الله (سبحانه وتعالی) به پیامبر ﷺ دستور داد:

Allah (swt) ordered the Prophet (saw):

ای جامه‌به‌خود‌پیچیده، برخیز و هشدار ده، و پروردگارت را بزرگ دار! (سورۀ المدثر، آیات ۱–۳)

“O you wrapped in garments, arise and warn, your Lord Magnify!” (TMQ al-Mudathir, verse 1-3)

امام ابوجعفر طبری می‌گوید: «خداوند به پیامبر ﷺ فرمان داد که برخیزد و مردم را بیم دهد که خداوند آنان را به سبب ناسپاسی نسبت به پروردگارشان و پرستش بت‌ها و خدایان دروغین، به جای آن‌که آفریننده‌شان و کسی را که روزی‌شان را می‌دهد بپرستند، کیفر خواهد داد. او ﷺ همچنین باید از فضل و نعمت پروردگارش نسبت به خودش سخن می‌گفت، با این عبارت: "و اما به نعمت پروردگارت سخن گوی". به گفته ابن اسحاق، این همان پیامبری او بود.» (تاریخ طبری، جلد ۶، صفحه ۱۱۵۶)

Imam Abu Ja’far At-Tabari comments: “Allah commanded the Prophet (saw) to rise up to warn the people that Allah would punish them for ingratitude to their Rabb and their worship of the false gods and the idols to the exclusion of Him who created them and gave them their daily bread. He (saw) was also to tell them of his Lord’s bounty to himself, with the words, “Of the bounty of your Lord let your discourse be..” According to Ibn Ishaq this was his Prophethood (at-Tareekh at Tabari Vol. 6 Par 1156).

پس از نزول این آیه، پیامبر ﷺ مردم خود را فراخواند تا دعوت او را بپذیرند. او شروع کرد به هشدار دادن به ایشان که اسلام را بپذیرند، یگانگی (توحید) خداوند را که آفریننده (خالق) و فرمانروا (مالک) بی‌شریک است قبول کنند، و رهبری او ﷺ را بپذیرند. او این کار را نه از راه به چالش کشیدن هیچ‌یک از قریش، و نه از راه مخالفت با شیوه زندگی ایشان انجام می‌داد، بلکه با بیان عقیده برای ایشان تا آن را بپذیرند. اگر می‌پذیرفتند، با نزول آیات قرآن، ایشان را با اسلام تربیت می‌کرد.

It was after this Ayah was revealed that the Prophet (saw) addressed his people to carry his Da’awah. He started to warn them to embrace Islam, accept the Tawheed (oneness) of Allah, the Khaliq (Creator) and the Malik (Sovereign) with no partners, and to accept his (saw) leadership. He did this not through challenging any of the Quraysh, nor through challenging their way of life, rather through expressing the Aqeedah to them for them to embrace it. If they did then he would culture them with Islam as the Ayaat of the Qur’an came down.

این مرحله از دعوت پیامبر ﷺ سه سال ادامه یافت، و ایشان ﷺ با آنکه از شیوه‌های گوناگونی بهره می‌گرفت، همواره به همان دو کار فرمان‌داده‌شده پایبند بود. گاهی مردم را به خانه‌اش دعوت می‌کرد و گاهی خود به دیدار ایشان می‌رفت. گاهی هم در بازارها با مردم گفت‌وگو می‌کرد، و روایات فراوانی در این باره وجود دارد. با این حال، ایشان ﷺ همواره به دو کار مشغول بود: دعوت مردم به پذیرش اسلام، و تقویت فهم و ایمان به «لا إله إلا الله» در میان کسانی که پیام او را پذیرفته بودند.

This phase of the Prophet’s (saw) Da’awah lasted for three years and he (saw) repeatedly undertook the two actions commanded although he utilised many different styles. So at times he (saw) invited people to his house, at other times he visited them. At other times he (saw) discussed with them at the markets and there are many narration’s pertaining to this. However, he (saw) repeatedly undertook two actions, inviting people to embrace Islam, and building the strong understanding and Iman in Laa ilaha ill Allah, amongst those who accepted his message.

