پیامبران بر بنی‌اسرائیل حکومت می‌کردند؛ هرگاه پیامبری می‌مرد، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، اما پس از من هیچ پیامبری نخواهد بود. خلفایی خواهند بود و شمارشان بسیار خواهد بود. گفتند: پس به ما چه دستور می‌دهی؟ فرمود: بیعت هریک از ایشان را پس از دیگری ادا کنید و حق آنان را بدهید. قطعاً خداوند از آنان درباره آنچه به ایشان سپرده شده، بازخواست خواهد کرد.

“The Prophets ruled over the children of Israel, whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many. They asked: What then do you order us? He said: Fulfill the Bay’ah to them one after the other and give them their due. Surely Allah will ask them about what He entrusted them with.”

خلافت مسلمانانِ سراسرِ جهان را تحتِ رهبریِ مشترکی گرد هم می‌آورد. نقشِ آن برپاداشتنِ قوانینِ شریعتِ اسلامی و رساندنِ دعوتِ اسلام به جهان است. خلافت به امامت نیز شناخته می‌شود و هر دو اصطلاح به یک معنا هستند. چند حدیثِ صحیح این دو را با یک معنا ذکر کرده‌اند، و هیچ‌یک از این دو اصطلاح در هیچ متنِ شرعی، یعنی قرآن یا سنتِ پیامبر ﷺ که تنها متون شرعی هستند، معنایی متفاوت نداشته است. پایبندی به واژهٔ خلافت یا امامت واجب نیست، بلکه پایبندی به معنای این واژه واجب است.

The Khilafah is a common leadership for all the Muslims in the world. Its role is to establish the laws of the Islamic Shari’ah and to carry the Da’awah of Islam to the world. The Khilafah is also known as the Imamah, both terms have the same meaning. Several Sahih Ahadith mention them with the same meaning, neither of the two terms has ever differed in meaning in any Shari’ah text i.e. the Qur’an or the Sunnah of the Prophet (saw), these being the only Shari’ah texts. It is not compulsory to hold to the term of Khilafah or Imamah, but rather it is compulsory to hold to the meaning of the term.

تشکیل خلافت بر تمام مسلمانان در سراسر جهان واجب است. ادای این فریضه، مانند هر یک از فرایضی که خداوند (سبحانه و تعالی) بر مسلمانان مقرر کرده، تکلیفی فوری است که در آن نه اختیار راه دارد و نه سستی. کوتاهی در ادای این فریضه از بزرگ‌ترین گناهان است که خداوند (سبحانه و تعالی) سخت کیفرش می‌دهد.

The establishment of a Khaleefah is an obligation upon all Muslims in the world. Performing this duty, like any of the duties prescribed by Allah (swt) upon the Muslims, is an urgent obligation in which there can be no choice or complacency. Negligence in performing this duty is one of the greatest sins, for which Allah (swt) punishes severely.

دلیل بر این که نصب خلیفه بر همه مسلمانان واجب است، در سنت و اجماع صحابه (اتفاق نظر ایشان) یافت می‌شود. اما در سنت، نافع روایت کرده که گفت: «عمر به من گفت که شنید پیامبر ﷺ می‌فرمود: هرکس دست خود را از بیعت با الله (سبحانه و تعالی) بردارد، روز قیامت در حالی به دیدار او خواهد رفت که هیچ حجتی برای او نیست، و هرکس بمیرد در حالی که بیعتی (با خلیفه‌ای) بر گردن او نباشد، به مرگ جاهلیت مرده است.» پس پیامبر ﷺ داشتن بیعت بر گردن هر مسلمان را واجب کرد، و کسی را که بدون بیعت بر گردنش بمیرد، به مرگ جاهلیت توصیف کرد. بیعت جز برای خلیفه نمی‌تواند باشد، و پیامبر ﷺ داشتن بیعت برای خلیفه بر گردن هر مسلمان را واجب گردانید. با این حال، واجب نکرد که هر مسلمانی به خلیفه بیعت کند. وظیفه، وجود بیعت بر گردن هر مسلمان شایسته است، یعنی وجود خلیفه‌ای که بر این اساس، شایسته بیعت هر مسلمان بر گردن باشد. پس این حضور خلیفه است که بیعت را بر گردن هر مسلمان قرار می‌دهد، چه آن مسلمان شخصاً به او بیعت کرده باشد یا نه.

The evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory upon all Muslims is found in the Sunnah and the Ijma’a (consensus) of the Sahabah. As for the Sunnah, Nafi’a reported saying: “ ‘Umar said to me that he heard the Prophet (saw) saying: ‘Whosoever takes off his hand from allegiance to Allah (swt) will meet Him (swt) on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies whilst there was no Bay’ah (allegiance) on his neck (to a Khaleefah), he dies a death of Jahiliyyah (ignorance).” So the Prophet (saw) made it compulsory upon every Muslim to have a Bay’ah on his neck, and described whoever dies without a Bay’ah on his neck that he dies a death of Jahiliyyah. The Bay’ah cannot be for anyone except the Khaleefah, and the Prophet (saw) made it obligatory upon every Muslim to have on his neck a Bay’ah to a Khaleefah. Yet he did not make it an obligation upon every Muslim to give Bay’ah to a Khaleefah. The duty is the existence of a Bay’ah on the neck of every eligible Muslim, i.e. the existence of a Khaleefah who accordingly deserves a Bay’ah upon the neck of every Muslim. So it is the presence of the Khaleefah which places a Bay’ah on the neck of every Muslim, whether the Muslim gave a Bay’ah to him in person or not.

بنابراین، این حدیثِ پیامبر ﷺ دلیلی است بر اینکه نصب خلیفه واجب است، و نه دلیلی بر اینکه بیعت دادن واجب است. زیرا پیامبر ﷺ آن مسلمانی را سرزنش کرد که بیعتی بر گردن ندارد تا بمیرد، نه کسی را که بیعت نداده است. هشام بن عروه از ابوصالح و او از ابوهریره روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود: «پس از من، رهبرانی بر شما زمام امور را به دست خواهند گرفت؛ نیکوکار شما را با نیکوکاری‌اش رهبری می‌کند و بدکار شما را با بدکاری‌اش. پس، در هر آنچه موافق حق است، سخنِ آنان را بشنوید و از ایشان فرمان ببرید. اگر درست عمل کنند، به سود شماست، و اگر نادرست عمل کنند، آن به حساب شما گذاشته می‌شود و علیه ایشان است.» مسلم از اعرج و او از ابوهریره روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود: «همانا امام تنها سپری است که مردم پشت سر آن می‌جنگند و به وسیله آن خود را حفظ می‌کنند.» مسلم از ابوحازم روایت کرده که گفت: «پنج سال با ابوهریره همراه بودم و شنیدم که از سخن پیامبر ﷺ سخن می‌گفت: پیامبران بر بنی‌اسرائیل حکومت می‌کردند؛ هرگاه پیامبری می‌مرد، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، اما پس از من پیامبری نخواهد بود. خلفایی خواهند بود و شمارشان بسیار خواهد شد. گفتند: پس به ما چه فرمان می‌دهی؟ فرمود: بیعت هر یک از آنان را پس از دیگری ادا کنید و حقشان را بدهید. همانا خداوند از آنچه به ایشان سپرده، بازخواست خواهد کرد.» ابن عباس روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود: «هرکس در امیر خود چیزی دید که او را ناخوشایند است، باید صبر کند، زیرا هر که حتی به اندازه یک وجب از سلطان (اقتدار اسلام) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.»

Therefore, this Hadith of the Prophet (saw) is an evidence that the appointment of the Khaleefah is an obligation and not a proof that giving the Bay’ah is obligatory. This is because the Prophet (saw) rebuked the Muslim who has no Bay’ah on his neck until he dies, not the one who did not give Bay’ah.. Hisham ibn ‘Urwa reported on the authority of Abu Saleh on the authority of Abu Hurayrah that the Prophet (saw) said: “Leaders will take charge of you after me, where the pious (one) will lead you with his piety and the impious (one) with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms with the truth. If they act rightly it is for your credit, and if they acted wrongly it is counted for you and against them.” Muslim narrated on the authority of al-A’araj, on the authority of Abu Hurayrah, that the Prophet (saw) said: “Behold, the Imam is but a shield from behind whom the people fight and by whom they protect themselves.” Muslim reported on the authority of Abu Hazim, who said: “I accompanied Abu Hurayrah for five years and heard him talking of the saying of the Prophet (saw): The Prophets ruled over the children of Israel, whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many. They asked: What then do you order us? He said: Fulfil the Bay’ah to them one after the other and give them their due. Surely Allah will ask them about what He entrusted them with.” Ibn ‘Abbas narrated that the Prophet (saw) said: “If anyone sees in his Amir something that displeases him let him remain patient, for behold, he who separates himself from the sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, has died a death of the days of Jahiliyyah”.

