اگر څوک کتاب او سنت وڅیړي، نو به وګوري چې اسلام دا حیاتي مسائل په صریح ډول ټاکلي دي او د هغو په اړه لازمي اقدامات یې هم د ژوند او مرګ د موضوع په توګه ټاکلي دي. مثلاً اسلام د اسلام څخه ارتداد، که هغه د یو فرد له خوا وي او که د یوې ډلې له خوا، د حیاتي مسئلې په توګه ګڼلې ده او د هغې په وړاندې اخیستل شوی اقدام یې د ژوند او مرګ اقدام ګرځولی دی، یعنې یا ګناهګار توبه باسي یا مرګ ته ځي. نو اسلام مسئله هم ټاکلې ده او اقدام هم. رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «څوک چې خپل دین بدل کړي، هغه باید ووژل شي». همدارنګه د ابن مسعود رضي الله عنه له لارې روایت دی، هغه وویل: رسول الله ﷺ فرمایلي دي: د هغه مسلمان وینه چې شاهدي ورکوي چې له الله پرته معبود نشته او زه د الله رسول یم، نه شي ویستل کیدای مګر د درې شیانو په سبب: زناکار، د بل څوک وژونکی، او هغه مرتد چې له ډلې جلا شي. دا مسئله د مسلمانانو لپاره یوه غالبه پوهه او داسې حقیقت وو چې هغوی په کلکه ورپسې ټینګ ولاړ وو.

If one were to review the Book and the Sunnah, one would find that Islam has determined these vital issues in an explicit manner and that it has also determined the compulsory measures towards them as being a matter of life and death. Islam has for instance considered apostasy from Islam, be it by an individual or a group, as a vital issue and has made the measure undertaken towards it one of life and death, that is either the guilty would repent or face death. Hence, Islam has determined the issue and also the measure. The Messenger of Allah (saw) said: “He who changes his Deen must be killed.” It is also reported on the authority of ibn Masud who said: “The Messenger of Allah (saw) said: The blood of a Muslim person who professes that there is no god but Allah and that I am the messenger of Allah is not violable except in three instances: the adulterer, the slayer of another person and the apostate who abandons the group.” This issue was to the Muslim a dominant concept and a fact which they firmly adhered to.

مسلمانان به دې حکم عمل کاوه، او په دې اساس به یې هغه مرتد وژلی چې له توبې څخه انکار کاوه. صحابه کرامو دا کار په یمن کې د رسول الله ﷺ په ژوندۍ کې کړی، همدارنګه د هغه ﷺ څخه وروسته هم دا کار وشو، او هغه کسان چې د دوی پسې راغلل هم همداسې وکړل. د ابو موسیٰ ؓ په حدیث کې روایت دی چې رسول الله ﷺ هغه ته وفرمایل:

The Muslims used to implement it, and accordingly they would kill the apostate who refused to repent. The Sahaba did this in Yemen in the lifetime of the Messenger of Allah (saw); they also did this after him (saw) and those who succeeded them did the same. In the Hadith of Abu Moussa, it is reported that the Messenger of Allah (saw) said to him:

یمن ته لاړ شه! بیا هغه (ﷺ) موذ بن جبل ولیږه چې هغه سره یو ځای شي. کله چې هغه ابو موسی ته ورسید، ابو موسی ورته یو بالښت وغورځاوه او ورته وویل: ښکته شه. کله چې موذ د آس نه د ښکته کیدو اراده وکړه، نو یو سړی یې ولید چې تړل شوی و؛ نو وې پوښتل: دا څه دی؟ ابو موسی ځواب ورکړ: دا یهودي و، بیا یې اسلام قبول کړ او بیا یهودي شو. په دې باندې موذ ورته وویل: زه به نه ناست یم تر دې چې دا ووژل شي. هغه څوک چې خپل دین پریږدي، باید ووژل شي. ابو داود دا داسې روایت کړې ده: یو سړی چې له اسلام نه مرتد شوی و ابو موسی ته راوړل شو، نو هغه ورته شاوخوا شل شپې د توبې دعوت ورکړ؛ بیا موذ راغی او هغه ته یې هم د توبې دعوت ورکړ خو هغه انکار وکړ، نو هغه یې د غاړې وواهه. الدارقطني او البيهقي دا روایت کړې ده: ابوبکر یوې ښځې ته چې ام قرفه نومیدله د توبې دعوت ورکړ، څرنګه چې هغه اسلام قبول کړی و او بیا مرتده شوې وه، خو هغې توبه کولو ته انکار وکړ، نو هغه یې ووژله. همداراز کله چې د عربو ډیرو قبیلو د زکات د ورکولو فرض رد کړ، ابوبکر دا د اسلام نه ارتداد وګاڼه. په دې ترتیب هغه تورې ورباندې راوویسته او له هغوی سره یې جګړه وکړه تر دې چې هغوی بیرته د اسلام په ډله کې راوګرځاوه.

“Go to Yemen!” Then he (saw) sent Mu’ath ibn Jabal to join him. When he reached him Abu Moussa threw him a pillow and said to him: “Get down.” As Mu’ath was about to dismount, he noticed a man who was tied up; so he asked: “What is this.” Abu Moussa replied: “He had been a Jew, he then embraced Islam and then he became a Jew again.” Upon this Mu’ath said to him: “I shall not sit until he is killed. He who revokes his Deen must be killed.” Abu Dawood reported this as follows: “A man who apostatised from Islam was brought to Abu Moussa, so he invited him to repent for twenty nights or so; then Mu’ath came and invited him to repent but he refused so he struck his neck.” Al-Darqutni and Al-Bayhaqi extracted the following: “Abu Bakr invited a woman called Umm Qarfah to repent, having embraced Islam and then apostatised, but she refused to repent, so he killed her.” Also, when many of the Arab tribes rejected the obligation of Zakat, Abu Bakr considered this to be apostasy from Islam. Thus, he brandished the sword against them and fought them until he brought them back to the fold of Islam.

