د دوو پیړیو راهیسې نړۍ چې پرمختګ او سوکالي لیدلې، هغه په تاریخ کې بې ساری ده، او دا د سرمایه‌دارۍ د برترۍ دلیل دی. - جغرافیائی سیاسی افسانې | Quran Course

د دوو پیړیو راهیسې نړۍ چې پرمختګ او سوکالي لیدلې، هغه په تاریخ کې بې ساری ده، او دا د سرمایه‌دارۍ د برترۍ دلیل دی. - جغرافیائی سیاسی افسانې | Quran Course

سرمایه‌داری کی حامی د کمونیزم له سقوط راهیسې همدا خبره تکراروي چې د نړۍ خلک څومره بریالي دي، حتی د سرمایه‌داری د پرمختګ په پام کې نیولو سره. ځینې سرمایه‌دارانو حتی د «تمدن‌پالنې نژادپالنې» (که داسې اصطلاح موجوده وای) په توګه خپل ځان له نورو ټولو تمدنونو لوړ ګڼلی دی. د ایټالیا لومړي وزیر سیلویو برلوسکوني د ۹/۱۱ له پیښو وروسته وویل: «موږ باید د خپل تمدن د برترۍ په اړه خبر وو، یو داسې نظام چې بهتره ژوند، د بشري حقونو درناوی او – د اسلامي هیوادونو برعکس – د مذهبي او سیاسي حقونو درناوی یې ضمانت کړی دی، یو داسې نظام چې د توپیر او زغم په اړه خپل ارزښتونه لري… لویدیځ به خلکو ته بریالی شي، لکه څنګه چې کمونیزم ته بریالی شو، حتی که دا د بل تمدن، اسلامي تمدن، سره مخ کیدل وي، چې ۱۴۰۰ کاله مخکې پاتې دی.»۲۹ د ډیر ځای دا جرئت هم درلود چې د نړیوالې کړکیچ د ویجاړېدو په منځ کې ووایي:

Advocates of Capitalism since the fall of Communism continue to remind the world how prosperous the world’s population is, even considering Capitalism’s progress itself. Some capitalists have even been ‘civilisationally’ racist - if such a term existed - due to considering themselves superior to every other civilisation. The Italian Prime Minister, Silvio Berlusconi boasted after the events of 9/11, ‘we must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has its values understanding of diversity and tolerance…The West will conquer peoples, like it conquered Communism, even if it means a confrontation with another civilisation, the Islamic one, stuck where it was 1,400 years ago.’29 The Economist even had the audacity in the middle of the global credit crunch meltdown to say:

ترقۍ لپاره د سرمایه‌دارانو معیار د نړیوال اقتصاد له لارې تولید شوې شتمنۍ مقدار دی، یعنې ناخالص داخلي تولید (GDP). ټیکنالوژي او ساینسي کشفونه داسې وسایل دي چې تولید او صنعت ته د اغیزمنتیا ورکوي او اقتصاد ته دا وړتیا ورکوي چې لږ څخه ډیر ترلاسه کړي. خو پرسش دا دی: کوم شی ساینس او ټیکنالوژي ته لمن وهلې ده؟ د دې ادعا کول چې یوه تمدن لوړ دی، یو شی دی. خو د لاملونو کتل ښیي چې دا برترۍ څنګه ترلاسه شوې. برتانیه د نړۍ لومړۍ هېواد ګڼل کېږي چې صنعتي شو، او دا پرمختګ د نړۍ د استعمار د هڅې له امله رامنځته شو. د بحرونو په برخه کې د برتانیې ګټه نوي کاري بڼې او بنسټیزو ادارو د پراختیا لامل شوه. د مستعمره شوو خلکو د خامو موادو راټولول د برتانیې شتمنۍ کې لوی زیاتوالی راوست.

The measure of progress for Capitalists is the amount of wealth generated by the world economy – Gross Domestic Product (GDP). The invention of technology and scientific discoveries are tools to make production and industry more efficient and give the economy the ability to pump more out of less. However, what has driven science and technology? It is one thing to claim one’s civilisation is superior. However, looking at the causes highlights how such superiority was achieved. Britain is considered the world’s first nation to industrialise and this was driven by the desire to colonise the world. Britain’s advantage on the oceans led to the development of new working patterns and institutional development. The accumulation of the colonised people’s raw materials led to a huge increase in Britain’s wealth.

