حزب التحریر یک حزب سیاسی اسلامی است که بر پایهٔ عقیدهٔ اسلام تأسیس شده است. هدف آن بازگرداندن شیوهٔ زندگی اسلامی از راه برپایی خلافت است، و سپس حمل اسلام به سایر جهان از طریق دعوت و جهاد. برای این هدف والا، روش محمد ﷺ را به عنوان روش خود برگزیده است.

Hizb ut-Tahrir is an Islamic political party that has established itself upon the Aqeeda of Islam. Its aim is to resume the Islamic way of through establishing the Khilafah and then carry Islam to the rest of the world through Da’awah and Jihad. For this noble goal she has taken the method of Muhammad (saw) as her method.

حزب، مرحلهٔ نخست خود را در قدس در سال ۱۳۷۲ هجری قمری (۱۹۵۳ میلادی) تحت رهبری بنیانگذارش، عالم محترم، اندیشمند، سیاستمدار توانا، قاضی دادگاه تجدیدنظر در قدس، تقیالدین النبهانی (رحمهالله) آغاز کرد.

The Party started the first stage in al-Quds in 1372 AH (1953 CE) under the leadership of its founder, the honourable scholar, thinker, able politician, Qadi in the Court of Appeals in al-Quds, Taqiuddin al-Nabhani (may Allah’s mercy be upon him).

در این مرحله، حزب با اعضای امت به صورت فردی ارتباط برقرار می‌کرد و اندیشه و روش خود را به آنان ارائه می‌داد. هر کس که اندیشه اساسی را می‌پذیرفت، حزب برای او مطالعه‌ی فشرده در حلقه‌های حزبی ترتیب می‌داد، تا با اندیشه‌ها و احکام اسلامی‌ای که حزب پذیرفته بود پاک شود و بدین ترتیب در این فرایند به شخصیتی اسلامی تبدیل گردد.

In this stage, the Party used to make contact with the members of the Ummah, presenting to them, on an individual basis, its idea and method. Whoever accepted the basic idea, the Party would organise for him intensive study in the circles of the Party, so that he became purified by the thoughts and rules of Islam adopted by the Party and thus in the process became an Islamic personality.

بدین ترتیب او با اسلام ارتباط برقرار می‌کند و از ذهنیت اسلامی و احساسات اسلامی بهره‌مند می‌شود، و این امر او را به آغاز دعوت به سوی مردم وا می‌دارد. هنگامی که فردی به این مرحله برسد، خود را بر حزب تحمیل می‌کند و بدین‌سان عضوی از آن می‌شود. این همان شیوه‌ای است که پیامبر خدا ﷺ در مرحله نخست دعوت خود بدان عمل کرد؛ مرحله‌ای که سه سال ادامه یافت و در آن مردم را به‌تک‌تک دعوت می‌کرد و آنچه را خداوند (سبحانه و تعالی) بر او نازل کرده بود، به ایشان عرضه می‌داشت. او ﷺ کسانی را که بر پایه این اندیشه به او ایمان آورده بودند، به‌صورت پنهانی گرد هم آورد. او اهتمام می‌ورزید که به ایشان اسلام بیاموزد و از آنچه بر او نازل شده بود و پیوسته نازل می‌شد، برایشان بخواند، تا آنکه ایشان را با اسلام درآمیخت. ایشان با آنان به‌صورت پنهانی دیدار می‌کرد و در جاهایی که از دیدگان مردم پنهان بود به آنان تعلیم می‌داد. آنان نیز عبادت خود را در خلوت انجام می‌دادند. سرانجام دعوت به اسلام در مکه گسترش یافت، مردم درباره آن سخن گفتن گرفتند و دسته‌دسته به اسلام درآمدند.