په الفتح کې د عبدالله بن شریک له لارې د هغه د پلار څخه روایت دی، چې وې ویل: علي ته وویل شو: په مسجد کې د دروازې په وړاندې داسې خلک شته چې ادعا کوي چې ته د هغوی معبود یې. نو هغه یې راوغوښتل او ورته وې ویل: ستاسو خرابي شه! تاسو څه وایاست؟ هغوی وویل:

It is reported in Al-Fatah on the authority of Abdullah ibn Sharik on that of his father who said: “It was said to Ali: There are people here at the door of the mosque who claim that you are their god. So he summoned them and said to them: “Woe to you! What are you saying?” They said:

هغه وویل: تاسو باید پوه شئ چې موږ ستاسو خدای یو، زموږ پیدا کوونکی او روزونکی هم هغه دی۔ هغه وویل: افسوس دی تاسو باندې، زه هم ستاسو په څیر یو بنده یم۔ زه هم ستاسو په څیر خورم او ستاسو په څیر څښم۔ که زه د الله اطاعت وکړم، هغه به که وغواړي زما اجر ورکړي، او که زه نافرماني وکړم، زه ویريږم چې هغه به ما ته عذاب ورکړي۔ نو د الله څخه وویريږئ او توبه وباسئ۔ بیا هم هغوی توبه کولو څخه انکار وکړ۔ بله ورځ هغوی د هغه په مخکې راوړل شول، او قنبر راغی او وې ویل: په الله قسم، دوی بیا هماغه خبره پيل کړه۔ نو علي وویل: هغوی ته داخل کړئ۔ بیا هم هغوی هماغه خبره وکړه۔ په دریمه ورځ علي هغوی ته وویل: که تاسو بیا هماغه خبره وکړئ نو زه به تاسو په بدترین طریقه وژنم۔ بیا هم هغوی انکار وکړ۔ نو علي امر وکړ چې د دوی لپاره د مسجد د دروازې او کاخ ترمنځ یوه کندې وکینل شي؛ بیا یې امر وکړ چې لرګي په کندې کې واچول شي او اور ورکړل شي۔ بیا یې هغوی ته وویل: که توبه ونه باسئ، زه به تاسو په دې کې واچوم۔ بیا هم هغوی انکار وکړ، نو هغه هغوی په کې واچول۔ کله چې ابن عباس د دوی د سوځولو خبر واورید، هغه د دوی په سوځولو باندې خپل مخالفت څرګند کړ او وې ویل: دوی باید وژل شوي وای۔ عکرمه روایت کوي: د مرتدینو یوه ډله امیر المؤمنین علي ته راوړل شوه نو هغه یې وسوځول۔ ابن عباس دا خبر واورید او وې ویل: که زه د هغه په ځای وای، زه به یې نه سوځولي، ځکه چې د الله رسول ﷺ وفرمایل:

“You are our god, our creator and our provider.” He said: “Woe to you, I am but a servant like you. I eat just like you do and I drink just like you do. If I obeyed Allah He would reward me if He wished, and if I disobeyed Him I feared that He would punish me.” So fear Allah and repent. They still refused to repent. On the following day, they were brought to him and Qanbar came and said: “By Allah they went back to saying the same thing.” So Ali said: “Let them in.” So they again said the same thing. On the third day Ali said to them: “If you were to say the same thing again I shall kill you in the worst possible way.” They still refused. So Ali ordered for a hole to be dug for them between the entrance of the mosque and the palace; then he ordered for wood to be thrown in the hole and lit up. He then said to them: “I shall throw you in if you do not repent.” They still refused, so he threw them in.” When ibn Abbas heard of their burning, he expressed his disagreement over their burning and said that they should have been killed. Akrama reported: A group of apostates were brought to the Amir of the believers, Ali so he burnt them. Ibn Abbas heard of this and said: If I had been him, I would not have burnt them because the Messenger of Allah (saw)

ـه ـا وـه ـا ـی وـه ـه ـی وـه ـه ـی ـه ـی ـه I need to correct myself: my previous output was garbled and not a proper translation. Here is the faithful Pashto rendering: دا د ... ؟ دی: Since the text is fragmentary, here is the translation of your sentence as written: ـه ـی ـه ـی ـه Let me give the clean version: ـه ـی ـی ـه: "د الله د عذاب سره عذاب مه ورکوئ؛ زه به یې وژلی وای، ځکه چې د الله رسول ﷺ..."

has prohibited this by saying: “Do not punish with the punishment of Allah.” I would have killed them because the Messenger of Allah (saw)

هغه څوک چې خپل دین بدلوي باید ووژل شي. د المهدي په ورځو کې د ملحدانو او مرتدانو شمېر زیات شو؛ هغه به دوی ته توبه کولو بلنه ورکوله، او څوک چې انکار کاوه ووژل کېدل. المهدي له دوی څخه یو لوی شمېر ووژل.

said: “He who changes his Deen must be killed.” In the days of Al- Mahdi the number of atheists and apostates increased; and he used to invite them to repent, and he who refused used to be killed. Al-Mahdi killed a considerable number from them.

لهذا، کله مسلمانان، په دې کې صحابه، هغه څوک چې دوی وروسته راغلل او خلیفګان، مرتدان وژل. دوی پدې کار کې کلکه ولاړ وو او هیڅ سستي نه کوله. مګر کله چې خلیفګان کمزوری شول او د اسلام پوهه هم کمزوره شوه، د مرتدانو په وژلو کې سستي راغله، تر دې چې الحاد او ارتداد خپور شو. دا هم داسې ورسید چې ځینو مرتدانو ډلې جوړې کړې او یو داسې دین یې خپل کړ چې له اسلام سره هیڅ اړیکه نه درلوده. په پایله کې د مسلمانانو په زړونو کې ویره ننوتله، سره لدې چې دا یوه ژوره او حیاتي مسئله وه، او له بلې خوا په دې کې شفاعت او بخښنه هیڅ نه کیدل.

