امروزه مسلمانان سخت‌ترین آزمون‌ها و بدترین محنت‌ها را تجربه می‌کنند. درمان مؤثر برای ایشان در این است که دریابند کدام مسائل‌شان حیاتی است یا نیست، و برای هر مسئلهٔ حیاتی تدبیری مرگ‌آور و زندگی‌ساز در پیش گیرند، به‌ویژه اگر آن مسئله همهٔ مسائل حیاتی را یک‌جا در بر داشته باشد. تا زمانی که این دریافت به‌گونه‌ای که بر جان‌ها و فضاها چیره شود حاصل نشود، مسلمانان همواره در سقوط و انحطاط خواهند بود و هرگز در میان ملت‌ها سر بلند نخواهند کرد. از این رو بر مسلمانان واجب است که مسائل حیاتی خود را تشخیص دهند و این دریافت‌شان از مسائل را به دل‌ها، جان‌ها و فضای عمومی راه دهند، تا به دریافتی بدل شود که ایشان را به انجام آنچه مسائل حیاتی از تدبیرهای مرگ‌آور و زندگی‌ساز می‌طلبد، با عزمی استوار و شوقی بی‌امان برانگیزد. این نکتهٔ اصلی است، و این پایهٔ همهٔ کوشش‌هایی است که مسلمانان برای رویارویی با واقعیتی که اکنون با آن روبه‌رو هستند به کار می‌گیرند.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in undertaking of a life and death measure towards every vital issue, especially if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls and the atmospheres, the Muslims will continue to be in a constant decline and degeneration, and they will never rise amongst the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake to deal with the reality they are currently facing.

واقعیت امروز مسلمانان را هر مسلمانی درک می‌کند؛ این واقعیت نه نیازمند توضیح است و نه مستلزم شرح و بسط. سرزمین‌های آنان به دست نظام‌های کفر اداره می‌شود، و از این رو قطعاً خانه‌ای کفرآلود (دار الکفر) به شمار می‌آیند. آنان به بیش از چهار واحد تقسیم شده‌اند که از دولت‌ها، امارت‌ها، سلطنت‌ها و شیخ‌نشین‌ها را شامل می‌شود. آنان ناتوان‌تر از آن‌اند که در برابر کافران بایستند. بنابراین مسئلهٔ هر کشور در جهان اسلام این است که آن را به خانهٔ اسلام (دار الاسلام) تبدیل کند و سپس با بقیهٔ کشورهای اسلامی متحد شود. این مسئله، مسئله‌ای حیاتی است؛ بلکه تمامی مسائل حیاتی، در مجموع خود، همین است؛ از این رو لازم است که برای آن، میزان زندگی و مرگ به کار گرفته شود.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim, it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively a Kufr household (Dar ul-Kufr). They are divided into more than four entities, ranging from States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are weaker than being capable of standing up to the Kuffar. Hence the issue of every country in the Islamic world is to turn it into an Islamic household (Dar ul-Islam) and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is even the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

با این حال، این مسئلهٔ حیاتی، یعنی مسئلهٔ تبدیل سرزمین‌ها به دارالاسلام و پیوستن آن‌ها به سایر سرزمین‌های اسلامی، هدفی است که مسلمانان در پی تحقق آن هستند. روشی که برای دستیابی به این هدف باید در پیش گرفته شود، برپایی خلافت و در نتیجه احیای وجود آن است. از این رو، مسئلهٔ پیش روی مسلمانان امروز، برپایی خلافت به‌عنوان نظام حکومتی است که از طریق آن، تبدیل سرزمین‌ها به دارالاسلام و در نتیجه پیوستن به سایر سرزمین‌های اسلام محقق می‌شود. با این همه، باید کاملاً روشن شود که آنچه امروز مسلمانان با آن روبه‌رو هستند، صرفاً نصب خلیفه نیست تا گفته شود که این یک فرض کفایی است و در نتیجه مسئله‌ای غیرحیاتی به شمار آید. بلکه آنچه امروز امت مسلمان با آن مواجه است، برپایی خلافت است، یعنی ایجاد نظام خلافت به‌عنوان یک نظام حکومتی. مسئولیت این وظیفه بسیار بزرگ است و واقعیت آن غیر از صرفاً نصب خلیفه است، هرچند برپایی خلافت مستلزم نصب خلیفه نیز هست. ابن عمر (رضی الله عنهما) روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «و هر که بمیرد در حالی که بیعتی بر گردن ندارد (در حالی که نظام بیعت وجود ندارد)، به مرگ جاهلیت مرده است».

