«...به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم می‌گذاشتند، به شرط آنکه از این امر دست بردارم، دست برنمی‌داشتم تا آنکه خداوند آن را پیروز گرداند یا در این راه هلاک شوم.»

“...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left, on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”

غریزه بقا ایجاب می‌کند که هر ملت و هر قومی در جهان مسائل حیاتی خاص خود داشته باشد، که ملت یا قوم برای آنها با رضایت و با نهایت شور و حرارت، بدون هیچ تردید یا استدلال یا بحثی، خون خود را فدا کند. این مسائل یا مربوط به نابودی یا به ادامه حیات‌اند، یا مربوط به حذف یک قوم از صحنه هستی یا حفظ بقای آن. چنین تدابیری منحصر‌به‌فرد و تقریباً برای همه اقوام یکسان‌اند، و اقداماتی که برای آنها انجام می‌شود برای همه اقوام مشابه یا بسیار مشابه است، زیرا آنها به‌طور ملموس خطری برای حیات‌اند. از این رو، تدبیر یکی است و مسائل نیز یکسان. با این حال، این مسائل مربوط به غریزه بقا همه مسائل حیاتی نیستند، و مسائل حیاتی هم تنها به غریزه بقا مربوط نمی‌شوند؛ زیرا مسائل حیاتی دیگری نیز هست که به غریزه معنوی یا غریزه تولیدمثل مربوط‌اند. با این حال، مردم در این مسائل، بسته به تفاوت دیدگاهشان درباره زندگی، با یکدیگر اختلاف داشته‌اند؛ و در نتیجه در تدابیری که برای آنها اتخاذ کرده‌اند نیز اختلاف یافته‌اند. این به آن سبب است که آنچه این مسائل را حیاتی می‌سازد، دیدگاه خاص درباره زندگی است؛ پس آنها متفاوت‌اند و تدبیر نیز متفاوت می‌شود. بنابراین، مسائل حیاتی میان اقوام و ملت‌ها، بر اساس این تفاوت در دیدگاه درباره زندگی، متفاوت بوده است. مسلمانان یک امت‌اند و بی‌شک مجموعه‌ای از مسائل حیاتی دارند. مسائل حیاتی امت، خواه مربوط به غریزه بقا باشد، خواه غریزه معنوی یا غریزه تولیدمثل، باید بر اساس دیدگاهشان درباره زندگی باشد. دیدگاه آنان درباره زندگی تنها به‌وسیله اسلام تعیین می‌شود. از این رو، این اسلام است که مسائل حیاتی را تعیین می‌کند و تدبیر را نیز تعیین می‌نماید.

The instinct of survival makes it incumbent upon every nation in the world and every people on earth to have its own vital issues, for which a nation or a people would give its blood with consent and with utmost fervour, without any hesitation or any argument or debate. These issues are those related to either perishing or staying alive, or related to the removal of a people from existence or the safeguard of its survival. Such measures are unique and almost identical to all people and the measures undertaken towards them are similar or very similar to all people, because they are tangibly life threatening. Hence, the measure is the same and the issues are also the same. However, these issues related to the survival instinct are not all the vital issues, nor are the vital issues only those related to the survival instinct; for there are other vital issues related to the spiritual instinct or to the procreation instinct. However, people differed in these issues according to the difference in their viewpoint about life; thus they differed in the measures undertaken towards them. This is because what makes these issues vital is the specific viewpoint about life; thus they differ and the measure also differs. Therefore, the vital issues differed between peoples and nations according to this difference in the viewpoint about life. The Muslims are one Ummah and they undoubtedly have a host of vital issues. The Ummah’s vital issues, whether these are related to the survival instinct, the spiritual instinct or the procreation instinct, should be according to their viewpoint about life. Their viewpoint about life is determined by Islam alone. Hence, it is Islam that determines the vital issues and also determines the measure.

اسلام، مسائلِ حیاتی را برای مردم روشن کرده و میزانِ زندگی و مرگ در برابر آن‌ها را بر ایشان واجب گردانده است. از این رو، مسلمانان در تعیینِ مسائلِ حیاتی خود اختیاری ندارند. آنچه اسلام آن را مسئلهٔ حیاتی می‌داند، مسلمانان باید همان‌گونه بدان بنگرند. همچنین، ایشان در میزانِ زندگی و مرگی که در برابر چنین مسائلی باید اتخاذ کنند نیز اختیاری ندارند؛ زیرا هنگامی که اسلام مسائلِ حیاتی را تعیین کرد، میزانی را که مسلمانان باید در برابر آن‌ها اتخاذ کنند نیز تعیین نمود. اینکه اسلام با حوادثی روبه‌رو شود که موجودیتش را تهدید می‌کند، و مسلمانان، از آن جهت که مسلمانند، با آنچه موجودیتشان را تهدید می‌کند مواجه گردند، امری اجتناب‌ناپذیر بود. برای هر جنبشی در زندگی، روبه‌رو شدن با آنچه موجودیتش را تهدید می‌کند امری بدیهی است، به‌ویژه جنبش‌های اصلاحی، و به‌طور خاص‌تر، جنبش‌های سالم.

