4.7 Pakistanning rahbarlik bo‘shlig‘i xilofatning yuzaga kelishiga olib keldi
4.7 Pakistan's Leadership Vacuum Precipitates The Caliphate
“Pokiston: Yer yuzidagi eng xavfli joy.” — Newsweek jurnali Har tomonlama sakkiz yillik harbiy hukmronlikdan so‘ng Pokiston mavjudligiga xavf soladigan ko‘plab muammolar bilan yuzma-yuz turibdi. Amerikaning qabila hududida bir tomonlama harakat qilish tahdidlari, Hindiston tomonidan qo‘llab-quvvatlanayotgan Balujistondagi qo‘zg‘olon, o‘z-o‘zini portlatish hujumlarining keskin ko‘payishi va iqtisodiyotning izdan chiqishi Pokistonning dardlaridan bir qismidir. Ammo, ehtimol, eng jiddiy masala jamiyatning barcha qatlamlariga singib ketgan yetakchilik bo‘shlig‘idir. Bu bo‘shliqning ko‘rinishi joriy koalitsion hukumatning xatti-harakatlarida namoyon bo‘lmoqda: u so‘nggi olti oy davomida o‘z maqsadini belgilash va bu muammolarga qarshi turish uchun aniq dastur tuzishga ojiz bo‘ldi. Aybdorlar faqat siyosatchilar emas. Harbiy oliy qo‘mondonlik, byurokratiya yuqori amaldorlari, sanoatchilar va fuqarolik yetakchilari ham xuddi shunchalik aybdor. Boshqacha aytganda, ularning barchasi o‘z mas’uliyatidan voz kechgan yoki boshini qumga tiqib olgan. Millat yetakchilarining yagona umumiy jihati — xorijiy kuchlardan yordam so‘rashdir.
“Pakistan: The Most Dangerous Place on Earth.” -- Newsweek Magazine After almost eight years of military rule, Pakistan faces a myriad of challenges that threaten its very existence. American threats of unilateral action in the tribal area, an Indian backed insurrection in Baluchistan, a dramatic increase in suicide blasts, and the economy in tatters are some of Pakistan’ s woes. But perhaps, the most significant issue is the leadership vacuum that pervades all segments of society. A manifestation of this void is the antics of the current coalition government, which over the past six months has struggled to define its purpose and chalk out a concrete program to confront these challenges. Politicians are not the only culprits. Military top brass, bureaucratic big-wigs, industrialists and civic leaders are just as guilty. Put it another way, all have either abdicated responsibility or simply buried their heads in the sand. The only thing common amongst the nation’ s leaders is the beseechment of foreign powers.
Ko'plab siyosatchilar Amerika va Britaniya rasmiylarining iltifotiga sazovor bo'lishdan uyalmaydi va hatto eng kichik masalalar uchun ham Dubay, London va Vashingtonga safarlarni rejalashtiradi va amalga oshiradi. Ularning katta qismi G'arb davlatlariga ochiqdan-ochiq qaramlikni istaydi va o'z manfaatlarini beandisha targ'ib qiladi. Keyin esa soxta islomchi siyosatchilar bor, ularning bugungi kungacha qo'shgan hissasi siyosiy muhitga korrupsiyani kiritish, hukmdorlarning jirkanch harakatlarini qonuniylashtirish va jamoatchilikning siyosiy islomga bo'lgan ishonchini barbod qilishdan iborat bo'ldi.
Politicians unashamed of courting American and British officials frequently plan and execute trips to Dubai, London and Washington for even the smallest of issues. A large proportion of them, openly desire servitude to Western powers and shamelessly promote their interests. Then there are the pseudo-Islamist politicians, whose contributions to date include none other than adding corruption to the political landscape, legitimizing the abhorrent actions of the rulers and destroying the confidence of the public in political Islam.
Harbiy yuqori qo'mondonlikning xatti-harakati ham xuddi shunday shafqatsizdir.
The behaviour of the military top brass is equally callous.
Ham Musharraf, ham Kayani o'zlaridan oldingi firibgar hukmdorlar singari Pokistonda Amerika manfaatlarini ta'minlash uchun osmonu-falakni ham harakatga keltirdilar. Abdul Qadir Xonning qamoqqa olinishi, Kashmir xalqining tashlab qo'yilishi, Lol Masjiddagi qirg'in hamda Vaziriston, Bajaur va Hangudagi musulmonlarning qirg'in qilinishi ularning diqqatga sazovor yutuqlaridan ba'zilaridir.
Both Musharraf and Kayani like their fraudulent predecessors have moved heaven and earth to secure American interests in Pakistan. The incarceration of Abdul Qadeer Khan, the abandonment of the Kashmiri people, the massacre at Lal Masjid and the slaughter of Muslims in Waziristan, Bajaur and Hangu are some of their noteworthy accomplishments.
