یکی از مفاهیم رایجی که به امت اسلامی منتقل می‌شود، مفهوم «التدرّج» یا «تدریجی‌گرایی» است. این «روش» بر این منطق استوار است که اسلام دینی بسیار گسترده است و اجرای کامل و یکباره آن ممکن نیست. از این رو، باید کوشید تا احکام شریعت را به‌تدریج پیاده کرد و این کار در طول زمانی طولانی انجام خواهد شد و به‌تدریج اسلام را به زندگی مسلمانان بازخواهد گرداند. این فرایند معمولاً از طریق سهیم شدن در قدرت با دولت موجود و از طریق کار کردن در درون نظام انجام می‌شود.

A widespread concept that is passed to the Islamic Ummah is the concept of the Tadarruj or ‘Gradualism’. This ‘methodology’ follows the logic that Islam is a Deen that is massive and it is impossible to radically implement Islam. Therefore one must seek to gradually implement the Shari’ah rules and this will take place over a long period of time gradually bringing Islam back to the life of the Muslims. This process would normally occur through sharing power with the existing government and through working within the system.

پس از آن، برای توجیه این دیدگاه، برخی استدلال‌ها مطرح می‌شود، از جمله این‌که «نزول قرآن به‌صورت تدریجی بود و هر گاه مسئله‌ای پیش می‌آمد، قرآن به همان شیوه به آن می‌پرداخت». و این‌که خداوند (سبحانه و تعالی) حرمت شراب را در سه مرحله بیان فرمود، به‌عنوان نمونه‌ای از این تدریج ذکر می‌شود.

After which certain arguments are brought as a justification for this view such as ‘the revelation of the Qur’an was in stages and as problems arose the Qur’an addressed them in that manner’. The fact that Allah (swt) prohibited alcohol in three stages is quoted as an example of this gradualism.

یک استدلال دیگر از اصولی مانند «آنچه کاملاً به دست نمی‌آید، نباید کاملاً رها شود» سرچشمه می‌گیرد. بر این اساس گفته می‌شود که مقداری از اسلام، بدتر از هیچ اسلامی نیست، و بنابراین رویکرد تدریجی پذیرفتنی است.

A further argument is brought in by principles such as, ‘That which cannot be completely attained should not be completely left’. Hence, it would be argued, some Islam is not as bad as no Islam, thus a gradual approach is acceptable.

امت اسلامی باید بداند که هیچ‌یک از این‌ها دلیل شرعی در اسلام نیست، و این تصور نه‌تنها باطل است، بلکه با دلایل قطعی اسلام در تعارض است. نخستین نکته‌ای که باید در نظر داشت این است که این تصور که اجرای اسلام ناممکن است، به این معناست که الله (سبحانه و تعالی) دینی غیرعملی فرستاده است! و این با این باور در تعارض است که اسلام تنها دین عملی برای بشریت است که الله (سبحانه و تعالی)، آفریدگار آسمان‌ها و زمین، آن را کامل کرده است. الله (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید:

It is important that the Islamic Ummah realises that none of these are legal (Shari’i) arguments in Islam and that this concept is not only invalid but contradicts definitive evidences in Islam. The first point to bear in mind is that the concept that Islam is impossible to implement would mean that Allah (swt) had sent an impractical Deen! This is in contradiction to the belief that Islam is the only practical Deen for mankind which Allah (swt), the Creator of the Heavens and the Earth, had perfected. Allah (swt) states in the Qur’an,

«لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا» (سورۃ البقرہ، آیت ۲۸۶) Note: the reference in the original says verse 282, but the quoted verse is 286; I have translated the text as given.

“Allah does not place a burden upon a person except that which he is capable of.” (TMQ al-Baqarah, verse 282)

بنابراین الله (سبحانه و تعالی) بیان می‌فرماید که بر امت تکلیفی را که توان انجامش را ندارد و برایش ناممکن است، واجب نخواهد کرد؛ پس از این رو، احیای مجدد اسلام هم امکان‌پذیر است و هم یک مسئولیت.