جنګ څخه مخکې هم ریل لارې شتون درلود، خو د جنګ په اوږدو کې د پوځ د لیږدولو لپاره لوی پرمختګونه وشول. د «اپریشن پیپر کلپ» له لارې، چې د نازي ساینس پوهانو او ټکنالوژۍ د تښتولو په معنا وه، متحده ایالاتو د راکټ جوړونې په برخه کې یو پراخ پروګرام پیل کړ. د راکټ جوړونې پرمختګونو د فضايي سیالۍ، بالستیک میزایلونو، سپوږمکیو او ساده کمپیوټرونو د پرمختګ لاره هواره کړه. همدغه نوښتونو د هغو مصرفي توکو د جوړېدو امکان برابر کړ چې اوس د کورونو عام توکي شوي دي. په موټرونو او الوتکو کې کارېدونکی د احتراق انجن د لومړۍ نړیوال جنګ د حرکت د اړتیا پایله وه. تلویزیون او عصري راډیو هم د هغې اړتیا له امله رامنځته شول چې د الوتونکو په کاکپټ سکرینونو کې لازمي معلومات کوچني شي او د جنګي الوتکو پیلوټانو سره اړیکه ونیول شي. د پوځ څخه بهر او د جنګ لپاره نه اړین شوي نوښتونه یوازې ځینې معدود دي.

Although railways existed well before the war huge advances were made in order to transport troops during the war. Through Operation Paperclip, which was the kidnapping of Nazi scientists and technology the United States embarked upon an ambitious program in rocketry. The developments in rocketry led to the space race, the development of ballistic missiles, satellites and primitive computers. Such innovations are what allowed the development of a number of consumer items which have become common household items. The combustion engine used in both cars and aeroplanes was a result of the mobility needed in World War 1. Televisions, the modern radio etc., were developed from the need to miniaturize essential information on cockpit screens and communicate with fighter jet pilots. There are only a handful of inventions that took place outside the military and were not needed for war.

په سرمایه‌دارۍ کې تازه بریالیتوب دا دی چې تاریخ کې تر ټولو لوی د شتمنۍ توپیر پیدا شوی دی. په داسې حال کې چې د نړۍ اکثریت یوازې څو ډالره په ورځ ژوند کوي، متحده ایالات د نړۍ ډیری ملیاردران لري، او دا د انسانیت تر ټولو نامتوازنه نړیواله اقتصاد دی. په ۲۰۰۶ کال کې د ملګرو ملتونو د نړیوال پراختیايي اقتصاد پیژندنې څیړنې ادارې یوه نړیواله څیړنه خپره کړه. د دې څیړنې ډیری موندنې حیرانوونکې دي. د نړۍ له هرو خواوو څخه د معلوماتو راټولولو وروسته دې څیړنې دا پایله ورکړه چې د نړۍ ۱٪ تر ټولو شتمن خلک د نړۍ ۴۰٪ شتمنۍ خاوندان دي، او یوازې ۱۰٪ نفوس د نړۍ ۸۵٪ شتمنۍ لري. ریچارډ رابنز په خپل جایزه وړونکي کتاب «نړیوال ستونزې او د سرمایه‌دارۍ کلتور» کې دې خبرې ته دا ویلو سره ټینګار وکړ: «د سرمایه‌دارۍ راڅرګندېدل یو داسې کلتور استازیتوب کوي چې په ډیری اړخونو کې تر ټولو بریالی کلتور دی، چې ډیرو خلکو ته نسبي او مطلق آرامۍ او ښایست ورکوي. خو دا په دې کې بریالی نه دی چې ټولو ته په مساوي ډول ځای ورکړي، او دا ناکامي یې یوه لویه ستونزه پاتې ده.» سرمایه‌داري همدارنګه تر ټولو پورې‌ناک نړۍ هم جوړه کړې ده، چېرې چې افراد او هیوادونه له عایداتو زیات پور لري. دا حقیقت چې نړۍ ۵۴ ټریلیون ډالره تولید کړي، بې ارزښته ده کله چې ډیری یې د پور په مرسته تمویل شوي وي. لویدیځ نړۍ د هغه څه له مصرف څخه ډیر مصرف کولو لپاره اخته شوې ده چې په رښتیا اړتیا ورته لري، او ډیری دا مصرف د پور په مرسته کېږي، ځکه تولید شوې شتمني ډیره برخه د یو لږ شمېر خلکو په لاس کې ده. متحده ایالات، د نړۍ ابرځواک، د نړۍ لویه اقتصاد، او د ډیرو خلکو لپاره د سرمایه‌دارۍ د بریا نښه، د پور په درد کې ډوب دی، چې د پور د بحران له امله ښکاره شو. امریکا په ۲۰۰۷ کال کې نږدې ۱۴ ټریلیون ډالره تولید کړل، خو ملي پور—دا هغه پیسې دي چې مرکزي او فدرالي دولتونه د امریکا خلکو او نړۍ ته د پورونو له لارې چې خرڅ کړي یې، پورې دي—۹.۷ ټریلیون ډالره دي. د امریکا خلک د وارداتو او د ملکیتونو لپاره لوی تمایل لري. په پایله کې د مصرف کونکو پور ۱۱.۴ ټریلیون ډالرو ته رسیږي. د امریکا د شرکتونو پور ۱۸.۴ ټریلیون ډالرو ته رسیږي.