Biznes hamjamiyati va sanoatchilar ham bu tanqiddan xoli emas. Tarix guvohlik beradiki, ular fuqaroviy yoki harbiy har qanday hukumat bilan hamkor bo'lishga tayyor, agar soliq yuki eng kam darajada saqlansa va ularga kredit qarzlarini to'lamaslik bo'yicha daxlsizlik berilsa. Biznes hamjamiyatining yutuqlari texnologiya transferi va millatning o'z-o'zini ta'minlashiga qo'shgan hissasi bo'yicha o'lchanganda, ular hech narsaga erisha olmagan. Xulosa qilib aytganda, 1947 yildagi tashkil topganidan beri Pokiston rahbariyati Pokistonni mustamlakachi davlatlarning intellektual, siyosiy va iqtisodiy qaramligidan ozod qila olmadi, bu borada takror-takror muvaffaqiyatsizlikka uchradi.
The business community and industrialists are not immune from this critique. History bears testimony that they are content to be bedfellows with any government – civilian or military – long as the tax bill is kept to a minimum and they are granted immunity from loan defaults. When the achievements of the business community is measured in terms of transfer of technology and contribution to the nation’ s self-sufficiency they score naught. In sum – Pakistan’ s leadership since its inception in 1947 has repeatedly failed to emancipate Pakistan from the intellectual, political and economic subjugation of colonialist powers.
Pokistonning rahbarlik muammosining asosiy sababi yagona omilga bog'liq – ya'ni Britaniya qoldirgan, keyinchalik AQSh tomonidan o'zgartirilgan iqtisodiy va siyosiy tizimga. Bu tizim mag'lub, korrupsiyaga botgan va G'arbga ko'r-ko'rona bog'langan ko'plab fuqarolik va harbiy rahbarlarni ehtiyotkorlik bilan yetishtirdi. G'arb kuchlariga xizmat qilish ishtiyoqida G'arbning yechimlari Pokiston hayotining barcha jabhalariga qat'iy ravishda o'zlashtirildi va qo'llanildi. "Ko'chirib qo'y" mentaliteti muvaffaqiyatsizlikka mahkum edi, chunki qabul qilingan yechimlar Pokistonning muammolaridan uzilgan bo'lib, xalq ardoqlaydigan e'tiqod va madaniy qadriyatlarga zid edi. Natijada Pokiston yillar davomida tartibsizlik va qutblanish davrini boshidan kechirdi, bu esa bugun o'zining keskin cho'qqisiga yetdi.
The root cause of Pakistan’ s leadership predicament can be attributed to a single factor – namely the economic and political system left behind by the British – later modified by the US. This system has meticulously cultivated a plethora of civilian and military leaders who were defeated, corrupt and infatuated with the West. In their eagerness to serve western powers – western solutions were relentlessly borrowed and applied to all walks of Pakistani life. The cut and paste mentality was bound to fail, as the adopted solutions were disconnected from the problems of Pakistan and opposed to the beliefs and cultural values coveted by the people. Subsequently, Pakistan witnessed years of turmoil and polarization which has reached a tumultuous climax today.
Pokistonning yagona najoti — yangi, dinamik islomiy yetakchilik hokimiyat boshiga kelib, Pokiston tanazzulini teskari burishi kerak. Bu yetakchilik o'tmishdan keskin farq qilishi va millatning korrupsiyaga botgan tizimlari hamda institutlarining mavjud ishtirokchisi bo'lmasligi shart. U Pokiston muammolarini o'tkir his etishi va xalqning e'tiqod hamda qadriyatlarini aks ettiruvchi mafkuraviy qarashga ega bo'lishi kerak. U zo'ravonlikdan voz kechishi, shu bilan birga ommani hozirgi dunyoviy tartibga qarshi keng qamrovli qo'zg'olonga boshlashga va g'arb hukmronligining barcha izlarini yo'q qilishga jur'at etishi lozim. G'arb bu siyosiy oqimni Xilofatni qayta tiklash harakati deb ta'riflab bo'lgan.
The only salvation for Pakistan is for a new dynamic Islamic leadership to take the reigns of power and reverse Pakistan’ s decline. This leadership must be radically different from the past and cannot be an existing player in the nation’ s corrupt systems and institutions. It must possess an acute sensation of the problems of Pakistan and an ideological vision that reflects the beliefs and values of the people. It must eschew violence, but be bold enough to lead the masses to a comprehensive revolt against the present secular order and raze all vestiges of western domination. The West has already described this political trend as the movement to re-establish the Caliphate.
Liderlik inqirozining tugashi Pokiston xalqi qanchalik tez uyg'onib, bu hodisani qabul qilishiga bog'liq.
The end to the leadership crisis is dependent upon how quickly the people of Pakistan wake up from their slumber and embrace this phenomenon.
2008-yil 8-mart
March 8, 2008