د اسلام او کفر ترمنځ مبارزه - د خلافت له منځه تللو طریقه | Quran Course

د اسلام او کفر ترمنځ مبارزه - د خلافت له منځه تللو طریقه | Quran Course

0% read · 2 min left

د خلافت له منځه تللو طریقه Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

د اسلام او کفر ترمنځ مبارزه

The Struggle Between Islam And Kufr

by Abdul Qadeem Zallum2 min readViewed 194 times

اسلامي افکارو او کفري افکارو ترمنځ، او مسلمانانو او کافرانو ترمنځ سخته مبارزه، د اسلام له پیل راهیسې شدید پاتې ده. کله چې د الله رسول ﷺ ولیږل شو، دا مبارزه یوازې فکري وه او د کومې مادي مبارزې سره یې تړاو نه درلود. دا حالت تر هغه دوام وکړ چې په مدینه کې اسلامي دولت جوړ شو، نو د لښکر او واک بنسټ کیښودل شو، او له هغه وخته راهیسې د الله رسول ﷺ

The fierce struggle between the Islamic thoughts and the Kufr thoughts, and between the Muslims and the Kuffar, has been intense ever since the dawn of Islam. When the Messenger of Allah (saw) was sent, the struggle was only an intellectual one, and was not associated with any material struggle. This status quo continued until the Islamic State was established in Madinah, whereupon the army and the authority were established and since then, the Messenger of Allah (saw)

دې فکري جهاد سره مادي جهاد هم یوځای شو. د جهاد آیتونه نازل شول او جګړه دوام وکړ. دا به همداسې دوام وکړي؛ وینې تویونکې جګړه د فکري جګړې سره یوځای، تر دې چې قیامت راشي او الله (ج) د ځمکې او هغه څه چې پرې دي وارث شي. همدا سبب دی چې کفر د اسلام دښمن دی، او همدا سبب دی چې کافران به د مسلمانانو دښمنان وي تر هغه وخته چې په دې نړۍ کې اسلام او کفر، مسلمانان او کافران شتون ولري، تر دې چې ټول بیا ژوندي شي. دا یو فیصله کوونکی او دوامداره حقیقت دی. له همدې امله دا پوهه باید د مسلمانانو لپاره د ژوند په ټولو شیبو کې روښانه پاتې شي، او دا باید د اسلام او کفر ترمنځ، او د مسلمانانو او کافرانو ترمنځ د اړیکو د قضاوت معیار وګرځول شي.

په اسلام او کفر او همدارنګه د مسلمانانو او کافرانو د لښکرو ترمنځ ترټولو سخته او تنده جګړه په پی‌درپی جنګونو کې پیل شوه. د دې ټولو جنګونو بریا مسلمانانو ته وه. که څه هم مسلمانان په ځینو جنګونو کې ماتې خوړلې، خو بیا هم تل یې جګړه بریالۍ کړه، او دوه پېړۍ یې هیڅ جګړه نه ده بایللې، بلکې په دې موده کې د خپلو ټولو جنګونو بریالیان پاتې شوي. اسلامي دولت د دې ټول دور په اوږدو کې مشر ملت پاتې شو. د مسلمانانو پرته دا کار د بشریت سره هیڅکله نه دی شوی، بلکې یوازې د اسلامي دولت ځانګړتیا ده. په هرصورت کافران، په ځانګړې توګه د اروپا دولتونه، د اسلام په اړه محتاط وو، ځکه غوښتل یې چې پر اسلام حمله وکړي، او د مسلمانانو په اړه هم محتاط وو، ځکه غوښتل یې د دوی موجودیت له منځه یوسي. دوی هر کله چې فرصت پیدا کړ، د مسلمانانو پر وړاندې د حملې یا توطیې هڅه یې کړه.