در این احادیث، پیامبر ﷺ به ما خبر می‌دهد که زمامداران امور مسلمانان را اداره خواهند کرد، و این احادیث توصیف خلیفه به‌عنوان سپر، یعنی حفاظت، را نیز شامل می‌شوند. بنابراین توصیف امام به‌عنوان سپر، خبری است از فواید حضور امام، و از این رو امری است به انجام کار، زیرا اگر خبری که خداوند (سبحانه و تعالی) و پیامبر ﷺ بیان می‌کنند، سرزنش در بر داشته باشد، آن امری به خودداری است، و اگر ستایش در بر داشته باشد، آن امری به انجام کار است. اگر کار مأمور به برای اجرای یک حکم شرعی ضروری باشد، یا با غفلت از آن، حکم شرعی‌ای تعطیل شود، این امر قاطع است. در این احادیث همچنین خبری وجود دارد که کسانی که امور مسلمانان را اداره می‌کنند، خلفاء هستند، و این دلالت بر دستور به نصب ایشان دارد. همچنین این احادیث نهی از جدایی مسلمانان از حکومت را در بر دارند، که دلالت بر وجوب نصب زمامداری برای خود از سوی مسلمانان، یعنی حکومت، دارد. افزون بر این، پیامبر ﷺ مسلمانان را به اطاعت از خلیفه و جنگ با کسانی که در خلافت او منازعه می‌کنند، فرمان داد، و این دلالت بر دستور به نصب خلیفه و حفظ خلافت او از طریق جنگ با هر کسی که با او منازعه کند، دارد. مسلم روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود: «هر که با امامی بیعت کند و دست و میوه دل خود را به او دهد، باید تا آنجا که می‌تواند از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، گردن آن مرد را بزنید.» پس فرمان به اطاعت از امام، امری است به برپا داشتن او، و فرمان به جنگ با کسانی که با او منازعه می‌کنند، دلیلی است بر اینکه این فرمان در حفظ حضور یک خلیفه قاطع است.

In these Ahadith, the Prophet (saw) informs us that leaders will run the affairs of Muslims, and the Ahadith include the description of the Khaleefah as a shield, i.e. a protection. So the description of the Imam as a shield is informative of the benefits of the presence of the Imam, thus it is a command for action, because if the information conveyed by Allah (swt) and the Prophet (saw) contained rebuke then it is a command of abstention, and if it contained praise then it is a command for action. If the ordered action is necessary to implement a Hukm Shari’i (divine law), or by its negligence a Hukm Shari’i will be neglected, then this command is decisive. In these Ahadith there is information also that those who run the affairs of Muslims are Khulafaa’, which indicates an order to appoint them. They also include a prohibition for Muslims to separate from the authority, which indicates the obligation upon Muslims to appoint an authority for themselves, i.e. ruling. Moreover, the Prophet (saw) ordered the Muslims to obey the Khaleefah and to fight those who dispute his authority as the Khaleefah, which indicates an order to appoint a Khaleefah and to protect his Khilafah by fighting against whosoever disputes with him. Muslim reported that the Prophet (saw) said: “He who pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him you have to strike the neck of that man.” So the command to obey the Imam is an order to establish him, and the command to fight those who dispute with him is an evidence that this command is decisive in maintaining the presence of one Khaleefah.