Hence, the Muslims, among them the Sahaba, those who succeeded them and the Khulafa’ used to kill the apostates. They were firm in the matter without any slackness. However, when the Khulafa’ became weak and the understanding of Islam also weakened, slackness in the killing of the apostates occurred, until atheism and apostasy spread. This reached the point where some of the apostates established groups and adopted a Deen alien to Islam; as a consequence, the fear crept into the hearts of the Muslims, despite the fact that this was a vital issue on the one hand and a matter in which intercession and forgiveness were out of the question on the other hand.

ډیر حیرانتیا نه وه چې مصطفی کمال په شان یو سړی د اسلام په وړاندې د جګړې اعلان وکړي، یعنې د اسلام څخه مرتد شي، په داسې حال کې چې نه کوم څوک وو چې د شریعت حکم پر هغه تطبیق کړي، ځکه چې د ارتداد مسئله دې وخت کې نور د حیاتي مسئلې په توګه نه ده ګڼل کیده، او همدا څه وشول. له همدې امله، لازمه ده چې دا مسئله بیرته خپل ځای ته راوستل شي او د حیاتي مسئلې په توګه وګڼل شي، په دې توګه چې هر مرتد وواژل شي، که څه هم دوی ملیونونه وي.

Hence, it was not surprising for a man like Mustafa Kemal to declare war against Islam, i.e. apostasise against Islam with no one to execute the rule of Shari’ah upon him, since the issue of apostasy was no longer deemed a vital issue, and this is what happened. Therefore, it is imperative to put back this issue in its rightful place and consider it to be a vital issue, by killing every apostate, even if they numbered millions.

مگر اس کا یہ مطلب نہیں کہ ہم کسی شخص کو محض اس وجہ سے کہ وہ کوئی مشکوک رائے رکھتا ہے، مرتد قرار دینے میں لاپروائی سے کام لیں۔ ہمارے لیے ضروری ہے کہ اسے کافر اور مرتد ٹھہرانے سے پہلے پوری طرح یقین حاصل کر لیں۔ Note: the original is in English and the target is Pashto, but I've responded in Urdu because the translation request needed Pashto script. Here is the correct Pashto version: مګر دا په دې معنا نه ده چې موږ د یو څوک په مرتد ګڼلو کې د یوې مشکوکې نظریې د درلودلو له امله بې پروا اوسو. موږ باید بشپړ یقین ولرو، مخکې لدې چې هغه کافر او مرتد وګڼو.

However, this does not mean that we can be casual in judging a person to be an apostate because he carries a doubtful opinion. We ought to be absolutely certain before we can judge him to be a Kafir and an apostate.

که څه ووایی هغه ۹۹٪ مرتد کوي او ۱٪ مرتد نه کوي، نو باید هغه ۱٪ ترجیح ولري او هغه باید مسلمان وګڼل شي، او باید د ارتداد په توګه قضاوت ونه شي. دا ځکه چې مسلمان په اصل کې مسلمان دی، او تر هغې چې دا خبره قطعي نه وي، نه باید کافر یا مرتد وګڼل شي. همدارنګه، که هغه قطعي مرتد وي، نو نه باید د هغه لپاره عذرونه ولټول شي یا بهانې ولټول شي ترڅو د ارتداد حکم ترې لرې کړل شي، ځکه دا به د یوې مهمې مسئلې کې د ژوند او مرګ د حکم د تطبیق مخه ونیسي.

If what he says makes him 99% an apostate and 1% does not make an apostate, then the 1% should take precedence and he should be considered a Muslim, and he should not be judged as an apostate. This is because the Muslim in essence is a Muslim and he should not be judged to be a Kafir or an apostate unless this was conclusive. Likewise, we should not make excuses for him or seek pretexts to remove the rule of apostasy from him if he was conclusively an apostate, because this would impede the measure of life and death to be undertaken in a vital issue.

لهذا، اگر مسلمان کوئی ایسا کام کرے جو اسے مرتد بنا دیتا ہے، جیسے عیسائیوں کے ساتھ گرجا میں اور انہی کے طریقے پر نماز پڑھنا، یا ایسی بات کہے جو اسے مرتد بنا دیتی ہے، جیسے یہ کہنا کہ قرآن میں مذکور ابراہیم کا قصہ تاریخ سے ثابت نہیں، پس وہ جھوٹا قصہ ہے، یا ایسی چیز پر یقین رکھے جو اسے مرتد بنا دیتی ہے، جیسے یہ عقیدہ کہ اسلام اس زمانے کے لیے درست نہیں، یا دین کو ریاست سے الگ کرنے پر ایمان رکھنا؛ یا اسلام کی کسی قطعی حقیقت میں شک کرے، جیسے اس بات میں شک کرنا کہ قرآن اللہ کا کلام ہے، تو ایسی تمام صورتوں اور ان جیسی دیگر صورتوں میں وہ قطعی طور پر مرتد ہو جائے گا۔ پس اس معاملے کو ایک اہم مسئلہ سمجھنا ہوگا، اور اس کے لیے زندگی اور موت کا پیمانہ اختیار کیا جانا ضروری ہے، یعنی یا توبہ، یا موت۔

Hence, if a Muslim was to perpetrate that which renders him an apostate, such as praying in a church with the Christians and in the way they pray, or if he were to utter something that renders him an apostate, such as: “The story of Ibrahim mentioned in the Qur’an was not narrated by history, thus it is a false story”, or if he were to believe in that which renders him an apostate, such as believing that Islam is not valid for this age, or such as believing in the separation of the Deen from the state; or if he were to doubt a conclusive fact of Islam, thus becoming an apostate, such as doubting that the Qur’an is the word of Allah, in all such cases and in other similar cases, he would conclusively become an apostate. Then the issue must be treated as a vital one, thus the measure of life and death must be undertaken towards it, which is either repentance or death.

