Mevcut metinler yeterlidir ve bunlardan şunu çıkarırız:

The texts that have already been presented should be sufficient and from them we deduce the following:

1) Doğru görüş şudur: Muhacirler ile Ensar arasındaki bu kardeşlik, As'ad bin Zürare'nin (Allah ondan razı olsun) vefatından önce, Peygamber (ﷺ)'in gelişinden yaklaşık yedi ay sonra Mescid'in inşası sırasında gerçekleşmiş olamaz. Onun, Ensar'ın reisi ve ‘Akabe'nin ikinci biatında seçilmiş liderlerinden (Nakib) biri olması sebebiyle, kardeşlik onun hayatında gerçekleşmiş olup da kendisinden hiç bahsedilmemiş olması akla yatkın değildir. Bu nedenle Ebû ‘Umar İbnü Abdilber'in sözü:

1) The correct view is that this brotherhood between the Muhajirin and the Ansar could not possibly have taken place prior to the death of As’ad bin Zurarah (May Allah be pleased with him), during the building of the Masjid, about seven months following the arrival of the Prophet (peace be upon him). It is not conceivable that it took place in his lifetime without him having been mentioned in it, as he was chief of the Ansar and one of the Naqeebs (selected leaders of the Ansar at the second pledge of ‘Aqabah). Therefore, the statement of Abu ‘Umar ibn Abd AlBarr:

"Sîre âlimlerinin ve bu konudaki rivayetlerin benimsediği doğru görüşe göre, Allah Resûlü ﷺ Medîne'ye geldiğinde Muhâcirler (hicret edenler) ile Ensâr (yardımcılar) arasında kurduğu “Muâhât” (kardeşlik) ise, mescidi inşa etmesinden sonra gerçekleşmiştir ve bu kardeşlik yardımlaşma ve destek ile Hak (hakikat) esasına dayanıyordu …"

“The correct view as held by the scholars of Seera and reports in respect to the “Mu’akhaah” (brotherhood) which the Messenger of Allah (peace be upon him) concluded between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers), when he came to Al-Madinah, was that it took place after his building of the Masjid and it was upon the basis of the provision of assistance/support and the Haqq (truth) …” .

bu adım son derece makuldür; özellikle mescidin inşasının tamamlanması ve açılışının kutlanması böyle bir adımın atılması için uygun bir fırsat teşkil etmiştir. Ayrıca bu olayın Bedir Savaşı'ndan önce gerçekleşmiş olması gerekir; çünkü bu rivayette Ubeyde bin el-Haris (bin el-Muttalib bin Abdi Menaf bin Kusayy el-Kureşi el-Muttalibi) ve kardeşi Umeyr bin el-Hümam (bin el-Cemuh bin Zeyd bin Haram bin Ka'b) de anılmaktadır ve ikisi de Bedir Savaşı'nda şehit düşmüşlerdir, Allah onlardan razı olsun. Hayatta kardeş olmuşlar, ölümde de kardeş olmuşlardır; Allah'tan umarız ki Kıyamet Günü'nde de onlar böyle olsunlar. 2) Doğru görüş, Muhacirler ile Ensar arasındaki bu kardeşliğin başlangıçta yazılı olarak kaydedilmediğidir; çünkü bunun niteliği buna uygun değildi. Bunun nedeni, rivayetlerin hiçbirinde, istisnasız, yazılı bir belgeden hiç söz edilmemesidir. Siyer, tarih ve Hadis kitaplarının incelenmesi, Medine Sahifesi'nden önce herhangi bir sözleşme, yazılı belge veya kanunname anılmadığını ortaya koymaktadır. Bu konudaki istisna ise şunları kapsamaktadır:

is very conceivable, and particularly as the completion of the building of the Masjid and the celebration for its opening, represented a good occasion for such a step to be undertaken. I addition, it must have been undertaken prior to the battle of Badr because Ubaida bin Al- Harith (bin Al-Muttalib bin Abd Manaf bin Qusayy Al-Qurashi Al-Muttalibi) is mentioned in it along with his brother ‘Umair bin Al- Humam (bin Al-Jamuh bin Zaid bin Haram bin Ka’b) and they were both martyred at the battle of Badr, may Allah be pleased with them. They were brothers in life and at death, and we hope from Allah that they be like that also, on the Day of Judgement. 2) The correct view is that this brotherhood between the Muhajirin and the Ansar was not written in origin as its nature was incompatible with that. That is because all of the narrations, without exception, do not mention a written document at all. An examination of the books of Seera, history and Hadith reveal the absence of the mention of any charter, written document or code prior to the Sahifah of Al-Madinah. The exception to that included:

"De ki: "Ey kendilerine karşı aşırı gidip günah işleyen kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Şüphesiz Allah bütün günahları bağışlar. Gerçekten O, çok bağışlayan, çok merhamet edendir."" Rabbinize yönelin ve O'na teslim olun, azap size gelmeden önce; yoksa yardım görmezsiniz. Ve azap size ansızın, siz farkında değilken gelmeden önce, Rabbinizden size indirilenin en güzeline uyun."" [TMQ 39:53-55]

“Say, “O My servants who have transgressed against themselves [by sinning], do not despair of the mercy of Allah. Indeed, Allah forgives all sins. Indeed, it is He who is the Forgiving, the Merciful”. And return [in repentance] to your Lord and submit to Him before the punishment comes upon you; then you will not be helped. And follow the best of what was revealed to you from your Lord before the punishment comes upon you suddenly while you do not perceive” [TMQ 39:53-55].