Capitalism’s next success has been creating history’s greatest ever wealth fault line. Whilst the majority of the world barely survives on a few dollars, the US has most of the world’s billionaires, in what is mankind’s greatest lopsided world economy. In 2006 the World Institute for Development Economics Research of the UN released the culmination of a global study. A number of its findings are staggering. By gathering research from countries all over the world the study concluded that the richest 1% of the world owns 40% of the planet's wealth and that only 10% of the world’s population owned 85% of the world’s assets.32 Richard Robbins in his award winning book ‘Global Problems and the Culture of Capitalism’ confirmed this when he said: ‘The emergence of Capitalism represents a culture that is in many ways is the most successful that has ever been deployed in terms of accommodating large numbers of individuals in relative and absolute comfort and luxury. It has not been as successful, however, in integrating all in equal measure, and its failure here remains one of its major problems.’ Capitalism has also created the most indebted world in history, where individuals and nations have more debt than income. The fact that the world generated $54 trillion is irrelevant when most of this has been funded by debt. The Western world has become obsessed by consuming more then it really needs and most of this is funded by debt as most of the wealth generated is in the hands of a few. The USA, the world’s superpower, the world’s largest economy and for many a symbol of Capitalism’s success is drowning in a misery of debt, which the credit crunch crisis brought to the forefront. The US generated nearly $14 trillion in 2007, however the national debt – this is money the central and federal governments owe to the US public and the world through the bonds they have sold - stands at $9.7 trillion. US citizens have a huge appetite for imports and real estate. As a result consumer debt stands at $11.4 trillion. The debts of US companies amounts to $18.4 trillion.

دا کار امریکا د شاوخوا ۴۰ ټریلیون ډالرو پوري مقروض کړی دی، چې دا د نړۍ د ټولې تولید شوې سرچینې نږدې ۷۵ سلنه ده. ۳۷ میلیون امریکايان د غربت له کرښې لاندې ژوند کوي. د سرمایه‌دارۍ دوامداره هڅه د دوامداره اقتصادي ودې لپاره داسې پیسو کې نړۍ غرق کړې ده چې دوی یې نه لري، او له همدې امله هغه خوشحالي چې لیبرالان په ټینګار زموږ ته یادوي، په حقیقت کې بې‌ارزښته ده. سرمایه‌داري د خپل تر ټولو پام وړ اړخ، یعنې "سرمایه" په نوم یادېږي. دا مادي شتمني د ژوند وروستی هدف ګرځوي، او د دې پرته ژوند ارزښت نه لري. دې حالت اشرافیه وهڅوله چې ملي حکومتونو ته نفوذ وکړي، ترڅو خپل شتمني وساتي او داسې اقدامات وکړي چې د اشرافیې شتمني نوره هم زیاته کړي. وروسته اشرافیه د شرکتونو او لوی سوداګریزو مشرانو لخوا ځای په ځای شوه، لکه جان راکفیلر په تیلو، هنري فورډ په موټرو، جې ګولډ په اورګاډو، جې پیرپونټ مورګن په بانکدارۍ او انډرو کارنیګي په فولادو کې. په لویدیځ کې حکومتونو د نړۍ استعماري ونیول تنظیم کړل، پداسې حال کې چې سرمایه‌دار یعنې لوی سوداګریز شرکتونه نوره هم ډیره شتمني راټولوله. په لومړي ځل د لومړۍ نړیوالې جګړې اغیزو لویدیځ مجبور کړ چې د شتمنیو دې لوی توپیر ته پام وکړي، ځکه چې کله د خلکو اکثریت ډیره لږه شتمني لري، نو د لویدیځ اقتصادونو لپاره له کسادۍ څخه ځان ایستل ناممکن وو. همدې ستونزې د مصرف‌پالنې (کنزومیزم) رامنځته کیدو ته لاره هواره کړه، چېرې چې مصرف، د نوو اختراعاتو او نوو مودو څخه خوند اخیستل د ژوند هدف ګرځېدل، او په ورته وخت کې دا کار په اسانۍ سره اقتصاد ته هڅه ورکوي.

This makes the US indebted to the tune of just under $40 trillion – nearly 75% of what the world produces. 37 million Americans live below the poverty line. Capitalism’s continued endeavour of perpetual economic growth has drowned the world in money it does not have which makes the prosperity liberals insistence on reminding us, rather irrelevant. Capitalism was named after its most prominent aspect (capital). It makes material wealth the ultimate aim in life, without this life is not worth living. This led the aristocracy to influence national governments to ensure they maintain their wealth and undertake actions for the aristocracy to make more wealth. The aristocracy came to be replaced by companies and big business heads such as John Rockefeller in Oil, Henry Ford in Automobiles, Jay Gould in railroads, J. Pierpont Morgan in Banking and Andrew Carnegie in steel. Governments in the West organised the colonisation of the world whilst the capitalist – big businesses - accumulated even more wealth. It was initially the effects of World War 1 that forced the West to address the massive wealth disparities since it was impossible for Western economies to pull themselves out of a downturn when the majority of their population had very little wealth to spend. It was this problem which led to the creation of consumerism where spending, enjoying new inventions and new fads would become life’s aim and at the same time conveniently helped stimulate the economy.