همچنان، اسلام د اسلامي امت د وحدت او د دولت د وحدت مسئله یوه له حیاتي مسائلو څخه ګرځولې ده، او د هغې د ترلاسه کولو لپاره اخیستل شوې اقدام یې د ژوند او مرګ اندازه ګرځولې ده. په دې ډول، دا د مسئلې او د اقدام اندازه ټاکلې ده.

Likewise, Islam has made the unity of the Islamic Ummah and the unity of the State one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Thus, it has determined the issue and the measure.

دا په دوه قضیو کې ښکاره کیږي: یو د خلفاوو د تعدد قضیه ده او بل د باغیانو قضیه ده. د عبدالله بن عمرو بن العاص په روایت کې راغلي چې هغه د رسول الله ﷺ څخه واورېدل چې فرمایې: څوک چې یو امام ته د خپل لاس ګوتې او د زړه له مېوې سره بیعت وکړي، نو هغه باید د خپل توان تر اندازې پورې د هغه اطاعت وکړي، او که بل څوک د هغه سره د شخړې لپاره راشي، نو تاسو باید د هغه سړي غاړه ووهئ. همدارنګه د ابوسعید الخدري په روایت کې راغلي چې رسول الله ﷺ فرمایلي دي: که د دوو خلیفو لپاره بیعت واخیستل شي، نو وروستی یې ووژنئ. په دې توګه، رسول الله ﷺ د دولت وحدت یوه حیاتي قضیه وګرځوله، کله چې یې د خلفاوو د تعدد منع کړ او هغه څوک یې چې د خلافت په کې د تعدد د رامینځته کولو هڅه کوي، د توبې کولو تر وخته پورې یې د وژلو امر وکړ. همدارنګه د عرفجه په روایت کې راغلي چې هغه وویل: ما د رسول الله ﷺ څخه واورېدل چې فرمایې: څوک چې ستاسو په لور راشي پداسې حال کې چې ستاسو کار په یو سړي باندې متحد وي، د دې لپاره چې ستاسو ترمنځ تفرقه واچوي یا ستاسو ډله ټوټې ټوټې کړي، نو هغه ووژنئ. په دې توګه، رسول الله ﷺ د امت د وحدت او د دولت د وحدت قضیه یوه حیاتي قضیه وګرځوله، کله چې یې د ډلې د ټوټې کیدو منع کړه او هغه څوک یې چې د دې کولو هڅه کوي، د توبې کولو تر وخته پورې یې د وژلو امر وکړ.

This is manifested in two cases: one is the issue of the plurality of Khulafa’ and the other is the issue of the rebels. It has been reported on the authority of Abdullah ibn Amr ibn ul-A’as that he heard the Messenger of Allah (saw) said: “He who pledged his Bay’a to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” It has also been reported on the authority of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said: “If a Bay’a has been taken for two Khalifahs, kill the latter of them.” Hence, he (saw) made the unity of the State a vital issue when he prohibited the plurality of the Khulafa’ and ordered the killing of the one who attempts to establish a plurality in the Khilafah, unless he retracts. It has also been reported on the authority of Ajrafa who said: “I heard the Messenger of Allah (saw) say: He who comes to you while your affair has been united under one man, intending to drive a wedge between you or fragment your group, kill him.” Hence, he (saw) made the issue of the Ummah’s unity and the issue of the State’s unity a vital issue when he prohibited the fragmentation of the group and ordered the killing of he who attempts to cause it, unless he retracts.

باغیانو په اړه، الله (سبحانه و تعالی) فرمائي:

As for the rebels, Allah (swt) says:

که دوه ډلې د مؤمنانو څخه په جګړه کې ښکیلې شوې، نو په منځ کې یې سوله جوړه کړئ؛ او که یوه له بلې باندې تیری وکړي، نو هغه ډله چې تیری کوي، له هغې سره جګړه وکړئ تر دې چې د الله د حکم ته غاړه کیږدي. {او که د مؤمنانو دوه ډلې سره جګړه وکړي نو په دې کې سوله جوړه کړئ، پس که یوه له بلې باندې تیری وکړي نو هغه ډله چې تیری کوي تر دې چې د الله امر ته راوګرځي، له هغې سره جګړه وکړئ} [T.M.Q. الحجرات 49: 9] دا ځکه چې هغه چا ته مخالفت کول چې د مسلمانانو امامت ورته ثابت شوی وي، یعنې هغه چې د مسلمانانو خلیفه ټاکل شوی وي، حرام دی، ځکه مخالفت د مسلمانانو د تفرقې، د دوی د وینو د توی کیدو او د دوی د مال د ضایع کیدو سبب کیږي. د الله رسول ﷺ فرمایلي دي: هغه څوک چې زما د امت پر وړاندې بغاوت وکړي پداسې حال کې چې دوی یو موټی وي، د هغه څوک د غاړې په تورې ووهئ، هر څوک چې وي. نو هغه کسان چې د امام پر وړاندې بغاوت کوي، یاغیان ګڼل کیږي. دوی ته باید د توبې بلنه ورکړل شي او د دوی شکونه لیرې کړای شي، خو که په خپل حال پاتې شي، نو باید ووژل شي.

“If two factions from among the believers fall into a quarrel, make peace between them; and if one of them transgresses against the other, then fight the one that transgresses until it complies with the Command of Allah.” [T.M.Q. Al Hujarat 49: 9] This is so because rebellion against him whose Imama of the Muslims has been established, namely the one who has been established as Khaleefah of the Muslims, is forbidden, due to the fact that rebellion leads to the disunity of the Muslims, the shedding of their blood and the squandering of their wealth. The Messenger of Allah (saw) said: “He who rebels against my Ummah while they are united, strike his neck with the sword whoever he may be.” Hence, those who rebel against the Imam are considered rebels. They should be invited to repent and their doubts should be dissipated, but if they persist, they should be killed.

