اگر کسی کتاب و سنت را مرور کند، درمی‌یابد که اسلام این مسائل حیاتی را به صراحت تعیین کرده و تدبیر لازم دربارهٔ آن‌ها را امری در حد مرگ و زندگی قرار داده است. مثلاً اسلام ارتداد از اسلام را، چه از جانب فرد و چه از جانب گروه، مسئله‌ای حیاتی دانسته است. اقدامی که در برابر آن انجام می‌شود را امری در حد مرگ و زندگی قرار داده است، یعنی یا توبه یا مرگ. از این رو اسلام هم مسئله را تعیین کرده و هم تدبیر آن را. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «هرکس دینش را تغییر دهد باید کشته شود.» همچنین از ابن مسعود روایت شده که گفت: پیامبر خدا ﷺ فرمود: خون مسلمانی که شهادت می‌دهد هیچ معبودی جز الله نیست و من فرستادهٔ الله هستم، جز در سه مورد حلال نیست: زناکار، قاتل انسانی دیگر، و مرتدی که از جماعت جدا شود. این مسئله برای مسلمانان مفهومی غالب و حقیقتی بود که با دست و دل محکم به آن چنگ می‌زدند. مسلمانان آن را اجرا می‌کردند و مرتدی را که از توبه سر باز می‌زد می‌کشتند. اصحاب در یمن، در زمان حیات پیامبر خدا ﷺ چنین کردند، پس از ایشان نیز چنین کردند و جانشینان آنان هم همین‌گونه عمل کردند. در حدیث ابوموسی روایت شده که پیامبر خدا ﷺ به او فرمود: «به یمن برو!» سپس معاذ بن جبل را فرستاد تا به او ملحق شود. چون معاذ به او رسید، ابوموسی بالشتی به سوی او انداخت و گفت: «فرود آی.» چون معاذ می‌خواست پیاده شود، مردی را دید که بسته شده بود؛ پرسید: «این کیست؟» ابوموسی گفت: «او یهودی بود، سپس اسلام آورد، و سپس دوباره یهودی شد.» معاذ گفت: «نمی‌نشینم تا او کشته شود. هرکس دینش را رها کند باید کشته شود.» ابوداوود این را چنین روایت کرده است: «مردی که از اسلام مرتد شده بود را نزد ابوموسی آوردند، پس او را به مدت بیست شب یا نزدیک به آن به توبه دعوت کرد؛ سپس معاذ آمد و او را به توبه دعوت کرد، اما او نپذیرفت، پس گردنش را زد.» الدارقطنی و البیهقی این را نقل کرده‌اند: «ابوبکر، زنی به نام ام قرفه را که اسلام آورده و سپس مرتد شده بود، به توبه دعوت کرد، اما او از توبه سرباز زد، پس او را کشت.» همچنین، هنگامی که بسیاری از قبایل عرب، از پی مسیلمه کذاب، مرتد شدند، ابوبکر (رضی الله عنه) شمشیر را علیه آنان برکشید و با ایشان جنگید تا آنکه ایشان را به آغوش اسلام بازگرداند.

If one were to review the Book and the Sunnah, he would find that Islam has determined these vital issues in an explicit manner and, determined the compulsory measure towards them as being a matter of life and death. Islam has for instance considered apostasy from Islam, be it by an individual or a group, as a vital issue. It has made the measure undertaken towards it one of life and death, that is either repentance or death. Hence, Islam has determined the issue and also the measure. The Messenger of Allah (saw) said, “He who changes his Deen must be killed.” It is also reported on the authority of Ibn Mas’ud who said, “The Messenger of Allah (saw) said, The blood of a Muslim person who professes that there is no god but Allah and that I am the messenger of Allah is not violable except in three instances: the adulterer, the slayer of another person and the apostate who abandons the group.” This issue was to the Muslims a dominant concept and a fact to which they held onto with a tight grip. The Muslims used to implement it, thus they would kill the apostate who refused to repent. The Sahabah did this in Yemen in the lifetime of the Messenger of Allah (saw), they also did this after him (saw) and those who succeeded them did the same. In the Hadith of Abu Musa, it is reported that the Messenger of Allah (saw) said to him, “Go to Yemen!” Then he (saw) sent Mu’adh ibn Jabal to join him. When he reached him Abu Musa threw him a pillow and said to him: “Get down.(from your camel)” As Mu’adh was about to dismount, he noticed a man who was tied up; so he asked: “What is this?” Abu Musa replied: “He had been a Jew, he then embraced Islam and then he Judaised again.” Upon this Mu’adh said to him: “I shall not sit until he is killed. He who revokes his Deen must be killed.” Abu Dawud reported this as follows: “A man who apostasised from Islam was brought to Abu Musa, so he invited him to repent for twenty nights or so; then Mu’adh came and invited him to repent but he refused so he struck his neck.” Al-Darqutni and Al-Bayhaqi extracted the following: “Abu Bakr invited a woman called Umm Qarfah to repent, having embraced Islam and then apostasised, but she refused to repent, so he killed her..” Also, when many of the Arab tribes apostasised, following Musaylamah the false prophet, Abu Bakr (r.a.) brandished the sword against them and fought them until he brought them back to the fold of Islam.