Thus he interacts with Islam and enjoys an Islamic mentality and Islamic emotions leading him to start to carry the Da’awah to the people. When a person reaches this stage he impresses himself on the Party and thus becomes a member of it. This is the way in which the Messenger of Allah (saw) had acted in his first stage of the Da’awah, which continued for three years, by inviting people individually and presenting to them that which Allah (swt) had revealed to him (saw). He gathered together secretly those who believed in him on the basis of this ideology. He was concerned to teach them Islam and read to them from what was revealed and was being revealed to him until he had melted them with Islam. He used to meet them secretly and teach them in places hidden from the eyes of the people. They also used to perform their worship privately. Eventually, the Da’awah for Islam spread in Makkah, and people started to talk about it and began to enter Islam in groups.

در این مرحله از دعوت، حزب توجه خود را بر ساختن پیکره‌ی خویش، افزایش شمار اعضا و پرورش افراد حلقه‌های خود با فرهنگ متمرکز حزبی متمرکز کرد، تا آنکه توانست از افرادی که اسلام آنان را گداخته بود، ساختار حزبی‌ای بسازد؛ افرادی که اندیشه‌های حزب را پذیرفته بودند، با این اندیشه‌ها درآمیخته بودند و آنها را به مردم رسانده بودند.

At this stage of the Da’awah, the Party focused its attention on building its body, increasing its membership and culturing the individuals in its circles by the concentrated Party culture until it had managed to form a party structure from people who were melted by Islam, and who had adopted the thoughts of the Party and had interacted with these thoughts and conveyed them to the people.

پس از آنکه حزب توانست ساختار خود را شکل دهد و جامعه از آن آگاه شد، آن را و اندیشه‌ها و خواسته‌هایش را شناخت، حزب در پیروی از روش پیامبر ﷺ به مرحلهٔ دوم گام نهاد.

After the Party had managed to form its structure and society had become aware of it, recognised it and its thoughts and what it was calling for, the Party moved to the second stage in emulation to the method of the Prophet (saw).

این مرحله، تعامل با امت است تا امت اسلام را حمل کند و در میان امت آگاهی عمومی و رأی عام پیرامون اندیشه‌ها و احکام اسلام که حزب آن‌ها را پذیرفته است، استوار گردد، به‌گونه‌ای که امت آن‌ها را اندیشه‌های خود بپذیرد، برای برپایی آن‌ها در زندگی بکوشد، و همراه با حزب در کار برپایی دولت خلافت و نصب خلیفه پیش برود، تا شیوه‌ی زندگی اسلامی از نو برقرار شود و دعوت اسلامی به جهان برده شود.

This stage is the interaction with the Ummah to make her carry Islam and to establish in the Ummah the common awareness and the public opinion over the thoughts and the rules of Islam adopted by the Party, so that she adopts them as her own thoughts and strives to establish them in life, and proceeds with the Party in the work to establish the Khilafah State and to appoint the Khaleefah in order to resume the Islamic way of life and carry the Islamic Da’awah to the world.

در این مرحله حزب فعالیت‌های خود را از تنها نزدیک شدن به افراد، به گفتگو با توده‌ها به‌صورت جمعی نیز گسترش داد. در این مرحله، حزب وظایف زیر را انجام می‌داد:

In this stage the Party developed its activities from only approaching individuals to also talking to the masses collectively. In this stage it used to carry out the following functions:

تربیت متمرکز افراد در حلقات به منظور ساختنِ پیکرِ حزب و افزایشِ اعضای آن، و پرورشِ شخصیت‌های اسلامی که توانایی ابلاغِ دعوت را داشته باشند و به میدانِ مبارزهٔ فکری و سیاسی بشتابند.

The concentrated culturing of individuals in circles to build the body of the Party and increase its members, and produce Islamic personalities that are capable of conveying the Da’awah and rushing forward into the intellectual and political struggle.

فرهنگ‌پروری جمعی توده‌های امت با اندیشه‌ها و احکام اسلام که حزب آن‌ها را برگزیده بود، از راه درس‌ها، سخنرانی‌ها و گفتگوها در مساجد، مراکز و محافل عمومی، و نیز از راه مطبوعات، کتاب‌ها و جزوه‌ها. این کار به منظور ایجاد آگاهی عمومی در میان امت و تعامل با آن انجام می‌شد.