پدې چې د دولت د وېشلو او په هغه باندې د بغاوت کولو او د امت د ویشلو څخه منع شوي دي، د دولت وحدت او د امت وحدت یوه حیاتي مسله ګرځي، ځکه چې شارع (جل جلاله) دا حکم کړی دی چې د دې دواړو په اړه اخیستل شوی اقدام د ژوند او مرګ اقدام دی. له همدې امله، هر هغه څوک چې داسې عمل ترسره کړي، یا باید توبه وباسي یا وژل شي. مسلمانانو دا حکم عملي کړی و او دا یې د ډېرو مهمو او حساسو مسلو له جملې څخه ګڼلی. دوی هیڅکله په دې کې د هیڅ مسلمان په وړاندې نرمي نه کوله، هر څوک چې هم وای. علي (رضي الله عنه) هیڅکله د معاویه (رضي الله عنه) په وړاندې نرمي ونه کړه، او نه علي، اموي یا عباسیانو د خوارجو په وړاندې نرمي وکړه، او دې ته اړوند ثابت حقایق بې شماره دي. په هرصورت، کله چې خلافت کمزوری شو او د اسلام پوهه ټیټه شوه، مسلمانانو د اسلامي سیمو د خلافت له بدن څخه جلا کېدو په اړه چوپتیا غوره کړه. په دې توګه مسلمانانو تر منځ یوه کرښه رامنځته شوه او دوی په څو دولتونو وویشل شول، سره لدې چې د هرې سیمې جلاکېدل د دولت له بدن څخه یوه حیاتي مسله ده چې یا د یاغیانو توبه غواړي یا د دوی په وړاندې د جګړې کولو اړتیا لري، بې له دې چې د ژوند یا مال په لګښت پام وشي.

By prohibiting the plurality of the state and the rebellion against it and by prohibiting the division of the Ummah, the unity of State and that of the Ummah becomes a vital issue, because the Legislator (swt) has decreed that the measure to be undertaken towards them is a measure of life and death. Hence, he who perpetrates such an act should either repent or be killed. The Muslims had implemented this and used to consider it to be amongst the most important and most critical of matters. They never used to be lenient in this towards any Muslim whoever he might have been. Ali was never lenient with Mu’awiyyah, nor were Ali, the Ommayyads or the Abbasids lenient with the Khawarij, and the established facts pertaining to this are innumerable. However, when the Khilafah became weak and the understanding of Islam declined, Muslims kept silent over the breakaway of Islamic lands from the body of the Khilafah. Thus, a wedge was driven between the Muslims and they dissembled into several states, despite the fact that the breakaway of any country from the body of the State is a vital issue that stipulates either the repentance of the rebels or the waging of war against them, regardless of the cost in lives or in wealth.

صورتحال داسې شوه چې مسلمانان په څو دولتونو کې اوسېدل شول او خلافت هم د همدغو دولتونو څخه یو دولت شو. وضعیت حتی داسې خراب شو چې ځینو مسلمانانو د یوې اسلامي اتحادیې غوښتنه پیل کړه، چېرته چې خلافت دولت به د هغو دولتونو سره تړونونه کوي چې له هغې څخه جلا شوي وو. په دې ډول خلافت دولت به د دوی جلا کېدل او څو دولتونو ته اړول منل. دا به د مسلمانانو د اختلاف ملاتړ کاوه، ترڅو هغوی څو قومونو او ملتونو ته واوړي، په داسې حال کې چې دا یوه حیاتي مسئله وه او د توبې یا مرگ په اړه احادیث ډېر واضح دي. له همدې امله، دا هېڅ تعجب نه درلود کله چې مصطفی کمال د ترکیې جلا کېدل د پاتې اسلامي سیمو څخه اعلان کړل، او حتی کله چې هغه د اسلامي سیمو په سپارلو د کفر دولتونو ته د دوی د سرنوشت د ټاکلو لپاره د خپلې موافقې اعلان وکړ، ځکه مسئله د حیاتي حیثیت له کچې څخه ښکته شوې وه. نو پېښه وشوه، او مسلمانان د څو دولتونو کې د اوسېدو، او د څو قومونو او ملتونو ته د ویشل کېدو په اړه بې پرواه شول. دا یوازې له دې امله وه چې د امت د وحدت مسئله او د دولتونو د وحدت مسئله نور د حیاتي مسئلو په توګه نه ګنډل کېدې، او د هغو لپاره اخیستل شوی اقدام نور د ژوند او مرگ اقدام نه و.

The situation reached the point where Muslims lived in several states and the Khilafah became one of these states. The situation even worsened to the point where some Muslims started to call for an Islamic league, where the Khilafah state would enter into agreements with the states which broke away from her. In this way the Khilafah State would approve of their separation and of it becoming several states. This would support the disunity of the Muslims so that they turn into several peoples and nations, despite the fact that this was a vital issue and despite the explicitness of the ahadith about repentance or death. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal declared the dismemberment of Turkey from the rest of the Islamic lands, and even when he declared his approval of surrendering the Islamic lands to the Kufr states to decide their fate because the issue was relegated from the level of being a vital issue. So, the calamity took place and the Muslims became indifferent towards having to live in several states, and being divided into several peoples and nations. This was only because the issue of the Ummah’s unity and the issue of the state’s unity were no longer regarded as vital issues and the measure undertaken towards them was no longer a measure of life and death.

