Tevatür (kesintisiz çoklu nakil) yoluyla, Emirü'l-Müminin İmam Ali'nin, Allah'ın rızası ve selamı üzerine olsun, bir Sahife (belge) sahip olduğu sabit olmuştur; farklı nakledilen metinlerden de görüldüğü üzere, Medine Sahifesi bu Alevî Sahife'nin bir parçasıydı:

It has been establish via Tawatur (decisive concurrent transmission), that Amir ul-Mu’minin Imam ‘Ali, may Allah’s pleasure and peace be upon him, had a Sahifah (document) and it appears from the different transmitted texts, that the Sahifah of Al-Madinah was a part of this ‘Alawiyah Sahifah:

Sahih-i Buhari'nin "Al-Jami' As-Sahih Al-Mukhtasar" adlı eserinde, en sahih senetlerle nakledilmiş olarak şu rivayet yer almaktadır:

- The following came recorded in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” of Imam Al-Bukhari, with the most authentic of chains:

“Kuteybe bin Said bize Carir’den, o da El-A’meş’ten, o da İbrahim et-Teymî’den, o da babasından rivayet etti; babası şöyle dedi: ‘Ali, Allah Teâlâ ondan razı olsun, şöyle buyurdu: “Yanımızda okunacak Kitap yoktur; yalnızca Allah’ın Kitabı (Kur’an) ve bu Sahife (belge) vardır.” Sonra Ali kâğıdı çıkardı ve bakın, içinde yaralamalara karşılık kısas hükümleri ile develerin yaşları (zekât olarak veya diyet olarak ödenecek olanlar) hakkında hükümler yazılıydı. Orada şöyle de belirtilmişti: “Medine, ‘Ayr (dağı) ile Sevr (dağı) arasındaki bölge haremdir. Kim orada bir suç işler veya böyle bir suçluya barınak sağlarsa, Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların lanetine uğrar; Kıyamet Günü ondan hiçbir şey kabul edilmez. Kim de kendisine ait olmayan kimselerden, asıl sahiplerinin izni olmadan bağlılık yemini alırsa, Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların lanetine uğrar; Kıyamet Günü onun farz ya da nafile hiçbir ibadeti kabul edilmez. Müslümanların verdiği aman birdir; onlardan en aşağı konumda olan biri tarafından verilse bile bütün Müslümanlar bu amana uymakla yükümlüdür. Kim bir Müslümanı aldatırsa (ya da onunla yaptığı antlaşmayı bozarsa), Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların lanetine uğrar; Kıyamet Günü ondan hiçbir şey kabul edilmez.” [End of Quote]

“Qutaibah bin Sa’id related to us from Jarir from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, said: “We have no Book to recite except the Book of Allah (Qur'an) and this Sahifah (document). Then ‘Ali took out the paper, and behold, there was written in it, legal verdicts about the retaliation for wounds and the ages of the camels (to be paid as Zakat or as blood money). It was also stated in it: “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). So, whoever commits a crime in it or provides shelter to such a criminal, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes allegiance from some people other without the permission of his real masters, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and none of his compulsory, or optional good deeds will be accepted on the Day of Resurrection. And the protection granted by the Muslims is one; to be secured by all the Muslims, even if it is granted by one of the lowest social status among them. And whoever betrays a Muslim (or breaks his covenant with him), will incur the curse of Allah, the angels, and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement” [End of Quote]

- Bu hadis “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” adlı eserde şu senetle de rivayet edilmiştir: [Muhammed bin Kesir bize haber verdi; Süfyan’dan, o El-A’meş’ten, o İbrahim et-Teymi’den, o babasından, o da Ali’den, Allah Teâlâ ondan razı olsun, yukarıda geçen gibi rivayet etti.] Ayrıca Ebu Davud’un Sünen’inde aynı metin (matn) ve aynı senet (silsile) ile kaydedilmiştir. - İbn Hibban’ın Sahih’inde ise şu senetle kaydedilmiştir: [El-Fadl bin El-Habbab bize Muhammed bin Kesir’den, tam olarak aynı isnad ve matn (aynı lafızlı metin) ile rivayet etti.]

- It also came in in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with the path: [Muhammad bin Kathir informed related from Sufyan from Al- Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father from ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, said the same as above]. It was also recorded in the Sunan of Abu Dawud with the same worded text (Matn) and chain or transmission. - It was recorded in the Sahih of Ibn Hibban with the path: [Al-Fadl bin Al-Habbab related it to us from Muhammad bin Kathir with exactly the same Isnad and Matn (same worded text)].

- Bu hadis, "Al-Jami' As-Sahih Al-Mukhtasar" adlı eserde, biraz özetlenmiş bir biçimde başka bir yerde yer almaktadır; senet şöyledir: {Muhammed, Vekî'den, o da el-A'meş'ten, o da İbrahim et-Teymî'den, o da babasından rivayet etti ki, şöyle demiştir: 'Ali bize hitap etti … ve sonra yukarıdakiyle aynı olanı zikretti}.