Islam has explained to people the vital issues and made the measure of life and death towards them an obligation. Hence, the Muslims have no choice in determining their vital issues. That which is considered by Islam to be a vital issue must be viewed by the Muslims as such. Likewise, they have no choice in the measure of life and death undertaken towards such issues; because when Islam determined the vital issues, it also determined the measure that Muslims should undertake towards them. For Islam to have faced events which threatened it and for Muslims to have come up against what threatened their existence, in their capacity as Muslims, was inevitable. It is self evident for any movement in life to face that which threatens its existence, especially the movements of reform and more specifically the sound movements.

از آغاز ظهور اسلام، مبارزه میان اسلام و کفر همواره شدیدترین بوده است. این مبارزه بر سر سرنوشت کفر و سرنوشت اسلام بوده است. نبردِ خونینی که پس از تأسیس دولت اسلامی در مدینه، به مبارزه‌ی فکری افزوده شد، در دفاع از مسائل حیاتی بود. از این رو، وجود مسائل حیاتی برای مسلمانان امری ناگزیر و بدیهی بود، و پذیرفتنِ معیار زندگی و مرگ در قبال آنها نیز ناگزیر و بدیهی بود. این امری است که جهاد یکی از مهم‌ترین فرایض به خاطر آن قرار داده شده است؛ آنجا که رسول خدا ﷺ فرمود: «سر کار اسلام است، ستون آن نماز است و اوج قله‌ی آن جهاد است». این نیز امری است که جهاد تا برپایی قیامت ادامه خواهد داشت، زیرا آن حضرت ﷺ فرمود: «و جهاد از زمانی که خداوند مرا مبعوث کرد پیوسته بوده است تا آنکه آخرین نسل امتم با دجال بجنگد؛ نه با ستم ستمگری لغو می‌شود و نه با عدالت عادلی». رسول خدا ﷺ همچنین فرمود: «جهاد با نیکوکار و فاجر همواره برقرار است». از این رو، مسلمانان لحظه‌ای در ایستادگی برای مسائل حیاتی سستی نکردند و هرگز در پذیرفتن معیار زندگی و مرگ در قبال هر مسئله‌ی حیاتی تردید نورزیدند.

Ever since the dawn of Islam, the struggle has been at its fiercest between Islam and Kufr. This struggle has been about the fate of Kufr and the fate of Islam. The bloody struggle that has been added to the intellectual struggle since the establishment of the Islamic State in Madinah was in defence of the vital issues. Hence, the existence of vital issues was to the Muslims inevitable and axiomatic, and their undertaking of the measure of life and death towards them was also inevitable and axiomatic. It is a matter for which Jihad has been made one of the most important duties, in which the Messenger of Allah (saw) said: “The head of the matter is Islam, its pillar is the Salah and the peak of its hump is Jihad”. It is also a matter for which Jihad will continue until the Hour comes, for he (saw) said: “And Jihad has been constant since Allah sent me until the last generation of my Ummah fight the Dajjal, it will not be revoked by the tyranny of a tyrant nor by the justness of a just”. The Messenger of Allah (saw) also said: “Jihad is constant with the pious and the dissolute”. Hence, the Muslims did not slacken for one moment in standing for the vital issues, nor did they ever hesitate in undertaking the measure of life and death towards every vital issue.

بنابراین، هنگامی که با آنچه سرنوشت آنان را به عنوان یک امت و یک دولت تهدید می‌کرد روبه‌رو شدند، در جنگ‌های صلیبی برای مقابله با آن، کار را به مرز زندگی و مرگ کشاندند؛ و به این ترتیب، بیش از یک قرن با کافران صلیبی در جنگی سخت درگیر شدند. امت اسلامی توانست ضربه‌ی مهلکی را که آن را تهدید می‌کرد دفع کند. همچنین مسلمانان هنگامی که مغولان به سرزمین‌های اسلامی یورش بردند، به همین شیوه عمل کردند. امت اسلامی این یورش را امری دانست که موجودیت آن را تهدید می‌کند، پس برای مقابله با آن، کار را به مرز زندگی و مرگ کشاند، و مسلمانان با مغولان وارد جنگی شدند که در آن، بی‌آنکه به دنبال منافع دنیوی باشند، جان خود را فدا کردند تا پیروزی قاطع از آنِ ایشان شد.