So Allah (swt) states that He would not place upon the Ummah an obligation that she couldn’t achieve and was impossible for her, so the resumption of Islam is a possibility and a responsibility.

این ایده که برپایی اسلام به شکلی ریشه‌ای ناممکن است، قلب این استدلال عملگرایانه و ظاهراً عملی است. این دیدگاه نه‌تنها با اسلام در تضاد است، بلکه برداشتی نادرست از واقعیت تغییر سیاسی نیز هست. تغییری ریشه‌ای بود که پیامبر ﷺ هزار و سیصد سال پیش پدید آورد. همچنین تغییری ریشه‌ای بود که آیین فاسد کمونیسم را برچید، و تغییری ریشه‌ای که در اوایل دهه ۹۰ میلادی در روسیه سرمایه‌داری را جایگزین کمونیسم کرد. و اگر این امر درباره عقیده و نظام باطل صادق است، پس چگونه ممکن است عقیده صحیح ناممکن باشد؟ بنابراین این تصور که احیای اسلامی غیرعملی است، مفهومی نادرست است و نگرشی شکست‌خورده نسبت به امت و نسبت به خود اسلام را بازتاب می‌دهد.

The idea that it is impossible to establish Islam radically is at the heart of this pragmatic and supposedly practical argument. This is not only in contradiction with Islam but is a flawed view of the reality of political change. It was a radical change, which the Prophet (saw) brought about 1300 years ago. It was also a radical change that brought the corrupt doctrine of Communism and also a radical change which a brought about Capitalism in Russia in the early 90’s to replace Communism, and if this is the case with the false Aqeedah and system then how can it be impractical for the correct Aqeedah. So the concept of the Islamic Revival being impractical is a false notion and reflects a defeatist outlook to the Ummah and towards Islam itself.

درباره‌ی این ادعا که قرآن به تدریج نازل شده و بنابراین می‌توان آن را به تدریج اجرا کرد، باید گفت که این سخن با خود قرآن و چگونگی نزول آن در تضاد است. نخست آنکه قرآن بر اساس مشکلات، پرسش‌ها، مناقشات و موقعیت‌های سیاسی‌ای که پیش می‌آمد نازل شد. این موضوع در اسلام شاخه‌ای از علوم قرآنی به نام «اسباب النزول» (علل نزول) را تشکیل می‌دهد.

As for the claim that the Qur’an was revealed gradually and therefore can be implemented gradually, this is a statement that is in contradiction with the Qur’an and how it was revealed. Firstly the Qur’an was revealed according to the problems, questions, debates and political scenarios that occurred. This in Islam forms a branch of Ulum ul-Qur’an (Sciences of the Qur’an) known as the Asbab un-Nuzul (The causes of revelation).

به‌عنوان نمونه، این حادثه‌ای است که البخاری روایت کرده است (جلد ۶، شماره ۱۰۹): عروه روایت کرد که الزبیر به‌خاطر یک جوی طبیعی آب در منطقه الحرّه با مردی از انصار نزاع کرد. پیامبر ﷺ فرمود: «ای زبیر، زمینت را آبیاری کن، سپس آب را به همسایه‌ات رها کن.» آن انصاری گفت: «ای فرستاده‌ی خدا ﷺ، او پسرعموی توست.» در این هنگام چهره‌ی پیامبر ﷺ (از خشم) سرخ شد و فرمود: «ای زبیر، زمینت را آبیاری کن، سپس آب را نگه‌دار تا به دیوارت برسد، و آنگاه آن را به همسایه‌ات رها کن.» بنابراین پیامبر ﷺ به الزبیر اجازه داد تا حق کامل خود را بستاند، پس از آنکه آن انصاری خشم ایشان را برانگیخت. پیامبر ﷺ پیش‌تر دستوری داده بود که به نفع هر دوی آنان بود. دربارهٔ این ماجرا، الزبیر گفت: «گمان می‌کنم این آیه در همین رابطه نازل شده است،