- It came in another placing in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with a slight summarization via the path: {Muhammad related from Wakee’ from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali addressed us … and then he mentioned the same as above].

- Bu hadis, “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” adlı eserde şu senetle de kaydedilmiştir: [‘Umar bin Hafs bin Ghiyath, Ubayy’den, o Al-A’mash’tan, o İbrahim At-Taimi’den rivayet etti; İbrahim At-Taimi de babasından şöyle dediğini nakletti: “Ali, Allah Teâlâ ondan razı olsun, pişmiş tuğladan yapılmış minberin üzerinden, kılıç kuşanmış olarak bize hitap etti; üzerinde Sahife asılıydı… Ardından yukarıdakinin aynısını zikretti.”]

- It was also recorded in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with the path: [‘Umar bin Hafs bin Ghiyath related from Ubayy from Al- Aa’mash from Ibrahim At-Taimi who related from his father who said: ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, addressed us from upon the Minbar (pulpit) made from dried bricks whilst wearing a sword, upon which the Sahifah was attached … He then mentioned the same as above].

- Sahih Muslim'de isnad, (bazı) eklemelerle birlikte verilmiştir:

- The Isnad came stated in Sahih Muslim with (some) additions:

Ebu Bekir bin Ebi Şeybe, Züheyr bin Harb ve Ebu Kureyb üçü de Ebu Muâviye'den rivayet etmişlerdir. Ebu Kureyb şöyle demiştir: Ebu Muâviye bize, Ebu'l-A'meş'ten, o da İbrâhim et-Teymî'den, o da babasından rivayet etti; babası şöyle demiştir: Ali bin Ebi Talib bize hitap etti ve şöyle dedi: "Allah'ın Kitabı ile bu sahifeden (belge) başka okuduğumuz bir şeyimiz olduğunu iddia eden kimse yalan söylemiştir." (Ravi der ki: Sahife kılıcının kınına bağlıydı.) Bu sahifede deve yaşları (yani zekât için) ve yaralanmalara ait diyetler hakkında hükümler vardı. Ayrıca bu sahifede Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Medine, Ayr'dan Sevr'e kadar haram bölgedir. Kim burada bir suç işler veya bir suçluya barınma yeri verirse, ona Allah'ın, meleklerin ve bütün insanların laneti olsun. Kıyamet günü Allah ondan hiçbir fidye ya da tazminat kabul etmeyecektir. Müslümanların ahdi birdir; en aşağı mertebedeki kişi bile (başkaları adına) bu sorumluluğu üstlenebilir. Kim babası dışında başka birini babası olarak iddia ederse veya azat edeninden başkasına bağlılık gösterirse, ona Allah'ın, meleklerin ve bütün insanların laneti olsun. Kıyamet günü Allah ondan hiçbir fidye ya da tazminat kabul etmeyecektir." İmam Müslim şöyle demiştir: Ebu Bekir ve Züheyr'in rivayeti "en aşağı mertebedeki kişi bile sorumluluğu üstlenebilir" sözünde sona ermektedir; ikisi de bundan sonrasını zikretmemiştir. Ayrıca "kılıcının kınına bağlıydı" ifadesi de her iki rivayette de yer almamaktadır.

[Abu Bakr bin Abu Shaibah, Zuhair bin Harb and Abu Kuraib all related from Abu Mu’awiyah. Abu Kuraib said Abu Mu’awiyah related to us from Abu Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali bin Abi Talib addressed us and said: “Whoever claims that we have anything which we read other than the Book of Allah and this Sahifah (document) (He said: And the Sahifah was attached to the scabbard of his sword) then he has lied: (This Sahifa) contains (verdicts) pertaining to the ages of camels (i.e. for Zakah) and (the recompense) for the injuries. And within it the Prophet (peace be upon him) said: Al-Madinah is a sacred territory from 'Ayr to Thawr. He who perpetrates a crime or gives protection to a criminal, then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not anything from him on the Day of Judgement. The responsibility of the Muslims is one; even the lowest in rank can undertake the responsibility (on behalf of others), and he who claims anyone else as his father besides his own father or gives his loyalty to other than the one (who freed him), then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not accept anything from him on the Day of Judgement]. Imam Muslim said: [The Hadith of Abu Bakr and Zuhair ends at the statement “even the lowest in rank can undertake the responsibility” and they both did not mention what followed. Also, the statement “Attached to the scabbard of the sword” was not mentioned in both their narrations.

"Bir Müslümanla yaptığı antlaşmayı bozan kimseye Allah'ın, meleklerinin ve bütün insanların laneti olsun. Kıyamet günü ondan hiçbir şey kabul edilmeyecektir." Müslim dedi ki: Her iki hadislerinde de "babasından başkasına nesep iddia eden kimse" ifadesi yoktur; tıpkı Vekî'nin rivayetinde de "kıyamet günü" ifadesinin bulunmadığı gibi.

