مسلمانان اوس د ترټولو سخته ازمېښت او د ترټولو بد مصیبت سره مخ دي. د دوی لپاره اغېزمنه درمل دا دي چې دوی په دې پوه شي چې د دوی ستونزې ژوندي او حیاتي دي که نه، او په هر حیاتي مسئلې کې د ژوند او مرګ اندازه ونیسي. دا ډېر اړین دی که چېرې په پوښتنه کې مسئله د ټولو حیاتي مسئلو ټولګه وي. تر هغه وخته چې دا پوهه داسې نه وي ترلاسه شوې چې د خلکو په روحونو او د شاوخوا چاپېریالونو باندې واکمن شي، مسلمانان به تل په زوال او تنزل کې پاتې وي، او هېڅکله به د ملتونو په منځ کې ونه ځلېږي. له همدې امله، مسلمانانو لپاره دا لازمي ده چې خپلې حیاتي مسئلې وپېژني، او د دې مسئلو پوهه داسې د زړونو، روحونو او شاوخوا چاپېریالونو ته ورسوي چې هغه داسې پوهه شي چې دوی هڅوي څه چې حیاتي مسئلې یې په ژوند او مرګ کې اړینې کوي، ترسره کړي؛ او دا په داسې نه ماتېدونکي پرېکړه او نه ستړي کېدونکي جوش سره. دا د بحث اصلي ټکی دی، او دا د هغه ټول شي بنسټ دی چې مسلمانان یې د هغه واقعیت سره د مقابلې لپاره ترسره کول غواړي چې اوس د دوی سره مخ دی.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in the undertaking of a life and death measure towards every vital issue. This is particularly necessary if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls of people and the atmospheres around them, the Muslims will continue to be in a constant state of decline and degeneration, and they will never rise among the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres around them so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures; and this with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake in order to deal with the reality they are currently facing.

دا حقیقت چې مسلمانان نن په کوم حال کې دي، هر مسلمان یې احساسوي؛ دې ته نه ضرورت شته چې څه تشریح ورکړل شي، نه دا ته اړتیا ده چې اوږد بحث ور باندې وشي. د دوی ځمکې د کفر نظامونو لاندې حکومت کوي، نو په قطعي توګه دا د کفر هېوادونه دي. دوی له څلورو ډوله ډلو څخه زیاتو ویشل شوي دي، پکې دولتونه، امارتونه، سلطنتونه او شیخګانۍ شامل دي. دوی له کافرانو سره د مقابلې کولو لپاره ډېر کمزوري دي.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim; it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively Kufr homelands. They are divided into more than four types of entities, including States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are too weak to stand up to the Kuffar.

لهذا فإن القضية الأولى التي تهم كل بلد في العالم الإسلامي هي أن يصبح بلداً إسلامياً، ثم يتحد مع سائر البلدان الإسلامية. هذه القضية حيوية، بل هي مجموع القضايا الحيوية كلها؛ ولذلك فإنه من الضروري اتخاذ التدابير اللازمة بوصفها مسألة حياة أو موت.

Hence the primary issue of concern for every country in the Islamic world is to become Islamic homelands and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is moreover the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake the necessary measures as a matter of life and death.

په دې حال کې دا حیاتي مسئله، یعنې د ځمکو د اسلامي وطن ته د بدلولو او د نورو اسلامي ځمکو سره د یووالي مسئله، یو داسې هدف دی چې مسلمانان یې د ترلاسه کولو موخه لري، او هغه لاره چې د دې هدف د ترلاسه کولو لپاره باید غوره شي، د خلافت د بیا رامینځته کولو لاره ده. له همدې امله، نن ورځ مسلمانانو ته د درلودونکې مسئله د خلافت د یوې واکمنې نظام په توګه رامینځته کول دي، چې له لارې یې ځمکې د اسلامي کور په توګه بدلې کیږي او په پایله کې د نورو د اسلام ځمکو سره یوځای کیږي.

However, this vital issue, which is the issue of transforming the lands into the Islamic homeland and uniting them with the rest of the Islamic lands is an objective which the Muslims aim to achieve, and the method which ought to be undertaken to achieve this objective is that of re-establishing Khilafah. Hence the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into an Islamic household is achieved and consequently to unite them with the rest of the lands of Islam.