در الفتح روایت شده از عبدالله بن شریک از پدرش که گفت: به علی (رض) گفته شد: «گروهی در درِ مسجد هستند که ادعا می‌کنند تو خدای آنان هستی». پس ایشان (رض) آنان را فراخواند و به ایشان فرمود: «وای بر شما! چه می‌گویید؟» گفتند: «تو خدای ما و آفریدگار و روزی‌دهندهٔ ما هستی». فرمود: «وای بر شما، من هم بنده‌ای همچون شما هستم. من هم مانند شما می‌خورم و مانند شما می‌نوشم. اگر از خدا اطاعت کنم، اگر بخواهد پاداشم می‌دهد، و اگر نافرمانی کنم، می‌ترسم مرا عذاب کند. پس از خدا بترسید و توبه کنید». ایشان همچنان از توبه سر باز زدند. روز بعد آنان را نزد او آوردند و قنبر آمد و گفت: «به خدا سوگند، دوباره همان سخن را گفتند». پس علی (رض) فرمود: «ایشان را داخل کنید». آنان بار دیگر همان سخن را گفتند. در روز سوم علی (رض) به ایشان فرمود: «اگر دوباره همان سخن را بگویید، شما را به بدترین شکل خواهم کشت». ایشان باز هم سر باز زدند. پس علی دستور داد میان ورودی مسجد و کاخ، گودالی برای ایشان کنده شود؛ سپس دستور داد هیزم در گودال ریخته و آتش زده شود. آنگاه فرمود: «اگر توبه نکنید، شما را در آن خواهم انداخت». ایشان همچنان سر باز زدند، پس آنان را در آن انداخت. وقتی ابن عباس (رض) از سوزاندن ایشان آگاه شد، با سوزاندنشان مخالفت کرد و گفت که باید کشته می‌شدند. عکرمه روایت کرد: «گروهی از مرتدان نزد امیرالمؤمنین علی (رض) آورده شدند و او ایشان را سوزاند. ابن عباس (رض) از این کار آگاه شد و گفت: "اگر من جای او بودم، ایشان را نمی‌سوزاندم، زیرا رسول خدا ﷺ از این کار نهی کرده و فرموده است: «با عذاب خدا عذاب مکنید». ایشان را می‌کشتم، زیرا رسول خدا ﷺ فرمود: «هرکس دینش را تغییر دهد، کشته شود»".» در روزگار مهدی، شمار ملحدان و مرتدان افزایش یافت؛ و او ایشان را به توبه فرا می‌خواند و هرکس سر باز می‌زد کشته می‌شد. مهدی شمار زیادی از ایشان را کشت.

It is reported in Al-Fateh on the authority of Abdullah ibn Sharik on that of his father who said: “It was said to ‘Ali (r.a.): ‘There are people here at the door of the mosque who claim that you are their god’. So he (r.a.) summoned them and said to them: ‘Woe to you! What are you saying?’ They said: ‘You are our god, our creator and our provider.’ He said: ‘Woe to you, I am but a servant like you. I eat just like you and I drink just like you do. If I obeyed Allah He would reward me if He wished, and if I disobeyed Him I feared that He punished me so fear Allah and repent’. They still refused to repent. On the following day, they were brought to him and Qanbar came and said: ‘By Allah they went back to saying the same thing’. So ‘Ali (r.a.) said: ‘Let them in’. So they again said the same thing. On the third day ‘Ali (r.a.) said to them: ‘If you were to say the same thing again I shall kill you in the worst possible way’. They still refused. So ‘Ali ordered for a hole to be dug for them between the entrance of the mosque and the palace; then he ordered for wood to be thrown in the hole and lit up. He then said to them: ‘I shall throw you in if you do not repent’. They still refused, so he threw them in.” When Ibn ‘Abbas (r.a.) heard of their burning, he expressed his disagreement over their burning and said that they should have been killed. Akrama reported: “A group of apostates were brought to the Amir of the believers ‘Ali (r.a.) so he burnt them; Ibn ‘Abbas (r.a.) heard of this and said: ‘If I had been him, I would not have burnt them because the Messenger of Allah (saw) has prohibited this by saying: ‘Do not punish with the punishment of Allah’. I would have killed them because the Messenger of Allah (saw) said, ‘He who changes his Deen must be killed.’” In the days of Al-Mahdi the number of atheists and apostates increased; and he used to invite them to repent, and he who refused used to be killed. Al-Mahdi killed a considerable number from them.

بنابراین، مسلمانان، از جمله صحابه، کسانی که پس از آنان آمدند و خلفا، مرتد را می‌کشتند. آنان در این امر استوار بودند و هیچ سستی‌ای نشان نمی‌دادند. اما هنگامی که خلفا ضعیف شدند و فهم اسلام نیز کاهش یافت، در کشتن مرتد سستی پدید آمد، تا آنجا که بی‌دینی و ارتداد گسترش یافت و به جایی رسید که برخی از مرتدان گروه‌هایی تشکیل دادند و دینی بیگانه با اسلام را برگزیدند. در نتیجه، ترس در دل‌های مسلمانان راه یافت، با آنکه این امر از یک سو مسئله‌ای حیاتی بود و از سوی دیگر، شفاعت و بخشش در آن جایی نداشت.