“He who violated the covenant with a Muslim, then the curse of Allah, His angels and all the people is upon him. Nothing would be accepted from on the Day of Judgement”. Muslim said: There is nothing in both of their Hadiths a mention of “whoever makes a false claim of paternity to other than his father”, just as there is no mention of the “day of judgement” in the Riwayah (narration) of Wakee’].

- Benzer şekilde, Sahih Muslim'de şu rivayet kaydedilmiştir: [Ebu Bekr bin En-Nadr, Ebu En-Nadr'dan, o Ubeydullah El-Eşca'iy'den, o Sufyan'dan, o da El-A'meş'ten, aynı senedle rivayet etmiştir; Kıyamet Günü'nden bahsetmeden, ancak şunu eklemiştir:

- Similarly, in Sahih Muslim, the following came recorded: [Abu Bakr bin An-Nadr related it from Abu An-Nadr, from Ubaidullah Al- Ashja’iy, from Sufyan from Al’Aa’mash, with the same Isnad (chain of transmission), without mentioning the Day of Judgement, but adding:

“Müslümanların verdiği güvence birdir ve onların en alçak olanı bile tarafından bile saygı görmelidir. Kim bir Müslümanın yaptığı antlaşmayı bozarsa, ona Allah'ın, meleklerinin ve bütün insanların laneti olsun; kıyamet gününde ondan hiçbir şey kabul edilmeyecektir.”

“The protection granted by Muslims is one and must be respected by the humblest of them. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”.

Bu hadis, İmam Tirmizi'nin Sünen'inde, İmam Ahmed bin Hanbel'in Müsned'inde, Sünen el-Kübra'da, Beyhakî'nin Sünen el-Kübra'sında, Ebu Davud et-Tayalisi'nin Müsned'inde ve Ebu Ya'la'nın Müsned'inde, diğer kaynaklar arasında, hem uzun hem de özet hâlde, çok sayıda yoldan rivayet edilmiştir. Bunların hepsi sahihtir ve bunlarla kesin delil sabit olur. - Bu hadis, İmam Ahmed bin Hanbel'in "Müsned"inde de yer almıştır:

It came recorded in both long and summarized forms in the Sunan of At-Tirmidhi, the Musnad of Ahmad bin Hanbal, Sunan Al-Kubra, the Sunan Al-Kubra of Al-Baihaqi, the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi and the Musnad of Abu Ya’la, among other collections, via numerous paths. Every one of which is Sahih and through which definite evidence is established. - It came in the “Musnad” of Imam Ahmad bin Hanbal:

“Muhammed bin Ca'fer, Şu'be'den, o Süleyman'dan, o İbrahim et-Teymî'den, o da Hâris bin Süveyd'den rivayet etti ki, dedi: Ali'ye (Allah ondan razı olsun) şöyle denildi: “Peygamberiniz size, genel halkı dışarıda bırakarak bir konuyu emretti mi?” O da şöyle cevap verdi: “Allah'ın Resulü ﷺ bize, halka emretmediği hiçbir şeyi emretmedi; ancak bu kılıcımın kınında bulunan şey hariç.” Sonra bir sahife çıkardı; bu sahifede deve yaşlarıyla ilgili bilgiler (yani zekât için) bulunuyordu ve şöyle yazılıydı: “Medine, Ayr dağından Sevr dağına kadar haramdır. Kim orada bir suç işlerse veya bir suçluya barınak sağlarsa, kıyamet günü Allah'ın, meleklerin ve bütün insanların laneti onun üzerine olur ve ondan hiçbir şey kabul edilmez. Müslümanların verdiği aman birdir. Kim bir Müslümanın verdiği ahdi bozarsa, kıyamet günü Allah'ın, meleklerinin ve bütün insanların laneti onun üzerine olur ve ondan hiçbir şey kabul edilmez. Kim de bir Mevlânın (azat edilmiş köle, himaye altındaki kimse) velayetini izinsiz üstlenirse, kıyamet günü Allah'ın, meleklerinin ve bütün insanların laneti onun üzerine olur ve ondan hiçbir şey kabul edilmez.” Aynı rivayet “Fedâilü's-Sahâbe” kitabında da kaydedilmiştir.”

“Muhammad bin Ja’far related from Shu’bah, from Soleiman, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid who said: It was said to ‘Ali (may Allah, the Most High, be pleased with him): “Did your Messenger enjoin upon you (i.e. believers) a matter to the exclusion of the general people”. He replied: “The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah) which contained information (or ordinances) concerning the ages of camels (i.e. for Zakah) and stated that “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). Whoever commits a crime in it or provides shelter to a criminal, then the curse of Allah, the angels and all the people will be upon him and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. The protection granted by Muslims is one. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes loyalty of a Mawla (freed slave, client) without their permission, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”. The same is also recorded in the book “Fada’il As-Sahabah”.

Bu konuda Şu'be'nin buna muhalif olduğu, onun bunu el-A'meş'ten, o da İbrahim et-Teymi'den, o da el-Hâris bin Süveyd'den, o da Ali'den rivayet ettiği söylenmiştir. Ed-Dârakutnî, "el-'İlel" adlı eserinde şöyle demiştir: [Doğru olan, Se'vrî ve onun takip ettiği kimselerin rivayetidir]. Ben derim ki: Ed-Dârakutnî'nin görüşü kesin kabul edilemez, çünkü...