As an example for this, the following is an incident that Bukhari has narrated (Vol. 6 No 109): ‘Urwa narrated that Az-Zubayr quarrelled with a man from the Ansar because of a natural mountainous stream at Al-Harra. The Prophet (saw) said, “O Zubayr, irrigate (your land) and then let the water flow to your neighbour. The Ansari said, “O Allah’s Messenger (saw) he is your cousin.” At that the Prophet’s face became red (with anger) and he said, “O Zubayr irrigate (your land) and then withhold the water till it flows up to your wall and then let it flow to your neighbour”. So the Prophet (saw) enabled Az-Zubayr to take his full right after the Ansari provoked his anger. The Prophet (saw) had previously given an order that was in favour of both of them. Regarding this Az-Zubayr said, “I think that this verse was revealed in this connection,

«فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا» ترجمه قرآن کریم، سوره النساء، آیه ۶۵

“But no, (I swear) by your Lord! They have no Iman until they make you (O Prophet) the judge in all their disputes and then they find no resentment in their souls regarding your judgement and they utterly submit to it” (TMQ al-Nisa’a, verse 65)

بنابراین، هر زمان که مسئله‌ی فقهی‌ای پیش می‌آمد که به حکمی نیاز داشت، قرآن به آن می‌پرداخت. روایت‌هایی وجود دارد که در آن‌ها صحابه (رض) نزد پیامبر ﷺ می‌آمدند و ایشان سکوت می‌کرد تا آن‌که خداوند (سبحانه و تعالی) حکم آن مسئله را نازل می‌کرد. نمونه‌ی آن، آنچه بخاری روایت کرده است: جابر (رض) نقل می‌کند که «پیامبر ﷺ و ابوبکر (رض) پیاده به عیادت من آمدند (در زمان بیماری‌ام) در خانه‌های بنی سلمه. پیامبر ﷺ مرا بی‌هوش یافت، پس آب خواست و با آن وضو گرفت و مقداری از آن آب را بر من پاشید. به هوش آمدم و به پیامبر ﷺ گفتم: "ای فرستاده‌ی خدا! درباره‌ی مالم چه دستوری به من می‌دهی؟" سپس روایت می‌گوید که ایشان سکوت کرد تا آن‌که آیات مربوط به میراث نازل شد.» (صحیح بخاری، جلد ۶، شماره ۱۰۱).

Hence, any time a legal problem arose that required a Hukm the Qur’an addressed it. There are narrations wherein the Sahabah (ra) approached the Prophet (saw) and he kept silent until Allah(swt) revealed the Hukm on the issue. An example of this is what has been narrated by al-Bukhari. Jabir (ra) narrates that “the Prophet (saw) and Abu Bakr (ra) came on foot to pay me a visit (during my illness) at Banu Salama’s (dwellings). The Prophet (saw) found me unconscious, so he asked for water and performed the ablution from it and sprinkled some water over me. I came to my senses and said to the Prophet (saw): ‘O Messenger of Allah! What do you order me to do regarding my wealth?’ Then the narration states that he was silent until the verses concerning inheritance were revealed. (al-Bukhari Vol. 6 No. 101).

بنابراین تمام احکام و قوانینی که پیش آمد همواره از سوی اسلام پاسخ داده شد و به محض نازل شدن حکم، فوراً به اجرا درآمد. در اجرای هیچ‌یک از احکام الهی هیچ نشانه‌ای از تدریج وجود نداشت. روشن است که هیچ موردی نبوده که رسول خدا ﷺ حکم خداوند را نادیده گرفته و اجرای آن را به تأخیر انداخته باشد، زیرا این کار معادل متهم کردن رسول خدا ﷺ به حکم راندن به غیر آنچه خداوند نازل کرده، یعنی کفر، خواهد بود.

So all judgments and rules that took place were always addressed by Islam and as soon as the Hukm was revealed it was implemented immediately. There were no instances of gradualism in implementing any of the divine rules. It is clear that there was no case where the Messenger (saw) ignored the Hukm of Allah(swt) and delayed its implementation, this would be tantamount to accusing the Messenger (saw) of ruling by other than that which Allah(swt) had revealed, which is Kufr.