Hence, the Muslims, among them the Sahabah, those who succeeded them and the Khulafaa’ used to kill the apostate. They were firm in the matter without any slackness. However, when the Khulafaa’ became weak and the understanding of Islam also weakened, slackness in the killing of the apostate occurred, until atheism and apostasy spread and this reached the point where some of the apostates established groups and adopted a Deen alien to Islam. As a consequence, the fear crept into the hearts of the Muslims, despite the fact that this was a vital issue on the one hand and a matter in which intercession and forgiveness were out of the question on the other hand.

بنابراین، جای تعجب نبود که مردی مانند مصطفی کمال علیه اسلام اعلان جنگ کند، یعنی بدون آنکه کسی حکم شریعت را بر او اجرا کند از اسلام مرتد شود؛ زیرا مسئلهٔ ارتداد دیگر مسئلهٔ حیاتی نبود، و همین شد که شد. از این رو، لازم است این مسئله را به جایگاه درست خود بازگردانیم و آن را مسئلهای حیاتی بدانیم، با کشتن هر مرتدی، حتی اگر شمار ایشان به میلیونها نفر برسد.

Hence, it was not surprising for a man like Mustafa Kemal to declare war against Islam, i.e. apostasise from Islam with no one to execute the rule of Shari’ah upon him; because the issue of apostasy was no longer a vital issue, and this is what happened. Therefore, it is imperative to put back this issue in its rightful place and consider it to be a vital issue, by killing every apostate, even if they numbered millions.

با این حال، این بدان معنا نیست که ما در حکم کردن به کفر و ارتداد شخصی که نظر مشکوکی دارد، بی‌احتیاط عمل کنیم؛ بلکه باید پیش از آنکه او را کافر و مرتد بدانیم، یقین قاطع داشته باشیم. اگر آنچه او می‌گوید او را ۹۹٪ مرتد و ۱٪ غیر مرتد سازد، آن ۱٪ مقدم است و او مسلمان شمرده می‌شود و نباید به ارتداد محکوم گردد. این به سبب آن است که مسلمان در اصل مسلمان است و جز با دلیل قطعی نباید او را کافر یا مرتد دانست. همچنین اگر او قطعاً مرتد باشد، نباید برای او عذر تراشید یا بهانه جست تا حکم ارتداد را از او بردارند؛ زیرا این کار مانع اجرای حکم مرگ و زندگی در امری حیاتی می‌شود.

However, this does not mean that we can be casual in judging a person to be an apostate because he carries a doubtful opinion; we ought to be decisively certain before we can judge him to be a Kafir and an apostate. If what he says makes him 99% an apostate and 1% does not make an apostate, then the 1% should take precedence and he should be considered a Muslim, and he should not be judged as an apostate. This is because the Muslim in essence is a Muslim and he should not be judged to be a Kafir or an apostate unless this was conclusive. Likewise, we should not make excuses for him or seek pretexts to remove the rule of apostasy from him if he were conclusively an apostate, because this would impede the measure of life and death to be undertaken in a vital issue.

بنابراین، اگر مسلمانی مرتکب کاری شود که او را مرتد می‌سازد، مانند نماز خواندن در کلیسا، همراه با مسیحیان و به شیوه نماز آنان، یا سخنی بر زبان آورد که او را مرتد می‌سازد، مانند این گفته: «داستان ابراهیم که در قرآن آمده است، تاریخ آن را نقل نکرده است، پس داستانی دروغین است»، یا به چیزی معتقد شود که او را مرتد می‌سازد، مانند اعتقاد به اینکه اسلام برای این عصر معتبر نیست، یا مانند اعتقاد به جدایی دین از دولت، یا در واقعیتی قطعی تردید کند و در نتیجه مرتد شود، مانند تردید در اینکه قرآن کلام خداوند است، در همه این موارد و در موارد مشابه دیگر، قطعاً مرتد خواهد شد. در این صورت باید این مسئله را امری حیاتی شمرد و برای آن، میزان زندگی و مرگ را به کار گرفت، یعنی یا توبه، یا مرگ.

Therefore, if a Muslim were to perpetrate that which renders him an apostate, such as praying in a church, with the Christians and in the way they pray, or if he were to utter something that renders him an apostate, such as: “The story of Ibrahim mentioned in the Qur’an was not narrated by history, thus it is a false story”, or if he were to believe in that which renders him an apostate, such as believing that Islam is not valid for this age, or such as believing in the separation of the Deen from the state, or if he were to doubt a conclusive fact, thus becoming an apostate, such as doubting that the Qur’an is the word of Allah, in all such cases and in other similar cases, he would conclusively become an apostate. Then the issue must be treated as a vital one, and the measure of life and death must be undertaken towards it, i.e. either repentance or death.

همچنین، اسلام وحدت امت اسلامی و وحدت دولت را از مسائل حیاتی قرار داده و اقدامی را که در این راستا انجام می‌شود، معیار زندگی و مرگ قرار داده است؛ بدین ترتیب، هم موضوع و هم معیار را تعیین کرده است.