However this vital issue, i.e. the issue of transforming the lands into Dar ul-Islam and uniting them with the rest of the Islamic lands, is an objective the Muslims aim to achieve. The method which ought to be undertaken to achieve this objective is to establish the Khilafah, thus restoring it’s existence. Hence, the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into Dar ul-Islam is achieved, and consequently, unity with the rest of the lands of Islam. However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah so as to say that this is a duty of sufficiency (Fard al Kifayah), thus making it a non-vital issue. Rather, what is facing the Muslim Ummah today is the establishment of the Khilafah, meaning the generating of the Khilafah system as a ruling system. The responsibility of this task is huge, and the reality of it is other than merely appointing a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointing of a Khaleefah. Ibn ‘Umar (r.a.) reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And whosoever dies without having a Bay’ah upon his neck (without a system of Bay’ah existing), he dies the death of Jahiliyyah”.

تأسیس خلافت بی‌شک یک امر حیاتی است. زیرا افزون بر این‌که وسیله‌ای برای تبدیل سرزمین‌های ما از دار الکفر به دار الاسلام است، برپایی آن هدفش نابود کردن نظام‌های کفر و در نتیجه از میان بردن کفر آشکار نیز هست، و خود این امری حیاتی است. از این رو پیامبر خدا ﷺ از ریختن خون بازداشت و فرمود: «مگر این‌که کفر آشکاری ببینید». همچنین در حدیثی آمده است: «... گفتند: ای پیامبر خدا، آیا با شمشیر با آنان مقابله نکنیم؟ فرمود: نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند». بنابراین با برپایی دولت، امر حیاتی برطرف کردن کفر آشکار حاصل می‌شود. در نتیجه، تأسیس خلافت امری حیاتی است، زیرا وسیله‌ای برای دستیابی به امری حیاتی است و دلیل شرعی از سنت نیز بر این امر دلالت دارد. بنابراین، لازم است که برای آن، اقدامی در حد مرگ و زندگی انجام داد.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue. This is because, in addition to being a method to transform our lands from Dar ul-Kufr into Dar ul-Islam, it’s establishment is also aimed at destroying the Kufr systems thus removing the flagrant Kufr, which is in itself a vital issue. So the Messenger of Allah (saw) ordered restraint from the spilling of blood: “Unless you witness a flagrant Kufr”. Also because it is mentioned in the Hadith: “ … They said: ‘O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword?’ He (saw) said: ‘No, as long as they establish prayer amongst you”. Therefore, by establishing the State the vital issue of removing the flagrant Kufr is attained. Consequently, the establishment of the Khilafah is a vital issue, because it is the method to achieve a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is so. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

از زمانی که امور آنان به دست کافران، منافقان و مرتدان افتاده است، مسلمانان دست از تلاش برای رهایی از حلقه‌ی اقتدار کفر و سیطره‌ی سروران و عاملان آن برنداشته‌اند. با این حال، آنان درک نکردند که موضوعی که برای آن مبارزه می‌کردند موضوعی حیاتی است و هیچ معیاری جز معیار زندگی و مرگ ندارد. از این رو، همین نبودِ بصیرت در میان توده‌های مسلمانان بود که آنان را از جایگاه خود به عنوان یک جامعه یا امت، از آمادگی برای تحمل آسیب، زندان و شکنجه، و افزون بر آن، تحمل فقر، ویرانی و مرگ محروم کرد؛ امری که هرگز نمی‌تواند از نبردهای مبارزه بر سر امور حیاتی جدا باشد. بنابراین، این تلاش‌ها از پیش به شکستی اجتناب‌ناپذیر محکوم بود و نتوانستند حتی یک گام به سوی دستیابی به آن هدفی که برایش مبارزه می‌کردند به جلو بردارند.

Ever since their affairs were controlled by the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, the Muslims have not ceased in attempting to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. However, they failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was this lack of perception among the masses of the Muslims, that stripped them in their quality as a community, or an Ummah, from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the battles of struggle over the vital issues. Therefore, these attempts had been predestined to inevitable failure and they failed to move one single step forward towards achieving the issue they were struggling for.

مسلمانان نیازی نداشتند که اندیشه‌ی فوق‌العاده‌ای به خرج دهند تا دریابند که مسئله‌شان حیاتی است. این امر برای هر انسان بینایی بی‌درنگ آشکار بود، چنان‌که امروز نیز آشکار است که از نظر عقلی غیرممکن است کافران اجازه دهند اسلام در قالب حکومت به صحنه‌ی سیاسی بازگردد. تا زمانی که کافران حتی به اندازه‌ی ذره‌ای بر کسانی که برای برپایی خلافت تلاش می‌کردند ستم روا می‌داشتند، این بدیهی بود که موضوع حیاتی است. مرتدان و منافقان نیز در جنایت و ستم دست کمی از آنان نداشتند. آنان هر آنچه در توان داشتند را به میدان نبرد ریختند تا با مؤمنانی بجنگند که هدفشان گرفتن قدرت از ایشان به منظور برپا داشتن احکام خداوند و حفظ حرمت‌های الهی از راه برقراری حدود الهی بود. بنابراین، بدیهی بود که این موضوع حیاتی است.