Therefore, when they were faced with what threatened their fate as an Ummah and as a State during the Crusades, they undertook towards this the measure of life and death; thus they engaged the Kuffar Crusaders in a fierce war for more than a century. The Islamic Ummah managed to repel the fatal blow that threatened her. Likewise, the Muslims acted in the same way when the Mongols invaded the Islamic lands. The Islamic Ummah considered this invasion as a matter that threatened her existence, thus she undertook towards it the measure of life and death, and the Muslims engaged the Mongols in a war in which they sacrificed their lives without seeking any worldly gains until the decisive victory was theirs.

بنابراین، مسلمانان امور حیاتی را درک می‌کردند و آنچه را که بر عهده‌شان بود نسبت به آن‌ها انجام می‌دادند، یعنی همان معیار زندگی و مرگ. این به آن دلیل بود که آنچه اسلام در مورد امور حیاتی بیان کرده بود، از سوی مسلمانان به‌عنوان حقیقتی مسلم پذیرفته می‌شد؛ حقیقتی که با چنگی محکم به آن می‌چسبیدند و خطر غفلت از آن‌ها آشکار بود. از این رو، برای آنان غیرقابل تصور بود که با وضعیتی روبه‌رو شوند که موجودیتشان را تهدید کند، بی‌آنکه نسبت به آن همان کاری را انجام دهند که اسلام بر ایشان واجب کرده بود، یعنی همان معیار زندگی و مرگ. نه امت اسلامی و نه دولت اسلامی در گذشته هرگز در درک و آگاهی از امور حیاتی و درک و آگاهی از تدابیر ناکام نماندند. بنابراین هرگز آن‌ها را نادیده نگرفتند. اما هنگامی که درک اسلام به سطح انحراف تنزل یافت و تقوای در جان‌ها تا حد سکوت در برابر کفر آشکار ضعیف شد، این امور حیاتی جایگاه حیاتی بودن خود را از دست دادند و معیار زندگی و مرگ نسبت به آن‌ها به کار گرفته نشد. در نتیجه، تهدید نسبت به موجودیتشان سایه افکند و مسلمانان نتوانستند خون و جان خود را با سخاوت برای دفع این تهدید بذل کنند. از این رو خلافت منهدم شد، نظام اسلام از میان رفت و کل امت اسلامی با خطر نابودی روبه‌رو گردید.

Therefore, the Muslims used to perceive the vital issues and used to undertake towards them what was obligatory upon them, that is the measure of life and death. This was because that which Islam had explained in terms of vital issues was considered as fact by the Muslims, which they clutched with a tight grip, and the danger of neglecting them was clear. Hence, it was inconceivable for them to face a situation that threatened their existence without undertaking towards it that which Islam had obliged upon them, that is the measure of life and death. Neither the Islamic Ummah, nor the Islamic State ever failed in the past to perceive and be aware of the vital issues, nor failed to perceive and be aware of the measures. Thus they never neglected them. However, when the perception of Islam receded to the level of deviation and when the piety in the souls weakened to the level of keeping silent over the flagrant Kufr, these vital issues lost their consideration as being vital, and the measure of life and death was not undertaken towards them. Consequently, the threat to their existence loomed and the Muslims failed to give their blood and their lives generously in order to repel this threat. Hence, the Khilafah was destroyed, the system of Islam was abolished and the whole of the Islamic Ummah was threatened with extinction.

بنابراین، ضروری است که امور حیاتی را از دیدگاه اسلامی درک کنیم، همان‌گونه که اسلام در کتاب و سنت مقرر کرده است. همچنین ضروری است که اقدامات واجبی را که باید نسبت به آن‌ها انجام شود، آن‌گونه که قرآن و حدیث رسول خدا ﷺ بیان کرده‌اند، درک کنیم. تنها در این صورت است که آگاهی از امور حیاتی و از اقدام واجب نسبت به آن‌ها پدید خواهد آمد و غفلت از آن‌ها غیرقابل تصور خواهد شد.

Hence, it is imperative to perceive the vital issues from the Islamic viewpoint as Islam decreed in the Book and the Sunnah. It is also imperative to perceive the compulsory measures which ought to be undertaken towards them as outlined by the Qur’an and by the Hadith of the Messenger of Allah (saw). Only then will awareness of the vital issues and of the compulsory measure towards them be generated and their neglect then become inconceivable.