مګر باید په دې باندې ښه روښانه وي چې مسلمانان نن ورسره مخ دي له دې څخه په دې نه ده چې یوازې یو خلیفه وټاکل شي، ځکه چې دا د مسلمانانو لپاره د کفایت فرض دی، سره له دې چې ابن عمر روایت کړی دی چې رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «او څوک چې د هغه ډلې لپاره امام نه لري چې په هغې واکمني کوي، مړ شي، نو د هغه مرګ د جاهلیت مرګ دی»، په دې توګه دا ستره مسئله نه ده. بلکه هغه څه چې نن مسلمانانو ته مخامخ دي د خلافت قیام دی، چې د دې لپاره پکار ده چې د خلافت نظام د یوه واکمنۍ نظام په توګه رامنځته شي، او د دې دندې حقیقت د یوه خلیفه ټاکلو څخه لوی دی، که څه هم د خلافت قیام د یوه خلیفه ټاکل لازموي.

However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah by saying that this is a duty of sufficiency upon the Muslims, according to what ibn Omar reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And he who dies without an Imam for the group ruling over him, his death is a death of Jahilyyah”, thus making it a non-vital issue. What is rather facing the Muslims today is establishing the Khilafah, which requires generating the Khilafah system as a ruling system, and the reality of this task is greater than the appointment of a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointment of a Khaleefah.

اقامۀ خلافت بلاشبہ ایک اہم ترین مسئلہ ہے، کیونکہ یہ ہماری سرزمینوں کو کفر کے دیار سے اسلام کے دیار میں بدلنے کا ذریعہ ہونے کے ساتھ ساتھ کفر کے نظاموں کو ختم کرنے کے لیے بھی ہے؛ یعنی اس کا مقصد نمایاں کفر کو ہٹانا ہے جو نافذ ہے، اور یہ ایک اہم مسئلہ ہے، کیونکہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "إلا أن تروا كفرًا بواحًا" (مگر یہ کہ تم کھلا کفر دیکھو)۔ اور اس لیے بھی کہ حدیث میں آیا ہے: انہوں نے کہا: اے اللہ کے رسول ﷺ! کیا ہم ان کے خلاف تلوار سے مزاحمت نہ کریں؟ آپ ﷺ نے فرمایا: "نہیں، جب تک وہ تمہارے درمیان نماز قائم کرتے رہیں۔" لہٰذا مسلمانوں کے مسئلے کو حاصل کرنے کا طریقہ بھی ایک اہم مسئلہ ہے، کیونکہ یہ ایک اہم مسئلے کا طریقہ ہے، اور اس لیے کہ سنت سے شرعی دلیل اس کے اہم مسئلہ ہونے پر دلالت کرتی ہے۔ چنانچہ اس کے لیے زندگی اور موت کے پیمانے کے مطابق اقدام کرنا لازم ہے۔

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue, because in addition to being a method to transform our lands from a Kufr homeland into an Islamic homeland, its establishment is also aimed at destroying the Kufr systems; i.e. aimed at removing the flagrant Kufr that is implemented - which is a vital issue, for the Messenger of Allah (saw) said: “Unless you witness a flagrant Kufr.” And also because it is mentioned in the Hadith : “ … They said: “ O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword? He (saw) said : No, as long as they continue to establish the Salah among you.” Therefore, the method to achieve the Muslims’ issue is a vital issue, because it is the method of a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is a vital issue. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