در اینجا نکتهٔ مهمی باید توجه داشت: در این مرحله هیچ حکمی از احکام نماز، روزه یا صدقه نازل نشده بود. دعوتی که به آنان داده می‌شد، دعوت به یک آیین عبادی نبود، بلکه دعوت به یک عقیده بود. عقیده‌ای که نگرش آنان را به شیوهٔ زندگی در این دنیا به‌کلی دگرگون می‌ساخت. دیگر برای بت‌ها زندگی نمی‌کردند، دیگر تنها برای این دنیا و صرفاً برای ارضای خواسته‌های نفسانی عمل نمی‌کردند. بلکه اکنون حقیقت وجود خود و هدف آن را دریافته بودند که برای آخرت است، و از این رو باید زندگی را به همان شیوه‌ای بگذرانند که الله (سبحانه و تعالی) برایشان مقرر کرده است.

An important point to note here is that there were no Ahkam of Salah, nor Ahkam of fasting or Sadaqah revealed at this point. The Da’awah that was given to them was not to call to a ritual rather it was to an Aqeedah. An Aqeedah that was radically going to change their view to how they should live in this Dunya. They no longer lived for the idols, they no longer acted purely for the sake of this Dunya alone, nor merely to satisfy their desires. Rather they now realised their true existence and its purpose was for the Akhirah (Hereafter) and therefore they had to live life in the manner that Allah(swt) decided for them.

بنابراین، صحابه (رض) از روز نخست پذیرش اسلام آماده بودند که همه چیز را در راه دین فدا کنند. بلال (رض)، غلام حبشی، را در آفتاب سوزان زیر تخته سنگ بزرگی قرار دادند. سمیّه (رض) جان خود را فدا کرد، و یاسر (رض) نیز همین‌گونه. این ایمان قوی و استوار بود که آنان داشتند. آنان همچنین مسئولیت خود را به عنوان حاملان دین درک می‌کردند.

Therefore, the Sahabah (ra) were prepared from day one of embracing Islam to sacrifice everything for the sake of the Deen. Bilal (ra) the Ethiopian slave was placed in the hot burning sun under a large boulder. Sumayah (ra) gave her life, as did Yaasir (ra). This was the strong and unshakable Iman they had. They also understood their responsibility as the carriers of the Deen.

برای روشن‌تر شدن این موضوع، آیات نخست قرآن همواره به آنان یادآوری می‌کرد که خداوند (سبحانه و تعالی) چه پیروزی‌ای به ایشان عطا خواهد کرد و نیز مسئولیتشان چیست. از ابن مسعود (رض) روایت شده که چون آیه‌ی

To further illustrate this, the early verses of the Qur’an would always remind them of the success that Allah (swt) would grant them as well as their responsibility. It has been narrated from Ibn Mas’ud (ra) that when the Ayah,

«این چیزی جز یادآوری برای بشر، جن و هر آنچه وجود دارد نیست» (قرآن کریم، سوره القلم، آیه ۵۲) — هنگامی که این آیه نازل شد، آنان با آنکه در آن زمان گروه کوچکی از مسلمانان بودند، دانستند که اسلام بر جهان چیره خواهد شد. (جامع البیان فی تأویل القرآن، اثر امام طبری)

“This is nothing but a reminder to mankind, Jinn and all that exists”(TMQ al-Qalam, verse 52) was revealed they knew then, even though they were a small handful of Muslims at that time, that Islam would come to dominate the world (Jami’u al Bayan an Ta’wil ul Qur’an by Imam at-Tabari).

در واقع، هنگامی که مشرکان با مسلمانان روبه‌رو می‌شدند، با ریشخند آنان را مسخره می‌کردند و می‌گفتند: «اینان همان ارباب زمین‌اند که کسرای (ایران) و قیصر (روم) را شکست خواهند داد». (الرحیق المختوم) با این حال، در آغاز قریش هیچ خطر واقعی‌ای از سوی مسلمانان احساس نمی‌کرد، و به همین دلیل چنین رفتاری داشتند.

In fact, when the Mushrikeen would meet the Muslims they would scorn them by jeering, saying “Here are the masters of the Earth who will defeat Chosroes (of Persia) and Caesar (of Rome)” (Raheeq ul-Makhtoom). This was, however, initially the case as the Quraysh did not see in the Muslims any real threat.