b) Luk­man'ın Mecellesi: El-Mecelle ve aynı şekilde es-Sicilli, çevrilip (sayfaları) çevrilen bir Sahife'dir (yazılı belge). Bu, Beyhakî'nin "Delâilü'n-Nübüvve" adlı eserinde (2/419) geçen şeye benzer. (Tam isnadı zikrettikten sonra) Âsım bin Ömer bin Katâde el-Ensârî, kendi kavminin Şuyûh'undan (ileri gelenlerinden) rivayet etti ki onlar şöyle dediler:

b) The Majallah of Luqman: Al-Majallah and likewise As-Sijli are a Sahifah (written document) that is turned or (its pages) turned over. That is like what came mentioned in “Dala’il An-Nubuwwah” of Al- Baihaqi (2/419). (After mentioning the full line of transmission) ‘Asim bin ‘Umar bin Qatadah Al-Ansaariy related from the Shuyukh (elders) of his people, that they said:

“Bani ‘Amr bin ‘Awf kabilesinin kardeşi Suwaid bin As-Samit, hac veya umre için Mekke'ye geldi. Suwaid, yaşı, teni ve saçıyla kavmi arasında mükemmelliğin örneği olarak tanımlanıyordu. (Ravi) şöyle dedi:

“Suwaid bin As-Samit, the brother of Bani ‘Amr bin ‘Awf, came to Makkah as a pilgrim for Hajj of ‘Umrah. Suwaid was described by his people as being the model of perfection among them, due to his age, skin and hair. He (the narrator) said:

Sonra Allah'ın Elçisi (ﷺ) ona yaklaştı ve onu Allah ‘Azze ve Celle'ye ve İslam'a davet etti. Suveyd şöyle dedi: "Belki sizin elinizdekiler de benim elimdekine benzer." Bunun üzerine Allah'ın Elçisi (ﷺ) sordu: "Peki sizin elinizde ne var?" O da Lokman'ın Mecelle'sinin, yani Lokman'ın Hikmet'inin (bilgeliğinin) olduğunu söyledi. Allah'ın Elçisi (ﷺ) şöyle buyurdu: "Onu bana göster." Suveyd de gösterdi. Bunun üzerine (ﷺ) şöyle buyurdu: "Bu söz güzel, ama bende ondan daha iyisi var. Bu, Allah ‘Azze ve Celle'nin indirdiği bir Kur'an'dır; hidayet ve nurdur." Allah'ın Elçisi (ﷺ) daha sonra ona Kur'an okudu ve onu İslam'a davet etti. Suveyd bundan uzaklaşmadı ve şöyle dedi: "Gerçekten bu güzel bir sözdür." Sonra oradan ayrıldı ve kısa süre sonra kavmi yanına, Medine'ye vardı. Pek geçmeden Hazrec kabilesi tarafından öldürüldü. Kavmi içinden bazı kimseler, "Müslüman iken öldürüldüğü kanaatindeyiz" derlerdi ve onun öldürülmesi Buas Savaşı'ndan önce gerçekleşmişti. [Alıntının sonu] c) Kureyş'in Kâbe'nin içine astığı (zalim ve lanetli) Boykot Sahifesi'nin hikâyesi; kurtların onu yemesi hikâyesi ve ardından onun iptaline dair meşhur mütevatir hikâyesi. d) Allah'ın Elçisi (ﷺ)'nin askeri birliklerin komutanlarına verdiği, talimatlar içeren ve mühürlenmiş ya da birbirine eklenmiş sahifeler (Suhuf). Bunun bir örneği, Vakidi'nin "Kitabü'l-Mağazi" (1/13) adlı eserinde geçmektedir.

Then, the Messenger of Allah (peace be upon him) approached him and invited him to Allah ‘Azza Wa Jalla and to Islam. Suwaid said: “It may be that what you have is like that which I have”. So, the Messenger of Allah (peace be upon him) asked: “And what do you have?” He responded by saying that he had the Majallah of Luqman, meaning the Hikmah (wisdom) of Luqman. The Messenger of Allah (peace be upon him) then said: “Show it to me” and so he did. He (peace be upon him) said: “This speech is good but what I have is better than it. It is a Qur’an that Allah ‘Azza Wa Jalla has revealed and it is guidance and light”. The Messenger of Allah (peace be upon him) then recited the Qur’an to him and invited him to Islam. He didn’t distance himself from it and said: “Verily, this is a good speech”. He then left and later arrived to Al-Madinah to his people. It was not long thereafter that he was killed by the Khazraj. There were men from his people who would say: “We view that he was killed whilst he was a Muslim” and his killing occurred before the war of Bu’ath” [End of Quote]. c) The Sahifah (written document) of the (oppressive and accursed) Boycott which the Quraish hung inside the Ka’ba along; its story, the story of the termites eating it and then its well-known Mutawatir story concerning its nullification. d) The pages (Suhuf) which the Messenger of Allah (peace be upon him) gave to the commanders of the military expeditions, containing instructions, and they were sealed or patched together. And example of that is what came stated in Al-Waqidi’s “Kitab ul-Maghazi” (1/13):

“Abdullah bin Cahş'ın komutasında gerçekleştirilen Nahle seferi (Nahle, İbn Âmir'in Bustan'ı (Bahçe) içinde bir vadidir) Recep ayında, hicri takvimin on yedinci ayında yapıldı.”

“The expedition to Nakhla commanded by Abdullah bin Jahsh (Nakhla is a valley in the Bustan (Orchard) of Ibn ‘Amir) took place in the month of Rajab, the seventeenth month AH.