در مورد اجماع صحابه، همه آنان بر ضرورت تعیین جانشین یا خلیفه برای پیامبر ﷺ پس از وفاتش اتفاق نظر داشتند. همچنین همه اتفاق کردند که پس از درگذشت ابوبکر (رض)، جانشینی برای او تعیین شود، سپس پس از عمر (رض) و پس از عثمان (رض)، پس از مرگ هر یک از آنان. اجماع صحابه بر تعیین خلیفه آشکارا نمایان شد، آنگاه که پس از وفات پیامبر ﷺ، دفن ایشان را به تأخیر انداختند در حالی که مشغول تعیین جانشین برای ایشان بودند. این با آن که دفن میت فرض است و بر کسانی که مسئول آماده‌سازی تدفین او هستند، حرام است که به کار دیگری بپردازند تا تدفین را به پایان برسانند، در تضاد بود. صحابه موظف بودند به آماده‌سازی تدفین پیامبر ﷺ بپردازند. اما برخی از ایشان به جای تدفین، به تعیین خلیفه مشغول شدند و برخی دیگر در برابر این اشتغال سکوت کردند و در به تأخیر انداختن دفن، دو شب شرکت داشتند، با آن که توانایی اعتراض به این تأخیر و توانایی دفن پیامبر ﷺ را داشتند. پس این اجماعی بود بر اشتغال به تعیین خلیفه به جای دفن میت. این کار جز در صورتی مشروع نمی‌بود که تعیین خلیفه از دفن میت واجب‌تر باشد. همچنین همه صحابه در تمام عمر خود بر وجوب تعیین خلیفه اتفاق داشتند. اگرچه در مورد شخصی که باید به خلافت برگزیده شود اختلاف داشتند، اما هرگز در اصل تعیین خلیفه اختلاف نکردند، نه هنگام وفات پیامبر ﷺ و نه هنگام وفات هیچ یک از خلفای راشدین. بنابراین اجماع صحابه دلیلی روشن و قوی است بر این که تعیین خلیفه واجب است.

In regards to the Ijma’a of the Sahabah they all agreed upon the necessity to establish a successor or Khaleefah to the Prophet (saw) after his death. They all agreed as well to appoint a successor to Abu Bakr (r.a.), then to ‘Umar (r.a.), then to ‘Uthman (r.a.), after the death of each one of them. The Ijma’a of the Sahabah to establish a Khaleefah manifested itself emphatically when they delayed the burial of the Prophet (saw) after his death whilst engaged in appointing a successor to him. This was despite the fact that the burial of the dead person is a Fard, and that it is Haram upon those who are supposed to prepare for his burial to engage themselves in anything else until they complete the burial. The Sahabah were obliged to engage themselves in preparing the burial of the Prophet (saw). Instead, some of them engaged themselves in appointing a Khaleefah rather than carrying out the burial, and some others kept silent on this engagement and participated in delaying the burial for two nights despite their ability to deny the delay and their ability to bury the Prophet (saw). So this was an Ijma’a to engage themselves in appointing a Khaleefah rather than to bury the dead. This could not be legitimate unless the appointment of a Khaleefah is more obligatory than the burial of the dead. Also, all the Sahabah agreed throughout their lives upon the obligation of appointing a Khaleefah. Although they disagreed upon the person to elect as a Khaleefah, they never disagreed upon the appointment of a Khaleefah, neither when the Prophet (saw) died, nor when any of the Khulafaa’ al-Rashidun died. Therefore the Ijma’a of the Sahabah is a clear and strong evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory.

علاوه بر این، برپایی اسلام و اجرای احکام شریعت در همه شئون زندگی، بر مسلمانان به دلیل‌های قطعی ثابت‌شده واجب است. این وظیفه جز با وجود فرمانروایی که دارای اقتدار باشد، انجام‌پذیر نیست. قاعدۀ شرعی می‌گوید: «آنچه انجام واجب بدون آن ممکن نیست، خود واجب است». بنابراین، برپایی خلیفه نیز بر اساس این قاعده واجب است. این اصل را می‌توان با مثال‌های زیر دریافت:

Furthermore, the establishment of Islam and the implementation of the Shari’ah rules in all walks of life is compulsory on Muslims through definitely proven evidences. This duty cannot be achieved unless there is a ruler who has an authority. The Qaa’idah (divine principle) states ‘that which is necessary to accomplish a Wajib (duty) is itself a Wajib’. So the establishment of a Khaleefah is also compulsory according to this Qaa’idah. This principle can be realised by the following examples,

پیامبر ﷺ در یک حدیث، آن‌گونه که امام بیهقی (رحمه الله) در سنن خود روایت کرده، فرموده است: «هیچ‌کس را حق آن نیست که بدون سلطان (قدرت حکومت) حدی از حدود را اجرا کند».

The Prophet (saw) has stated in one Hadith as narrated by Imam Bayhaqi (ra) in his Sunan that, “Nobody has the right vested in him to establish anything from the Hudood without the Sultan (authority of the State)”.