Likewise, Islam has made the unity of the Islamic Ummah and the unity of the State one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death; thus it has determined the issue and the measure.

این موضوع در دو مورد نمایان می‌شود: یکی مسئلهٔ تعدد خلفا و دیگری مسئلهٔ شورشیان. از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت شده که شنید رسول الله ﷺ فرمود: «کسی که با امامی بیعت کند و دست و میوهٔ دلش را به او بدهد، باید تا جایی که می‌تواند از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، گردن آن مرد را بزنید.» همچنین از ابوسعید خدری روایت شده که رسول الله ﷺ فرمود: «اگر برای دو خلیفه بیعت گرفته شد، نفر بعدی را بکشید.» بنابراین پیامبر ﷺ با منع تعدد خلفا و دستور کشتن کسی که بخواهد در خلافت تعدد ایجاد کند، مگر اینکه از کار خود بازگردد، وحدت دولت را امری حیاتی قرار داد. همچنین از عرفجه روایت شده که گفت: شنیدم رسول الله ﷺ فرمود: «کسی که به سوی شما بیاید در حالی که کار شما زیر نظر یک نفر متحد شده، و قصد دارد میان شما تفرقه بیندازد یا جماعت شما را پاره‌پاره کند، او را بکشید.» بنابراین پیامبر ﷺ با منع پراکندگی جماعت و دستور کشتن کسی که چنین کند، مگر اینکه بازگردد، مسئلهٔ وحدت امت و وحدت دولت را امری حیاتی قرار داد.

This is manifested in two cases: one is the issue of the plurality of Khulafaa’ and the other is the issue of the rebels. It has been reported on the authority of Abdullah ibn Amr ibn al-’Aas that he heard the Messenger of Allah (saw) say: “He who pledged his Bay’ah (oath) to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” It has also been reported on the authority of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said: “If a Bay’ah has been taken for two Khaleefah’s, kill the latter of them.” Hence, he (saw) made the unity of the State a vital issue when he prohibited the plurality of the Khulafaa’ and ordered the killing of the one who attempts to establish a plurality in the Khilafah, unless he retracts. It has also been reported on the authority of Arfaja who said: ‘I heard the Messenger of Allah (saw) say: “He who comes to you while your affair has been united under one man, intending to drive a wedge between you or fragment your group (Jama’ah), kill him.” Hence, he (saw) made the issue of the Ummah’s unity and the issue of the State’s unity a vital issue when he prohibited the fragmentation of the group and ordered the killing of he who attempts to do so, unless he retracts.

اما درباره‌ی شورشیان، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

As for the rebels, Allah (swt) says:

اگر دو گروه از مؤمنان با یکدیگر به جنگ و نزاع برخیزند، میان آن دو صلح برقرار کنید؛ و اگر یکی از آن دو بر دیگری ستم کند، با گروهی که ستم می‌کند بجنگید تا به فرمان خداوند بازگردد. این از آن روست که پس از برپایی امامت مسلمانان، یعنی آن‌گاه که خلیفه‌ای برای مسلمانان برگزیده شود، شورش علیه او حرام است؛ زیرا شورش به پراکندگی مسلمانان، ریختن خونشان و تلف شدن اموالشان می‌انجامد. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «هر کس که در حالی که امت من متحد است، علیه آن شورش کند، هرکه باشد، گردنش را با شمشیر بزنید.» از این رو، کسانی که از امام جدا شوند، شورشی به شمار می‌آیند. آنان باید به توبه دعوت شوند و شبهاتشان زدوده گردد، اما اگر بر کار خود پافشاری کنند، کشته می‌شوند.

“If two factions from among the believers fall into a quarrel, make peace between them; and if one of them transgresses against the other, then fight the one that transgresses until it complies with the Command of Allah” (TMQ al-Hujarat, verse 9). This is because once the Imamah of the Muslims has been established, meaning when a Khaleefah for the Muslims has been chosen, rebellion against him is forbidden, due to the fact that rebellion leads to the disunity of the Muslims, the shedding of their blood and the squandering of their wealth. The Messenger of Allah (saw) said, “He who rebels against my Ummah while they are united strike his neck with the sword whoever he may be.” Hence, those who separate from the Imam are considered rebels. They should be invited to repent and their doubts should be dissipated, but if they persist, they should be killed.

با منع تعدد دولت و شورش علیه آن، و با منع تفرقه امت، وحدت دولت و وحدت امت به مسئلهای حیاتی بدل میشود، زیرا الله (سبحانه و تعالی) مقرر فرموده که اقدامی که در برابر آنها انجام میشود، اقدامی در حد مرگ و زندگی است. از این رو، کسی که چنین عملی را مرتکب شود، باید توبه کند یا کشته شود. مسلمانان این حکم را اجرا میکردند و آن را از مهمترین و حساسترین امور میدانستند. آنان در این مورد نسبت به هیچ مسلمانی، هر که که باشد، مدارا نمیکردند؛ از این رو علی (رضی الله عنه) با معاویه مدارا نکرد. افزون بر این، علی (رضی الله عنه)، امویان و عباسیان هرگز با خوارج مدارا نکردند، و شواهد تاریخی این امر بیشمار است. اما هنگامی که خلافت ضعیف شد و فهم اسلام رو به افول نهاد، مسلمانان در برابر جدا شدن سرزمینهای اسلامی از پیکر خلافت سکوت کردند. بدین ترتیب میان مسلمانان شکاف افتاد و آنان به چندین دولت تبدیل شدند. این در حالی است که جدا شدن هر سرزمینی از پیکر دولت مسئلهای حیاتی است که یا توبه شورشیان را ایجاب میکند یا جنگ با آنان را، صرفنظر از هزینه جانی و مالی آن.