Dediler ki: Abdullah bin Cahş şöyle anlatmıştır: Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) yatsı namazını kıldığında beni çağırdı ve şöyle buyurdu: "Sabah olduğunda silahlarınla birlikte bana gel, çünkü seni bir göreve göndereceğim." Dediğine göre, sabah olunca kılıcımı, yayımı, okluğumu ve kalkanımı alarak yanına vardım. Peygamber ﷺ sabah namazını (yani Fecr'i) insanlarla birlikte kıldı, sonra ayrılıp beni yanında buldu. Beni, kendisinden önce gelmiş, kapısında ayakta dururken buldu; yanımda ise Kureyş'ten (yani Muhacirler'den) bir grup vardı. Allah'ın Elçisi ﷺ, Ubey bin Ka'b'ı çağırdı ve ona bir belge yazmasını emretti. Sonra beni çağırdı ve bana Havlan'dan bir deri parçası verdi, şöyle buyurdu: "Seni bu grubun başına atadım. İki gece yolculuk yapana kadar ilerle. Sonra mektubumu aç ve içinde yazanı yerine getir." Dedim ki: "Ey Allah'ın Elçisi, hangi yöne?" Buyurdu: "Necdiyye yönüne, küçük bir kuyuya ulaşana kadar git." Ravi şöyle demiştir: Abdullah bin Cahş acele etti, nihayet İbn Dümeyra kuyusuna ulaştı. Sonra mektubu açıp okudu. İçinde şöyle yazıyordu: "Allah'ın adıyla ve O'nun bereketiyle git, Nahle vadisine varana kadar. Ancak arkadaşlarından hiçbirini zorla seninle gelmeye zorlama. Seni izleyen kimselerle birlikte emirlerime uygun şekilde, Nahle vadisine ulaşana kadar ilerle ve orada Kureyş kafilesini pusuya yat." [Alıntı sonu]

They said: Abdullah bin Jahsh said: The Messenger of Allah (peace be upon him) called for me when he prayed Ishaa’, and said: “Come to me at dawn with your weapons, as I will send you on a mission”. He said: So, I approached at dawn with my sword, my bow, my quiver and my shield. The Prophet prayed Subh (i.e. Fajr) with the people, and then he left and found me. He found me having preceded him already standing at his door whilst I found a group of the Quraysh (i.e. Muhajirun) with me there. The Messenger of Allah (peace be upon him) called for Ubayy bin Ka’b and commanded him to write a document. Then he called me and gave me the sheet of leather from Khawlan, saying: “I have appointed you over this group. Proceed until you have travelled for two nights. Then open my letter and do as it says”. I said: “O Messenger of God, in which direction?” He replied, “Go towards Najdiyya until you reach a small well”. The narrator said: Abdullah bin Jahsh hastened, until he reached the well of Ibn Dumayra. He then opened the letter and read it. It said: “Go, in the name of Allah and with His blessings, until you come to the valley of Nakhla, but do not force any one of your companions to go with you. Proceed according to my commands with whoever follows you, until you reach the valley of Nakhla and lie in wait for the caravan of Quraysh from there” [End of Quote].

Nerede Muhacirler ile Ensar arasındaki bir Sahife ya da yazılı bir belge, diyet hakları, savaş veya barışla ilgili bir rivayet bulunursa, bunun bu "Mu'akhaah" (kardeşlik tesisi) ile hiçbir ilgisi olmadığını zorunlu olarak biliriz. Ya Medine Sahifesi ile ilgili olur ya da ondan sonra ortaya çıkmış veya yazılmış bir şeyle ilgili olur. Ahmad Abu Zaid'in "As-Seera An-Nabawiyah" adlı eserinde (s. 71), "Yahudilerle yapılan antlaşmanın (Mu'ahadah) yazılma tarihi" başlığı altında nakledilenlerin de bir geçerliliği yoktur: "Çağdaş araştırmacılardan biri, belgenin aslında iki belge olduğunu ve tarihçilerin bunları daha sonra tek bir metinde birleştirdiğini daha ağır basan bir görüş olarak ortaya koymuştur. Bunlardan biri Allah Resulü'nün (sallallahu aleyhi ve sellem) Yahudilerle yaptığı antlaşmayı ele alıyor ve büyük Bedir Savaşı'ndan önce yazılmıştı. İkinci belge ise Muhacirler ve Ensar'ın Müslümanlar üzerindeki yükümlülüklerini, haklarını ve görevlerini açıklıyordu. Şöyle dedi: 'Bana göre daha ağır basan görüş, Yahudilerle yapılan barış anlaşması (Muwada'ah) belgesinin büyük Bedir Savaşı'ndan önce yazıldığı, ikinci belgenin ise bu savaştan sonra yazıldığıdır.'" Klasik kaynaklar da bu ağır basan görüşü destekleyen ifadelere yer vermiştir. Ebu Ubeyd el-Kasım bin Sellam şöyle demiştir: "Vesika iki durumda yazılmıştır: Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye geldiğinde, İslam'ın üstünlük kazanıp güçlenmesinden ve Ehl-i Kitap'tan cizye alması emredilmeden önce." Belazuri ise şöyle demiştir: "Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine'ye geldiğinde Yahudilerle bir antlaşma (Muwada'ah) yaptı ve aralarında bir belge yazdı. Onlara, düşmanlarına destek vermemeleri ve kendisine saldıranlara karşı kendisini desteklemeleri, Ehlü'z-Zimme'yi savunmak için savaşmayacağı şartını koştu." Ona kadar hiçbir kimseye karşı savaş açmadı, ona iftira etmediler ve bir askerî birlik de göndermedi; nihayet Allah ‘Azze ve Celle şu ayeti indirdi: "İzin verildi o kimselere ki, kendilerine savaş açılmış; çünkü onlar haksızlığa uğradılar. Şüphesiz Allah onlara yardım etmeye kadirdir. Onlar, haksız yere evlerinden çıkarılanlardır." (Hac Suresi, 39-40)