The collective culturing of the masses of the Ummah with the thoughts and the rules of Islam which the Party had adopted, through lessons, lectures, and talks in the mosques, centres and common gathering places, and through the press, books and leaflets. This was done in order to create a common awareness within the Ummah and to interact with her.

مبارزهٔ فکری با عقاید، نظام‌ها و اندیشه‌های کفرآمیز، با افکار نادرست و مفاهیم فریبنده، از طریق آشکار ساختن بطلان، نواقص و تناقض آن‌ها با اسلام، به‌منظور نجات امت از آن‌ها و از پیامدهای آن‌ها.

The intellectual struggle against the Kufr creeds, systems and thoughts, the erroneous ideas and the fraudulent concepts by exposing their falsehood, defects and contradiction with Islam, in order to deliver the Ummah from them and from their effects.

مبارزه سیاسی که با موارد زیر نمایندگی می‌شود:

The political struggle, which is represented by the following:

مبارزه با دولت‌های استعماری کافر که بر کشورهای اسلامی سلطه و نفوذ دارند. چالش با استعمار در همه شکل‌های فکری، سیاسی، اقتصادی و نظامی آن مستلزم افشای نقشه‌ها و آشکار ساختن توطئه‌های آن است تا امت از سلطه‌اش رهایی یابد و از هر اثر نفوذش آزاد گردد.

A struggle against the Kufr colonialist states which have domination and influence on the Islamic countries. The challenge against colonialism in all its intellectual, political, economic and military forms, involves exposing its plans, and revealing its conspiracies in order to deliver the Ummah from its control and to liberate it from any effect of its influence.

مبارزه با حاکمان کشورهای عربی و مسلمان، از طریق افشای آنان، مؤاخذه‌شان، و اقدام برای تغییرشان هرگاه حقوق امت را انکار کنند یا وظیفه خود را نسبت به آن ادا نکنند، یا هر یک از امور آن را نادیده بگیرند، و هرگاه با احکام اسلام مخالفت ورزند؛ و نیز اقدام برای برانداختن حکومت‌هایشان تا حکومت اسلامی به جای آن برقرار گردد.

A struggle against the rulers in the Arab and Muslim countries, by exposing them, taking them to task, acting to change them whenever they denied the rights of the Ummah or neglected to perform their duty towards her, or ignored any of her affairs, and whenever they disagreed with the rules of Islam, and acting also to remove their regimes so as to establish the Islamic rule in its place.

برای برعهده گرفتن منافع امت و پذیرفتن امور آن بر اساس احکام شریعت.

To assume the interests of the Ummah and to adopt its affairs in accordance with the Shari’ah rules.

حزب در حمل اندیشه‌های خود، روشن، آشکار و بی‌پروا بود و در برابر اندیشه‌های باطل و احزاب سیاسی ایستادگی می‌کرد؛ هم در مبارزه‌اش با استعمارگران کافر و هم در مبارزه‌اش با حاکمان. حزب چاپلوسی نمی‌کند، با تملق و نرمش رفتار نمی‌کند، و به خاطر امنیت خود، بی‌توجه به نتایج یا شرایط دعوتش، راه مدارا و احتیاط را برنمی‌گزیند.

The Party was clear, open and challenging in the carrying of its thoughts and in confronting the false thoughts and political parties, both in its struggle against the disbelieving colonialists and in its struggle against the rulers. It does not flatter, coax, act courteously or prefer safety, irrespective of the results or the circumstances of its Da’awah.

این گروه هر کسی را که با اسلام و احکام آن مخالف باشد به چالش می‌کشد؛ امری که آن را در معرض آسیب‌های شدیدی قرار داده که از سوی حاکمان علیه آن صورت گرفته است؛ از قبیل زندان، شکنجه، تبعید، تعقیب، حمله به معیشت اعضا، لطمه زدن به منافع ایشان، ممنوعیت سفر و قتل. حاکمان ستمگر در ازبکستان، عراق، سوریه، لیبی و دیگر کشورها ده‌ها تن از اعضای آن را کشته‌اند. زندان‌های ازبکستان (بیش از ۴۰۰۰ نفر)، سوریه (بیش از ۸۰۰ نفر)، و شمار زیادی در اردن، عراق، مصر، لیبی و تونس از اعضای آن پر است. حزب تمام این موارد را با پیروی از سیره‌ی رسول‌الله ﷺ تاب آورده است.