امام طحاوی نیز از مسلم بن یسار روایت می‌کند که پیامبر ﷺ فرمود: «جمع‌آوری زکات، اجرای حدود، تقسیم غنائم و برپایی نماز جمعه از آنِ سلطان است». (روایتی مشابه را ابن ابی شیبہ در مصنّف خود و نیز امام نرغیانی نقل کرده‌اند، و این روایات مقبول شمرده شده‌اند.)

Imam Tahawi also narrates a Hadith from Muslim ibn Yasar that the Prophet (saw) said, “The (collection of the) Zakah, the (implementation of the) Hudood the (distribution of the) spoils and the (appointment of the) Jumu’ah are for the Sultan”. (A similar narration has been narrated by Ibn Abi Shaybah in his Musanaf and also by Imam Narghiyani. They have been deemed acceptable.)

بنابراین، وجوب برپایی خلافت همان واجبی است که بسیاری از واجبات دیگر بر آن استوار است، مانند حدود (قوانین کیفری)، جمع‌آوری و توزیع زکات، تشکیل نماز جمعه اصلی و خطیب آن، و دیگر واجبات غیر از اینها. زدودن کفر به برقراری مجدد خلافت وابسته است. برپا داشتن اسلام در واقعیت، یعنی برپایی خلافت، زیرا تنها روش اجرای اسلام همین است. در حقیقت، بدون خلافت، دین در جوامع ما نمی‌تواند وجود داشته باشد. از این رو کل اسلام به خلافت وابسته است، زیرا آن روشی است که اسلام برای به وجود آوردنش تعیین کرده است.

Hence the obligation of establishing the Khilafah is the obligation upon which many other obligations rest, such as the Hudood (penal codes), collection and distribution of the Zakah, the organising of the main Jumu’ah and it’s Khateeb and other obligations besides these. The removal of Kufr depends upon the resumption of the Khilafah. Establishing Islam in actuality means the establishment of the Khilafah as that is the only method of implementing Islam. Indeed, without the Khilafah the Deen cannot exist in our societies. Hence the whole of Islam depends upon the Khilafah as that is the method that Islam defined to bring it into existence.

وضعیت کنونی امت اسلامی گواه روشنی بر این واقعیت است. قانون جزای اسلامی غایب است و جای آن را قوانین کشورهای اروپایی گرفته است. نظام اقتصادی اسلام جای خود را به نظام سرمایه‌داران داده است و امروز منابع امت مسلمان غنیمتی است که کفار آن را میان خود تقسیم می‌کنند. سرزمین‌های اسلامی با وجود توان نظامی ارتش‌های مسلمان اشغال شده‌اند. غیبت شیوه زندگی اسلامی در کشورهای ما همواره بر بافت اجتماعی اثر می‌گذارد، به‌طوری که کلوب‌های شبانه و میخانه‌ها در سرزمین مقدس قدس، و همچنین در بسیاری دیگر از شهرهای بزرگ و پایتخت‌های جهان اسلام پدیدار شده‌اند. این واقعیت‌های آشکار، متأسفانه به روشنی غیبت اسلام و راستی سخنان رسول خدا ﷺ را نشان می‌دهد.

The current situation of the Islamic Ummah is a testament to this fact. The Islamic penal code is absent and is replaced with that of the European countries. The economic system of Islam has been replaced by that of the Capitalists and today the resources of the Muslim Ummah are the spoils that are distributed by the Kuffar. The Islamic lands are occupied despite the military capacities of the Muslim armies. The absence of the Islamic way of life in our countries is ever affecting the societal fabric with nightclubs and bars arising in the holy lands of al-Quds, as well as many other major cities and capitals in the Islamic world. These stark facts unfortunately clearly illustrate the absence of Islam and the truthfulness of the statements of the Messenger of Allah (saw).