Şu'be, bu diğer hadisi el-A'meş'ten, o da İbrahim et-Teymî'den, o da babasından, o da Ali'den rivayet etmiştir. Bu, Ebu Davud et-Tayalisî'nin Müsned'inde geçmektedir. Şu'be, delil yönünden sağlam ve güvenilirdir (sikat, sabit). Bu yüzden iki rivayet bulunabilir: Birincisi, el-A'meş'ten, İbrahim et-Teymî'den, onun babasından, Ali'den gelen ve çoğunluğun kaydettiği meşhur rivayettir. El-A'meş'in mükemmelleştirdiği ve genellikle rivayet edip bununla yetindiği rivayet budur. Ardından, bu rivayete ikinci, daha nadir olan rivayet gelmiştir: el-A'meş'ten, İbrahim et-Teymî'den, Haris b. Suveyd'den, Ali'den. Bu, el-A'meş'in kitabında (yani derlemesinde) bulunmuş olabilir ve birinci rivayetten sonra kaydedilmiş olabilir. O, bunu yalnızca bunu özellikle isteyenlere aktarır ve kitapların incelenmesini tavsiye ederdi. Bu, Şu'be'nin şeyhleri sıkı sorgulama ve test etme konusundaki âdetiyle uyumludur. Bu görüşü, bu rivayetten önce insanların Ali'ye sorduğu açık bir sorunun bulunması destekler: "Allah Resulü size (yani müminlere) bir konuyu emretti mi..." Diğer yollarda açıkça zikredilmemiş olsa bile, bu durum örtülü olarak anlaşılmaktadır. Her hâlükârda, konu ne olursa olsun, Ebu İbrahim Yezid b. Şerik et-Teymî ile Haris b. Suveyd her ikisi de sikadır (güvenilirdir). Nitekim Haris b. Suveyd daha da güçlü ve daha güvenilirdir! Ahmed b. Hanbel'in Müsned'inde de bu konuyla ilgili başka bir hadis vardır.

Shu’bah related the other Hadith from Al-Aa’mash, from Ibrahim At- Taimi from his father, from ‘Ali. This is what came stated in the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi. Shu’bah is Thiqah Thabt (trustworthy and reliable) in terms of evidence and as such there may be two narrations: The first is the well-known one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from his father from ‘Ali, which the majority recorded. It was the narration which Al-Aa’mash perfected and would usually narrate and suffice with. Then that narration was followed by the second rarer one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid from ‘Ali. This may have been in the book (i.e. collection) of Al-Aa’mash, recorded following the previous one. He would not bring it forth apart from to those who specifically requested it and he would urge that the books be examined. This is in line with the custom of Shu’bah in respect to pressing the Shuyukh hard and putting them to the test. This view is supported by the fact that this narration was preceded by an explicit question which the people asked ‘Ali: ““Did the Messenger of Allah enjoin upon you (i.e. believers) a matter …” and it is implicitly understood, even if it did not come mentioned explicitly in the other paths. In any case, whatever the matter may be, Abu Ibrahim Yazid bin Sharik At-Taimi and Al-Harith bin Suwaid are both Thiqah (trustworthy). Indeed, Al- Harith bin Suwaid is even stronger and more reliable! - There is also in the Musnad of Ahmad bin Hanbal another Hadith related to this subject area:

Bahz, Hammam'dan, Katade'den, Ebu Hassan'dan bize rivayet etti: Ali (Allah Teala ondan razı olsun), bir konuda emir veriyordu. Bu konu kendisine getirildi ve (birileri) “Biz şöyle şöyle bir şey yaptık” dedi; o da “Allah ve Elçisi doğru söylemiştir” diyordu. (Râvi) dedi ki: Eşter ona (Ali'ye) şöyle dedi: “Söylediğin bu söz insanlar arasında yayıldı. Resulullah ﷺ sana özel olarak bir şey emretti mi?!” O da şöyle cevap verdi: “Resulullah ﷺ bana, genel halka emretmediği özel bir şey emretmedi; yalnız kılıcımın kınında bulunan Sahife'de (belge) ondan işittiğim bir şey var.” (Râvi) dedi ki: Onlar, Sahife'yi çıkarıncaya kadar yanında kaldılar. Onun içinde şu yazılıydı: “Kim bir suç işler veya bir suçluya barınak verirse, ona Allah'ın, meleklerin ve bütün insanların laneti olsun; ondan hiçbir şey kabul edilmeyecektir.” (Râvi) dedi ki: Onda ayrıca şu yazılıydı: “Muhakkak ki İbrahim, Mekke'yi dokunulmaz bir haram kıldı; ben de Medine'yi dokunulmaz bir haram kılıyorum. İki taşlık arazi (yani iki dağ) arasında kalan her yer ve onun harimi dokunulmazdır. Çalılıkları koparılmaz, avı kovalanmaz, lukata (kaybolmuş eşyalar) yalnızca sahibini tanımlayan kişi tarafından alınır; deve yemi için olması dışında hiçbir ağaç kesilmez ve orada savaş için silah taşınmaz.” (Râvi) dedi ki: Onda ayrıca şu yazılıydı: “Müminler kanları bakımından eşittir, onların himayesi en alt konumdakileri de kapsar ve onlara karşı tek el (birlik) halindedirler. Muhakkak ki hiçbir mümin, bir kâfir için öldürülmez ve antlaşmalı olan hiç kimse, antlaşması süresince (öldürülmez).” Eğer burada İsnad'da geçen Ebu Hassan, seçkin Tabiin'den, sika (güvenilir) biri olan Fudayl bin Ziyad Er-Rikaşi ise, bu Hadis çok sahihtir. Ancak Katade'nin ondan rivayet ettiği bilinmemektedir. Buna göre, Ebu Hassan'ın Katade'nin rivayet ettiği kişi olduğu varsayılırsa, o zaman Müslim bin Abdullah el-Basri, El-A'raj el-Ecred (topal, kılsız) olur. O da sika (güvenilir) biridir; ancak göründüğü kadarıyla Ali ile görüşmemiştir. Bu nedenle İsnad Munkati' (kesintili) olur. Bununla birlikte, Metnin (rivayetin lafzının) sahihliği, onun sika ve mutkin (sağlam) bir kişiden aldığını göstermektedir. Bu kişi, seçkin ve güvenilir bir Tabiin olan Ubeyde es-Selmani de olabilir; Sahih Müslim ve diğer kaynaklarda nakledilen senetlerde olduğu gibi, Ebu Hassan ile Ali arasında bağlantı kuran kişi o olabilir. İmam Ali'nin sözü:

“Bahz related to us from Hammam, from Qatadah, from Abu Hassan: That ‘Ali (may Allah the Most High be pleased with him) was commanding a matter. It was brought and then it was said: “We did such and such a thing” and he would say: “Allah and His Messenger spoke the truth”. He (the narrator) said: Al-Ashtar then said to him (‘Ali): “This thing that you say has spread among the people. Is there anything that the Messenger of Allah (peace be upon him) enjoined upon to you?!” He replied: “The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon me anything specific that he did not enjoin upon the general people, apart from a thing that I heard from him and it is in the Sahifah (document) in the scabbard of my sword”. He (the narrator) said: They were still with him until he took out the Sahifah (document). And it contained within it: “Whoever perpetrates a crime or provides shelter to a criminal, then the curse of Allah, the angels and all of the people will be upon him; nothing will be accepted from him”. He (the narrator) said: It contained within it: “Verily, Ibrahim made Makkah an inviolable sanctuary and I make Al- Madinah an inviolable sanctuary. What lies between two stony areas (i.e. mountains) and its sanctuary is all inviolable. Its shrubs are not uprooted, its game is not chased away, Luqatah (fallen/lost items) are not picked up unless it is by a person who has identified it, no tree is cut unless it is so that a man can give fodder to his camel and a weapon is not carried in it for fighting”. He (the narrator) said: It contained within it: “The believers are equal in respect to their blood, their offer of protection is covered by the lowest of them (in status) and they are one hand against other than them”. Indeed, no believer is killed for a disbeliever and nobody who has a covenant during his covenant”. I say: If the Abu Hassan mentioned here (in the Isnad) is Fudail bin Zaid Ar-Riqashiy, who is Thiqah (trustworthy) from among the distinguished Taabi’in (successors), then the Hadith is very authentic. However, Qatadah is not well-known to relate from him. Consequently, if the Abu Hassan is instead the one whom Qatadah is well-known to relate from, then he is Muslim bin Abdullah Al-Basri, Al-A’raj Al-Ajrad (the lame, the hairless). He is also Thiqah (trustworthy), however, according to would is apparent, he did not meet ‘Ali. Consequently, the Isnad (chain of transmission) would be Munqati’ (interrupted). Despite that, the authenticity of the Matn (worded text of the narration) makes one realise that he took it from someone who was trustworthy (Thiqah) and precise (Mutqin). It could be from Ubaidah Al-Salmani, the distinguished trustworthy Taabi’ (successor), in the case where he would be the connecting link between Abu Hassan and ‘Ali, like the reported chains in Sahih Muslim and other collections. The statement of Imam ‘Ali:

"Allah'ın Elçisi (ﷺ) bize, bu benim kılıcımın kınında bulunan şey dışında, insanlara emretmediği hiçbir şeyi emretmedi." Sonra bir belge (Sahifah) çıkardı.

“The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah)”, .