حکم کردن بر اساس اسلام و حرام بودن حکم کردن بر اساس کفر به هر شکل، از اموری است که به صورت قطعی از اسلام دانسته می‌شود و محل اجتهاد و تفسیرهای گوناگون نیست. بنابراین، اجرای تدریجی آن در قدرت، یا در شریک شدن در قدرت، به هیچ شکل و صورتی جایز نخواهد بود.

The ruling by Islam and the prohibition of ruling by Kufr whatsoever are matters that are known definitively from Islam and are not open to interpretation. Hence, gradual implementation in authority, or in sharing authority, would not be allowed under any shape or form.

قال الله تعالى في القرآن،

Allah (swt) has stated in the Qur’an,

«هرکس بر اساس آنچه خداوند نازل کرده حکم نکند، پس آنان کافرانند» (قرآن کریم ۵:۴۴).

“Whosoever does not rule by what Allah has revealed then such are the disbelievers” (TMQ 5:44).

ابن کثیر در تفسیر خود از این آیه، دیدگاه‌های ابن عباس (رضی الله عنه) و بسیاری دیگر از مفسران را بیان می‌کند: هر کس که به اعتبار شریعت، یا حتی به یک حکم از احکام شریعتی که در اسلام شناخته شده است، باور نداشته باشد، کافر است؛ و حاکمی که به غیر اسلام حکم می‌راند و آن را روا بداند، کافر است، اما کسی که به کفر حکم می‌راند و اعتراف می‌کند که چنین می‌کند، کفری کمتر از کفر، یعنی گناهی بزرگ، مرتکب شده است. (ابن کثیر، «تفسیر القرآن العظیم»، جلد ۲، صفحات ۶۰ تا ۶۶)۔ از این رو، راه تدریج و تقسیم قدرت روا نیست و آشکارا روش اسلام برای ایجاد تغییر سیاسی نیست۔

Ibn Kathir in his Tafseer of this verse states the views of Ibn ‘Abbas (ra) and many of the other Mufasireen that anybody who does not believe in the validity of the Shari’ah or even one rule of the Shari’ah that is known by Islam is a Kafir, and the ruler who rules by other than Islam and believes it acceptable is a Kafir, however the one who rules by Kufr acknowledging that he is doing so commits Kufr that is less than Kufr i.e. a major sin. (Ibn Kathir ‘Tafseeru Qur’an Al Atheem’ Vol. 2 pages 60-66). Hence the way of gradualism and power sharing is not permitted and is clearly not the method of Islam to create political change.

واضح باشد که هرگونه تلاش برای بهره‌گیری از ساختارهای دموکراتیک موجود، چه از طریق تصدی مناصب وزارت در دولت‌هایی که با کفر حکم می‌رانند، ممنوع است. همچنین حمایت از احزاب سیاسی کفری در اجرای نظام‌های کفری در سرزمین‌های اسلامی، به منظور کسب نفوذ در فرایند تصمیم‌گیری سیاسی، ممنوع است. به همین ترتیب، ارائه لوایحی که بخش‌هایی از احکام شریعت را دربر دارند و سپس رأی‌گیری درباره آن‌ها، قطعاً ممنوع است، زیرا این کار تصمیم انسان را بر حکم خداوند مقدم می‌شمارد، و این امر در تضاد کامل با عقیده اسلامی است.

So it should be clear that any attempt at utilising the democratic structures that currently exist either through holding ministerial posts in governments that rule by Kufr would be prohibited. As would supporting Kufr political parties in their application of Kufr systems in the Islamic lands, in order to achieve some influence in the political decision making process. Similarly putting forth bills that attempt to apply some aspects of the Shari’ah rules and then voting on them would definitely be prohibited as this would be making the decision of man sovereign over the Hukm of Allah and this is something that is in complete contradiction with the Islamic Aqeedah.

پس چنین اندیشه‌هایی باید کنار گذاشته شود و باید دانست که اینها تنها موانعی هستند بر سر راه تغییر وضعیت امت اسلامی و بازگرداندن خلافت.

So such ideas must be shunned and it should be realised that they are only barriers to the Islamic Ummah changing her situation and re-establlishing the Khilafah.