It challenges everybody who disagrees with Islam and its laws, a matter which has exposed it to severe harm committed by the rulers against it; such as imprisonment, torture, deportation, pursuit, attacking members livelihoods, impairment of interests, banning from travelling and murder. The oppressive rulers in Uzbekistan, Iraq, Syria, Libya and others have killed dozens of its members. The prisons of Uzbekistan (over 4000), Syria (over 800), numerous numbers in Jordan, Iraq, Egypt, Libya and Tunisia are full of its members. The Party sustained all this through following the example of the Messenger of Allah (saw).

اگرچه این حزب متعهد شد که در دعوت خود آشکار، روشن و با صراحت باشد، خود را تنها به اقدامات سیاسی محدود کرد و از آن فراتر نرفت و به اقدامات مادی علیه حاکمان یا علیه کسانی که با دعوتش مخالفت می‌کردند متوسل نشد، و در این کار از الگوی رسول خدا ﷺ پیروی کرد؛ آن حضرت ﷺ در مکه خود را تنها به دعوت محدود کرد و هیچ اقدام مادی‌ای انجام نداد تا آنکه به مدینه هجرت فرمود. و هنگامی که اهل بیعت دوم عقبه پیشنهاد دادند که به ایشان اجازه دهد تا با شمشیر با مردم منا بجنگند، ایشان ﷺ پاسخ دادند: «ما هنوز به این کار امر نشده‌ایم». و خداوند (سبحانه و تعالی) از او ﷺ خواست که در برابر آزار و اذیت شکیبا باشد، همان‌گونه که پیامبران خدا پیش از او شکیبا بودند، آنگاه که خداوند (سبحانه و تعالی) به آنان فرمود:

Though the Party committed itself to be open, clear and challengingly in its Da’awah, it restricted itself to political actions alone and did not exceed them by resorting to material actions against the rulers or against those who opposed its Da’awah, following the example of the Messenger of Allah (saw) who restricted himself in Makkah solely to the Da’awah and he (saw) did not carry out any material actions until he had migrated to Madinah. And when the people of the second pledge of ‘Aqabah proposed that he give them permission to fight the people of Mina with the sword, he answered them saying, “We have not been ordered to do that yet”. And Allah (swt) asked him (saw) to be patient about the persecution as the Messengers of Allah before him had been, when Allah (swt) said to them,

«و همانا پیش از تو نیز پیامبرانی تکذیب شدند، پس در برابر تکذیب و آزاری که دیدند صبر کردند، تا یاری ما به ایشان رسید.»

“Messengers indeed have been denied before you, and yet they remained patient after the rejection (of their message) and they were patient against the persecution till our victory reached them” (TMQ al-An’am, verse 34)

حزب کا جنگی قوت کو اپنے دفاع میں یا حکمرانوں کے خلاف ہتھیار کے طور پر استعمال نہ کرنا جہاد کے موضوع سے کوئی تعلق نہیں رکھتا، کیونکہ جہاد قیامت کے دن تک جاری رہنا ہے۔ لہٰذا جب بھی کافر دشمن کسی اسلامی ملک پر حملہ کریں تو اس ملک کے مسلمان شہریوں پر دشمن کو پسپا کرنا فرض ہو جاتا ہے۔ اس ملک میں حزب التحریر کے ارکان مسلمانوں کا حصہ ہیں، اور جس طرح دوسرے مسلمانوں پر، اسی طرح ان پر بھی بحیثیت مسلمان دشمن سے لڑنا اور اسے پسپا کرنا لازم ہے۔ جب بھی کوئی مسلمان امیر اعلائے کلمۃ اللہ کے لیے جہاد کا اعلان کرے اور لوگوں کو اس کے لیے متحرک کرے، تو حزب التحریر کے ارکان اس ملک میں، جہاں جنگ کی عام پکار لگائی گئی ہو، بحیثیت مسلمان اس کا جواب دیں گے۔