Wherever we find a narration about a Sahifah or a written document between the Muhajirin and the Ansar, or concerning blood money rights, war or peace, we know, by necessity, that it bears no relation to this “Mu’akhaah” (formation of brotherhood). It would either be related to the Sahifah of Al-Madinah or something that came or was written (much) later than it. There is also no validity in what came related in “As-Seera An- Nabawiyah” by Ahmad Abu Zaid (p. 71) under the heading “The date of the writing of the treaty (Mu’ahadah) with the Jews”: “One of the contemporary researchers found preponderant that the document was actually two documents in origin and then the historians combined them into one. One of them dealt with the treaty of the Messenger of Allah (peace be upon him) with the Jews and was written prior to the great battle of Badr. That is whilst the second clarified the commitments (duties) of the Muslims from the Muhajirin and the Ansar, their rights and obligations. He said: “It is preponderant in my view that the peace agreement (Muwada’ah) document with the Jews was written before the great battle of Badr. As for the second document, then it was written after it”. The classical sources have expressed that which supports this preponderance. Abu ‘Ubaid Al-Qasim bin Salam said: “The Wathiqa (document) was written on two occurrences, when the Prophet (peace be upon him) arrived in Al-Madinah, prior to the dominance of Islam and its becoming strong and before he was commanded to take the Jizyah from Ahl ul-Kitab (the people of the book)”. Al-Baladhari said: “When the Messenger of Allah (peace be upon him) arrived in Al-Madinah he made a treaty (Muwada’ah) with the Jews and wrote between himself and them a document. He stipulated upon them that they should not support or side with his enemies, to support him against those who attack him and that he would not fight in defence of the Ahl udh-Dhimmah. He did not then wage war against anyone, they did not defame him and he did not dispatch a military expedition, until Allah ‘Azza Wa Jalla revealed: “Permission [to fight] has been given to those who are being fought, because they were wronged. And indeed, Allah is capable of providing them victory. [They are] those who have been evicted from their homes without right” (TMQ 22:39- 40)”.

İzin verilmiştir; kendilerine saldırılan kimselere, çünkü onlara zulmedilmiştir. Şüphesiz Allah, onlara zafer vermeye kadirdir.

“Permission [to fight] has been given to those who are being fought, because they were wronged. And indeed, Allah is capable of providing them victory.

"[Onlar] haksız yere evlerinden çıkarılanlardır" [TMQ 22:39-40]

[They are] those who have been evicted from their homes without right” [TMQ 22:39-40]

Bunun nedeni, "Muwada'ah" (barış ve ateşkes) halinin doğal ve asli durum olması ve onu tesis etmek için bir araya gelinmesinin gerekmemesidir. Savaş çıkarsa, "Muwada'ah" sona erer ve savaş bir ateşkes, antlaşma veya barış anlaşmasıyla sonlanmadıkça geri dönmez.

That is because the “Muwada’ah” (peace and truce) is the natural and original situation and is not in need of being convened in order to establish it. Then, if war was to take place, the “Muwada’ah” would cease and it would not return until the war ends by way of a truce, treaty or peace agreement.

Buna göre "Muvada'a" (barış ve ateşkes), var olabilen ya da olmayabilen bir durumu ifade eder. Bu nedenle Allah Resulü'nün (ﷺ) "Habeşlilere, onlar da size dokunmadıkça siz de onlara dokunmayın" sözü, zorunlu olarak şu anlama gelir: Habeşistan da öyle davrandığı sürece, Muvada'a'nın (barış ve ateşkesin) mevcut durumunu teyit edip bu durum üzerinde devam etmek. Dolayısıyla Siyer alimlerinin kullandığı ifade ve Peygamber'e (ﷺ) dair "Medine'ye vardığında orada yaşayan bütün Yahudilerle barış yaptı" gibi rivayetlere gelince, bunların onunla resmi bir "Muvada'a" kurduğu ya da resmi bir antlaşma (resmi anlaşma) yaptığı şeklinde anlaşılması caiz değildir. Aksine, bunun anlamı, aralarında var olan ateşkes ve barışın asli durumunu teyit edip bu durum üzerinde devam ettiği demektir.

Consequently, the “Muwada’ah” represents a status that could be present or absent. Therefore, the statement of the Messenger of Allah (peace be upon him): “Leave the Abyssinians be as long as they leave you be” means by necessity: Affirm and continue upon the status quo of the Muwada’ah (peace and truce) as long as Abyssinia does so. As such, in respect to the statement used by the scholars of Seera and reports concerning the Prophet (peace be upon him) like: “When he arrived in Al-Madinah he made peace with all of the Jews who were residing there”, it is not permissible to be understood to mean that he established an official “Muwada’ah” or contracted a covenant (official treaty). Rather, it means that he affirmed and continued upon the original status quo of the truce and peace existing between them.