By prohibiting the plurality of the state and the rebellion against it, and by prohibiting the division of the Ummah, the unity of State and that of the Ummah becomes a vital issue, because Allah (swt) has decreed that the measure to be undertaken towards them is a measure of life and death. Hence, he who perpetrates such an act should either repent or be killed. The Muslims had implemented this and used to consider it to be amongst the most important and most critical of matters. They never used to be lenient in this towards any Muslim whoever he might have been, thus ‘Ali (r.a.) was never lenient with Mu’awiyyah. Moreover, ‘Ali (r.a.), the Umayyads and the Abbasids were never lenient with the Khawarij, and the established facts pertaining to this are innumerable. However, when the Khilafah became weak and the understanding of Islam declined, Muslims kept silent over the breakaway of Islamic lands from the body of the Khilafah. Thus a wedge was driven between the Muslims and they turned into several states. This is despite the fact that the breakaway of any land from the body of the State is a vital issue that stipulates either the repentance of the rebels, or the waging of war against them, regardless of the cost in lives or wealth.

صورت حال اس نہج تک پہنچ گئی کہ مسلمان متعدد ریاستوں میں رہنے لگے اور خلافت بھی انہی ریاستوں میں سے ایک ریاست بن گئی۔ حالت یہاں تک بگڑ گئی کہ کچھ مسلمانوں نے اسلامی لیگ کا مطالبہ شروع کر دیا، یعنی خلافت ریاست ان ریاستوں کے ساتھ معاہدے کرے جو اس سے الگ ہو گئی تھیں۔ یوں خلافت ریاست ان کی علیحدگی کو تسلیم کر لیتی اور ان کے متعدد ریاستوں میں بٹ جانے کو قبول کر لیتی؛ یعنی مسلمانوں کے انتشار کی حمایت کرتی تاکہ وہ متعدد قوموں اور ملتوں میں تقسیم ہو جائیں، باوجود اس کے کہ یہ ایک حیاتی مسئلہ تھا اور باوجود اس کے کہ توبہ یا موت سے متعلق صریح احادیث موجود تھیں۔ لہٰذا جب مصطفیٰ کمال نے ترکی کو باقی اسلامی سرزمینوں سے جدا کرنے کا اعلان کیا اور اسلامی سرزمینوں کو کفر کی ریاستوں کے حوالے کر کے ان کا فیصلہ ان کے ہاتھ میں دینے کی منظوری دی، تو یہ کوئی تعجب کی بات نہ تھی، کیونکہ یہ مسئلہ حیاتی مسئلے کے درجے سے گر چکا تھا۔ یوں مصیبت واقع ہو گئی اور مسلمان متعدد ریاستوں میں رہنے اور متعدد قوموں اور ملتوں میں بٹ جانے کے بارے میں بے حس ہو گئے۔ اس کی وجہ صرف یہ تھی کہ امت کی وحدت اور ریاست کی وحدت کا مسئلہ اب حیاتی مسائل میں شمار نہیں ہوتا تھا، اور ان کے لیے اٹھایا جانے والا قدم زندگی اور موت کا قدم نہ رہا تھا۔

The situation reached the point where Muslims lived in several states and the Khilafah became one of these states; the situation even worsened to the point where some Muslims started to call for an Islamic league, i.e. to have the Khilafah state enter into agreements with the states which broke away from her. Thus the Khilafah State would approve of their separation and of becoming several states; i.e. to support the disunity of the Muslims so that they turn into several peoples and nations, despite the fact that this was a vital issue and despite the explicit Ahadith about repentance or death. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal declared the dismemberment of Turkey from the rest of the lands of Islam, and even declared his approval of surrendering the Islamic lands to the Kufr states to decide their fate because the issue was relegated from the level of being a vital issue. Thus the calamity took place and the Muslims became indifferent towards having to live in several states, and being divided into several peoples and nations. This was only because the issue of the Ummah’s unity and the issue of the state’s unity were no longer regarded as vital issues and the measure undertaken towards them was no longer a measure of life and death.

از این رو، ضروری است که این مسئله در جایگاه شایسته‌اش قرار داده شود و آن را مسئله‌ای حیاتی به شمار آوریم، تا جدا شدن هیچ سرزمینی از پیکره خلافت جلوگیری شود، حتی اگر این امر به چندین سال جنگ و حتی به کشته شدن میلیون‌ها مسلمان بینجامد.

Hence, it is imperative to restore this issue at its rightful place and to consider it a vital issue, thus preventing the dismemberment of any country from the body of the Khilafah, even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims.