The fiercest and harshest of wars between Islam and Kufr and between the Muslim and the Kuffar armies broke out in successive battles. Victory in all these wars was to the Muslims. Although the Muslims were defeated in some of the battles, they however always won the war, and they did not lose a war for six centuries, rather remaining victorious in all of their wars during that time. The Islamic State remained the leading nation throughout the whole of that period. Apart from the Muslims, this has never happened to mankind, rather it has been exclusive to the Islamic State. However the disbelievers, especially the European states, had been mindful of Islam, for they wanted to attack it, and they had been mindful of the Muslims, for they wanted to destroy their entity. They attempted to attack or conspire against the Muslims whenever the opportunity arose.

اگرچه د صلیبیانو او مسلمانانو ترمنځ جګړې د سل کالو په اوږدو کې پرله‌پسې روانې وې، او اگرچه مسلمانانو د هغو ځمکو د بیا نیولو هلې ځلې چې صلیبیانو پرې ورباندې بری موندلی و، ختمې نه کړې، خو دې جګړو اسلامي امت ته اندیښنه ورکړه او د اسلامي دولت حیثیت یې ټیټ کړ. مسلمانان په جګړه کې ماتې وخوړه او د کافرانو لخوا مغلوب شول. په جګړه کې بری د کافرانو لپاره و چې مسلمانانو باندې یې ګټلی و. که څه هم د کفر بری په اسلام باندې نه فکري شوی او نه روحاني، خو هغه شرم او سپکاوی چې مسلمانانو ته ورسید، د تصور څخه بهر و. نو د صلیبي جګړو دوره د مسلمانانو د ماتې دوره ګڼل کیږي، ځکه که څه هم په پای کې یې صلیبیانو ته ماتې ورکړه او د الشام څخه یې وشړل، خو د کافرانو سره د فتوحاتو او جګړو تعقیب یې ونه کړ. صلیبي جګړې ختمې شوې نه وې چې مغلان راورسیدل او د بغداد قتل عام وشو. دې شاتګ وروسته په همدې کال کې د مغلو په لاس د دمشق سقوط وشو (656

Although the battles which took place between the crusaders and the Muslims were continuous throughout the hundred years, and although the Muslims attempts at recapturing the lands over which the crusaders defeated them did not subside, these wars did however unsettle the Islamic Ummah, and they lowered the status of the Islamic State. The Muslims lost the war and they were defeated by the Kuffar. Victory in the war was to the Kuffar against the Muslims. Although the victory of Kufr against Islam never materialised, neither intellectually nor spiritually, the shame and humiliation which befell the Muslims was beyond imagination. Thus, the era of the crusades, is considered an era of defeat for the Muslims, for despite their victory in the end against the crusaders with their expulsion from Al-Sham, they did not pursue the conquests and the wars with the disbelievers. No sooner had the crusades ended, the Mongols arrived, and the massacre of Baghdad took place. This setback was followed by the fall of Damascus at the hands of the Mongols in the same year, (656