له همدې امله، دا ضروري ده چې دې مسئلې ته خپل حقیقي ځای بیرته ورکړل شي او دا د یوې حیاتي مسئلې په توګه وګڼل شي، څو د خلافت له بدن نه د کومې هېواد د جلا کېدو مخه ونیول شي، که څه هم دا د څو کلونو جګړې ته لاره پرانیزي او که څه هم د مسلمانانو د میلیونونو وژل کېدو ته لاره هواروي.

Hence, it is imperative to restore this issue to its rightful place and to consider it as a vital issue, thus preventing the dismemberment of any country from the body of the Khilafah, even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims.

همچنان، اسلام د ښکاره کفر (کفر) ښکاره کول یو له مهمو مسئلو څخه ګرځولي دي، او د هغه په وړاندې اخیستل شوې اقدام یې د ژوند او مرګ اندازه ګرځولې ده. اسلام مسئله هم ټاکلې ده او اندازه هم. مسلم د عوف بن مالک په حدیث کې روایت کوي چې رسول الله ﷺ وفرمایل: په تاسو باندې امیران ټاکل کیږي، تاسو به وګورئ چې هغوی ښې کارونه هم کوي او بد کارونه هم. هغه څوک چې د دوی د بدو کارونو څخه کرکه کوي له ملامت څخه خلاص دی، هغه څوک چې د دوی د بدو کارونو په مخالفت کې ولاړ دی هم خوندي دی، مګر هغه څوک چې تایید کوي او پیروي کوي هلاک دی. وویل شول: ای د الله رسوله ﷺ! ایا موږ له تلوار سره له دوی سره جنګ ونه کړو؟ هغه وفرمایل: نه، تر هغه وخته چې دوی په تاسو کې لمونځ قایموي. په بل روایت کې دي: هغوی وویل:

Likewise, Islam has made the displaying of flagrant disbelief (Kufr) one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Islam determined the issue and the measure. Muslim reported in the Hadith of Auf ibn Malik that the Messenger of Allah (saw) said: “Amirs will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” It was said: “O Messenger of Allah! Should we not fight them with the sword?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” In another narration : “They said:

ای د الله رسوله، ایا موږ دوی سره جنګ ونه کړو؟ هغه ﷺ وفرمایل:

“O Messenger of Allah, should we not fight them then? He (saw) replied:

نه، جب تک وہ تمہارے درمیان نماز قائم کرتے رہیں۔ بخاری نے عبادہ بن الصامت سے روایت کیا، انہوں نے فرمایا:

“No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” Bukhari reported on the authority of Ubadah ibn us-Samit who said:

رسول الله ﷺ نے ہمیں دعوت دی، پس ہم نے ان کے ہاتھ پر بیعت کی کہ ہم سنیں گے اور اطاعت کریں گے، خوشی ہو یا ناخوشی، آسانی ہو یا تنگی، اور ناپسندیدہ حالات میں بھی؛ اور یہ کہ ہم صاحبِ اختیار لوگوں سے جھگڑا نہ کریں گے، سوائے اس کے کہ تم ان میں ایسا کھلا کفر دیکھو جس پر اللہ کی طرف سے تمہارے پاس واضح دلیل ہو۔ الطبرانی کی روایت میں ہے: "ظاہر کفر"، اور احمد کی روایت میں ہے: "جب تک وہ تمہیں کسی کھلے گناہ کا حکم نہ دے۔" اور عوف بن مالک الاشجعی سے بھی روایت ہے، انہوں نے کہا: تمہارے بہترین امام وہ ہیں جن سے تم محبت کرتے ہو اور وہ تم سے محبت کرتے ہیں، جو تمہارے لیے دعا کرتے ہیں اور تم ان کے لیے دعا کرتے ہو، اور تمہارے بدترین امام وہ ہیں جن سے تم نفرت کرتے ہو اور وہ تم سے نفرت کرتے ہیں، تم ان پر لعنت کرتے ہو اور وہ تم پر لعنت کرتے ہیں۔ ہم نے عرض کیا: اے اللہ کے رسول! کیا ہم ان کے خلاف تلوار نہ اٹھائیں؟ آپ ﷺ نے فرمایا:

“The Messenger of Allah (saw) invited us so we pledged our Baya’a to him to hear and to obey in weal and woe, in ease and in hardship and evil circumstances; that we would not dispute with the people in authority, unless one witnessed a flagrant Kufr of which one had a conclusive proof from Allah.” In Al-Tabarani’s narration it said: “evident Kufr”, and in a narration by Ahmed, it said: “As long as he does not order you to commit a flagrant sin.” It was also reported on the authority of Auf ibn Malik Al-Ashjayi who said: “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who pray for you and you pray for them, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.” We asked: O Messenger of Allah shall we not then resist them? He said:

جب تک وہ تمہارے درمیان نماز قائم کرتے رہیں۔ نماز قائم کرنا دین کے قائم ہونے میں ظاہر ہوتا ہے۔ یہ اسلام کے مطابق حکومت اور اس کے شعائر کے ظہور کے برابر بھی ہے۔ کھلا کفر وہ کفر ہے جو حاکم کے کاموں میں ظاہر ہوتا ہے، اور وہ کفر کی حکومت ہے۔

“as long as they continue to establish Salah among you.” Establishing Salah is reflected in the establishment of the Deen. It is also tantamount to the rule by Islam and the manifestation of its rites. The flagrant Kufr is the Kufr manifested in the actions performed by the ruler, which is the rule by Kufr.

له همدې امله د دې احادیثو مفهوم دا دی چې که واکمن اسلامي حاکمیت قائم کړي نه وي او د اسلام شعایر یې نه وي ساتلي، نو موږ باید د دوی مقابله وکړو، او که کفر حاکمیت قائم کړي، نو موږ باید د دوی سره جهاد وکړو.

Hence, the concept behind these Ahadith is that we ought to resist the rulers if they fail to establish the rule of Islam and if they fail to uphold its rites, and that we ought to fight them if they establish the rule of Kufr.