Ayrıca İmam Ahmed'in rivayetinde gelen şu bilgi de, Sahife'nin asıl nüshasının Peygamber ﷺ tarafından muhafaza edildiğini ve ardından Ali'nin onu ele geçirdiğini ve onun yanında kaldığını göstermektedir. Bu durum, Peygamber ﷺ'in vefatının ardından Medine Sahifesi'nin Ali'nin eline geçtiğini belirten Beyhakî'nin sahih rivayetiyle de uyum içindedir.

like what also came in the narration of Imam Ahmad, provides the understanding that original copy of the Sahifah itself had been kept in origin by the Prophet (peace and blessings be upon him). Thereafter, ‘Ali took possession of it and it remained with him. This is in harmony with the Sahih narration of Al-Baihaqi which stated that the Sahifah of Al-Madinah went into the possession of ‘Ali following the death of the Prophet (peace and blessings be upon him). .

Görülüyor ki rivayet edenler, 'Alevîyye Sahîfesi'nde yer alanların bir kısmıyla, özellikle de içinde bulunan önemli ilkelerle ilgilenmişlerdir. Bununla birlikte, zekât için develerin yaşları, yaralanmalar için diyet ve benzeri konularda orada zikredilenlere gelince, bazıları (rivayet edenler) bu hususlara yalnızca genel bir biçimde değinmiş, bazıları ise bunları hiç zikretmeye önem vermemiştir. Benzer şekilde, Ebu'l-Hasan bunu onlara okuduğunda ya da okumaları için önlerine koyduğunda (Allah ondan razı olsun), Yahudilerle ilişkilerin düzenlenmesine dair içerdiği hususları zikretmeyi de önemsememiş görünmektedirler; çünkü o dönemde tüm bunların bir önemi yoktu. Dolayısıyla, 'Alevîyye Sahîfesi'nin içeriğinden bir şeyin rivayetlerde zikredilmemesi ile Yahudilerle ilişkilerin düzenlenmesinin, İbn İshak'ın el-Mağazî'sinde ve İbn Hişam'ın "es-Sîretü'n-Nebeviyye" adlı eserinde tam olarak nakledildiği üzere, Medine Sahîfesi'nin büyük ve önemli bir bölümünü oluşturması arasında hiçbir çelişki yoktur.

It is clear that the narrators were concerned mainly with some of what came in the ‘Alawiyah Sahifah and especially the important principles contained within it. As for what was mentioned within it concerning the ages of camels for Zakat, blood money for wound and what was similar to that, then some of them (the narrators) mentioned these issues in a general manner only, whilst others did not care to mention them at all. Similarly, it appears that they may not have been concerned to mention what it contained in respect to the regulation of the relationship with the Jews, in the case where all of that held no significance at the time when Abu Al-Hassan read it to them or published it before them to read (may Allah be pleased with him). There is therefore no contradiction between the absence of mentioning something from the contents of the ‘Alawiyah Sahifah within the narrations and the fact that the organisation or regulation of the relations with the Jews represented a major and significant portion of the Sahifah of Al-Madinah, as was related in full by Ibn Ishaq in his Maghazi and also in “As-Seera An-Nabawiyah” of Ibn Hisham. .

...Peygamber'e (sallallahu aleyhi ve sellem) açıkça atfedilen diğer ifadelerin aksine, bu ifadeye (yani develerin yaşlarına ve yaralara ilişkin olana) açıkça atfedilmemiştir. Bu nedenle, develer ve yaralar bağımsız bir sahife veya iki belge olarak var olmuş olabilir: Yaralar ve Kısas (karşılıklı kısas hukuku) ile ilgili meseleleri ayrıntılandıran "Sahifetu'l-Cerahat (Yaralar Sahifesi)" ile "develerin yaşları" sahifesi; bunlardan ikincisi, iyi bilinen Zekat Sahifesi'nden alınmış görünmektedir. Çünkü develerin yaşlarının bir sahife içinde belirtilmesinin, zekatla ilgili olmadığı sürece bir anlamı yoktur. Bunun yanında, Medine'nin dokunulmaz haram bölgesinin tanımı ve belirtilmesi de vardır ve bu da bağımsız bir sahife olabilir: "Medine'nin Kutsallığı". Belki de bu, aşağıda sunulacak olan Râfi' bin Hadîc'in (radıyallahu anh) hadisinde işaret edilen şeydir. İmam Ali, Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) işitilmiş ve "Medine Sahifesi"nin dışında elde ettiği diğer meseleleri, "Medine Sahifesi"nin sonuna eklemiş olabilir; tıpkı "Yaralar Sahifesi", "Zekat Sahifesi" ve "Medine'nin Kutsallığı Sahifesi"nde olduğu gibi. Bu durum, Muhammed Hamidullah el-Haydar el-Abadi el-Hindi'nin (ö. 1424 H.), değerli, büyük ve kapsamlı eseri "Hz. Peygamber Dönemi ve Hulefa-i Raşidin Dönemine Ait Siyasi Belgeler Külliyatı"nın girişinde, "Alevi Sahifesi"ni ele alırken söylediği sözlerle benzerlik göstermektedir. Allah ona rahmet etsin.