Ve eğer onun (ﷺ) rivayet edilen şu sözüne dikkat etseydik: "Onun görüşünü paylaşan diğerlerinin uyduğuna uysaydı, öldürülmezdi. Ancak bize hakaret etti ve şiirle bizimle alay etti. Sizden hiçbiriniz, elinde bir kılıç olmasaydı bunu yapmazdı," bu görüşümüzü mükemmel biçimde doğruladığını görürdük. Çünkü bunda Ka'b bin Eşref'in bozduğu bir ahit ya da antlaşmadan söz edilmemektedir. Aksine o, diğerlerinin sürdürdüğü barış anlaşmasına (Muvada'ah) devam etmemiş ve buna bağlı kalmamıştır. İmam İbnu'l-Kayyim (Allah ona rahmet etsin) bunun bir kısmından haberdardı. "Ahkamu Ehli'z-Zimme" adlı kitabında (3/1404) şunu belirtmiştir:

"Ve bu bir hatadır, çünkü bu kadın barış içindeydi ve bir ateşkes (Muhadanah) altındaydı. Bunun sebebi, Peygamber ﷺ Medine'ye geldiğinde orada yaşayan bütün Yahudilerle kayıtsız şartsız bir barış yapmış ve onlara cizye yüklememiş olmasıdır. Bu durum, ilim ehli arasında mütevatir derecesinde bilinmektedir. Eş-Şâfiî (Allah'ın rahmeti onun üzerine olsun) şöyle demiştir: 'Siyer ilmini bilen ilim ehlinden, Allah Resulü ﷺ Medine'ye yerleştiğinde cizye almaksızın bütün Yahudilerle barış yaptığı konusunda ihtilaf eden hiç kimseyi bilmiyorum.' Eş-Şâfiî'nin (Allah'ın rahmeti onun üzerine olsun) belirttiği gibidir. Bunun sebebi, Medine'nin etrafında üç Yahudi grubunun bulunmasıdır: Benû Kaynuka', Benû Nadîr ve Benû Kureyza. Benû Kaynuka' ve Benû Nadîr, Hazrec'in müttefikleriydi; Benû Kureyza ise Evs'in müttefikleriydi. Sonra Allah Resulü ﷺ Medine'ye geldiğinde, onlarla, Ensar'ın müttefiki olan ve Medine çevresindeki müşriklerle birlikte, daha önce üzerinde bulundukları ittifak ve antlaşmaları esas alarak, onları onaylayarak bir ateşkes ve barış yaptı. Hatta Yahudilerden, kendisine karşı savaşılırsa ona yardım edeceklerine dair bir söz de aldı. Sonra Benû Kaynuka' antlaşmayı bozdu, ardından Nadîr, sonra da Kureyza bozdu." [Alıntının sonu]

“And it is a mistake because this woman was at peace and under a truce (Muhadanah). That is because when the Prophet (peace be upon him) came to Al-Madinah he made peace with all of the Jews residing there an unrestricted manner and he did not impose Jizyah upon them. This is well-known by the people of knowledge to the level of Tawatur (decisive concurrent transmission) among them. Ash- Shafi’iy (may Allah’s mercy be upon him) said: “I do not of any from the people of knowledge of Seera who disagree upon the point “That when the Messenger of Allah (peace be upon him) settled in Al- Madinah, he made peace with all of the Jews without the imposition of the Jizyah”. It is as Ash-Shafi’iy (May Allah’s mercy be upon him) stated. That is because Al-Madinah had three groups of Jews surrounding it: Banu Qainuqaa’, Banu An-Nadir and Banu Quraizha. Banu Qainuqaa’ and Banu An-Nadir were allies of the Khazraj, while Banu Quraizha were allies of the Aws. Then when the Messenger of Allah (peace be upon him) came to Al-Madinah, he made a truce and peace with them with his approval of them, alongside those who were around Al-Madinah from the polytheists who were allies of the Ansar, upon the basis of their alliance and covenant that they had previously been upon. He even took a covenant from the Jews that they would support him if he was fought against. Then, Banu Qainuqaa’ broke the covenant, followed by An-Nadir and then Quraizha” [End of Quote].

Bu ifadelerin bazılarının belki en isabetli olmadığı da doğrudur; örneğin Yahudi kadını hakkında kullandığı "sulh" (Muhadanah) ifadesi, ortada herhangi bir savaş bulunmadığı ve ardından bir ateşkesin yürürlüğe girmiş olduğu düşünüldüğünde, bu ifadenin yerinde olmadığını göstermektedir. Belki de bu, yalnızca bir söz sürçmesinden ibarettir.

“Vesika (belge) iki vakıada (Hadethân) yazılmıştır: Peygamber ﷺ Medine'ye geldiğinde, İslam'ın üstünlük kazanıp güçlenmesinden önce ve Ehl-i Kitap'tan (Kitap Ehli'nden) cizye alması emredilmeden önce.”

“The Wathiqa (document) was written on two occurrences (Hadathani), when the Prophet (peace be upon him) arrived in Al- Madinah, prior to the dominance of Islam and its becoming strong and before he was commanded to take the Jizyah from Ahl ul-Kitab (the people of the book)” .