علاوه بر این، الله (سبحانه و تعالی) به پیامبر ﷺ دستور داده است که میان مسلمانان بر اساس آنچه که او (سبحانه و تعالی) بر او نازل کرده است حکم کند، و فرمان الله (سبحانه و تعالی) به او قاطعانه بود. الله (سبحانه و تعالی) خطاب به پیامبر ﷺ فرمود:

Moreover, Allah (swt) has ordered the Prophet (saw) to rule between Muslims by that which He (swt) revealed to him, and the order of Allah (swt) to him was in a decisive manner. Allah (swt) addressed the Prophet (saw) saying:

«و میان ایشان بر اساس آنچه خدا بر تو نازل کرده حکم کن، و از هوس‌های ایشان پیروی مکن، و از حقی که به سوی تو آمده روی برمتاب.» (ترجمه‌ی معانی قرآن کریم، سورۀ المائدة، آیۀ ۴۸)

“And rule between them by that which Allah revealed to you, and do not follow their vain desires away from the truth which came to you”. (TMQ al-Ma’idah, verse 48)

و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

And He (swt) said:

«و أَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَن بَعْضِ مَا أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ» (سورۃ المائدہ، آیت ۴۹)

“And rule between them by that which Allah revealed to you and do not follow their whims, and beware (be on the alert) that they may deviate you away from even some part of what Allah revealed to you”. (TMQ al-Ma’idah, verse49)

خطاب خداوند (سبحانه و تعالی) به پیامبر ﷺ، خطابی به امتِ او است، مگر آنکه دلیلی وجود داشته باشد که خطاب را به خود او محدود کند. در این مورد چنین دلیلی وجود ندارد، بنابراین آیات یادشده، همه مسلمانان را به برپاداشتنِ حکومتِ خداوند (سبحانه و تعالی) فرمان می‌دهند. برپاداشتنِ خلافت جز برپاداشتنِ حکومت و سلطهٔ خداوند (سبحانه و تعالی) معنای دیگری ندارد. از سوی دیگر، خداوند (سبحانه و تعالی) اطاعت از کسانی را که صاحب قدرت‌اند، یعنی حاکم، بر مسلمانان واجب کرده است، و این امر دلالت می‌کند که وجود حاکم بر مسلمانان واجب است. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

The speech of Allah (swt) to the Prophet (saw) is a speech to his Ummah unless there is an evidence which limits the speech to him. In this case there is no such evidence, so the aforementioned verses order all Muslims to establish the rule of Allah (swt). The establishment of the Khaleefah does not mean other than the establishment of the rule and the authority of Allah (swt). On the other hand, Allah (swt) made it obligatory upon Muslims to obey those in authority, meaning the ruler, which indicates that the existence of the ruler is obligatory upon Muslims. Allah (swt) said:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا اطاعت کنید و از پیامبر ﷺ و از صاحبان امر از میان خود اطاعت کنید». (قرآن کریم، سوره النساء، آیه ۵۹)

“O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you”. (TMQ al-Nisa’a, verse 59)

الله (سبحانه و تعالی) به اطاعت از کسانی که وجود ندارند فرمان نمی‌دهد. این نشان می‌دهد که وجود حاکم واجب است. هنگامی که الله (سبحانه و تعالی) به اطاعت از اولی‌الامر فرمان می‌دهد، این فرمانی برای برپایی ایشان است. اجرای شریعت به وجود حاکم بستگی دارد، پس برپا داشتن حاکم واجب می‌شود، زیرا نبودن او به گناه کوتاهی در اجرای شریعت منجر خواهد شد.

Allah (swt) does not order obedience to those who do not exist. This indicates that the existence of the ruler is obligatory. When Allah (swt) orders obedience to those in authority it is an order to establish them. The implementation of the Shari’ah depends upon the existence of the ruler, thus, the establishment of the ruler becomes obligatory as its absence will result in the sin of neglecting the Shari’ah.

بنابراین، از این دلایل روشن است که برپایی حکومت و اقتدار در میان مسلمانان فرض است، و همچنین روشن است که نصب خلیفه‌ای که زمام حکومت و اقتدار را بر عهده گیرد، برای مسلمانان واجب است تا قوانین شریعت اجرا شود؛ و نه تنها به خاطر حکومت و اقتدار. در این سخن پیامبر ﷺ تأمل کنید: «بهترین پیشوایان شما کسانی‌اند که آنان را دوست دارید و ایشان شما را دوست دارند، که برای شما دعا می‌کنند و شما برای ایشان دعا می‌کنید؛ و بدترین پیشوایان شما کسانی‌اند که آنان را دشمن می‌دارید و ایشان شما را دشمن می‌دارند، و شما آنان را لعنت می‌کنید و ایشان شما را لعنت می‌کنند.» از پیامبر ﷺ پرسیده شد: «آیا با آنان جنگ نکنیم (و با شمشیر با ایشان رویارو نشویم)؟» فرمود: «نه، تا وقتی که در میان شما نماز (یعنی اسلام) را برپا دارند.» این حدیث در آگاهی دادن از پیشوایان نیک و بد روشن است، و در بازداشتن از به چالش کشیدن اقتدار ایشان تا زمانی که نماز را برپا می‌دارند روشن است؛ که در این بافت، این امر نشانه‌ی پابرجا داشتن اسلام و برپایی حکومت آن است.