جب سے کفر مسلمانوں کے سینوں پر سوار ہوا ہے اور جب سے ان کے معاملات کفار، منافقین اور مرتدین کے ہاتھوں میں چلے گئے ہیں، تب سے وہ کفر کی حاکمیت کے پھندے اور اس کے آقاؤں اور ایجنٹوں کے تسلط سے آزادی حاصل کرنے کی کوششیں کرتے رہے ہیں۔ انہیں یہ ادراک نہ ہو سکا کہ جس مقصد کے لیے وہ جدوجہد کر رہے ہیں وہ حیاتی نوعیت کا ہے، اور اس کا کوئی پیمانہ زندگی اور موت کے پیمانے کے سوا نہیں۔ چنانچہ مسلمانوں کے گروہ میں شعور کی یہی کمی تھی جس نے انہیں، بحیثیت ایک گروہ یا امت، اس تیاری سے محروم کر دیا کہ وہ نقصان، قید اور تشدد برداشت کریں، اور اس کے ساتھ ساتھ غربت، تباہی اور موت کو بھی سہیں، جو کسی بھی حیاتی مسئلے کی جدوجہد سے کبھی جدا نہیں ہو سکتیں۔ لہٰذا یہ کوششیں ناگزیر ناکامی کے لیے مقدر تھیں اور وہ اس مقصد کی طرف، جس کے لیے وہ لڑ رہے تھے، ایک قدم بھی آگے نہ بڑھ سکے۔

However, since the Kufr has been sitting on the Muslims’ chests and since their affairs fell in to the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, they have not ceased to attempt to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. They failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was the lack of perception among the group of Muslims, that stripped them in their quality as a group or an Ummah from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the struggle over the vital issues. Hence, these attempts had been destined to inevitable failure and they failed to move one single step towards achieving the issue they were fighting for.

مسلمانوں کو اس بات کا ادراک کرنے کے لیے کہ ان کا مسئلہ ایک حیاتی مسئلہ ہے، زیادہ غور و فکر اور تامل کی ضرورت نہیں تھی۔ کیونکہ یہ بات پہلے ہی لمحے سے واضح تھی، جیسے آج ہر بینا شخص کے لیے واضح ہے کہ کفار کے لیے، جب تک وہ ان لوگوں پر جو اس کے لیے کام کرتے ہیں ذرہ برابر بھی ظلم کرتے رہیں، اسلام کو سیاسی منظرنامے (حکمرانی) میں واپس آنے دینا عقلی طور پر ناممکن ہے۔ مرتدوں اور منافقوں کا درجہ جرم اور ظلم کے اعتبار سے کم نہیں ہے۔ وہ میدانِ جنگ میں اپنی تمام تر طاقت جھونک دیں گے تاکہ ان مومنین سے لڑیں جو ان سے اقتدار چھیننے کا ارادہ رکھتے ہیں، تاکہ اللہ کے احکام نافذ کیے جائیں اور اللہ کے حدود (فوجداری قوانین) قائم کر کے اللہ کی حرمتوں کی حفاظت کی جائے۔

The Muslims were not in need of a great deal of thought and contemplation to perceive that their issue was a vital one. For it was evident from the first moment, just as it is evident today to any sighted person that it is rationally impossible for the Kuffar to enable Islam to return to the political scene (to the rule), as long as they had one iota of oppression against those who work towards this. The rank of the apostates and the hypocrites is not lower in terms of crime and oppression. They will throw everything they have in terms of power in the battlefield to fight those believers who aim at taking the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the “Hudud” (penal codes) of Allah.

لهذا فإنه سيكون من المستحيل أن تثمر أي محاولة يبذلها المسلمون في هذه القضية، ما لم يعتبروها قضيةً حيويةً، يتوقف تحقيقها على مقياس الحياة والموت. ولأن المسلمين لم يُدركوا طبيعة المعركة والقاعدة الصحيحة لله (سبحانه وتعالى) المتعلقة بهذه المعركة، فقد شرعوا في محاولة تحرير أنفسهم بطريقةٍ لا تليق بالقضايا الحيوية.

Therefore, it would be impossible for any attempt undertaken by the Muslims in this issue to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depends on the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about attempting to liberate themselves in a method unworthy of the vital issues.