همچنین، اسلام آشکارا کردنِ کفرِ صریح (کفر) را از مسائل حیاتی قرار داده، و اقدامی را که در برابر آن انجام می‌شود، معیار زندگی و مرگ ساخته است؛ بدین ترتیب اسلام هم مسئله را تعیین کرده و هم معیار را. مسلم در حدیث عوف بن مالک روایت کرده که رسول الله ﷺ فرمود: «بر شما امیرانی گمارده خواهد شد؛ کارهای نیک و کارهای بدشان را خواهید دید. کسی که از کارهای بدشان بیزار باشد، از سرزنش مبرّا است، و کسی که کارهای بدشان را ناپسند بداند نیز در امان است، اما کسی که راضی باشد و پیروی کند، هلاک شده است.» گفته شد: «ای رسول خدا! آیا با شمشیر با آنان نجنگیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا می‌دارند.» در روایت دیگری آمده است: «گفتند: ای رسول خدا، آیا پس با آنان نجنگیم؟ فرمود: نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا می‌دارند.» بخاری از عُبادة بن صامت روایت کرده که گفت: «رسول الله ﷺ ما را فراخواند، پس با او بیعت کردیم که در خوشی و ناخوشی، در آسانی و سختی، و در شرایط ناگوار، فرمان ببریم و اطاعت کنیم؛ و اینکه با صاحبان قدرت منازعه نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار را ببینیم که دلیل روشنی از جانب خدا بر آن باشد.» در روایت طبرانی آمده: «کفر آشکار»، و در روایتی از احمد آمده: «تا زمانی که شما را به گناه آشکاری فرمان ندهد.» همچنین از عوف بن مالک از الأشجعی روایت شده که گفت: پیامبر ﷺ فرمود: «بهترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دوست دارید و آنان نیز شما را دوست دارند، و برای شما دعا می‌کنند و شما برای آنان دعا می‌کنید؛ و بدترین امامان شما کسانی‌اند که آنان را دشمن دارید و آنان نیز شما را دشمن دارند، و آنان را لعنت می‌کنید و آنان نیز شما را لعنت می‌کنند.» گفتیم: «ای رسول خدا، آیا پس با آنان مقابله نکنیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا می‌دارند.»

Likewise, Islam has made the displaying of flagrant disbelief (Kufr) one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death; thus Islam determined the issue and the measure. Muslim reported in the Hadith of ‘Auf ibn Malik that the Messenger of Allah (saw) said: “Amirs will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” It was said: “O Messenger of Allah! Should we not fight them with the sword?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” In another narration : “They said: “O Messenger of Allah, should we not fight them then? He (saw) replied: “No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” Bukhari reported on the authority of ‘Ubadah Ibn-us-Samit who said: “The Messenger of Allah (saw) invited us, so we pledged our Bay’ah to him to hear and to obey in weal and woe, in ease and in hardship and evil circumstances; that we would not dispute with the people in authority, unless we witnessed a flagrant Kufr of which there is a conclusive proof from Allah.” In Al-Tabarani’s narration it said: “evident Kufr.” and in a narration by Ahmed, it said: “As long as he does not order you to commit a flagrant sin.” It was also reported on the authority of ‘Auf Ibn Malik from Al-Ashja’i who said that the Prophet (saw) said: “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who pray for you and you pray for them, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you’. We asked: ‘O Messenger of Allah shall we not then resist them?’ He said: ‘No, as long as they continue to establish prayer amongst you”.

اقامهٔ نماز در برپایی دین بازتاب دارد؛ همچنین برابر است با حاکمیت اسلام و آشکار شدن شعائر آن. کفرِ بَواح همان کفری است که در کردارهای حاکم آشکار می‌شود، یعنی حکومت به کفر. از این رو، مفهوم این احادیث آن است که مسلمانان باید در برابر خلیفه ایستادگی کنند اگر از حکومت اسلام منحرف شود و شعائر آن را برپا ندارد، و باید با او بجنگند اگر حکومت کفر را برقرار سازد. همچنین مسلمانان باید با صاحبان قدرت به مخالفت برخیزند اگر کفر آشکار را ببینند. به چالش کشیدن ایشان یعنی ایجاد چالش، حتی اگر این کار به جنگ با آنان بینجامد. در الفتح آمده است: «علما بر وجوب اطاعت از سلطانِ غالب و جهاد همراه با او اتفاق دارند؛ و اینکه اطاعت او بهتر از شورش بر اوست، زیرا این کار جان‌ها را حفظ کرده و توده مردم را آرام می‌سازد؛ با این حال از این حکم کسی را استثنا کرده‌اند که سلطان کفر آشکار را ظاهر کند؛ در این صورت اطاعت از او حرام است و باید توسط کسانی که توانایی دارند با او جنگید، چنان‌که در حدیث آمده است.» امام شوکانی در کتاب خود به نام نیل الاوطار نوشت: «کسانی که بر این باورند که مقابله با ستمکاران با شمشیر و مبارزه با آنان واجب است، متون عام کتاب و سنت را دلیل خود قرار داده‌اند.» بنابراین مسئلهٔ وجوب حکومت به اسلام و جلوگیری از حاکمیت کفر، مسئله‌ای حیاتی است، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) اقدامی را که در این راستا باید انجام شود، معیار زندگی و مرگ قرار داده است؛ پس کسی که به اسلام حکومت نمی‌کند و با نظام کفر حکومت می‌کند، یا باید از موضع خود بازگردد یا کشته شود.