that (i.e. the ages of camels and wounds) to the Prophet (peace be upon him) in an explicit manner, in contrast to the other statements (which are explicitly attributed to him). As such, it may be that the camels and wounds represented an independent Sahifah (document) or two documents: A Sahifah detailing the wounds and matters related to Al-Qisas (law of retributive justice) “Sahifah Al-Jarahat (wounds)” and a Sahifah of the “ages of camels”, which in turn appears to be taken from the well-known Sahifah of Zakat. That is as there is no meaning for the specification of the ages of camels within a Sahifah unless that was related to Zakat. Then there is the description and specification of the inviolable sanctuary of Al- Madinah and this may also be an independent Sahifah “The sanctity of Al-Madinah”. It could be that this is what was indicated to in the Hadith of Rafi’ bin Khudaij, may Allah be pleased with him, which will be presented shortly. Imam ‘Ali may have only added that to the end of the “Sahifah of Al-Madinah” just as he may have added other matters to it from what was heard from the Prophet (peace be upon him) which he received external to the “Sahifah of AL-Madinah”, “Sahifah of the wounds”, “Sahifah of Zakat” and the Sahifah of the “Sanctity of Al-Madinah”. This is similar to what was stated by Muhammad Hamidullah Al-Haidar Al-Abadi Al Hindi (died 1424 AH), may Allah have mercy upon him, when he said in the introduction of his valuable large and comprehensive work “Collection of political documents of the Prophet era and that of the Rightly Guided Khilafah”, when discussing the ‘Alawiyah Sahifah:

[Görünüşe göre bu, en az üç belgeden oluşuyordu: Medine Anayasası, Medine'nin kutsallığı ve develerin yaşları ile yaralanmaların (diyet) ödemeleri hakkında belge.]

[It comprised, as is apparent, of at least three documents: The constitution of Al-Madinah, the sanctity of Al-Madinah and the ages of camels and (blood-money of) wounds].

“Sahîfe-i Medîne”nin “Alevî Sahîfe”ye dahil edilmesi, Şiî rivayetlerinde bulunan ve Alevî Sahîfe'ye atfedilen ek paragraf ya da maddelerle de tekrarlanmaktadır. Kulaynî'nin “el-Kâfî” adlı eserinde (5/46/8262) şu rivayet nakledilmiştir:

The inclusion of Sahifah of Al-Madinah within the ‘Alawiyah Sahifah is reiterated by additional paragraphs or clauses from it being attributed to the ‘Alawiyah Sahifa as found within the narrations of the Shi’ah. The following came related in “Al-Kafi” of Al-Kulaini (5/46/8262):

[Muhammed bin Yahya, Ahmed bin Muhammed'den, o da Muhammed bin Yahya'dan, o da Talha bin Zeyd'den, o da Ebu Abdullah'tan, o da babasından (ona selam olsun) naklediyor. Babası şöyle dedi: "Ali'nin (ona selam olsun) Kitab'ında (yazılı belge) okudum ki Allah'ın Elçisi (ona ve ailesine salat ve selam olsun), Muhacirler (göçmenler) ile Ensar (yardımcılar) arasında, Yesrib halkından onlara katılanlara ek olarak bir Kitab (yazılı belge) yazdı. (Bu belge içinde şunları barındırıyordu):]ﷺ

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah, from his father (peace be upon him) who said: “I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him) that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him and his family) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib (It included within it):

"Çıkan her askeri sefer, Müslümanlar arasında güzel bir usul ve adalete uygun olarak art arda birbirini izler"

“Each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims”,

"Bir kadına, ailesinin (yakınlarının) izni olmadan başkaları tarafından koruma sağlanmaz."

“A woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people)”,

"Komşu, insanın kendisi gibidir; zarar görmemeli ve (suç işlenerek) haksızlığa uğramamalıdır."

“The neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality)”,

"Bir komşunun, komşusu üzerindeki dokunulmazlığı, tıpkı annesinin ve babasının dokunulmazlığı gibidir."

“The inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father”,

"Bir mümin, Allah yolunda savaş konusunda, adalet ve hakkaniyet esasına dayanmadıkça, başka bir mümine karşı ayrı bir barış yapmaz."

“A believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”.

“Wasaa’il Ash-Shi’iyah” (247/20/20001) kitabında şöyle rivayet edilmiştir: .

In “Wasaa’il Ash-Shi’iyah” (247/20/20001) it came recorded as follows: .