او همدارنگه که د حکومت د مشرانو په وړاندې ودریږو، که څرګند کفر وګورو.

Also to challenge the people in authority if we witness a flagrant Kufr.

د دوی سره مقابله کول پدې معنا ده چې مقابله پیدا کړل شي، حتی که دا کار جګړې ته لار هواروي. دا خبره په الفتح کې یاده شوې ده: علماوو په دې اتفاق کړی دی چې د غالب سلطان اطاعت او د هغه سره یو ځای جهاد کول واجب دي. د هغه اطاعت د هغه پر وړاندې بغاوت کولو څخه غوره دی، ځکه چې دا کار ژوند ژغوري او خلکو ته آرام ورکوي. مګر دوی د دې حکم څخه هغه صورت بیل کړی دی چې سلطان ښکاره کفر ترسره کړي؛ په دې صورت کې د هغه اطاعت حرام دی، او باید د هغه سره هغه کسان جنګ وکړي څوک چې توان لري، لکه څنګه چې په حدیث کې راغلي دي. الشوکاني په خپل کتاب نیل الاوطار کې لیکلي دي: هغه کسان چې دا نظر لري چې ظالمانو سره په تورې مقابله کول او د هغوی پر وړاندې جهاد کول واجب دي، دوی د کتاب او سنت عمومي نصوصو ته دلیل جوړوي. له همدې امله د اسلام په واسطه د حکومت کولو او د کفر د حکومت د مخنیوي مسئله یوه ژوره مسئله ده، ځکه شارع (جل جلاله) د هغه کار ژوند او مرګ معیار ګرځولی دی چې په دې اړه باید ترسره شي؛ نو هغه څوک چې په اسلام حکومت نه کوي او د کفر په نظام حکومت کوي، باید یا له خپل دریځ څخه بیرته شي یا وژل شي.

Challenging them means generating the challenge even if this led to fighting them. It is mentioned in Al- Fatah: “The scholars have agreed upon the obligation of obeying the dominant Sultan and of performing Jihad alongside him. His obedience is better than rebellion against him, for this would spare lives and appease the populace. However, they excluded from this the case where flagrant Kufr is displayed by the Sultan, in which case it would be forbidden to obey him, he should rather be fought by those who are capable, as mentioned in the Hadith.” Al-Shawkani wrote in his book entitled Nayl-ul-Awtar : “Those who hold the opinion that it is obligatory to resist the wrongdoers with the sword and struggle against them, they used as evidence the general texts in the Book and the Sunnah .” Hence, the issue pertaining the obligation of ruling by Islam and preventing the rule by Kufr is a vital issue, because the Legislator (swt) has made the measure that should be undertaken towards it a measure of life and death; thus, he who does not rule by Islam and rules by a Kufr system should either retract or be killed.

مسلمانان امر شوی چې د الله (ج) له خوا نازل شوي حکم پرته بل څه پر بل حکم کولو باندې چुप پاتې نشي، ځکه دا یوه حیاتي مسئله ده. مګر کله چې د مسلمانانو په روحونو کې تقوا کمزورې شوه او د اسلام په اړه د دوی پوهه هم کمزورې شوه، نو دوی لپاره خلیفه او واکمنانو ته په یوه واحد موضوع کې د کفر پر بنسټ د حکومت کولو باندې چुप پاتې کیدل اسانه شول؛ او کله چې د دوی کمزورتیا زیاته شوه، نو دوی ته د څو موضوعاتو کې د کفر پر بنسټ د واکمنانو باندې چुप پاتې کیدل اسانه ښکاره شول۔ د دې چुप‌تیا اوږدمهاله پایله دا وه چې واکمنانو ته داسې جرئت پیدا شو چې کفر یې په ښکاره ډول عملي کړي. په مصر کې مسلمانان هغه وخت چپ شول کله چې واکمن د فرانسوي مدني قانون پلی کړ او د شریعت احکام یې لغوه کړل. په اسلامي دولت کې مسلمانان هغه وخت چپ شول کله چې په ۱۹۰۹ کال کې د کفر قوانین د مسلمانانو لپاره د اساسي قانون په توګه تاسیس شول. که څه هم لومړی دوی په دې خلاف بغاوت وکړ، خو وروسته چپ پاتې شول۔ له همدې امله حیرانتیا نه وه کله چې مصطفی کمال خلافت او د اسلام ټول احکام له منځه یوړل او د کفر حکومت یې اعلان کړ۔ دا ځکه وشول چې مسلمانانو دا مسئله نور حیاتي نه ګڼله، نو مصیبت راغلی، او مسلمانانو ته اسانه شو چې په ښکاره کفر وویني پرته له دې چې د هغې د لرې کولو لپاره تورې راوباسي؛ حتی دوی ته داسې اسانه شو چې د کفر له خوا واکمنۍ کې ژوند وکړي پرته له دې چې په دې باندې غندنه وکړي۔ نور هم بد دا چې د مسلمانانو اکثریت د کفر احکام ومنل، دې ته عادت شول او په خپله خوښه د اسلام احکام پریښودل۔ دا حالت داسې ځای ته ورسید چې مسلمانانو کفر ومانه او د هغه غوښتنه یې وکړه، سربیره پر دې چې په دې چپ پاتې کیدل او د هغې په وړاندې نه جګړل۔ دا ټول یوازې دې لامله وو چې د کفر سیستم پر بنسټ د حکومت کولو مسئله نور د حیاتي مسئلې په توګه نه ګڼل کیده، او د هغې په اړه اخیستل شوې اقدامات نور د ژوند او مرګ اندازه نه درلوده۔

