از زمان نابودی خلافت و انحطاط مسلمانان، امت در معرض انبوهی از اندیشه‌های بیگانه قرار گرفته که به نام اسلام در میان مسلمانان القا شده‌اند. از خطرناک‌ترین این مفاهیم، این ایده است که عقل انسان منبعی برای قانون‌گذاری است، چه به‌صورت آشکار و چه به‌صورت ضمنی، از طریق مفاهیمی مانند «مصلحت» به‌عنوان معیاری برای داوری درباره حکم الهی.

Since the destruction of the Khilafah and the decline of the Muslims the Ummah has been subjected to host of alien thoughts that have been implanted in the Muslims under the guise Islam. Of the most dangerous of these concepts is the idea that mans intellect is a source of legislation either explicitly or implicitly through concepts such as benefit as a criteria to judge the Hukm (rule) of Allah.

این امر در میان امت مسلمان گسترش یافته و برخی از آن پیروی کرده‌اند. باید دانست که حکم شرعی به خطاب شارع متعلق به افعال بنده تعریف می‌شود. به عبارت دیگر، برای هر حکم اسلامی به خطابی از جانب الله نیاز داریم، و این از وحی آشکار می‌شود، و عقل انسان دریافت‌کننده وحی نیست. از این رو باید به آنچه به‌عنوان وحی تأیید شده، یعنی کتاب الله، سنت پیامبرش ﷺ، و آنچه بر وحی دلالت می‌کند، یعنی اجماع صحابه (رضی الله عنهم)، یا قیاس با وجود علت (علت الهی) در متن، رجوع کنیم.

This has become propagated to the Muslim Ummah and has been adopted by some within her. We should know that the Hukm Shari is defined as the Address (Khitaab) of the Legislator concerning actions of the servant. In other words for every Islamic rule we require an address (Khitaab) from Allah and this would be demonstrated from the revelation and the mind of man is not a receiver of revelation. Hence we need to go to what has been confirmed as revelation i.e. the Kitab of Allah, the Sunnah of his Messenger (saw) and those things which indicate revelation i.e. Ijma’a as Sahabah (ra) or through Qiyas with an Illah (divine reason) in the text.

باید روشن شود که حکمِ الهی را نمی‌توان با عقلِ محدودِ انسان تعیین کرد یا سنجید. در واقع، نقشِ شریعت این است که انسان را از تعصب و هوای نفسِ خویش به سوی عدل و رحمتِ الهی ببرد. جایز نیست که عقل برای استنباطِ حکمی به کار گرفته شود، زیرا عقل منبعِ وحی نیست و از این رو منبعِ احکامِ الهی به شمار نمی‌رود. پیامبر ﷺ در حدیثی که امام ترمذی روایت کرده، فرمود: «هرکس قرآن را بر اساس رأی خود تفسیر کند، جایگاهش را در آتش بجوید»، و در روایتی دیگر: «هرکس قرآن را بدون علم تفسیر کند، جایگاهش را در آتش بجوید». افزون بر این، ابوداوود و ترمذی روایت کرده‌اند که پیامبر ﷺ فرمود: «هرکس قرآن را بر اساس رأی خود تفسیر کند، حتی اگر درست هم بگوید، بی‌شک گناه کرده است».

It should be made clear that the Hukm of Allah can not be determined or judged through the limited mind of man. Indeed the role of the Shari’ah is to remove man from his own bias and whims to the justice and mercy of Allah. It would not be allowed to use the mind to derive a rule as the intellect is not a source of revelation and therefore it is not a source of divine rules. The Prophet (saw) was reported in a Hadith narrated by Imam Tirmidhi as saying, “Whosoever interprets the Qur’an according to his opinion, let him seek his abode in the fire”, and in another narration, “Whosoever interprets the Qur’an without knowledge, let him seek his abode in the fire”. Furthermore, it is narrated by Abu Dawud and by Tirmidhi that the Prophet (saw) has said, “Whosoever interprets the Qur’an according to his opinion, even if he get’s it right, he has indeed committed a sin”.