Therefore, it is clear from these evidences that the establishment of the ruling and the authority amongst Muslims is Fard, and it is also clear that the appointment of a Khaleefah who takes charge of the rule and the authority, is compulsory upon Muslims in order to implement the Shari’ah laws; and not for the sake of ruling and authority only. Reflect upon what the Prophet (saw) said: “The best of your Imams (leaders) are those whom you love and they love you, who pray for you and you pray for them; and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.’ The Messenger of Allah (saw) was asked: ‘Would we not declare war on them (face them with the swords)?’ He said: ‘No, as long as they establish Salah (meaning Islam) among you.” This Hadith is clear in informing about the good and bad leaders, and clear in prohibiting the challenge of their authority as long as they establish the prayer, which in this context indicates upholding of Islam, and establishing its rule.

پس این که بر مسلمانان واجب است خلیفه‌ای نصب کنند که احکام اسلام را برپا دارد و دعوت آن را برساند، امری است که در متون صحیح شریعت، از جهت قطعی بودن آن، هیچ شکی در آن نیست. افزون بر این، این یک وظیفه‌ی واجب است، زیرا الله (سبحانه و تعالی) برپا داشتن اقتدار اسلام و حفظ حرمت مسلمانان را بر مسلمانان فرض کرده است. با این حال، این وظیفه‌ای جمعی است؛ بنابراین اگر گروهی از امت آن را انجام دهند، فرض ادا می‌شود و مسئولیت از دیگر افراد امت ساقط می‌گردد. و اگر بخشی از امت از انجام این فرض ناتوان باشد، اما اقدامات برپایی آن را انجام دهد، مسئولیت همچنان بر همه‌ی مسلمانان باقی است و تا زمانی که مسلمانان خلیفه‌ای نداشته باشند، این فرض بر هر مسلمان باقی خواهد ماند.

So the obligation upon Muslims to appoint a Khaleefah who establishes the laws of Islam and conveys its call is a matter which has no doubt with regard to its certainty in the sound texts of Shari’ah. Moreover, it is an obligatory duty due to the fact that Allah (swt) made it a Fard upon Muslims to establish the authority of Islam and to protect the honour of Muslims. However, this duty is a collective one, so if some people of the Ummah accomplished it, the Fard is fulfilled and thus responsibility drops from the rest of the Ummah. And if part of the Ummah was unable to accomplish the Fard, though they carried out the actions of establishing it, then the responsibility remains upon all the Muslims, and the Fard remains upon every Muslim as long as Muslims are without a Khaleefah.

برپا نکردن خلیفه برای مسلمانان گناهی بزرگ است، زیرا این امر کنار گذاشتنِ یکی از واجباتِ مهمِ اسلام است؛ واجبی که اجرای احکام الهی به آن وابسته است، و حضور اسلام در میدان نبردِ زندگی نیز به آن بستگی دارد. از این رو، مسلمانان به عنوان یک کل، با خودداری از برپا کردن خلیفه برای همه مسلمانان، گناهی بزرگ مرتکب می‌شوند. و اگر آنان بر این توافق کنند که بدون خلیفه بمانند، این گناه بر همه مسلمانانِ سراسر جهان وارد خواهد شد. و اگر برخی از مسلمانان به کار برپاداشتن خلیفه بپردازند و دیگران چنین نکنند، گناه از دوش کسانی که به کار برپاداشتن خلیفه آغاز کرده‌اند ساقط می‌شود، اما واجب تا زمانی که خلیفه نصب شود همچنان بر عهده ایشان باقی است. این به آن سبب است که درگیر شدن در برپاداشتنِ این واجب، گناهِ تأخیر در انجام آن در وقتش و عدم انجام آن را برمی‌دارد، با وجود آنکه فرد در کار برپاداشتن آن مشغول است و با وجود تنفرش از آنچه مانع انجام آن می‌شود.