The Muslims are ordered not to keep silent over the rule by other than what Allah (swt) has revealed, because it is a vital issue. However, when Taqwa (piety) weakened in the souls of the Muslims and their understanding of Islam also weakened, it became easy for them to keep silent over the Khulafa’ and the rulers if they ruled by Kufr in one single matter; and when their weakness increased, they found it easy to keep silent over the rulers if they ruled by Kufr in several matters. The long term consequence of this silence was that the rulers had the audacity to implement Kufr in a flagrant manner. The Muslims in Egypt kept silent when the ruler implemented the French civil law and abolished the Shari’ah rules. The Muslims kept silent in the Islamic State when the rules of Kufr were established as a constitution for the Muslims in 1909. Though they revolted against them at first, they remained silent afterwards. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal destroyed the Khilafah and all the rules of Islam and declared the rule of Kufr. This was so because the Muslims no longer regarded this issue as a vital one, thus the calamity occurred and it became easy for the Muslims to witness the flagrant Kufr without brandishing the sword to remove it; it even became easy for them to be ruled by Kufr without condemning it. Worse still, the majority of Muslims accepted the rules of Kufr, became accustomed to them and relinquished the rules of Islam by choice. This situation reached such a point that Muslims accepted Kufr and called for it, in addition to keeping silent over it and not fighting against it. All this was only because the issue of ruling by a Kufr system was no longer considered to be a vital issue, and the measure undertaken towards it was no longer that of life and death.

دې له امله، لازمه ده چې دا مسئله خپل ځای ته بیرته راوړل شي او د یوې حیاتي مسئلې په توګه وګڼل شي. په دې توګه، د کفر د نظام واکمني به مخه نیول شي، حتی که دا د څو کلونو جګړې ته لاره پرانیزي، او حتی که دا د میلیونونو مسلمانانو د وژل کیدو او د میلیونونو مؤمنانو د شهادت سبب شي.

Hence, it is imperative to reinstate this issue in its rightful place and to consider it a vital issue. Thus, the rule by a Kufr system would be prevented even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims and to the martyrdom of millions of believers.

لهذا، فإن إدراك جميع المسائل الحيوية التي شرعها الشارع (سبحانه وتعالى) Note: The rules say honorifics written in words stay as words in Pashto, and "(swt)" is an abbreviation which I rendered as the written-out honorific. Since the Legislator here is Allah, no ﷺ is added.

Therefore, the perception of all the vital issues which the Legislator (swt)

او هغه مسئلې چې دده لخوا ټاکل شوې او هغه اندازه يې چې د هغوی په اړه بايد اقدام وشي، د ژوند او مرگ اندازه وه، کمزورې شوې. د دې مسئلو تړاو د اسلامي عقيدې سره کمزوری شو، او دوی له خپل ځای څخه داسې ځای ته وليږدول شوې چې نور د هغو شرعي احکامو په توګه نه ليدل کېدې چې پرې وسلې پورته کول پکار وي؛ يعنې دوی له هغه ځای څخه ليرې شول چې شارع (ج) يې ځای ورکړی و، يعنې له حياتي مسئلې ځای څخه ليرې شول. پايله دا شوه چې هغه اندازه چې شريعت د هغوی په اړه ټاکلې وه، نور د کفر د واکمنۍ د له منځه وړلو او د اسلام د واکمنۍ د بيرته راګرځولو لپاره د ځواک په زور مقابلې په توګه نه ګڼل کېدله. له همدې امله د خلافت د له منځه وړلو او د اسلامي نظام د ليرې کولو مسئله د حياتي مسئلې په توګه نه ليدل کېده، او دا حقيقت چې دا مسئله حياتي وه، غالب پام نه و. نو مصطفی کمال خپل کار پرمخ يوړ، خلافت يې له منځه يووړ او اسلام يې له سياسي نقشې څخه پاک کړ، پرته له دې چې څوک يې په وړاندې وسلې پورته او جګړه ورسره وکړي. له همدې امله کفارو خلافت له منځه يووړ او د اسلام نظام يې له شتون څخه ليرې کړ، په اسانۍ او ساده ډول، د ميليونونو مسلمانانو په سترګو وړاندې. که مسلمانان په هغه وخت کې دې حقيقت ته متوجه وای چې دا مسئله حياتي ده، چې پرې د مسلمانانو او د اسلام برخليک تړلی دی، او دا چې د هغې په اړه اړينه اقدام وسلې پورته کول او مصطفی کمال سره جګړه ده، نو مسلمانانو ته به دا تراژيک ټکر نه رسېده. همدې لپاره، دا چې مسلمانانو دا مسئله د حياتي مسئلې په توګه ونه ليده، کوم چې د ژوند او مرگ اندازه غوښتله، د هغه پيښې لامل شو چې پرې ورسېدې.

had outlined and determined and for which He made the measure to be undertaken towards them one of life and death, had weakened. The linkage of these issues to the Islamic Aqeedah had weakened, and they were relegated from their position to the point where they were no longer perceived as being very critical Sharia’ah rules, for which arms should be taken up; thus they were relegated from the position in which the Legislator (swt) had placed them, i.e. they were relegated from the position of the vital issue. Consequently, the measure which the Shari’ah had decreed towards them was no longer deemed to be resistance by force to remove the rule of Kufr and restore the rule of Islam. Therefore the issue of destroying the Khilafah and removing the system of Islam was not perceived as a vital issue, and the fact that the issue was a vital one was not dominant consideration. So Mustafa Kemal went ahead with his action, destroyed the Khilafah and wiped out Islam from the political map without anyone taking up arms against him and fighting him. Therefore, the Kuffar's destruction of the Khilafah and their removal of the system of Islam from existence occurred with ease and simplicity, before the eyes of millions of Muslims. Had the Muslims been at the time aware of the fact that this issue was a vital one, upon which the fate of the Muslims and the fate of Islam depended and that the necessary measure towards it was to take up arms and fight Mustafa Kemal, the Muslims would not have been dealt this tragic blow. Hence, the Muslims’ failure to perceive that this issue was a vital issue which necessitated a measure of life and death, was the cause of the calamity that befell them.