"Hadathani" kelimesi, belirli bir zaman dilimi olarak değerlendirilebilecek bir süreyi bize kesin olarak ortaya koymadığı için belirsizdir. İslam ancak Ahzab (Hendek Savaşı) yani Hendek'te toplanan müttefiklerin yenilgiye uğratılmasından sonra yaygın bir biçimde ortaya çıkmış ve gerçekten güçlenmiştir. Çünkü Peygamber ﷺ insanlara karşı saldırıya geçmeye başlamış, onlar da artık ona karşı saldırıda bulunmamıştır. Ayrıca, halktan cizye alınması emrinin ne zaman verildiğini bilmiyoruz. Oysa onun "Ehl-i Kitap'tan cizye alın" yolundaki sözü, iyi bilinen bir yanılgının tekrarıdır; çünkü gerçek şudur ki cizye, Sahih Müslim ve diğer kaynaklarda kaydedilen En-Numan bin Mukarrin rivayetinde de belirtildiği gibi, Mecusiler de dahil olmak üzere müşriklerden de alınmıştır. 2) El-Belazuri'nin sözüne gelince,

is vague because the word “Hadathani” does not establish for us a determined time frame that can be taken into consideration. Islam only manifested in a prevalent manner and truly became powerful following the defeat of the confederates (Ahzab i.e. battle of the trench). That is because the Prophet (peace be upon him) began to go on the offensive against the people and they were no longer on the offensive against him. In addition, we do not know when he was commanded to take the Jizyah from the people. That is whilst his statement “take the Jizyah from Ahl ul-Kitab (the people of the book)” is a repetition of a well-known error, as the truth is that the Jizyah was taken even from the polytheists, including the Majus, as has come stated in the Hadith of An-Nu’man bin Muqarrin, recorded in Sahih Muslim and other collections. 2) As for the statement of Al-Baladhari

Allah'ın Elçisi (ﷺ) Medine'ye vardığında Yahudilerle bir antlaşma (Muwada'ah) yaptı ve kendisiyle onlar arasında bir belge yazdı. Onlara, düşmanlarının yanında yer almamalarını, kendisine saldıranlara karşı ona destek olmalarını ve Ahl udh-Dhimmah'ı savunmak için savaşmayacağını şart koştu. Bundan sonra kimseye karşı savaş açmadı; onlar da onu aşağılamadılar ve Allah ʿAzze ve Celle şu ayetleri indirinceye kadar bir askeri sefer göndermedi: "Kendilerine savaş açılanlara, zulme uğradıkları için savaşma izni verildi. Şüphesiz Allah onlara yardım etmeye kadirdir. [Onlar,] haksız yere evlerinden çıkarılanlardır." (Hac, 39-40)

“When the Messenger of Allah (peace be upon him) arrived in Al- Madinah he made a treaty (Muwada’ah) with the Jews and wrote between himself and them a document. He stipulated upon them that they should not support or side with his enemies, to support him against those who attack him and that he would not fight in defence of the Ahl udh-Dhimmah. He did not then wage war against anyone, they did not defame him and he did not dispatch a military expedition, until Allah ‘Azza Wa Jalla revealed: “Permission [to fight] has been given to those who are being fought, because they were wronged. And indeed, Allah is capable of providing them victory. [They are] those who have been evicted from their homes without right” (TMQ 22:39-40)”.

Bu konuşma çelişkilidir; çünkü Peygamber ﷺ, âyetin inmesinden önce savaşa izin verilmemişti ve hiçbiriyle savaş hâlinde değildi. Medine'nin saldırıya uğrayacağı yönünde de bir beklenti yoktu. Bu nedenle konuşmasındaki, "Onlardan, kendisine düşmanlık edenlere destek vermemeleri ve kendisine saldıranlara karşı onu desteklemeleri hususunda söz aldı" cümlesi, "Sahîfe"de yer alanların bir kısmını özetlese de, o dönem için düşünülemez ve gerçekliği olmayan bir ifadedir. Daha da çirkin olanı ise şu sözdür: "Ve Ehl-i Zimmet'i savunmak için savaşmayacaktır" – bu baskı hatası değilse. Birincisi, o dönemde orada zaten "Ehl-i Zimmet" yoktu. İkincisi, onların kendisine saldıranlara karşı onu desteklemekle yükümlü olmaları nasıl olabilir, oysa onun, kendilerine saldıranlara karşı onları desteklemekle yükümlü olmaması nasıl olabilir?! 3) El-Belâzürî'nin Benû Kaynuka' hakkındaki ifadesi:

This speech is contradictory because he (peace be upon him) had not been permitted in origin to engage in fighting prior to the revelation of the Aayah and was not in a state of war with anyone. There was also no expectation for Al-Madinah to be attacked. Therefore, the sentence from his speech: “He stipulated upon them that they should not support or side with his enemies, to support him against those who attack him”, which summarized some of what came stated in the “Sahifah”, is inconceivable and has no reality to it during that time period. Even more atrocious is the statement: “And that he would not fight in defence of the Ahl udh-Dhimmah”, assuming there was no error in the printing. Firstly, there were no “Ahl udh-Dhimmah” there in origin. Secondly, how could it be that they are obliged to support him against those who attack him, whilst he is not obliged to support them against those who attack them?! 3) The statement of Al-Baladhariy concerning Banu Qainuqaa’:

“Bunun sebebi şudur: Allah'ın Elçisi (ﷺ), Medine'ye vardığında Medine'nin Yahudileriyle bir barış anlaşması yaptı ve kendisi ile onlar arasında bir belge yazdı. Sonra Müslümanlar Bedir'de zafer kazanıp bol ganimetle Medine'ye döndüklerinde Yahudiler isyan etti ve antlaşmayı bozdu” sözü de bu nedenle bir anlam ifade etmez. Çünkü “Muvada'a” (barış hali) asıldır ve resmî olarak karşılıklı bir sözleşmeyle ya da yazılı olarak kurulmasına ihtiyaç duymaz. Oysa daha önce belirtildiği gibi, Mütevatir (kesin ve birbirini doğrulayan) rivayetlerle sabit olan “Muvada'a”yı (barış ya da ateşkes hali) ilk bozan, savaş açan ve kesen Ka'b bin el-Eşref olmuştur. Ardından “Sahife”yi yazmıştır. Bu sahifenin amacı bir “Muvada'a” kurmak değil, bir “Konfederal Birlik (İttihad Konfederali)” oluşturmaktı. Bundan sonra Benu Kaynuka' bu “birlikten” ayrılıp savaş açtı, ardından Benu en-Nadir geldi, sonra da Kureyza ihanet etti. 4) Taberî'nin sözüne gelince:

“The reason for it was that the Messenger of Allah (peace be upon him), when he arrived in Al-Madinah, made a peace agreement with its Jews and wrote a document between himself and them. Then, when the Muslims were victorious at Badr and came back to Al- Madinah with abundant booty, the Jews rebelled and broke the covenant”, then this also has no meaning to it. That is because the “Muwada’ah” (state of peace) is the origin and does not need to be officially mutually contracted or write. That is while Ka’b bin Al-Ashraf was the first to transgress, war and cut the “Muwada’ah” (state of peace or truce) which, as previously mentioned, has been established via Mutawatir (decisive concurrent) transmissions and he then wrote the “Sahifah” which was not the purpose of establishing a “Muwada’ah” but rather to establish a “Confederal Union (Ittihad Confedarali)”. Thereafter, Bani Qainuqaa’ exited from the “union” and waged war, followed by Banu An-Nadir and then Quraizhah betrayed it. 4) Concerning the statement of At-Tabari:

“Ardından Allah'ın Elçisi ﷺ, Bedir'den dönüşünden sonra Medine'de kaldı. Medine'ye vardığında, oradaki Yahudilerle, kendisine karşı hiçbir kimseye yardım etmemeleri ve Medine'de bir düşman tarafından saldırıya uğrarsa onu destekleyecekleri şartıyla bir barış anlaşması yapmıştı. Sonra Allah'ın Elçisi ﷺ, Kureyş'in müşriklerinden öldürdüklerini öldürdüğünde, Yahudiler ona karşı kıskançlık ve isyankârlık gösterdiler ve antlaşmayı bozduklarını ortaya koydular.”

“Then the Messenger of Allah (peace be upon him) remained in Al- Madinah after his return from Badr. When he had arrived in Al- Madinah he had made a peace agreement with its Jews upon the stipulation that they do not assist anyone against him and that if he was attacked in Al-Madinah by an enemy, they would support him. Then when the Messenger of Allah (peace be upon him) killed those whom he had killed from the Mushrikin (polytheists) of Quraish, they demonstrated envy and rebelliousness towards him and demonstrated the breaching of the covenant”,

bu nedenle, Al-Baladhariy'nin sözüyle uyumludur ve buna verilen reddiye de aynıdır; yine de onunki çok daha iyidir. Çünkü o, Al-Baladhariy'nin hata ettiği gibi, Bedir'den önceki eski "Muwada'ah" (barış/ateşkes anlaşması) yazılı bir belge idi demiş değildir; ayrıca metninde "Ahl udh-Dhimmah'ı savunarak savaşmayacaktı" cümlesine denk, çirkin bir ifade de yer almaz. Buna rağmen, At-Tabari'nin "antlaşmanın bozulması (Naqdh Al-'Ahd)" ifadesi gerçeklerle örtüşmez. Çünkü başlangıçta bir "Ahd" (antlaşma) yoktu; bunun yerine ilk haliyle bir "Muwada'ah" vardı. Ancak bunu kabul edip ona bağlı kalmayı örtük bir "Ahd" (antlaşma/misak) saymadıkça durum böyledir. Ahmad Abu Zaid'in ifadesi de şöyledir:

then it is in line with the speech of Al-Baladhariy above and the refutation to it is the same, although it is much better. That is because he did not assert that the old “Muwada’ah” (agreement of peace/truce), prior to Badr, was a written document, as Al-Baladhariy slipped up in, just as his text does not include something equal to the atrocious sentence “And that he would not fight in defence of the Ahl udh-Dhimmah”. Despite that, the statement of At-Tabari “breaching of the covenant (Naqdh Al‘Ahd)” is not something that fits with reality. That is because there was no prior “Ahd” (covenant) in origin but rather a “Muwada’ah” upon its original state. That is unless we were to consider its acceptance and adherence to it as being an “Ahd” (Covenant/treaty) implicitly?! As the statement of Ahmad Abu Zaid:

"Bu mütevatir (kesinlik ifade eden birbirini doğrulayan aktarımlar) rivayetlerde, Yahudilerle yapılan barış antlaşması belgesinin Hicretin ilk yılında yazıldığı sonucuna varmak için yeterli üstünlük vardır. Buna ek olarak, maddelerinin ve metinlerinin incelenmesi, Peygamber ﷺ ile Yahudiler arasında herhangi bir gerginliğe işaret etmediklerini göstermektedir. Dolayısıyla bütün bunlar sebebiyle, İslam ansiklopedisinin iddiaları çöker ve onların şüpheleri çürütülmüş olur; fakat bunda ciddi, hatta öldürücü hatalar vardır."

“In these Mutawatir (concurrent transmissions indicating decisiveness) testimonies, there is enough to establish preponderance to conclude that the peace agreement document with the Jews was written in the first year of the Hijrah. In addition, an analysis of its articles and texts indicate that they are not indicative of any tension between the Prophet (peace be upon him) and the Jews. As such, due to all of this, the claims of the Islamic encyclopaedia fall down and their doubts are refuted”, then there are significant, indeed fatal errors in it.