حکم الهی (سبحانه و تعالی) با عقل سنجیده نمی‌شود، زیرا حق قانون‌گذاری تنها از آنِ خداوند (سبحانه و تعالی) است. عقل نمی‌تواند احکام خداوند (سبحانه و تعالی) را که زندگی ما را تنظیم می‌کنند داوری کند، و نه دستور او (سبحانه و تعالی) را درباره چگونگی برپاداشتن دینش؛ این امور فراتر از حدود عقل است و چنین کاری گناه است.

The Hukm of Allah (swt) is not judged by the intellect, as the right of legislation is solely for Allah (swt) alone. The mind cannot judge the rules of Allah (swt) that govern our life, nor His (swt) direction on how to establish His (swt) Deen, this is beyond the limits of the mind and is a sin.

امام شاطبی در کتاب الموافقات فی اصول الاحکام (جلد ۲، صفحه ۲۵) می‌گوید: «هدف شریعت این است که انسان را از هوای نفسش آزاد کند تا بنده‌ی حقیقی خدا باشد، و این همان مصلحت مشروع است.» او سپس افزوده است: «نقض شریعت به بهانه‌ی پیروی از اهداف و ارزش‌های بنیادین (مقاصد الشریعه) همانند کسی است که به روح اهمیت می‌دهد اما به جسم بی‌اعتناست؛ و از آنجا که جسمِ بی‌روح بی‌فایده است، روحِ بی‌جسم نیز بی‌فایده است.» بنابراین، هنگام استنباط روش اسلامی برای برپایی خلافت، باید بدانیم که این امور بخشی از احکام شریعت‌اند و از این رو باید آن‌ها را از وحی، یعنی ادله‌ی اسلامی، استخراج کنیم. این کار از طریق فرایند اجتهاد انجام می‌شود.

Imam Shatibi mentions in his book al Muwafaqat fee Usul il Ahkam (Vol.2, page 25), “The objective behind the Shari’ah is to liberate the individuals from his desires in order to be a true Abd (slave) of Allah and that is the legitimate Maslaha.” He further went on to say, “Violating the Shari’ah under the pretext of following the basic objectives or values (Maqasid al-Shari’ah) is like the one who cares about the spirit without the body and since the body without the spirit is useless therefore the spirit without the body is useless too.” So we are required when deriving the Islamic methodology for establishing the Khilafah, to realise that these would form part of the Ahkam Shari’ah and therefore we would have to derive them from the Wahi i.e. the Islamic evidences. This is done through a process of Ijtihad.

چون این امری تازه است که پیش از این هرگز برای مسلمانان در طول تاریخشان پیش نیامده است. مسلمانان هرگز در وضعیتی قرار نگرفته‌اند که در آن خلافت از میان رفته و به جای آن نظام‌های کفر نشانده شده باشد. از این رو این امر نیازمند اجتهاد است، زیرا نمی‌توانیم از اجتهاد یا مجموعه‌ای از احکامی پیروی کنیم که علمای گذشته به ما رسانده‌اند، چرا که هیچ‌یک از آنان با این مسئله روبه‌رو نشدند و از این رو حکم الله را درباره وضعیت موجود بیان نکرده‌اند.

As this is a new matter that has never faced the Muslims before in their history. The Muslims have never been in a situation wherein the Khilafah has been destroyed and replaced by the systems of Kufr. Therefore this requires Ijtihad as we can not follow an Ijtihad or set of Ahkam that the scholars of the past have handed down to us as none of them ever faced this issue and therefore never delivered the Hukm of Allah pertaining to the current status quo.

بنابراین ما موظفیم که بفهمیم اجتهاد در حقیقت چیست، و محدودیت‌ها و قیدهای آن کدام است، و همچنین ماهیت اندیشه‌های گوناگونی را که به‌عنوان روش‌هایی در جستجوی بازبرپایی خلافت مطرح شده‌اند یا مطرح بوده‌اند.

Therefore we are required to understand what actually is Ijtihad and what are its limitations and restrictions and also the nature of the various different ideas that are and have been presented as methodologies in the quest for the re-establishment of the Khilafah.