د ۱۲۵۸ میلادي کال (هجري ۶۵۶). بیا د ۱۲۶۰ میلادي کال د سپتمبر په ۳مه د عین جالوت جنګ وشو، چې پکې مغلان له منځه ولاړل. د مغلانو د ړنګیدو په پایله کې د مسلمانانو په زړونو کې د جهاد جذبات راپاڅیدل، او دوی د دعوت د نړۍ ته رسولو د بیا پیل کولو اړتیا احساسه کړه. له همدې امله د کفارو پر وړاندې د مسلمانانو فتوحات بیا پیل شول، او د بیزنطیانو پر ضد جهاد بیا روان شو. جنګونه پیل شول او پې‌در‌پې بریاوې راغلې. د هجرۍ اوومې پیړۍ (د ۱۳مې میلادي پیړۍ) شاوخوا وخت و چې د اسلامي امت فتوحات بیا پیل شول. جنګونه دوام وموند او یو پر بل پسې ډیری جنګونه وشول، او مسلمانان تل بریالي راووتل، ځکه که څه هم په ځینو جنګونو کې ماتې خوړل شوې، خو دوی جنګونه ګټل او ځمکې یې فتحې کړې. اسلامي دولت مشره ملت و او څلور پېړۍ یې دغه لوړ مقام ساتلی و، تر دې چې د هجرۍ ۱۲مې پیړۍ منځ (د ۱۸مې میلادي پیړۍ) راورسید. بیا په اروپا کې صنعتي انقلاب په نښه کیدونکي ډول راڅرگند شو، چې د دولتونو په ځواک یې ژور اغیز وکړ. مسلمانان د دې انقلاب په وړاندې بې‌ځایه او حیران پاتې شول، له همدې امله په نړۍ کې د ځواک توازن بدل شو، او اسلامي دولت په تدریج سره له مشرۍ ځای خالي کړ، تر دې چې په پای کې د لالچیانو د ځانګړې موخې په توګه وګرځېد. له همدې امله دا دولت هغه ځمکې پرېښودې چې فتح کړې وې، او هغه سیمې چې مخکې یې تر واک لاندې وې. کافر هېوادونو یو په یو د اسلام ځمکې له هغه څخه ونیولې، او دا د مسلمانانو د زوال پیل او د بریا د پای نښه وه. له هغه وخت راهیسې اروپايي هېوادونو په دې تمرکز وکړ چې اسلامي دولت د نړیوالې صحنې څخه لیرې کړي، او اسلام د ژوند له چارو او د خلکو تر منځ له اړیکو په بشپړه توګه وباسي. په بل عبارت، دوی د صلیبي جنګونو د نوي کمپاین په اړه فکر پیل کړ. مګر د لومړیو صلیبي جنګونو برخلاف، نوي صلیبي جنګونه یوازې د مسلمانانو د ماتولو او د اسلامي دولت د ړنګولو لپاره یو نظامي یرغل نه و. نوي صلیبي جنګونه له دې ډیر وحشتناک او ژور پایلې درلودې. دوی داسې ډیزاین شوي وو چې اسلامي دولت له ریښې څخه وویستل شي، ترڅو د هغه هیڅ نښه پاتې نشي، او ترڅو هیڅ یوه ریښه بیا وده ونشي کولی. دوی دا هم داسې ډیزاین شوي وو چې اسلام د مسلمانانو له زړونو څخه وویستل شي، ترڅو د کلیسا د مراسمو او روحاني رسمونو له یوې ډلې پرته هیڅ پاتې نشي.

AH, 1258 CE). Then came the battle of Ayn Jaloot on 3rd September 1260 where the Mongols were destroyed. In the wake of the destruction of the Mongols, the emotions of Jihad were aroused in the souls of the Muslims, and they sensed the need for a resumption of carrying the Daawah to the world. Hence, the Muslim conquests of the Kuffar began once again, and Jihad against the Byzantines was resumed. Battles broke out and successive victories followed. It was around the seventh century of Hijrah (the 13th century CE) when the Islamic Ummah resumed the conquests. The wars continued and several successive battles took place, and the Muslims always emerged as the victorious, for although the Muslims were beaten in some battles, they used to win the wars and conquer the lands. The Islamic State was the leading nation and she continued to occupy the premier position for four centuries, until the mid 12th century AH (the 18th century CE). Then the industrial revolution in Europe emerged in a remarkable manner that had a profound impact on the states powers. Muslims stood idle and confused by this revolution, hence the balance of power in the world changed and the Islamic state began her slide from the leading spot gradually, until eventually she became the coveted object of the greedy. Hence, she started evacuating the lands she had conquered and the lands which had been previously under her authority. The disbelieving countries started usurping from her the land of Islam piece by piece, and this marked the start of the ebb and the end of the tide for the Muslims. Since then, the European countries started to focus upon the removal of the Islamic State from the international scene, and upon the complete removal of Islam from lifes affairs and from the relationships between people. In other words, they started thinking about a new campaign of crusades. However unlike the first crusades, the new crusades were to be more than just a military invasion to defeat the Muslims and vanquish the Islamic State. The new crusades were more horrific and had more profound consequences. They were designed to uproot the Islamic State so that no trace of it would be left, and so that not one single root would be able to grow again. They were designed also to uproot Islam from the souls of the Muslims so that nothing could remain except a host of clerical rites and spiritual rituals.