بنابرایں، ان کی کوششیں اس مقصد کے لیے زندگی اور موت کے پیمانوں سے کم تر تھیں۔ حقیقت یہ ہے کہ حیاتی اہمیت کے امور میں، جیسے کفر کے نظام کا خاتمہ اور اسلام کے نظام کا قیام، خواہ انہیں حیاتی سمجھا جائے یا نہ سمجھا جائے، کوئی شخص ان کو حاصل نہیں کر سکتا، خواہ اس کی قوت کتنی ہی زیادہ ہو اور خواہ اس کی خرچ کی گئی کوششیں کتنی ہی بڑی ہوں، جب تک انہیں حیاتی نہ سمجھا جائے اور ان کے لیے زندگی اور موت کے پیمانے اختیار نہ کیے جائیں۔ لہٰذا مسلمانوں کو، خواہ افراد ہوں یا جماعتیں، صاف صاف بتا دینا چاہیے کہ ان کے پاس کفر کے خلاف جدوجہد زندگی اور موت کے پیمانوں پر کرنے کے سوا کوئی دوسرا راستہ نہیں، کیونکہ زیرِ بحث معاملے کی نوعیت ہی ایسے پیمانوں کا تقاضا کرتی ہے، اور کیونکہ شریعت نے کتاب اور سنت میں ایسے ہی پیمانوں کا حکم دیا ہے۔

Hence, their efforts towards this were below the measures of life and death. Indeed, the fact is that in regard to vital issues, such as the removal of the Kufr system and the establishment of the system of Islam, regardless of whether or not they were perceived as vital, one could not succeed in achieving them, no matter how great were one’s force and no matter how tremendous the efforts exhausted were, unless they were considered as being vital and unless measures of life and death were undertaken towards them. Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measures, because the nature of the issue at hand necessitates such measures and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed such measures.

بر دې سربیره، د الله رسول ﷺ موږ ته ښودلي چې زموږ ستونزې څنګه وټاکو، او هر حیاتي مسئلې ته د ژوند او مرګ اقدامات کول یې امر کړي دي. کله چې الله تعالی هغه د اسلام پیغام سره ولېږه، او کله چې هغه د فکري جهاد له لارې دعوت پیل کړ، نو ﷺ خپله ستونزه داسې وټاکله چې د اسلام بریالیتوب دی، او د دې لپاره یې د ژوند او مرګ اقدام وکړ. روایت دی چې کله د هغه تره ابوطالب ته وویل شول چې قریشو له هغه څه غوښتل، یعنې دا چې محمد ﷺ دې له دوی سره د مخالفت څخه لاس واخلي، او هغه ورته وویل: ما او ځان ته ښه وکړه، او ماته داسې بار مه اړوه چې زه یې نشم کولی. د الله رسول ﷺ ورته وویل: ای تره، د الله په قسم، که دوی زما په ښي لاس کې لمر او په کیڼ لاس کې سپوږمۍ کېږدي په دې شرط چې زه له دې کار څخه لاس واخلم، تر دې چې الله دا کار بریالی کړي یا زه پکې له منځه ولاړ شم، زه به یې نه پریږدم. کله چې هغه ﷺ دولت جوړ کړ او په توره جهاد یې وکړ، هغه بیا خپله ستونزه د اسلام بریالیتوب وټاکله، او د دې ستونزې لپاره یې د ژوند او مرګ اقدام وکړ. روایت دی چې کله ﷺ په عسفان کې و، چې د مکې څخه دوه منزله لرې و او د عمرې لپاره روان و، هغه د بني کعب یو سړی وموند او ورڅخه یې وپوښتل چې ایا د قریشو په اړه څه خبر لري. هغه ځواب ورکړ: قریش دي چې ستا د راتګ خبر یې اورېدلی دی، او د پلنګ پوستکي یې اغوستي او د ذي طوی کې یې کمپ وهلی، او قسم یې خوړلی چې ته به هېڅکله د دوی په مخالفت مکې ته ننوځې. دا سړی خالد بن ولید د دوی د سواره ځواک سره دی، چې دوی د کراع الغمیم ته مخکې لېږلی دی. په دې باندې د الله رسول ﷺ وفرمایل: قریشو ته افسوس! جګړې دوی خوړلي دي. که دوی ما او د نورو عربو پرېښودلی وای چې خپل لاره ولاړ شو، نو په دوی به څه زیان راتلای؟ که دوی ما ووژني، دا همغه څه دي چې دوی یې غوښتل، او که الله ماته د دوی په وړاندې بریا راکړي، نو دوی به ډلې ډلې اسلام ومني. که دوی داسې نه کوي نو د ځواک په حال کې به جګړه کوي؛ نو قریشو ته څه شوي دي؟ په الله قسم، زه به د هغه دعوت لپاره جګړه نه پریږدم چې الله ما ته سپارلی دی، تر دې چې هغه ته غلبه ورکړي یا دا سلیفه پرې شي. سلیفه د غاړې سطحه ده، او د پرې کېدو معنا مرګ دی. بیا رسول الله ﷺ خپل سفر ته دوام ورکړ، تر دې چې الحدیبیه ته ورسېد.

Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measures of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad refrain from attacking them and when he said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn ul-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura Al-Ghamim.” Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they have left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of ? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his March until he reached Al-Hudaybiya.

په دې دوو حالتونو کې: د فکري جدو جهد له لارې د دعوت د رسولو حالت، او د جهاد له لارې د دې رسولو حالت، رسول الله ﷺ خپل مقصد د اسلام د غلبې په توګه ټاکلی، او هغه ﷺ

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw)

دا یوه حیاتي مسئله وګرځوله. نو په دواړو حالتونو کې یې د ژوند او مرګ اړینه او ناگزیره اندازه پرې ومنله. له همدې امله رسول الله ﷺ په لومړي حالت کې وفرمایل: "اې تره، په الله قسم، که دوي زما په ښي لاس لمر او په کیڼ لاس سپوږمۍ کېږدي، په دې شرط چې دا کار پرېږدم، تر دې چې الله دا دین بریالی کړي یا زه پکې هلاک شم، نو به یې پرې نږدم." او په دوهم حالت کې یې وفرمایل: "په الله قسم، زه به هغه دعوت لپاره جنګ نه پرېږدم چې الله ما ته سپارلی دی، تر دې چې الله دا بریالی کړي یا دا سلیفه (لاس) پرې شي." که رسول الله ﷺ دا مسئله حیاتي نه وای ګرځولې او د ژوند او مرګ اندازه یې پرې نه وای منلې، نو اسلام نه بریالی کیدای، نه د فکري مبارزې له لارې د دعوت رسولو سره، او نه د تورې له لارې د جهاد سره. دا د نن ورځې مسلمانانو ته ورته دی، یعنې د کفر نظامونو تسلط پر دوي او د کافرانو او منافقانو واک پر دوي؛ که دوي خپله مسئله حیاتي نه ګڼي، او که د ژوند او مرګ اندازه پرې ونه منې، نو هڅې به یې هیڅ ثمر ورنکړي او یو ګام هم مخته نشي تللی.

made it a vital issue. Thus, undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” , and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them; if they do not treat their issue as a vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

لہذا، ہم ہر مسلمان کو، اس کفر کے غلبے کے دوران جو اسلامی سرزمینوں پر مسلط ہے، دعوت دیتے ہیں کہ وہ خلافت کے قیام کے لیے کوشش کرے، تاکہ اپنے ملک کو ایک اسلامی گھر میں بدل دے اور اسے باقی اسلامی سرزمینوں کے ساتھ متحد کرے، اور دین اسلام کو غالب کرنے کے لیے دنیا تک دعوت پہنچائے، اور رسول اللہ ﷺ کے اس فرمان کو سچے ایمان، روشن بصیرت اور بیداری کے ساتھ دہراتا رہے۔

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into an Islamic household and unite it with the rest of the Islamic lands and to carry the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant, while reiterating with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw)

په الله قسم، که دوی لمر زما په ښي لاس او سپوږمۍ زما په کی لاس کېږدي په دې شرط چې دا کار پرېږدم، تر دې چې الله دا کار بریالی کړي یا زه پکې ورک شم، زه به يې ونه پرېږدم. او د هغه وينا: په الله قسم، زه به د هغه رسالت لپاره جهاد نه پرېږدم چې الله ماته سپارلی دی، تر دې چې الله دا بریالی کړي یا دا سلیفه پرې شي. رجب ۱۳۸۲ هـ ق، د ۱۹۶۲ کال دسمبر

: “By Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it”, and his saying : “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Rajab 1382 AH December 1962 CE