورونو او د پالیسي جوړونکو ټولو دا خبره منلې ده چې نړۍ وال مسلمانان د لویدیځو ارزښتونو څخه انکار کړی دی. دا د لویدیځ یو ډیر ښکاره ناکامي ده، ځکه چې دی د خپل نړیوال تسلط لپاره هیڅ ډول ننګونې سره مخ نه دی شوی. دا پدې مانا ده چې د زړونو او ذهنونو د جګړې ماتې شوې ده، او فزیکي قبضه د یو بل د واکمنۍ د نظام د راڅرګندیدو د ژغورلو لپاره یو وروستی هڅه ده.

At the same time various surveys, think tank reports and policy makers have all accepted that Muslims globally have rejected Western values. This represents a glaring failure on the part of the West as it has faced no challenges to its global supremacy. This means the battle for hearts and minds has been lost and physical occupation represents a last ditch effort to salvage the emergence of an alternative system of governance.

د لویدیځ حکومتونو کړنې ښیي چې دوی د امت د غوښتنو په اړه د ډیری مسلمانانو په پرتله هم ډیر باور لري. د لویدیځ کړنې په ښکاره ډول ښیي چې مسلمانان له اسلام غوښتنه کولو پرځای، دوی له دې موخو ته ډیر لرې نه دي.

The actions by Western governments show they believe even more than many Muslims about what the Ummah wants. The actions of the West clearly show rather than the Muslim wanting Islam, they are not very far from achieving such aims.

په اپریل ۲۰۰۷ کال کې د مریلینډ پوهنتون یوه سروې ترسره کړه، چې د اردن د پوهنتون پخوانۍ سروې یې تایید کړه. دا سروې په څلورو هغو هېوادونو کې ترسره شوه چې اکثریت یې مسلمانان دي (مصر، پاکستان، مراکش او اندونیزیا)، او د خلافت لپاره یې ډیر پیاوړی ملاتړ وښود، چې د ۷۵ سلنې څخه ډیر و. دغه هېوادونو د مسلمانو هېوادونو کې د شریعت د قانون پلی کېدو ملاتړ وکړ، د پان اسلامي دولت، یعنې خلافت، په ترڅ کې د نورو هېوادونو سره د یووالي ملاتړ وکړ، د اشغال او د لویدیځ د بهرنیو پالیسیو مخالفت وکړ، د مسلمانو په خاوره کې د لویدیځ د ارزښتونو د تحمیل مخالفت وکړ، او د ملکي خلکو په وړاندې د تاوتریخوالي د کارولو مخالفت یې وکړ.

In April 2007 the University of Maryland commissioned a poll, which confirmed an earlier survey from the University of Jordan. The poll conducted across four majority Muslim countries (Egypt, Pakistan, Morocco, and Indonesia) showed overwhelming support for the Khilafah with support well over 75%. Such nations supported the application of Shari’ah law in Muslim countries, unification with other countries in a Pan Islamic state i.e. Caliphate, opposition to occupation and Western foreign policy, opposition to the imposition of Western values in Muslim lands and opposition to the use of violence against civilians.

په بل یو لوی سروې کې چې د worldpublicopinion.org لخوا د مسلمان نړۍ په پیمانه ترسره شوې، له ۷۰ سلنې څخه زیات ځوابورونکو غوښتل چې د شریعت او خلافت لاندې ژوند وکړي. امت د اوږدې انحطاط دورې له تېرېدو وروسته اوس بېرته دین ته راستنېدل غواړي، او نن ورځ هغه د پخوا په پرتله ډېر زیات اسلام ته ژمن دی. هغه د څو پېړیو راهیسې د اسلام ښه پوهېږي. په مسلمانه نړۍ کې فساد عمده توګه له هغه ځکه دی چې خلک د هغه فوضا څخه، چې د کومې سیستم د نشتون له امله رامینځته شوې، ډېر ښه ګټه پورته کوي. دا هېڅکله دا معنا نه لري چې امت د اسلام لپاره چمتو نه دی، ځکه بدلون تل له فوضا څخه راځي. دا خبره د اروپا د لیبرال ډیموکراسیو په راڅرګندېدو کې په ۱۶ او ۱۷ پېړیو کې، د کمونست روسیې په راڅرګندېدو کې او د چین په اوسني پورته کېدو کې لیدل کېږي. د مسلمان امت د اسلام لپاره تمه هغه وخت ښکاره کېږي کله چې هغه د اسلام پر وړاندې په یووالي سره ودریږي، لکه د فرانسې کې د حجاب بندېدل یا د پیغمبر محمد ﷺ پر ضد چاپ شوي کارتونونه. مسلمان امت د اسلام لپاره له بشپړې چمتووالي برخمن دی، یوازې اوس یو دولت ته اړتیا لري.

In another huge poll conducted by worldpublicopinion.org across the Muslim world over 70% of respondent’s wanted to live under the Shari’ah and the Khilafah. The Ummah after undergoing a lengthy period of decline now wants to return back to the deen and today she adheres more than she ever has to Islam. She understands Islam better then she has for a few centuries. The corruption in the Muslim world is mainly due to people having to make the best out of the chaos that exists due to the absence of any system. This in no way means the Ummah is not ready for Islam as change always comes from chaos. This can bee seen with the emergence of liberal democracies in Europe in the 16th and 17th centuries, the emergence of Communist Russia and the current rise of China. The Muslim Ummah’s aspiration for Islam is continually being shown when she moves as one body to the attacks on Islam, whether it’s the banning of hijab in France or the cartoons printed against the Prophet Muhammad وسلم وآله عليه الله صلى .The Muslim Ummah is more than ready for Islam, now she just needs a state.