1) Tarihçilerin ifade ve görüşleri, çağdaş (birinci elden) bir tanığın ifadesi olmadıkça şahitlik (şehadet) olarak adlandırılmaz. Aksi halde böyle bir görüş, doğru ya da yanlış bilgilere veya önermelere dayanan bir fikirden ibarettir. Birbirine uygun ya da benzer çok sayıda görüş de tevatür (yani eşzamanlı nakille kesin olarak sabit olma) olarak adlandırılmaz ve kesin tasdik şahitliklerinin değerini taşımazlar.

1) The statements or views of the historians are not called testimonies (shahada) unless it is from a contemporary (first-hand) witness. Otherwise, such a view is merely an opinion based upon correct or incorrect information or premises. A large number of conforming or similar opinions is not called Tawatur (i.e. established definitely by concurrent transmission) and they do not hold the value of Tawatur (decisive) testimonies of affirmation.

2) Bazı anayasalar bir iç savaşın ardından yazılmış olabilir, yine de metinleri, tarafları arasındaki herhangi bir gerginliğin varlığını yansıtmaz. Bunun nedeni, anayasanın amacının devletin düzenini (yani üniter ya da birlik biçimi vb.) belirlemek olmasıdır. Dolayısıyla, anayasanın öncesinde yaşanan gerginlik ya da çatışmanın tarihi, ne yazılı olarak ne de metinde anılır. Sonuç olarak, "(Metinler) Peygamber (barış onun üzerine olsun) ile Yahudiler arasında herhangi bir gerginliğe işaret etmemektedir" ifadesi hakkında söylenecek olan, bunun tersinin de doğru olduğudur. Çünkü konfederal bir anayasanın ya da uluslararası bir antlaşmanın yazılması, kendisinden önce bir gerginliğin, çatışmanın ya da savaşın var olduğunun kanıtı değildir. Bunların var olmuş olabileceği gibi, hiç olmamış da olabilir. Bu ancak, incelenen belgeden bağımsız olarak değerlendirilen diğer tarihsel işaretlerle veya belgenin kendi metinlerinden, bir çatışmanın sona erdiğini, savaşın durduğunu ya da tazminat ve kan bedeli gibi sorunların çözüldüğünü gösteren ifadelerle bilinebilir. Üstad Ahmed Ebu Zeyd, kısa bir süre önce "As-Sîre an-Nebeviyye" adlı eserinde (s. 70) formüle ettiği "İslam Ansiklopedisi"nin iddialarını çürütmek istemektedir; şöyle ki:

"Ansiklopedinin, bu antlaşmanın (Mu'ahadah) akdedilmesinin Peygamberin hikmetli siyaset anlayışı bakımından neler içerdiğini belirtmesinin ve İbn İshak'ın bu antlaşmanın metnini koruduğunu ifade etmesinin ardından şunu belirttiği görülmektedir: Bu metnin yazılış tarihi bakımından hicretin birinci yılına ait olmadığı anlaşılmaktadır, çünkü Peygamber ﷺ ile Yahudiler arasındaki gergin ilişkileri yansıtmaktadır."

“After the encyclopaedia mentioned what the contracting of that treaty (Mu’ahadah) contained in terms of wise prophetic policy making and after it indicated to Ibn Ishaq having preserved the text of that treaty, it stated: It appears that this text does not go back, in respect to the date of its writing, to the first year of the Hijrah, because it reflects the tense relations between the Prophet (peace be upon him) and the Jews”.

Gerçek şu ki, Medine Sahifesi, daha önce sunduğumuz nakledilmiş tarihi metinlerin delillerine dayanarak Hicret'in üçüncü yılının başında yazılmıştır. Bu bakımdan ansiklopedi bu konuda doğru olmuştur. Ansiklopedinin yazarları olan oryantalistlerin, metnin (yani Sahife'nin) ... ise çıkarımlarına gelince,

The truth is that the Sahifah of Al-Madinah was written at the beginning of the third year of Hijrah based upon the evidence of the historical transmitted texts that we have presented earlier. As such, the encyclopaedia was correct regarding this matter. As for the deduction of the orientalists, who are the authors of the encyclopaedia, that the text (i.e. Sahifah)

Peygamber ﷺ ile Yahudiler arasındaki gergin ilişkileri yansıttı.

“reflected tense relations between the Prophet (peace be upon him) and the Jews”, .

Bu ikna edici değil ve yerinde değil. İnsanlar burada hayal güçlerine serbest alan tanıdılar. Oysa tarih, geçmiş olayların ve gerçeklerin kendisidir; haberleri de ilk elden tanıklardan ve o dönemde yaşayanların kayıtlarından alınmalıdır, hayallerden ya da hatta mantıksal çıkarımlardan değil. Evet, Sahîfe'nin yazılış koşulları, bazı Yahudilerle (özellikle Ka'b b. el-Eşref) ilişkilerde bir gerginliğin ortaya çıkmasıyla yazıldığını ortaya koymaktadır. Ancak metninde, önceden var olan bir gerginliğe ya da çatışmaya işaret eden hiçbir şey yoktur, bunun uzaktan bile izi yoktur!

then this is not convincing and out of place. People have given free reign to their imaginations here. That is whilst history is merely events and realities that have passed by and its reports must be taken from first-hand witnesses and records of those living at the time, not from imaginations or even logical deductions. Yes, it is true that the circumstances surrounding the writing of the Sahifah reveal that it was written due to the occurrence of a tension in the relations with some of the Jews (Ka’b in Al-Ashraf specifically). However, its text does not include anything indicating to any prior tension or conflict and not even remotely!