[Muhammad bin Yahya, Ahmad bin Muhammad'dan, o Muhammad bin Yahya'dan, o Talha bin Zeyd'den, o Ebu Abdullah'tan naklediyor ki, babası (aleyhisselam) şöyle buyurmuştur:

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah from his father (peace be upon him) who said:

“Ali’nin (üzerine selam olsun) Kitab’ında (yazılı belge) okudum ki, Allah’ın Resulü (ona Allah’ın salat ve selamı olsun), Muhacirler (göçmenler) ile Ensar (yardımcılar) arasında, Yesrib halkından onlara katılanlara ek olarak, bir Kitab (yazılı belge) yazdı; bu belgede şunlar hükme bağlanmıştır: Çıkan her askerî sefer, Müslümanlar arasında güzel bir usul ve adalete uygun olarak birbirini ardı ardına takip eder. Bir kadına, ailesinin (yakınlarının) izni olmadan (başkaları tarafından) koruma önerilmez. Komşu, insanın kendisi gibidir; zarar verilmez ve (suçla) haksızlığa uğratılmaz. Bir komşunun komşusu hakkındaki dokunulmaz kutsallığı, annesinin ve babasının dokunulmaz kutsallığı gibidir. Ayrıca bir mümin, Allah yolunda savaş konusunda, bir mümini dışlayarak barış yapmaz; ancak adalet ve hakkaniyet esasına dayanarak yapar.” (Muhammed bin el-Hasan, isnadıyla birlikte Ahmed bin Muhammed’den benzer şekilde rivayet etmiştir.)

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him), that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib, (establishing) that each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims, a woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people), the neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality), the inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father, (and) that a believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”(Muhammad bin Al-Hasan with its Isnad is related from Ahmad bin Muhammad, similarly”.

Şeyh Muhammed Hadi el-Yusufi el-Garavi, "Mevsuatü't-Tarihi'l-İslami" adlı eserinde bu rivayeti "el-Kafi" ve "et-Tehzib" adlı eserde et-Tusi'ye ait olarak, her iki eserdeki senedleriyle birlikte nakletmiştir. Ardından şöyle demiştir: [Talha bin Zeyd'den, onun babası el-Bakır'dan (ikisinin üzerine selam olsun) naklen şöyle dediği rivayet edilmiştir:

- In his “Mawsoo’ah At-Tarikh Al-Islamiy”, Sheikh Muhammad Hadi Al-Yousufi Al-Gharawi attributed it (the narration) to “Al-Kafi” and “At-Tousi” in “AT_Tahdhib”, with both of their Isnads (chains of transmission). He then stated: [It was related from Talha bin Zaid from his father Al-Baqir (peace be upon them both) that he said:

“Ali’nin (selamü aleyh) Kitab’ında (yazılı belge) şöyle okudum: “Allah Resulü ﷺ, Muhacirler (göçmenler) ile Ensar (yardımcılar) arasında, bunlara katılmış olan Yesrib halkından olanlar dışında, bir Kitab (yazılı belge) yazdı.” Bundan sonra, misakın üç satırına ancak az bir ekleme yaptı. İbn İshak metni tamamlayarak şöyle dedi: “Allah Resulü ﷺ bir Kitab (yazılı belge) yazdı.”

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him): “That the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib”. He did not then increase upon three lines from the covenant except a little. Ibn Ishaq completed the text saying: “The Messenger of Allah wrote a Kitab (written document) .

Muhacirler (göçmenler) ile Ensar (yardımcılar) arasında. Yahudilerle bir barış anlaşması yaptı ve onlarla bir ahit (antlaşma) yaptı. Onları dinleri ve mallarıyla ilgili olarak teyit etti (ya da kabul etti), üzerlerine şartlar ve koşullar koyarak: “Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Bu, Kureyş ve Yesrib'den olan mü'minler ve Müslümanlar ile onlara tabi olanlar, onlara katılanlar ve onlarla birlikte cihad edenler arasında, Muhammed Peygamber ﷺ'den gelen bir belgedir: Onlar, diğer tüm insanların dışında tek bir ümmettir … vb.]. Bu metin “Bihar Al-Anwar” ve başka kaynaklarda da bulunabilir.

between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers). He made a peace agreement in it with the Jews and made a covenant with them. He affirmed (or acknowledged) them upon their religion and properties, making conditions and stipulations upon them: “In the Name of Allah Ar-Rahman Ar-Rahim. This is a document from Muhammad, the Prophet (peace be upon him), between the believers and Muslims from Quraish and Yathrib, and those who followed them, joined with them and strove alongside them, that they are one single Ummah (nation) to the exclusion of all the people … etc]. This can also be found in “Bihar Al-Anwar” among other sources.

Görünüşe göre, Emirü'l-Mü'minin (müminlerin lideri) Hasan bin Ali'nin vefatı ve İmam Hüseyin bin Ali'nin şehadetinden sonra, ikisinden de Allah razı olsun, 'Alevi Sahife, kardeşleri Muhammed bin Hanefiyye'nin eline geçmiştir:

It appears that the ‘Alawiyah Sahifah, following the death of the Amir ul-Mu’minin (leader of the believers) Al-Hasan bin ‘Ali and the martyrdom of Imam Al-Hussein bin ‘Ali, may Allah be pleased with them both, came to be in the possession of their brother Muhammad bin Al-Hanafiyah:

Bu, İbn Sa'd'ın "et-Tabakâtü'l-Kübrâ" adlı eserinde (5/105) şöyle geçtiği üzere ifade edilmiştir:

That is as the following came stated in “At-Tabaqat Al-Kubra” of Ibn Sa’d (5/105):