There was no need for the Muslims to exert extraordinary thought in order to perceive that their issue was a vital one. It was immediately evident to any sighted person, as it is evident today, that it is rationally impossible for the Kuffar to allow Islam to return to the political scene in the form of ruling. As long as the Kuffar persisted in one iota of oppression against those who worked towards the Khilafah it remained self-evident that this was a vital issue. The rank of the apostates and the hypocrites were equally brutal in terms of crime and oppression. They threw everything they had of their power into the battlefield to fight those believers who aimed at exacting the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the limits (Hudood) of Allah. Thus, it was self-evident that this was a vital issue.

بنابراین، هیچ تلاشی که مسلمانان برای این مسئله انجام دهند، ثمربخش نخواهد بود، مگر آنکه آن را مسئله‌ای حیاتی بدانند، مسئله‌ای که تحقق آن به میزان زندگی و مرگ وابسته است. از آنجا که مسلمانان ماهیت این نبرد و قاعده‌ی محکم الهی (سبحانه و تعالی) مربوط به این نبرد را درک نکردند، به رهایی خویش از راهی پرداختند که شایستهٔ مسائل حیاتی نیست. از این رو، میزان اهتمامشان در این زمینه پایین‌تر از میزان زندگی و مرگ بود. با این حال، واقعیت این است که مسئله‌ای که ماهیتی حیاتی دارد، مانند برچیدن نظام‌های کفر و برپایی نظام اسلام، چه بر این مبنا درک شده باشد یا نه، هرگز تحقق نخواهد یافت، به هر میزان که نیرو یا تلاش عظیمی به کار گرفته شود، مگر آنکه در این روند حیاتی دانسته و آشکار شود. یعنی میزان زندگی و مرگ در قبال آن به کار گرفته شود.

Therefore, it would be impossible for any attempt, undertaken by the Muslims for the sake of this issue, to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depended upon the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about liberating themselves in a method unworthy of the vital issues. Hence, their measure towards this was below the measure of life and death. Nevertheless, the fact is that the issue whose nature is vital, such as the removal of the Kufr systems and the establishment of the system of Islam, regardless of whether it was perceived on this basis or not, could never be achieved, no matter how great a force or how tremendous an effort used, unless it was considered, and illustrated, during this process as being vital. That is to say, the measure of life and death was undertaken towards it.

بنابراین، باید به مسلمانان، چه افراد و چه گروه‌ها، صریحاً گفته شود که آنان جز این راهی ندارند که مبارزه با کفر را بر پایهٔ اقدام «مرگ یا زندگی» به پیش ببرند. زیرا ماهیت موضوعشان چنین اقدامی را ایجاب می‌کند و نیز به این دلیل که شریعت در کتاب و سنت این اقدام را مقرر کرده است. افزون بر این، پیامبر خدا ﷺ به ما آموخته است که چگونه موضوعات خود را تعیین کنیم و ما را فرمان داده است که برای هر موضوع حیاتی، اقدام «مرگ یا زندگی» را در پیش گیریم. هنگامی که خداوند ﷺ او را با پیام اسلام فرستاد و او ﷺ دعوت را از راه مبارزهٔ فکری آغاز کرد، موضوع خود را پیروزی اسلام تعیین کرد و برای آن اقدام «مرگ یا زندگی» را در پیش گرفت. روایت شده است که وقتی عموی او ابوطالب از آنچه قریش از او خواسته بود، یعنی بازداشتن محمد ﷺ از حمله به ایشان، آگاهش کرد، و ابوطالب به او گفت: «مرا و خودت را رها کن و بار سنگین‌تر از توان مرا بر دوشم منه»، پیامبر خدا ﷺ به او فرمود: «ای عمو، به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند به این شرط که از این کار دست بکشم، دست برنخواهم داشت تا آنکه خداوند آن را چیره گرداند یا من در این راه هلاک شوم.» و هنگامی که دولت را برپا کرد و با شمشیر جهاد نمود، موضوع خود را نیز پیروزی اسلام تعیین کرد و برای این موضوع اقدام «مرگ یا زندگی» را در پیش گرفت. روایت شده است که در ماجرای حدیبیه، هنگامی که پیامبر ﷺ در عُسفان، که دو منزل با مکه فاصله داشت، در راه انجام عمره بود، با مردی از بنی کعب دیدار کرد و از او پرسید آیا خبری از قریش دارد. پاسخ داد: «قریش که از آمدن تو آگاه شده‌اند، با پوست پلنگ بیرون آمده‌اند و در ذی‌طوی اردو زده‌اند و سوگند خورده‌اند که هرگز نخواهی گذاشت به مکه درآیی، در برابر آنان.» این مرد، خالد بن الولید، با سواره‌نظامشان است که آن را پیش‌تر به کُرَاعِ الغَمیم فرستاده‌اند». پیامبر خدا ﷺ در این هنگام فرمود: «وای بر قریش! جنگ آنان را بلعیده است. اگر ایشان مرا و سایر عرب‌ها را به حال خود می‌گذاشتند، چه زیانی می‌دیدند؟ اگر مرا بکشند، همان چیزی را خواسته‌اند که می‌خواستند، و اگر خداوند مرا بر آنان پیروز گرداند، دسته‌دسته به اسلام درخواهند آمد. و اگر چنین نکنند، تا وقتی که توان دارند خواهند جنگید. پس قریش چه می‌اندیشند؟ به خدا سوگند، از جهادی که خداوند مرا به آن مأمور کرده است دست برنخواهم داشت تا آن را پیروز گرداند یا این سَلیفَه ببرّد». سَلیفَه، روی گردن است و بریده شدن آن به منزلۀ مرگ است. سپس پیامبر خدا ﷺ به راه خود ادامه داد تا به حُدَیبیه رسید.

Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice, but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measure. This is because the nature of their issue necessitates such a measure and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed this measure. Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measure of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what the Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad (saw) refrain from attacking them, and when Abu Talib said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that, at the incident of al-Hudaybiah, when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah, on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about the Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn al-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura-Al-Ghamim”. Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they had left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed”. The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his march until he reached Al-Hudaybiah.

در این دو مورد، یعنی مورد به پیش بردن دعوت از طریق جهاد فکری و مورد به پیش بردن آن از طریق جهاد، پیامبر خدا ﷺ مسئلهٔ خود را پیروزی اسلام تعیین کرد و آن را به یک امر حیاتی بدل ساخت، و بدین ترتیب برای آن، تدبیر لازم و اجتناب‌ناپذیری را در هر دو مورد برگزید، یعنی تدبیری در حد مرگ و زندگی. از این رو، پیامبر خدا ﷺ در مورد نخست چنین فرمود:

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw) made it a vital issue, thus undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance:

«ای عمو، به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند به شرط آنکه این کار را رها کنم، آن را رها نخواهم کرد تا آنکه خداوند آن را پیروز گرداند یا در این راه هلاک شوم»، و در مورد دوم فرمود: «به خدا سوگند، از جنگیدن برای رسالتی که خداوند به من سپرده است باز نخواهم ایستاد تا آنکه خداوند آن را پیروز گرداند یا این سلیفه قطع شود.» اگر پیامبر خدا ﷺ این مسئله را حیاتی نمی‌ساخت و برای آن پای اندر مرگ و زندگی نمی‌گذاشت، اسلام نه با تبلیغ دعوت از راه مبارزه فکری پیروز می‌شد و نه با تبلیغ دعوت از راه جهاد با شمشیر. این وضعیت شبیه واقعیت امروز مسلمانان است؛ یعنی سلطه نظام‌های کفر بر ایشان و چیرگی کافران و منافقان بر ایشان، اگر آنان این مسئله خود را امری حیاتی ندانند و برای آن پای اندر مرگ و زندگی نگذارند، تلاششان هیچ ثمری نخواهد داشت و نخواهند توانست حتی یک گام به پیش بردارند.

“O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them, if they do not treat their issue as vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

بنابراین، ما هر مسلمانی را، در میان این کفری که بر سرزمین‌های اسلامی چیره شده، فرا می‌خوانیم که برای برپایی خلافت بکوشد، به‌عنوان روشی برای تبدیل کشور خود به دار الإسلام و پیوستن آن به سایر سرزمین‌های اسلامی، و دعوت اسلام را به جهان برساند تا اسلام پیروز گردد. این تلاش باید با ایمانی راستین، بصیرت و آگاهی، منعکس‌کننده این سخن رسول خدا ﷺ باشد: «...به خدا سوگند، اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند به شرط آنکه این امر را رها کنم، آن را رها نخواهم کرد تا خداوند آن را پیروز گرداند یا من در این راه هلاک شوم»، و نیز سخن ایشان ﷺ: «به خدا سوگند، از جهادی که خداوند مرا به آن مأمور کرده دست برنخواهم داشت تا آن را پیروز گرداند یا این سلاله گسسته شود.»

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into Dar ul-Islam and to unite it with the rest of the Islamic lands carrying the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant. This work must reflect with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw) : “...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and his (saw) saying: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.”