The fact that the Party does not use material power to defend itself or as a weapon against the rulers is of no relevance to the subject of Jihad, because Jihad has to continue till the Day of Judgement. So whenever the disbelieving enemies attack an Islamic country it becomes compulsory on its Muslim citizens to repel the enemy. The members of Hizb ut-Tahrir in that country are a part of the Muslims and it is obligatory upon them as it is upon other Muslims, in their capacity as Muslims, to fight the enemy and repel them. Whenever there is a Muslim Amir who declares Jihad to enhance the Word of Allah (swt) and mobilises the people to do that, the members of Hizb ut-Tahrir will respond in their capacity as Muslims in the country where the general call to arms was proclaimed.

هنگامی که جامعه در پی از دست رفتن اعتماد امت به رهبران و سران خود، که امیدهایش را بر آنان نهاده بود، نسبت به حزب بی‌تفاوت شد، و نیز به سبب شرایط دشواری که منطقه برای تسهیل اجرای توطئه‌ها در آن قرار گرفته بود، و ستم و یأسی که حاکمان بر مردمان خود روا می‌داشتند، و آسیب شدیدی که حاکمان بر حزب و اعضای آن وارد می‌کردند، هنگامی که جامعه به این دلایل بی‌تفاوت شد، حزب با دو هدف در نظر، به جستجوی حمایت افراد صاحب نفوذ پرداخت:

When the society became unresponsive to the Party as a result of the loss of the Ummah’s confidence in its leaders and chiefs on whom it had placed its hopes, the difficult circumstances under which the region was placed in order to ease the implementation of the conspiracies, the oppression and despondency which the rulers practised against their peoples and the severe harm which the rulers inflicted on the Party and its members, when the society became unresponsive for these reasons the Party started to seek the support of the influential people with two objectives in mind:

i) به منظور حفاظت، تا دعوت خود را در امان از آزار و اذیت ادامه دهد.

i) For the objective of protection, so that it could manage to continue its Da’awah while secure from affliction.

ii) به دست گرفتن حکومت به منظور برپایی خلافت و اجرای اسلام.

ii) To take over the rule in order to establish the Khilafah and apply Islam.

علاوه بر انجام اقداماتِ جلبِ حمایتِ مادی، حزب همچنان تمامی فعالیت‌هایی را که پیش‌تر انجام می‌داد ادامه می‌دهد؛ مانند حلقه‌های متمرکز، پرورشِ جمعیِ افراد، تمرکز بر امتِ اسلامی به‌منظور آن‌که حاملِ اسلام شود، و ایجادِ افکارِ عمومیِ طرفدارِ اسلام در میانِ آن. حزب همچنان با دولت‌های استعماریِ کافر مبارزه می‌کند، با آشکار ساختنِ نقشه‌ها و افشای توطئه‌های ایشان، و همچنان با حاکمان مبارزه می‌کند، با پذیرفتنِ منافعِ امت و رسیدگی به امورِ آن.

In addition to performing the actions of seeking material support, the Party continues to perform all the actions which it used to carry out, like concentrated circles, the collective culturing, focusing on the Ummah to make her carry Islam and establishing the public opinion for Islam within it. It continued to struggle against the colonial disbelieving states by revealing their plans and exposing their conspiracies, as it continued to struggle against the rulers by adopting the interests of the Ummah and taking care of its affairs.

حزب همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و امیدوار است که خداوند (سبحانه و تعالی) یاری، توفیق و پیروزی را به آن و به امت اسلامی عطا فرماید، و در آن هنگام مؤمنان به زودی، إن شاء الله، شادمان خواهند شد!

The Party still continues in its work and hopes that Allah (swt) will grant to it and to the Islamic Ummah the help, success and victory, and at that moment the believers will rejoice soon Insh’Allah!