Establishing prayer is reflected in the establishment of the Deen; it is also tantamount to the rule by Islam and the manifestation of its rites. The flagrant Kufr is the Kufr manifested in the actions performed by the ruler, i.e. the rule by Kufr. Hence, the concept behind these Ahadith is that the Khaleefah ought to be resisted by the Muslims if he started to deviate from the rule of Islam and if he failed to uphold its rites, and that he ought to be fought by them if he established the rule of Kufr. Also, the Muslims must challenge the people in authority if they witness a flagrant Kufr. Challenging them means generating the challenge even if this led to fighting them. It is mentioned in Al-Fateh: “The scholars have agreed upon the obligation of obeying the dominant Sultan and of performing Jihad alongside him; that his obedience is better than rebellion against him, for this would spare lives and appease the populace; however they excluded from this the case where the flagrant Kufr is displayed by the Sultan, in which case it would be forbidden to obey him, he should rather be fought by those who are capable, as mentioned in the Hadith.” Imam al-Shawkani wrote in his book entitled Nayl al-Awtar, “Those who hold the opinion that it is obligatory to resist the wrongdoers with the sword and struggle against them, they used as evidence the general texts in the Book and the Sunnah .” Hence, the issue pertaining to the obligation of ruling by Islam and preventing the rule of Kufr is a vital issue, because Allah (swt) has made the measure that should be undertaken towards it a measure of life and death; thus he who does not rule by Islam and rules by a Kufr system should either retract or be killed.

مسلمانان مأمورند که در برابر حکم کردن به غیر آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده است، ساکت نمانند، زیرا این مسئله‌ای حیاتی است. با این حال، هنگامی که تقوا در جان مسلمانان ضعیف شد و فهم آنان از اسلام نیز کاهش یافت، سکوت در برابر خلفا و حاکمانی که در یک مسئله به کفر حکم می‌کردند برایشان آسان شد. وقتی ضعفشان افزایش یافت، سکوت در برابر حاکمانی که در چند مسئله به کفر حکم می‌کردند نیز برایشان آسان گردید. پیامد دراز‌مدت این سکوت آن بود که حاکمان جسارت یافتند کفر را آشکارا و بی‌پرده اجرا کنند. مسلمانان در مصر هنگامی ساکت ماندند که حاکم، قانون مدنی فرانسه را اجرا کرد و احکام شریعت را ملغی ساخت. مسلمانان در دولت اسلامی هنگامی ساکت ماندند که در سال ۱۹۰۹ قواعد کفر به عنوان قانون اساسی برای مسلمانان مستقر شد. اگرچه در آغاز علیه آن‌ها قیام کردند، اما پس از آن خاموش شدند. شگفت‌آور نبود که مصطفی کمال خلافت و همه احکام اسلام را از میان برد و حکم کفر را اعلام کرد. این به آن دلیل بود که مسلمانان دیگر این مسئله را حیاتی نمی‌دانستند؛ از این رو مصیبت رخ داد و برای مسلمانان آسان شد که کفر آشکار را ببینند بی‌آنکه شمشیر برکشند تا آن را برچینند؛ حتی برایشان آسان شد که بدون محکوم کردن آن، تحت حکم کفر زندگی کنند. بدتر از این، اکثریت مسلمانان قواعد کفر را پذیرفتند، با آن‌ها خو گرفتند و احکام اسلام را به اختیار خود وانهادند. این وضعیت به جایی رسید که مسلمانان کفر را پذیرفتند و خواهان آن شدند، افزون بر آنکه در برابرش سکوت کردند و علیه آن شمشیر نکشیدند. همه این‌ها تنها به این دلیل بود که مسئله حکم‌کردن با نظام کفر دیگر مسئله‌ای حیاتی نبود، و اقدامی که در برابر آن انجام می‌شد دیگر اقدامی در حد مرگ و زندگی نبود.

The Muslims are ordered not to keep silent over the rule by other than what Allah (swt) has revealed, because it is a vital issue. However, when piety weakened in the souls of the Muslims and their understanding of Islam also weakened, it became easy for them to keep silent over the Khulafaa’ and the rulers if they ruled by Kufr in one single matter. When their weakness increased, they found it easy to keep silent over the rulers if they ruled by Kufr in several matters. The long term consequence of this silence was that the rulers had the audacity to implement Kufr in a flagrant manner. The Muslims in Egypt kept silent when the ruler implemented the French civil law and abolished the Shari’ah rules. The Muslims kept silent in the Islamic State when the rules of Kufr were established as a constitution for the Muslims in 1909. Though they revolted against them at first, but they went silent afterwards. It came as no surprise when Mustafa Kemal destroyed the Khilafah and all the rules of Islam and declared the rule of Kufr. This was because the Muslims no longer regarded this issue as a vital one, thus the calamity occurred and it became easy for the Muslims to witness the flagrant Kufr without brandishing the sword to remove it; it even became easy for them to be ruled by Kufr without condemning it. Worse than that, the majority of Muslims accepted the rules of Kufr, became accustomed to them and relinquished the rules of Islam by choice. This situation reached the point where Muslims accepted Kufr and called for it, in addition to keeping silent over it and not brandishing the sword against it. All this was only because the issue of ruling by a Kufr system was no longer a vital issue, and the measure undertaken towards it was no longer that of life and death.