بنابراین پیامبر ﷺ مردم را به اسلام فرا می‌خواند و کسانی را که اسلام می‌آوردند با فهم استوار تربیت می‌کرد؛ فهمی که ایمان را مایهٔ پیروزی در این دنیا و سعادت در آخرت می‌داند.

Hence the Prophet (saw) would call the people to Islam and would culture those who embraced Islam with the firm understanding, Iman in the victory in this world and felicity in the Akhirah.

مثال عمر بن الخطاب (رض) که چگونه اسلام آورد، آنگاه که دریافت خواهرش و شوهر او به‌طور پنهانی توسط خباب بن الأرت (رض) آموزش می‌بینند، و سپس با قرآن روبه‌رو شد، به‌خوبی از سوی ابن هشام (ج ۱، ص ۳۴۳) روایت شده است. همچنین آموزش پنهانی صحابه (رض) در خانه الأرقم نیز همین‌گونه است.

The example of how Umar ibn al Khattab (ra) embraced Islam upon finding out that his sister, and her husband, were privately being cultured by Khabbab ibn Arrat (ra) and then coming across the Qur’an has been well narrated by Ibn Hisham (Vol. 1/343). As well as the private culturing of the Sahabah (ra) in the house of al-Arqam.

او (ﷺ) سه سال این کارها را ادامه داد تا اینکه الله (swt) به او دستور دیگری داد. این همان چیزی است که ما موظفیم در راه برپایی اسلام به عنوان بخشی از روش آن، از آن پیروی کنیم.

He (saw) persisted in these actions for three years until Allah (swt) ordered him otherwise. This is what we are obligated to emulate as part of the method to establish Islam.

بنابراین، اقدامات کلیدی در مرحله نخست دعوت عبارتند از:

Hence, the key actions in the first phase of the Da’awah are:

i) دعوت مردم به اسلام نه از راه زور، بلکه از راه گفتگوی فکری و عقلانی.

i) Calling people to Islam not through force but intellectual discourse.

ii) پرورش دادن کسانی که به این دین فهمی ژرف و ایمانی استوار داشتند، تا دعوت را حمل کنند و مسئولیت‌های آن را بر دوش گیرند.

ii) Culturing those who responded with a strong understanding of this Deen and strong Iman in order to carry the Da’awah and shoulder its responsibilities.

بنابراین، بر اساس احکام شریعت، حزب سیاسی اسلامی مکلف است این وظایف را انجام دهد: حمل دعوت فکری اسلام، نشر مفاهیم صحیح و آشکار ساختن بطلان مفاهیم نادرست.

Therefore, from the Shari’ah rules, the Islamic political party would be obliged to undertake these tasks of carrying the intellectual call of Islam, spreading the correct concepts and illustrating the fallacy of the erroneous concepts.

همچنین باید بکوشد تا بدن و اعضای خود را چنان بسازد که توانایی تحمل مسئولیت‌های حمل دعوت اسلام را با ایمانی استوار به الله، دین او و بازگشت اسلام داشته باشد.

It would also need to seek to build its body and its members so they become capable of withstanding the responsibilities of carrying the Da’awah of Islam with firm Iman in Allah, His Deen and the resumption of Islam.

باید شخصیت آن مسلمانانی که مسئولیت حمل دعوت اسلامی را بر عهده می‌گرفتند، دگرگون می‌شد تا با شخصیت اسلامی همخوان گردد. همان‌گونه که پیامبر ﷺ در یکی از احادیث فرمود: «هیچ یک از شما ایمان نیاورده است تا آن‌گاه که تمایلات او موافق با آنچه من آورده‌ام نباشد» (روایت‌شده از امام اصفهانی در کتاب الحجه و تصحیح‌شده توسط امام النووی در الأربعین).

It would need to radically change the personalities of those Muslims who were going to take up the responsibility of carrying the Islamic Da’awah to be in line with the Islamic personality. As the Prophet (saw) stated in one Hadith, “No one of you has attained Iman until his inclinations are in accordance to what I have brought (you)” (narrated by Imam al-Isfahani in Kitab al-Hujja and authenticated by Imam al-Nawawi in his Arba’een).