To refrain from establishing a Khaleefah for the Muslims is a great sin because it is abstaining from carrying out a very important Fard of Islam, upon which the implementation of the divine laws depends, even upon which the presence of Islam in the battlefield of life depends as well. So Muslims as a whole commit a great sin by refraining from establishing a Khaleefah for all Muslims. And if they agreed to remain without a Khaleefah the sin would befall all Muslims in the entire world. If some of the Muslims embarked on working to establish a Khaleefah and the others did not, the sin will drop from the shoulders of those who started to work to establish the Khaleefah, while the Fard remains on them until the Khaleefah is appointed. This is because the involvement in establishing the Fard removes the sin for the delay of its fulfillment in its time, and for its non-fulfillment, despite one’s engagement in the work for establishing it, and despite his hatred of that which prevents him from accomplishing it.

کسانی که در کار برپایی فرض مشارکت نداشتند، گناه بر ایشان باقی خواهد ماند به محض آنکه دورهٔ سه روز سپری شود، از زمان رفتن خلیفه تا تعیین خلیفهٔ جدید. این بدان سبب است که الله (سبحانه و تعالی) فریضه‌ای را بر عهدهٔ ایشان نهاده بود، که آن را انجام ندادند و نه خود را در کاری که برای تکمیل آن لازم بود درگیر کردند. بنابراین گناهکار خواهند بود و در این دنیا و آخرت سزاوار عذاب و خواری از جانب الله (سبحانه و تعالی) خواهند بود. ایشان به سبب سستی در برپایی خلیفه، یا در کارهایی که (بر اساس شریعت) خلیفه را برپا می‌کند، گناهکار خواهند بود. روشن و آشکار است که مسلمان هنگامی سزاوار عذاب الله (سبحانه و تعالی) می‌شود که هر یک از تکالیفی را که بر او واجب شده نادیده بگیرد، به ویژه تکلیفی که با آن سایر تکالیف اجرا می‌شود، احکام شریعت برپا می‌گردد، امر اسلام بالا برده می‌شود و کلمهٔ الله (سبحانه و تعالی) در جهان اسلام و خارج از آن بزرگ داشته می‌شود.

As for those who were not engaged in the work for establishing the Fard, the sin would remain on them as soon as the three days period has passed, from the departure of the Khaleefah until the appointment of a new Khaleefah. This is because Allah (swt) had entrusted them with a Fard, which they did not carry out nor did they engage themselves in the work which was required for its completion. Therefore, they would be sinful and would deserve the punishment and shame from Allah (swt) in this life and the hereafter. They would be sinful due to their slackness in establishing the Khaleefah or from the actions which (according to Shari’ah) establish the Khaleefah. It is clear and obvious that a Muslim deserves the punishment of Allah (swt) when he ignores any of the duties enjoined upon him, particularly the duty by which the other duties are implemented, the Shari’ah rules are established, the matter of Islam is brought aloft and the word of Allah (swt) is exalted in the Islamic world and elsewhere.

بر این اساس، هیچ مسلمانی بر روی این زمین عذری ندارد که از انجام فریضه‌ی برپاداشتن دین، که خداوند (سبحانه و تعالی) به آن امر فرموده، یعنی برپاداشتن خلیفه‌ای برای مسلمانان، سر باز زند، در حالی که بر روی زمین خلافتی وجود ندارد و کسی نیست که حدود الهی را اجرا کند تا حرمت‌های خداوند (سبحانه و تعالی) را پاس دارد، و کسی نیست که قوانین دین را اجرا کند و جامعه‌ی مسلمانان را زیر پرچم «لا إله إلا الله، محمد رسول الله» متحد سازد. در اسلام هیچ اجازه‌ای برای رها کردن کوشش در راه انجام این فریضه وجود ندارد، تا زمانی که واقعاً تحقق یابد.

Accordingly, no Muslim on the face of this earth has an excuse to abandon the duty of establishing the Deen which Allah (swt) has ordered, that is, the establishment of a Khaleefah for Muslims, when there is no Khilafah on the earth, and no one to implement the limits (Hudood) of Allah (swt) to protect the sanctities of Allah (swt), and no one to implement the laws of the Deen and unify the Muslim community under the banner of Laa ilaha illa Allah, Muhammad al-Rasul Allah. There is no permission in Islam to abandon the work for this duty until it is indeed accomplished.