بنابراین، ضروری است که این مسئله را در جایگاه شایسته‌اش بازگردانده و آن را یک مسئلهٔ حیاتی به شمار آوریم، تا حکومت به دست نظامِ کفر جلوگیری شود، حتی اگر این امر به چندین سال جنگ بینجامد و حتی اگر به کشته شدن میلیون‌ها مسلمان و به شهادت رسیدن میلیون‌ها مؤمن منجر شود.

Hence, it is imperative to reinstate this issue in its rightful place and to consider it a vital issue, so that the rule by a Kufr system would be prevented even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims and to the martyrdom of millions of believers.

بنابراین، ادراک همه مسائل حیاتی که الله (سبحانه و تعالی) مشخص و تعیین کرده بود، و ادراک اقدامات مرگ و زندگی که او (سبحانه و تعالی) واجب کرده بود، ضعیف شده است. پیوند این مسائل با عقیدهٔ اسلامی نیز سست شده و آنها از جایگاه خود تنزل یافته‌اند، تا جایی که دیگر به‌عنوان احکام شرعی بسیار حیاتی که برای آنها باید دست به سلاح برد، درک نمی‌شدند. به این ترتیب، آنها از جایگاهی که الله (سبحانه و تعالی) در آن قرار داده بود تنزل یافتند، یعنی از جایگاه مسئلهٔ حیاتی تنزل یافتند. در نتیجه، اقدامی که شریعت برای آنها مقرر کرده بود دیگر مقاومت مسلحانه و برکشیدن شمشیر برای برانداختن حکم کفر و بازگرداندن حکم اسلام به شمار نمی‌آمد. از این رو، مسئلهٔ نابود کردن خلافت، و در نتیجه برداشتن نظام اسلام، به‌عنوان یک مسئلهٔ حیاتی درک نمی‌شد. این واقعیت که این مسئله در واقع حیاتی بود، بر فضاها و جان‌ها غلبه نداشت. بنابراین مصطفی کمال به کار خود ادامه داد، خلافت را نابود کرد و اسلام را بدون اینکه کسی علیه او دست به سلاح ببرد و با او بجنگد، از نقشهٔ سیاسی محو کرد. پس نابودی خلافت توسط کافران و برداشتن نظام اسلام از صحنهٔ وجود، با این آسانی و سادگی و در برابر دیدگان میلیون‌ها مسلمان رخ داد. اگر مسلمانان در آن زمان آگاه بودند که این مسئله حیاتی است، و سرنوشت مسلمانان و سرنوشت اسلام به آن وابسته است، و اینکه اقدام ناگزیر در برابر آن، دست به سلاح بردن و جنگیدن با مصطفی کمال است، این ضربه، این مصیبت هولناک و این فاجعهٔ بزرگ بر آنان وارد نمی‌شد. از این رو، ناتوانی مسلمانان در درک اینکه این مسئله، مسئلهٔ حیاتی‌ای بود که اقدامی از نوع مرگ و زندگی را ایجاب می‌کرد، علت این مصیبتی است که بر آنان نازل شد.

Therefore, the perception of all the vital issues which Allah (swt) had outlined and determined and the perception of the life and death measures which He (swt) had made obligatory has weakened. The linkage of these issues to the Islamic Aqeedah has also weakened, and they were relegated from their position to the point where they were no longer perceived as being very critical Shari’ah rules, for which arms should be taken up. Thus, they were relegated from the position in which Allah (swt) had placed them, meaning they were relegated from the position of the vital issue. Consequently, the measure which the Shari’ah had decreed towards them was no longer deemed to be the resistance by force and the brandishing of the sword to remove the rule of Kufr and restore the rule of Islam. Therefore, the issue of destroying the Khilafah, thus removing the system of Islam, was not perceived as a vital issue. The fact that this was indeed a vital one was not dominant over the atmospheres and the souls. So Mustafa Kemal went ahead with his action, destroyed the Khilafah and wiped out Islam from the political map without anyone taking up arms against him and fighting him. Therefore, the Kuffar’s destruction of the Khilafah and their removal of the system of Islam from existence occurred with this ease and simplicity, before the eyes of millions of Muslims. Had the Muslims been at the time aware that this issue was a vital one, upon which the fate of the Muslims and the fate of Islam depended, and that the inevitable measure towards it was to take to take up arms and fight Mustafa Kemal, they would not have been dealt this blow, this horrific calamity, and this major tragedy. Hence, the Muslims’ failure to perceive that this issue was a vital issue which necessitated a measure of life and death, was the cause of this calamity that befell them.